25/11, Παγκόσμια Ημέρα Εξάλειψης της Βίας κατά των Γυναικών

 

 Η ΓΥΝΑΙΚΕΙΑ ΑΥΤΟΑΜΥΝΑ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟΝΟΗΤΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑ
ΑΝΤΕΠΙΘΕΣΗ ΣΤΗΝ ΕΜΦΥΛΗ ΒΙΑ

 

Το τελευταίο διάστημα γίναμε μάρτυρες πληθώρας περιστατικών έμφυλης βίας  που έφτασαν μέχρι τις αίθουσες των δικαστηρίων. Με μια πρώτη ανάγνωση, θα περίμενε κανείς στο εδώλιο του κατηγορουμένου να βρίσκεται ένας άντρας. Όμως όχι. Κατηγορούμενες ήταν σε όλες τις περιπτώσεις γυναίκες που υπέστησαν έμφυλη βία αλλά δεν έμειναν άπραγες. Αμύνθηκαν - με όποιο μέσο διέθετε η καθεμία - ενάντια στη λεκτική, σωματική και ψυχολογική επίθεση που δέχτηκαν στο δρόμο και στην οικογενειακή εστία.

Έτσι λοιπόν, έχουμε την περίπτωση της Π. στην Κόρινθο που καταδικάστηκε σε 15 χρόνια κάθειρξης για ανθρωποκτονία από πρόθεση, σε ήρεμη ψυχική κατάσταση, επειδή αμύνθηκε με μαχαίρι απέναντι στην επίθεση που δέχθηκε από τον επίδοξο βιαστή της. Στις 23/11 καταδικάστηκε η Τ. σε 10 χρόνια φυλάκισης για απόπειρα ανθρωποκτονίας, επειδή τραυμάτισε με δύο μαχαιριές τον κακοποιητή σύντροφό της ο οποίος της επιτέθηκε την ώρα που μαγείρευε. Ο εν λόγω πέθανε μετά από δύο εβδομάδες από επιπλοκές, λόγω ασθενούς ανοσοποιητικού συστήματος. Στις 8/11 αθωώθηκε η Ν., η οποία κατηγορούνταν για ενδοοικογενειακή επικίνδυνη σωματική βλάβη, παράνομη οπλοφορία και οπλοχρησία, επειδή μαχαίρωσε τον πρώην σύντροφο της που της επιτέθηκε σωματικά και λεκτικά στο σπίτι. Στα πλαίσια των υπόλοιπων δεδικασμένων υποθέσεων που αφορούν την έμφυλη βία και του σεξιστικού χαρακτήρα της δικαιοσύνης, η αθώωση της Ν. ήταν πρωτοφανής και αποτελεί κεκτημένο του κινήματος αλληλεγγύης.

Αυτό που γίνεται σαφές από τη δικαστική αντιμετώπιση καθεμιάς από τις παραπάνω ιστορίες, είναι ότι η αστική δικαιοσύνη δημιουργεί και αναπαράγει πιστά και μεθοδικά τις ήδη υπάρχουσες έμφυλες, φυλετικές και ταξικές διακρίσεις. Δεν είναι τυχαίο, άλλωστε, ότι και στις τρεις περιπτώσεις, επιβεβαιώθηκε για μία ακόμα φορά το ρατσιστικό και σεξιστικό κριτήριο των δικαστηρίων, μιας και κυρίαρχο ρόλο διαδραμάτισε το γεγονός ότι οι κατηγορούμενες ήταν από φτωχές οικογένειες, μετανάστριες ή άλλης φυλής και γυναίκες. Η δικαιοσύνη – αντικαπτοπτρίζοντας την κοινωνία – μας υπενθυμίζει ότι η επίθεση προς μία γυναίκα, δεν είναι παραβίαση του προσωπικού της  χώρου, αφού το σώμα μας, μέσα στην πατριαρχία, πρέπει να είναι διαθέσιμο στις ορέξεις και την επιβολή του καθενός.

Την ίδια στιγμή που γυναίκες που αντιστάθηκαν, υπερασπιζόμενες την αξιοπρέπειά και την ζωή τους φυλακίζονται, άνδρες που κατηγορούνται για περιστατικά σεξουαλικής κακοποίησης και βιασμών αφήνονται ελεύθεροι. Αφήνονται ελεύθεροι λόγω ελλιπών στοιχείων. Τα ερωτήματα που ακούγονται μέσα στα δικαστήρια ποικίλλουν, αλλά κάποια ξεχωρίζουν και σε όλες τις υποθέσεις είναι κοινά: «Γιατί δεν αντιστάθηκες;», «Γιατί δεν υπάρχουν σημάδια αντίστασης στο σώμα του θύματος;». Οι εκτελεστές της αστικής δικαιοσύνης, την ίδια στιγμή που αφήνουν ελεύθερους τους βιαστές, λόγω μη αντίστασης του θύματος, καταδικάζουν τις γυναίκες ακριβώς επειδή αντιστάθηκαν.

Ωστόσο, ως πολιτική συνέλευση γυναικών, από τη στιγμή που η δικαιοσύνη επιμελώς κλείνει τα μάτια της, επικεντρωνόμαστε στη κοινωνική προέκταση της αυτοάμυνας. Οι μηχανισμοί του κράτους εξάλλου, είναι γνωστοί για τις μεθόδους και τις προθέσεις τους. Αυτό που μας αφορά πρωτίστως, είναι το ζήτημα της γυναικείας αυτοάμυνας αυτής καθ’ εαυτής και κυρίως το ζήτημα της ηθικής και ψυχικής ενδυνάμωσης των γυναικών. Στην κοινωνία της πατριαρχίας, η έμφυλη βία είναι καθημερινό βίωμα για καθεμία από εμάς και άρα βρισκόμαστε διαρκώς σε αυτοάμυνα. Η βία αυτή που βιώνουμε όλες μας, πέρα από σωματική είναι ψυχολογική, κοινωνική, και θεσμική, σε μια κοινωνία βαθιά εξουσιαστική, που στοχεύει στον κανιβαλισμό του σώματος μας. Το δικαιώμα στην αυτοδιάθεση του σώματός μας, για μας είναι αυτονόητο και θα αμυνθούμε για την επιβίωσή μας με κάθε μέσο. Επειδή όμως δεν μαχόμαστε για την επιβίωση αλλά για την ζωή, μέχρι την κατάλυση της πατριαρχίας,  περνάμε στην αντεπίθεση. Οργανωνόμαστε, συλλογικοποιούμε τον αγώνα μας και αντιστεκόμαστε. Στον κάθε άντρα που μας ακολουθεί τα βράδια στα στενά, που στέκεται κέρβερος μέσα στο ίδιο μας το σπίτι, που μας σφυρίζει στο δρόμο και μας ακουμπά στα λεωφορεία ή στη δουλειά. Στον κάθε εξουσιαστή που θεωρεί ότι έχει δικαίωμα να μας βιάσει, να μας χτυπήσει, να μας επιτεθεί, να μας σκοτώσει.

Μας ενδιαφέρει να νομιμοποιηθεί στη συλλογική συνείδηση και στη συνείδηση της κάθε γυναίκας ξεχωριστά, ότι κάθε χέρι που ακουμπά εκεί που δεν επιθυμεί η ίδια, κάθε λέξη που υψώνεται χωρίς να το θέλει η ίδια, θα αντιμετωπίζεται από την ίδια, με όποιο μέσο διαθέτει. Δεδομένου ότι η έμφυλη βία είναι υφέρπουσα μέσα στην κοινωνία και ότι στην πλειονότητα των περιπτώσεων δεν καταγγέλλεται, λόγω του ότι μπορεί η ίδια να βρεθεί υπόλογη για τα ρούχα της, το βάδισμά της, τη στάση της, μας ενδιαφέρει ακριβώς αυτός ο φόβος που απορρέει από την κοινωνική υπεροχή του άντρα, να μετουσιωθεί σε γνώση και συνείδηση του δικαιώματος αφενός και της ικανότητάς της αφετέρου, προς άμυνα.

Προτάσσουμε συλλογικό και αλληλέγγυο αγώνα. Οργανωμένο από εμάς τις ίδιες, ισότιμα και αντι-ιεραρχικά, όπου θα αρθρώνονται οι ανάγκες μας, όπου καμιά μας δεν θα νοιώθει μόνη ή αδύναμη απέναντι στην ανδρική επιβολή. Προτάσσουμε οργανωμένη αντεπίθεση στην έμφυλη βία που δεχόμαστε. Μέχρι το τέλος της πατριαρχίας και την διάλυση κάθε εξουσίας.

 

 

ΔΥΝΑΜΗ ΚΑΙ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΕ ΟΣΕΣ ΔΙΩΚΟΝΤΑΙ
ΚΑΙ ΣΕ ΟΣΕΣ ΦΥΛΑΚΙΣΤΗΚΑΝ ΓΙΑΤΙ ΑΝΤΕΔΡΑΣΑΝ

 

 

Συνέλευση Γυναικών από τον Αναρχικό/Αντιεξουσιαστικό χώρο Ηρακλείου

Προσθέστε περισσότερες πληροφορίες

To μέγιστο μέγεθος των αρχείων είναι 16ΜΒ. Επιτρέπονται όλες οι γνωστές καταλήξεις αρχείων εικόνας,ήχου, βίντεο. ΠΡΟΣΟΧΗ! Για να υπάρχει η δυνατότα embed ενός video πρέπει να είναι της μορφής mp4 ή ogg.

Νέο! Επιλέξτε ποιά εικόνα θα απεικονίζεται στην αρχή του σχόλιου.

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License