Δύναμη δίνουν τα χέρια που σφίγγουν

Η νύχτα κρύα , το πεδίο ηλεκτρισμένο. Ένα μείγμα χημικών και καυσαερίου, η μυρωδιά στον αέρα . Τα επεισόδια ξέσπασαν κατά το τέλος της πορείας . Είχανε πιάσει συντρόφισσες και συντρόφους που ζούσαν σε μια κατάληψη στέγης στη γειτονιά, είχαν για άλλη μια φορά προσπαθήσει να καταστείλουν αυτό που δεν θα κατανοήσουν ποτέ .

Το παρακάτω κείμενο αναφέρεται σε φανταστικά γεγονότα τα οποία έχουν όμως ως πηγή έμπνευσης τους αγώνες του α/α χώρου .

α.

Η νύχτα κρύα , το πεδίο ηλεκτρισμένο. Ένα μείγμα χημικών και καυσαερίου, η μυρωδιά στον αέρα . Τα επεισόδια ξέσπασαν κατά το τέλος της πορείας . Είχανε πιάσει συντρόφισσες και συντρόφους που ζούσαν σε μια κατάληψη στέγης στη γειτονιά, είχαν για άλλη μια φορά προσπαθήσει να καταστείλουν αυτό που δεν θα κατανοήσουν ποτέ . Σε μια εποχή που οι πλειστηριασμοί στέλνουν τους ανθρώπους στα παγκάκια της πλατείας με ένα χαρτοκούτι για παρέα , αυτοί οι οποίοι προσπαθούν να αντιπαλέψουν την κατάσταση βρίσκονται για άλλη μια φορά στο στόχαστρο της εξουσίας.

Εκείνη βρισκότανε στην αλυσίδα μπροστά ,το κράνος της μαύρο και η σημαία της μαυροκόκκινη. Μπαρουτοκαπνισμένη απ’ το πρωί εκείνης της μέρας … Δεν άντεχε στην ιδέα πως κάποιοι θα προσπαθούσαν να εμποτίσουν με φόβο τους συλληφθέντες μέσα στο γαμημένο τμήμα. Δε φοβόταν όμως για κανέναν τους , πίστευε σ’ αυτούς , ήξερε πως όσο υπήρχε κόσμος απ’ έξω να παλέψει γι’ αυτούς, δε θα χάνανε ποτέ τη δύναμή τους , η αλληλεγγύη θα νικούσε.

Αυτός ήταν παραπίσω … φώναζε τα συνθήματα με πάθος , ήταν λίγο τρομαγμένος αλλά δεν το έδειχνε . Δεν ήξερε τόσο καλά την πόλη και αυτό τον έκανε κάπως νευρικό , ήταν εκεί γιατί οι αρχές του δεν του επέτρεπαν να μην είναι. Έμενε κι αυτός σε κατάληψη στέγης σε άλλη πόλη , ήξερε πως ήταν να βάζεις όλο το μεροκάματο σου για να φτιάξεις ένα παρατημένο σπίτι το οποίο θα σάπιζε αργά και βασανιστικά σε διαφορετική περίπτωση.

Η σύγκρουση ξέσπασε κάποια μέτρα μακριά από το τμήμα όταν οι μπάτσοι προσέγγισαν επιθετικά την πορεία … Η μπροστινή αλυσίδα κράταγε γερά  . Εκείνη κέρασε με κάμποσες παλουκιές τα χοιρινά αλλά οι ασπίδες τους και τα γκλοπ τους κάναν τη δουλειά τους καλά. Τα πράγματα ήταν μοιρασμένα σε κάποια στιγμή καθώς η αριθμητική αναλογία ήταν σχετικά καλή … μέχρι που έσκασαν άλλες 2 διμοιρίες . Πέσαν χημικά , το μπλοκ οπισθοχώρησε συντεταγμένα αλλά τότε έπεσε η εντολή για μαζικό ντου των μπάτσων , τα πράγματα δεν έμοιαζαν καλά, όλοι ήταν πιασμένοι αλυσίδες ,  τα γκλόπ πέφτουν σα βροχή πάνω στην περιφρούρηση που προσπαθεί να στείλει πίσω χτυπήματα με τις σημαίες. Εκείνη δέχεται μια κλωτσιά στο στομάχι από ένα σκατόμπατσο και παραλίγο να διπλωθεί στα 2 . Αυτός βρίσκεται πίσω της την τραβάει για να τη σώσει και την κρατά ενώ σφαδάζει απ’ τον πόνο . Η αλυσίδα σπάει, τα χτυπήματα συνεχίζουν κι απ’ ότι φαίνεται έχουμε 2 συλλήψεις … Αυτός έχει βρεθεί μαζί της στο πεζοδρόμιο καθώς εκείνη πονάει ακόμα και αποσχίζονται από το υπόλοιπο μπλοκ το οποίο δεν έχει άλλη επιλογή από το να ανασυνταχτεί παρακάτω. Επικρατεί ένας πανικός και πριν το καταλάβουν βλέπουν 2 μπάτσους από απόσταση να τρέχουν κατά πάνω τους . ” Θα τους χάσουμε στα στενά” του λέει , “ξέρω που θα πάμε” τον πιάνει από το χέρι σφιχτά και αρχίζει να τρέχει μαζί του , το σοκ της στιγμής την έχει κάνει να ξεχάσει οποιονδήποτε πόνο.

β.
Πλέον δεν υπήρχε κανένας γρήγορος και θορυβώδης βηματισμός από βαριές αρβύλες πίσω τους. Οι ματατζήδες είχαν σταματήσει να τους κυνηγούν , η αγωνία τους όμως δεν είχε τελειώσει. Εκείνη είχε καταφέρει να τους βγάλει σε μια γειτονιά γεμάτη στενά , τη γειτονία στην οποία είχε μεγαλώσει και τόσο καλά γνώριζε, καθώς μικρή με τα φιλαράκια της αλώνιζαν ξέγνοιαστα στους δρόμους της χωρίς να έχουν να φοβούνται τίποτα . Έτσι ένιωθε και τώρα καθώς διάφορα στιγμιότυπα από τα παιδικά της χρόνια πέρναγαν μπροστά απ’ τα μάτια της μέσα σε δευτερόλεπτα .

Αυτός ήταν και πάλι προβληματισμένος , δεν υποτιμούσε τον εχθρό και θεωρούσε πως όσο καλά ήξερε εκείνη τα στενά , τόσο καλά θα τα ‘ξερε και κάποιος ασφαλίτης … “Μην αγχώνεσαι και μη φοβάσαι” του είπε ήρεμα με τη βραχνή απ’ τα συνθήματα φωνή της. “Δε φοβάμαι … απλά …” πήγε να ανταπαντήσει διστακτικά . “Έλα , δε χρειάζεται να το κάνεις έτσι , δεν είναι κακό να φοβούνται και οι άντρες , ξέρω πως αυτός είναι ο ρόλος που σας επιτάσσει η κοινωνία , ματσό δηλαδή , αλλά ας μην το κάνουμε και μεταξύ μας αυτό …” του είπε με αυτοπεποίθηση και εκείνος χαμογέλασε και έγνεψε καταφατικά χωρίς να σχολιάσει κάτι . Την άφησε να τον οδηγήσει εκεί που εκείνη νόμιζε . Πέρασαν κάτω από μια τεράστια σκουριασμένη σκάλα η οποία έτριζε στο χτύπημα του ανέμου “Τι στο καλό κάνει έτσι ; ” είπε νευριασμένος ” Εντάξει από σκάλα περάσαμε μη μου πεις ότι το θεωρείς κακοτυχία ! ” του απάντησε περιπαιχτικά . ” Ε όχι κι έτσι συντρόφισσα ! Μην το ξεφτιλίσουμε κιόλας ! ”

Μετά από αρκετές γύρες και αφότου απέφυγαν διάφορα περίεργα μάτια και άλλα τόσα ύποπτα αυτοκίνητα έφτασαν σε μια μεγάλη παλιά πολυκατοικία , έβγαλε τότε τα κλειδιά της και άνοιξε την εξώπορτα . ” Εδώ μένεις ; ” τη ρώτησε .  ” Όχι , αλλά μέναμε εδώ πριν κάμποσα χρόνια με τους δικούς μου , όταν πήγαινα σχολείο ακόμα δηλαδή . Το κλειδί δεν το έβγαλα ποτέ απ’ το μπρελόκ μου ! Ήξερα πως κάποτε θα χρειαστεί και να που θα μας σώσει σήμερα ! ”  Άρχισαν να ανεβαίνουν τα σκαλιά , οι πόρτες των σπιτιών ήταν παλιές και ο διάδρομος μύριζε μούχλα , στον τελευταίο όροφο το ταβάνι έσταζε πάνω σε έναν παρατημένο τσίγκο , βγήκαν στην ταράτσα . Εκεί υπήρχε ένας παλιός σαπισμένος καναπές κι ένα υπόστεγο , σταθήκαν κάτω απ’ αυτό.

“Μάλλον είναι καλό να επικοινωνήσουμε με κάποιον απ’ τους άλλους τώρα , να δούμε τι γίνεται ” της είπε . Εκείνη πριν κάνει οτιδήποτε κοίταξε το δρόμο κάτω απ’ την πολυκατοικία . ” Ωχ ! ” αναφώνησε όταν είδε ένα αμάξι παρκαρισμένο απέναντι . Οι πινακίδες της ήταν γνώριμες και δε δυσκολεύτηκε να αναγνωρίσει το ασφαλίτικο. “Ας αράξουμε για λίγο εδώ γιατί έχουμε “παρέα” από κάτω! ” είπε ειρωνικά.

Τηλεφώνησαν στους άλλους οι οποίοι είχαν ήδη επιστρέψει στην κατάληψη και τους εξήγησαν τι έπαιζε  . Ενημερώθηκαν επίσης για τους υπόλοιπους που είχαν πιαστεί . Σε λίγη ώρα κόσμος θα πήγαινε στο μπατσομέγαρο να ενημερωθεί για τις κατηγορίες που τους προσάπτουν. Αυτοί θα παρέμεναν εκεί μέχρι να απομακρυνθεί το ασφαλίτικο …

“Σκούρα τα πράγματα σύντροφε ! Θα αράξουμε κάμποσο εδώ απ’ ότι μας κόβω αλλά ‘ντάξει έχω μια σακούλα πατατάκια και νερό  θα .. ΑΑΑΑΑΑΓΚ!”  Μια μικρή τσιρίδα την διέκοψε και φυσικά ήταν από τον πόνο της κλωτσιάς που είχε δεχτεί από το ένστολο γουρούνι λίγη ώρα πριν …  Κάθησε κάτω και είδε μια μεγάλη μελανιά στην κοιλιά της “Κοίτα να δεις τι πάθαμε ! ” Αυτός τρόμαξε αρκετά και έπεσε δίπλα της ” Μήπως πρέπει να πάμε στο νοσοκομείο ; Πονάς ; ” είπε δείχνοντας πως δεν ήθελε να της συμβεί τίποτα κακό  “Μια χαρά είμαι ! Ε , εντάξει … πονάω λίγο η αλήθεια είναι αλλά υπάρχουν και χειρότερα ! ” Οι μπάτσοι κάποτε είχα χτυπήσει την αδερφή του στο κεφάλι σε μια πορεία και τους μισούσε ακόμα περισσότερο από τότε. Τους μισούσε γιατί ήταν ευαίσθητο αγόρι και ήθελε να δει την οργή του κινήματος να τους ισοπεδώνει . Ήξερε πως η δικαιοσύνη δε θα αποδιδόταν ποτέ για τους μπάτσους , οπότε το σωστότερο και αποτελεσματικότερο είναι το να παίρνεις την κατάσταση στα χέρια σου . Δεν ήταν χούλιγκαν αλλά ήξερε πως η αντιβία ενάντια στη βία του κράτους είναι κάτι παραπάνω από θεμιτή και ήξερε πότε πρέπει να γίνεται επικίνδυνος και πως να το κάνει , το ίδιο και κείνη.

Της έπιασε το χέρι σφιχτά ” Θα μείνουμε εδώ μέχρι να βεβαιωθούμε πως το αμάξι έφυγε και μετά θα πάμε στο νοσοκομείο …έστω προληπτικά ! ” Εκείνη ξαφνικά ένιωσε αρκετά οικεία μαζί του κι ενώ υπό άλλες συνθήκες θα του έλεγε ένα απλό όχι γύρισε και του είπε “σ’ ευχαριστώ” κοιτώντας τον βαθιά μέσα στα μάτια . Ο ένας έβλεπε την αλήθεια του άλλου σα να γνωρίζονταν από καιρό . Συνέχισε να την κοιτάει κι αυτός και  πλησίασε αργά το πρόσωπο του στο δικό της , ήθελε σίγουρα να γευτεί τα χείλη της αλλά δεν το τολμούσε για κάποιο λόγο … Έτσι έκανε εκείνη την κίνηση , εκείνη ήταν που τους ξελάσπωσε και τους 2 στη δύσκολη στιγμή. Το συναίσθημα ήταν λυτρωτικό , μετά από όσα είχαν περάσει μαζί εκείνη τη μέρα.  Στη συνέχεια εκείνος άρχισε να της φιλά το λαιμό και με το χέρι του ξεκίνησε να της χαϊδεύει απαλά την κοιλιά “Αααου ! Πονάω εκεί ε !” του φώναξε και τότε άρχισαν και οι 2 να γελάνε σα μικρά παιδιά. Η ώρα θα πέρναγε πολύ πιο άνετα πλέον … Όλες οι σκοτούρες είχαν εξαφανιστεί.

Όσο δύσκολα κι αν μοιάζουν οι συλλήψεις , οι καταδιώξεις και τα άγχη τόσο εύκολα ξεχνιούνται από το πάθος για τη ζωή ,για τη λευτεριά και για τον έρωτα.

Γιατί όσο φόβο κι αν θέλουν να μοιράζουν τα γκλοπ που χτυπούν, δεν είναι τίποτα μπροστά στη δύναμη που δίνουν τα χέρια που σφίγγουν με τα δικά μας.

Για επικοινωνία και περισσότερα : lustrebels.wordpress.com

 

Προσθέστε περισσότερες πληροφορίες

To μέγιστο μέγεθος των αρχείων είναι 16ΜΒ. Επιτρέπονται όλες οι γνωστές καταλήξεις αρχείων εικόνας,ήχου, βίντεο. ΠΡΟΣΟΧΗ! Για να υπάρχει η δυνατότα embed ενός video πρέπει να είναι της μορφής mp4 ή ogg.

Νέο! Επιλέξτε ποιά εικόνα θα απεικονίζεται στην αρχή του σχόλιου.

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License