post image

Παρέμβαση πραγματοποιήθηκε σήμερα 11/12 από ομάδα περίπου 20 συντροφών στην ΔΟΥ και στο στρατοδικείο Λάρισας για την οικονομική καταστολή των ολικών αρνητών στράτευσης.

Ούτε μια ώρα στο στρατό τους
Ούτε ένα ευρώ στα ταμεία τους

 

   Η σημερινή παρέμβαση γίνεται στα πλαίσια δράσεων σε κατά τόπους ΔΟΥ και στρατολογικές υπηρεσίες από πολλές συλλογικότητες και πρωτοβουλίες ανά τον ελλαδικό χώρο, ενάντια στις συνεχείς και εντεινόμενες ποινές και διώξεις που υφίστανται οι ολικοί αρνητές στράτευσης.

   Πιο συγκεκριμένα, το 2010 προστέθηκε στον Στρατιωτικό ποινικό κώδικα μία νέα ποινή (από τον τότε υπουργό εθνικής άμυνας Βενιζέλο). Επιβάλλεται στους ανυπότακτους και τους αρνητές στράτευσης πρόστιμο 6000 ευρώ στις κατά τόπου εφορίες και οι προϊστάμενοί τους τα επικυρώνουν. Το πρόστιμο αυτό είναι ένα, από τα πολλά, μέσο καταστολής προς εκείνους που αρνούνται ξεκάθαρα την κατάταξή τους στον στρατό, χωρίς «τρελόχαρτο» ή λείποντας στο εξωτερικό μέχρι την ηλικία όπου μπορούν να εξαγοράσουν την θητεία τους (που κοστίζει επίσης 6.000). Το πρόστιμο έχει ξεκάθαρα εκδικητικό και παράλληλα αποτρεπτικό χαρακτήρα. Εκδικητικό για εκείνους που δεν διάλεξαν την εκπλήρωση της θητείας τους ή το Ι5 και αποτρεπτικό για εκείνους που το σκέφτονται. 

   Η άρνηση στράτευσης αποτελεί για πολλούς συντρόφους μας όχι απλά μία προσωπική επιλογή αλλά μια πολιτική πράξη εχθρική για το κράτος που συνεχίζει την ποινική και οικονομική καταστολή τους. Γιατί;

   Γιατί ο ελληνικός-κρατικός στρατός (όπως και κάθε κρατικός στρατός) είναι ένας μηχανισμός ελέγχου-θανάτου ο οποίος δημιουργήθηκε για να εξυπηρετεί  τα οικονομικά-γεωπολιτικά συμφέροντα του έθνους-κράτους. Είναι ξεκάθαρο πως δεν υπάρχει για να διαφυλάσσει την ελευθερία των πολιτών της επικράτειάς του, αφού αν ήταν αυτός ο ρόλος του δεν θα συμμετείχε στο στρατιωτικό πραξικόπημα το ‘67, ούτε θα έκανε ασκήσεις για την καταστολή μέσα στις πόλεις σε αναπαραστάσεις ενάντια σε διαδηλωτές (ασκήσεις που αναφέρθηκαν 1η φορά δημόσια το 2011), ούτε θα έσφιγγε το χέρι στο Ισραήλ που πνίγει στο αίμα την Παλαιστίνη. Το ελληνικό κράτος συμμετέχει στο ΝΑΤΟ και πέρα από τις ολιγομελείς «ειρηνευτικές» αποστολές σε άλλες χώρες έχει παραχωρήσει τεράστιες εκτάσεις γης για να δημιουργηθούν βάσεις (ορμητίρια του ΝΑΤΟ όπως στη Σούδα και τα πυρηνικα που θέλουν να μεταφερθούν στον  Άραξο). Στη Λάρισα μάλιστα, η άσκηση των ισραηλινών αεροπορικών δυνάμεων με την επωνυμία «Blue Flag 2015» έγινε με τη συμμετοχή πέντε ελληνικών μαχητικών αεροσκαφών από την 110 Πτέρυγα Μάχης στη Λάρισα. Δεν ξεχνάμε επίσης τη συμμετοχή της Ελλάδας στην επέμβαση στην Κεντροαφρικανική Δημοκρατία, με τη διοίκηση της επιχείρησης στην 1η στρατιά και τους νατοϊκούς να τριγυρνάνε στην πόλη, πριν δύο χρόνια.

   Ο ελληνικός στρατός είναι με τη σειρά του μέρος της παγκόσμιας βιομηχανίας πολέμου. Μιας βιομηχανίας με απίστευτα κέρδη και ιδιωτικούς μισθοφορικούς στρατούς που φυσικά στηρίζεται από τα κράτη και τις κυβερνήσεις. Μία βιομηχανία που σκοτώνει, καταστρέφει και αυτή την περίοδο έχει δημιουργήσει, όπως και στο παρελθόν, μία από τις μεγαλύτερες μεταναστευτικές-προσφυγικές κρίσεις της ιστορίας, αδιαφορώντας πλήρως για τις ροές προσφύγων, που η ίδια προκάλεσε με τις στρατιωτικές και παραστρατιωτικές επιχειρήσεις της στην Αφρική και την ευρύτερη Μέση Ανατολή. Η αντιμετόπηση της προσφυγικής κρίσης από τη μεριά του κράτους (σε συνεργασία με την FRONTEX) ήταν η δημιουργία ενός φράχτη και η φύλαξη των συνόρων ώστε οι πρόσφυγες να μην έχουν άλλη επιλογή εκτός του Αιγαίου, με τα αποτελέσματα που είναι πλέον γνωστά σε όλη την Ευρώπη.

   Την ίδια στιγμή λοιπόν που η ελληνική οικονομία «βρίσκεται σε κρίση» και λεφτά δεν υπάρχουν για καμία κοινωνική παροχή, την ίδια στιγμή που εργαζόμενοι μένουν απλήρωτοι, μισθοί και συντάξεις μειώνονται, δημόσια περιουσία ξεπουλιέται, το ελληνικό κράτος ξοδεύει εκατομμύρια ευρώ για πολεμικό εξοπλισμό (πρόσφατα έδωσε 2 δις για αγορά και εκσυγχρονισμό F-16) λες και σε μία ενδεχόμενη σύρραξη με τους «κακούς» Τούρκους θα κερδίσει ο στρατός με τα περισσότερα αεροπλανάκια.

 

    Όλες αυτές οι δαπάνες βέβαια θα θεωρούνταν υπερβολικές από το μεγαλύτερο κομμάτι της κοινωνίας και θα ήταν κατακριτέες αν δεν είχε γίνει αυτή η τεράστια προσπάθεια, από μεριάς κράτους, για να μας πείσει πως «κινδυνεύομεν». Πότε από την «κομμουνιστική απειλή», πότε από τους γείτονες που όλοι θέλουν και από ένα κομμάτι της Ελλάδας, με τα ΜΜΕ να αναπαράγουν μόνο τις εθνικιστικές φωνές των γύρω κρατών (αντίστοιχες φωνές που υπάρχουν και εδώ από ακροδεξιούς). Η δημιουργία ενός εξωτερικού (ή εσωτερικού μερικές φορές) εχθρού είναι η δοκιμασμένη συνταγή για τον αποπροσανατολισμό και την  καθυπόταξη της κοινωνίας. Στρέφοντας ένα καταπιεσμένο κομμάτι μιας επικράτειας ενάντια σε εκείνο μίας άλλης, το κομμάτι που το εξουσιάζει όχι μόνο μένει στο απυρόβλητο αλλά φαίνεται να φροντίζει για το καλό όλων μας (των ελλήνων στην προκειμένη).

Εμείς τους εχθρούς μας όμως δεν τους αναγνωρίζουμε με βάση το χρώμα, τη φυλή,  την εθνικότητα.  Για εμάς τα κριτήρια είναι ταξικά.

Αφεντικά, καραβανάδες, γαλονάδες, δεν υπακούουμε, δεν υπηρετούμε, δεν θα γίνουμε κρέας για  τα κανόνια τους.

Αλληλεγγύη στους ολικούς αρνητές στράτευσης και στον συντρόφου Β.Γ. του οποίου η προσφυγή ενάντια στο εξοντωτικό πρόστιμο των 6000 ευρώ εκδικάστηκε την Πέμπτη 23 Νοέμβρη.

 

Συντονισμός Αναρχικών Κεντρικής Ελλάδος

Για περισσότερες πληροφορίες πάνω στο ζήτημα της ολικής άρνησης στράτευσης υπάρχουν οι εξής συλλογικότητες που δραστηριοποιούνται:

Ξυπόλητο τάγμα, Γιάννενα (xupolutotagma.squat.gr)

Κανάιμα, Χανιά (kanaima.squat.gr)

Πρωτοβουλία για την ολική άρνηση στράτευσης, Αθήνα (olikiarnisi.espivblogs.net)

 

 

Εικόνες:

Προσθέστε περισσότερες πληροφορίες

To μέγιστο μέγεθος των αρχείων είναι 16ΜΒ. Επιτρέπονται όλες οι γνωστές καταλήξεις αρχείων εικόνας,ήχου, βίντεο. ΠΡΟΣΟΧΗ! Για να υπάρχει η δυνατότα embed ενός video πρέπει να είναι της μορφής mp4 ή ogg.

Νέο! Επιλέξτε ποιά εικόνα θα απεικονίζεται στην αρχή του σχόλιου.

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License