Μαρτυρίες από τα σκλαβοπάζαρα της Λιβύης και η εμπλοκή της Ε.Ε. σε αυτά

Οι παρακάτω μαρτυρίες περιγράφουν σχεδόν το σύνολο των μεταναστών που πέρασαν από την Λιβύη. Δεν υπάρχει υποΣαχάριος μετανάστης που βρέθηκε στη Λιβύη και να μην έχει ληστευθεί, να μην έχει κακοποιηθεί και να μην έχει κλειστεί σε κάποιο ιδιωτικό κέντρο κράτησης από τις εκατοντάδες ένοπλες συμμορίες και μαφίες. Όσοι καταφέρνουν να ζήσουν λίγο διάστημα ελεύθεροι είτε κυκλοφορούν μόνο νύχτα, είτε ντύνονται με μουσουλμανικές μαντίλες και γυναικεία ρούχα για να περνάνε απαρατήρητοι στο δρόμο. Σε περίπτωση που περάσουν μήνες βασανιστηρίων χωρίς να στείλει η οικογένεια χρήματα, ο μετανάστης πωλείται ως σκλάβος σε κάποιον Λίβυο ιδιοκτήτη, για να κάνει κάθε είδους βαριά απλήρωτη εργασία, donkey jobs οπως τις ονομάζουν οι Αφρικανοί μετανάστες. Υπάρχουν κανονικές υπαίθριες αγορές σκλάβων στη Λιβύη, όπου μπορεί κάποιος να πάει και να «αγοράσει» μετανάστη, του δίνουνε μάλιστα και ένα χαρτί-απόδειξη για τη συναλλαγή. Μιλάμε για κανονική δουλεία 17ου αιώνα. Όποιος επιβιώσει μετά από 4-5 μήνες, μπορεί να κερδίσει μια δωρεάν θέση στις βάρκες.

post image

"Προτιμώ να πεθάνω στη θάλασσα από το να γυρίσω στη Λιβύη".

Αυτά είναι τα ακριβή λόγια σχεδόν κάθε μετανάστη που διασώζεται στην κεντρική Μεσόγειο.
Τα τελευταία 3 χρόνια τρομακτικές ωμότητες διαπράτονται λίγα μίλια μακρυά από τις ακτές της Ευρώπης. Η Λιβύη, η κυριότερη χώρα από την οποία αναχωρούν οι μετανάστες για την Ευρώπη, έχει καταστεί ένας τοπός καθημερινών εκτελέσεων, βασανιστηρίων και απόλυτης απανθρωποποίησης.

Μετά τον εμφύλιο πόλεμο που ξέσπασε το 2011, δεν υπάρχει κεντρική κυβέρνηση στη Λιβύη. Αντίθετα, υπάρχουν γύρω στις 1700 ένοπλες πολιτοφυλακές και συμμορίες, οι οποίες συχνά μάχονται μεταξύ τους για τον έλεγχο κομβικών περιοχών, όπως η Τρίπολη. Οι ομάδες αυτές έχουν δημιουργήσει αυτοσχέδια κέντρα κράτησης παγιδεύοντας τους μετανάστες που έρχονται στη Λιβύη σε ένα κύκλο αδιανόητης εκμετάλλευσης και βασανιστηρίων. Πολλοί από τους επιζήσαντες, διασωθέντες από τη θάλασσα, έχουν αφηγηθεί τις εμπειρίες τους:

Ο Mohammed από το Σουδάν (16 χρονών) μας λέει:


"Στη Λιβύη δεν καταλαβαίνουν από ανήλικους, παιδιά ή γυναίκες, μας βασανίζουν όλους. Δεν υπάρχει νόμος, κάθε συμμορία κάνει ό,τι θέλει. Μας αιχμαλωτίζουν σαν άγρια ζώα στο δρόμο και μας κλείνουν σε ιδιωτικές φυλακές. Κάθε συμμορία έχει τη δική της φυλακή. Καθημερινά βλέπεις ανθρώπους να πεθαίνουν σε αυτά τα κέντρα. Από βασανιστήρια, αρρώστιες και εκτελέσεις. Αν δεν τους δώσεις τα λεφτά που ζητάνε, σου κόβουν τα δάχτυλα, σου κάνουν ηλεκτροσόκ, σε δέρνουν μέχρι αναπηρίας. Ο μόνος στόχος τους είναι να πάρουν λύτρα από τις οικογένειες στις χώρες μας, είναι επιχείρηση. Για να επισπεύσουν τις πληρωμές μια φορά τη βδομάδα μας καλούν στο προαύλιο, μας βάζουν σε μια σειρά και εκτελούν έναν από μας. Έχω δει δεκάδες άτομα να δολοφονούνται έτσι. Έναν άνθρωπο του ρίξανε βενζίνη και τον κάψανε ζωντανό. Τις νύχτες ακούμε κραυγές από κορίτσια που βιάζονται στα διπλανά δωμάτια από τους φρουρούς. Πολλές φορές βιάζουν τη γυναίκα μπροστά στον άντρα της ως μέθοδο βασανιστηρίου.»

Δύο 15 χρονα παιδιά από την Γουϊνέα-Κονακρύ καταθέτουν.


"Μας κάνουν ότι πιο διεστρεμμένο φαντάζεται το μυαλό σου για να πείσουν τις οικογένειες μας να στείλουν χρήματα. Μας σταυρώνουν σαν τον Χριστό και μας γδέρνουν το δέρμα, μας μαστιγώνουν με καυτούς σωλήνες και πετάνε γυμνά καλώδια στα ντους για να μας κάνουν ηλεκτροσόκ. Επειδή οι δικοί μου δεν είχαν άλλα λεφτά να στείλουν με πούλησαν 4 φορές ως δούλο από συμμορία σε συμμορία. Το νέο αφεντικό μας ξυλοκοπούσε συνεχώς τις 3 πρώτες μέρες για να εμπεδώσουμε τη νέα κατάσταση και μετά μας έβαλε για δουλειά. Είναι μία συνηθισμένη πρακτική. Στην αγορά που περιμέναμε να μας πουλήσουν, απέναντι μας ήταν δύο Λίβυοι που μαλώνανε και ο ένας προσπαθούσε να πουλήσει ένα όπλο στον άλλον. Ο αγοραστής αμφισβητούσε την ποιότητα του όπλου, οπότε ο πωλητής του λέει να πάρε και δοκίμασε το και έδειξε προς το μέρος που ηταν μαζεμένοι 5-6 Αφρικανοί μετανάστες. Ο υποψήφιος αγοραστής το πήρε, σημάδεψε και πυροβόλησε στο κεφάλι έναν τυχαίο πιτσιρικά. Έχω δει να σκοτώνουν, έτσι για διασκέδαση, τουλάχιστον 18-20 άτομα."


Ο Ακίμ από την Σιέρα Λεόνε καταθέτει για την Λιβύη.

«Οι συνθήκες στα κέντρα είναι πέρα από φρικτές. Μπάνιο δεν κάνουμε ποτέ, εκτός και αν είναι να μας κάνουν ηλεκτροσόκ στα ντους. Το φαϊ είναι μια πιατέλα μακαρόνια για 50 άτομα. Το πετάει ο φρουρός στη μέση του δωματίου και άμα είσαι τυχερός μπορεί να προλάβεις να αρπάξεις λίγα με την χούφτα σου. Οι πυροβολισμοί στη Λιβύη είναι όπως ακούμε τώρα τον ήχο της μηχανής του πλοίου. Αδιάκοποι, δεν τους παρατηρείς καν, είναι μέρος του περιβάλλοντος σου. Μη με ρωτάς πόσους μετανάστες έχω δει να εκτελούνται. Είναι αμέτρητοι. Οι φρουροί στη Λιβύη ειναι σαν παιδιά, αν θέλουν να διασκεδάσουν σκοτώνοντας κάποιον, θα το κάνουν χωρίς κανέναν ενδοιασμό. Ειδικά τις νύχτες που είναι υπό την επήρρεια ναρκωτικών είναι αφάνταστα επικίνδυνοι και απρόβλεπτοι».

Κλαίγοντας, μου δείχνει το στόμα του και μου εξηγεί ότι τον ανάγκασαν να πάρει την μητέρα του τηλέφωνο για να ζητήσει λύτρα και τότε οι φρουροί του έβγαλαν ένα δόντι για να ακουστεί η κραυγή του στο τηλέφωνο.

Οι παραπάνω μαρτυρίες περιγράφουν τις ζωές όλων ανεξαιρέτως των υποσαχάριων μεταναστών. Δεν υπάρχει άνθρωπος που να έχει περάσει από τη Λιβύη και να μην έχει ληστευθεί, να μην έχει κακοποιηθεί και να μην έχει κλειστεί σε κάποιο ιδιωτικό κέντρο κράτησης από τις εκατοντάδες ένοπλες συμμορίες και μαφίες. Όσοι καταφέρνουν να ζήσουν λίγο διάστημα ελεύθεροι είτε κυκλοφορούν μόνο νύχτα, είτε ντύνονται με μουσουλμανικές μαντίλες και γυναικεία ρούχα για να περνάνε απαρατήρητοι στο δρόμο.

Στην ουσία οι μετανάστες απαγάγονται και βασανίζονται για λύτρα. Αν η οικογένεια του μετανάστη δεν έχει χρήματα να στείλει,  τότε ο μετανάστης πωλείται ως σκλάβος σε κάποιον Λίβυο ιδιοκτήτη, για να κάνει κάθε είδους βαριά απλήρωτη εργασία, donkey jobs οπως τις ονομάζουν οι Αφρικανοί μετανάστες. Υπάρχουν κανονικές υπαίθριες αγορές σκλάβων στη Λιβύη, όπου μπορεί κάποιος να πάει και να «αγοράσει» μετανάστη, του δίνουνε μάλιστα και ένα χαρτί-απόδειξη για τη συναλλαγή. Μιλάμε για κανονική δουλεία 17 ου αιώνα.

Μας λέγανε οι μετανάστες ότι έτσι και κάνεις το λάθος να ζητήσεις χρήματα στο τέλος της εργασίας σε εκτελούν επί τόπου. Εκτελούν ανθρώπους για ασήμαντη αφορμή. Όλοι στη Λιβύη οπλοφορούν, όλοι ακόμα και τα μικρά παιδιά. Να δραπετεύσεις από κάπου δεν έχει νόημα γιατί όποιος σε βρει θα σου κάνει τα ίδια.

Όποιος καταφέρει να επιβιώσει μετά από 4-5 μήνες σε αυτή την κατάσταση, μπορεί εν τέλει να του «χορηγηθεί» μία θέση στη βάρκα για να ταξιδέψει στην Ευρώπη.  Δεν υπάρχει δηλαδή το μοτίβο «πληρώνω και μπαίνω στη βάρκα» όπως είναι στο πέρασμα Τουρκία-Ελλάδα.
Αφού τους ξεζουμίσουν, οι ίδιοι οι Λίβυοι τους βάζουν σε μια βάρκα και τους στέλνουν στη θάλασσα ώστε να διαιωνιστεί η ροή ανθρώπων στη Λιβύη. Οι περισσότεροι από τους μετανάστες δεν έχουν πληρώσει για να μπούνε στις βάρκες, είναι σκλάβοι που κατάφεραν να ξεφύγουν. Υπολογίζεται πως περίπου 1 εκατομμύριο άνθρωποι ζουν υπό αυτές τις συνθήκες αυτή τη στιγμή στη Λιβύη και ενα μεγάλο μέρος της λιβυακής οικονομίας βασίζεται σε αυτό το καθεστώς.

​Όσον αφορά τις γυναίκες μετανάστριες στη Λιβύη , οι περισσότερες είναι θύματα trafficking και βιασμών.  Η Λιβύη είναι μια βασική transit χώρα του ευρωπαϊκού trafficking με ένα τεράστιο κύκλωμα που μεταφέρει γυναίκες από τις αφρικανικές χώρες προς τα Hot Spot της Ιταλίας και από εκεί προς όλες τις ευρωπαϊκές χώρες. Αυτό δεν σημαίνει ότι είναι ένα ενιαίο κύκλωμα με ενιαία οργάνωση. Τα πράγματα είναι αρκετά περίπλοκα. Οι ευρωπαίοι διακινητές επιστρατεύουν Νιγηριανές "madam" να φέρουν νέα κορίτσια από τη Νιγηρία με την υπόσχεση μιας καλύτερης ζωής. Κάποιες γνωρίζουν τι πρόκειται να κάνουν στην Ευρώπη αλλά όχι το μέγεθος αυτού, ούτε τις συνθήκες σκλαβιάς που θα ακολουθήσουν. Για τις περισσότερες είναι η μοναδική λύση επιβίωσης από την ακραία φτώχεια και για να θρέψουν την οικογένεια τους . Άλλες παραπλανούνται και πιστεύουν ότι θα εργαστούν σε οίκους μόδας, εστιατόρια κτλ.  Οι Λίβυοι διακινητές συχνά απαγάγουν τις γυναίκες αυτές για τους δικούς τους λόγους και τις κλείνουν στα λεγόμενα connection houses, οίκοι ανοχής στη Λιβύη και τις αναγκάζουν να εκδίδονται. Όπως εκμεταλλεύονται τους μετανάστες άντρες για απλήρωτη βαριά εργασία, εκμεταλλεύονται και τα σώματα των γυναικών. 

Η Ευρωπαϊκή Ένωση όχι μόνο δεν μιλάει για τις συνθήκες που επικρατούν στα κέντρα αυτά αλλά τα χρηματοδοτεί, τα έχει εντάξει στον αντιμεταναστευτικό σχεδιασμό και θέλει να χτίσει περισσότερα. Στην έκθεση του ΟΗΕ για την Λιβύη, διαβάζουμε ότι Ευρωπαίοι αξιωματούχοι λένε ανοιχτά ότι χρειάζονται περισσότερα κέντρα κράτησης στη Βόρεια Αφρική που θα κρατάνε τους μετανάστες εκεί καθώς και επαναπροώθηση όλων των βαρκών στη Λιβύη.

Σε μια ιστορική στιγμή βαρβαρότητας, η Ε.Ε. έχει αναγνωρίσει ώς εταίρους τις λιβυακές συμμορίες, συγκεκριμένα, έχει αναγνωρίσει έναν συνασπισμό ένοπλων πολιτιφυλακών της Τρίπολης ως την επίσημη κυβέρνηση της Λιβύης («κυβέρνηση εθνικής ενότητας») και την χρηματοδοτεί για να δημιουργήσει περισσότερα κέντρα κράτησης.

Σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία, το μεγαλύτερο ποσοστό της ευρωπαϊκής οικονομικής βοήθειας προς τη Λιβύη που υποτίθεται είναι για την σταθεροποίηση της Λιβύης μετά τον πόλεμο, αφορά την καταστολή της μετανάστευσης.

Στα επίσημα κέντρα κράτησης της φιλοδυτικής αυτής κυβέρνησης (DCIM), όπου απ'έξω φιγουράρει το σήμα του ΟΗΕ, υπάρχουν καταγεγραμμένες μαρτυρίες για κάθε είδους φρικαλεότητα, συμπεριλαμβανωμένων και μαζικών βιασμών ανδρών, γυναικών και παιδιών.

Επιπλέον, η συμφωνία της Μάλτας που υπογράφηκε τον Φεβρουάριο 2017 από τους ηγέτες της Ε.Ε., περιλαμβάνει άφθονη χρηματοδότηση (200 εκατομμύρια ευρώ), τεχνικό εξοπλισμό και εκπαίδευση στις λιβυακές πολιτοφυλακές της Τρίπολης για τις επιχειρήσεις τους στη θάλασσα. Ήδη οι Λίβυοι πήραν 10 μεγάλα σκάφη καταδίωξης από την Ιταλία για να στήσουν το λεγόμενο «λιβυακό λιμενικό». Επιπλέον, σύμφωνα με τις επίσημες πηγές, 90 Λίβυοι λιμενικοί εκπαιδεύτηκαν από την Ε.Ε. με βασικό καθήκον να αναχαιτίζουν τις βάρκες με τους πρόσφυγες και να τους επιστρέφουν στην κόλαση των λιβυακών στρατοπέδων συγκέντρωσης. Πολλές από αυτές τις παράνομες επαναπρωθήσεις βαρκών στη Λιβύη εκτελούνται σε συνεργασία με τον ευρωπαϊκό πολεμικό στόλο (επιχείρηση Σοφία).

Οι επιπτώσεις αυτής της άθλιας συνεργασίας δεν άργησαν να φανούν.

Πλέον το ιταλικό κέντρο συντονισμού έρευνας και διάσωσης στη Ρώμη (MRCC) καλεί πρώτα το λεγόμενο λιβυακό λιμενικό να κάνει την διάσωση (στην ουσία επαναπροώθηση της βάρκας στη λιβύη) και αν αυτό δεν μπορεί να ανταποκριθεί επειδή του λείπουν σκάφη και υποδομές, τοτε καλεί τις διασωστικές ΜΚΟ. Αυτό το κάνουν ακόμα και όταν η βάρκα έχει φύγει από τα λιβυακά νερά και είναι σε διεθνή ύδατα.

Ταυτόχρονα, η αντιμεταναστευτική υστερία στην Ιταλία χτυπάει κόκκινο και τα μίντια διεξάγουν ολομέτωπο πόλεμο στις διασωστικές ΜΚΟ με ψεύτικες είδησεις, με φωτομοντάζ και πλαστά στοιχεία. Ο ακροδεξιός ρατσιστικός λόγος κυριαρχεί απόλυτα.

Η βασική τους θέση είναι ότι οι ΜΚΟ είναι «pull factor», ότι έλκουνε δηλαδή την μετανάστευση, ότι συνεργαζόνται με τους Λίβυους διακινητές και ότι είναι τα «ταξί για την εισβολή παράνομων μεταναστών» στη χώρα τους. Σε κάθε λιμάνι η αστυνομία κάνει πλέον εξονυχιστικό έλεγχο στα διασωστικά καράβια και προσπαθεί να βρει στοιχεία να τα συνδέσει με τους Λίβυους διακινητές. Η ποινικοποίηση της διάσωσης στη θάλασσα είναι γεγονός.

Το λιβυακό λιμενικό νιώθει τόσο ενισχυμένο μετά την συμφωνία με την Ε.Ε. που τον Αύγουστο 2017 κύρηξε μονομερώς μια ζώνη διάσωσης 60 μίλια πέρα από τα χωρικά του ύδατα και δεν διστάζει να παρενοχλεί και να απειλεί συστηματικά τα διασωστικά καράβια των ΜΚΟ ακόμα και με ευθείες βολές όπλων εναντίον τους.

Υπάρχουν αναρίθμητες μαρτυρίες προσφύγων που αναφέρουν ότι δέχτηκαν επίθεση στη θάλασσα από λιβυακές συμμορίες που τους πυροβόλησαν ή τους έκλεψαν τη μηχανή της βάρκας ,αφήνοντάς τους να παρασύρονται ακυβέρνητοι.  Άλλοι άνθρωποι αναφέρουν ότι το λιβυακό λιμενικό τους συνέλαβε και ύστερα τους πούλησε σα σκλάβους.

Αποτέλεσμα αυτής της βρώμικης συμφωνίας είναι η μείωση του αριθμού αφίξεων τους τελευταίους 3 μήνες καθώς οι λιβυακές πολιτοφυλακές μετατρέπονται σε συνοριοφύλακες, παρέχοντας καλές υπηρεσίες σε όποιον είναι διαθέσιμος να πληρώσει. Ακόμα ένας εμφύλιος έχει ξεσπάσει στη Λιβύη, με τις συμμορίες να μάχονται μεταξύ τους για το ποια θα λάβει τη χρηματοδότηση από την Ε.Ε.. Όποια συμμορία ελέγχει τα σημεία διακίνησης, παίρνει και την ευρωπαϊκή χρηματοδότηση. Οι πρόσφυγες αντιμετωπίζονται σαν ανθρώπινο εμπόρευμα που αλλάζει χέρια ανάλογα με το ποια συμμορία κερδίζει στην κάθε περιοχή.

Οι μετανάστες στη Λιβύη είναι πιο απελπισμένοι από ποτέ. Είναι παγιδευμένοι σε μια ζώνη σκλαβιάς χωρίς διέξοδο, δε μπορούνε ούτε να γυρίσουν πίσω, ούτε να προχωρήσουν μπροστά. Ταυτόχρονα,  οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις πανηγυρίζουν για την μείωση των αφίξεων. Στην ουσία, πανηγυρίζουν για την επιστροφή βασανισμένων ανθρώπων πίσω στους βασανιστές τους, για την παράδοση κακοποιημένων γυναικών πίσω στους βιαστές τους.

Εικόνες:

Προσθέστε περισσότερες πληροφορίες

To μέγιστο μέγεθος των αρχείων είναι 16ΜΒ. Επιτρέπονται όλες οι γνωστές καταλήξεις αρχείων εικόνας,ήχου, βίντεο. ΠΡΟΣΟΧΗ! Για να υπάρχει η δυνατότα embed ενός video πρέπει να είναι της μορφής mp4 ή ogg.

Νέο! Επιλέξτε ποιά εικόνα θα απεικονίζεται στην αρχή του σχόλιου

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License