Ένα σοβαρό ΘΕΩΡΗΤΙΚΟ ΚΕΝΟ

Ενώ αρκετοί <Ελευθεριακοί> αντιλαμβάνονται μεν πως στα πλαίσια της κοινωνικής δημιουργίας της πραγματικότητας η κοινωνική δραστηριότητα είναι αυτή που κατασκευάζει την τεχνολογία, αδυνατούν δε να απαρνηθούν το σύγχρονο τεχνολογικό paradigm αντιμετωπίζοντας το ως κατά κάποιον τρόπο ‘‘ουδέτερο’’ και παραμένοντας τρομερά εγκλωβισμένοι στα Διαφωτιστικά στερεότυπα.

Ένα σοβαρό ΘΕΩΡΗΤΙΚΟ ΚΕΝΟ:

 

Ενώ αρκετοί <Ελευθεριακοί> αντιλαμβάνονται μεν πως στα πλαίσια της κοινωνικής δημιουργίας της πραγματικότητας η κοινωνική δραστηριότητα είναι αυτή που κατασκευάζει την τεχνολογία, αδυνατούν δε να απαρνηθούν το σύγχρονο τεχνολογικό paradigm αντιμετωπίζοντας το ως κατά κάποιον τρόπο ‘‘ουδέτερο’’ και παραμένοντας τρομερά εγκλωβισμένοι στα Διαφωτιστικά στερεότυπα.

 

Πρώτον, αδυνατούν να συλλάβουν ότι η σύγχρονη τεχνολογία είναι πρώτα και κύρια μια Καπιταλιστική τεχνολογία η οποία σε όλα τα επίπεδα της ανήκει στον Νεωτερικό πολιτισμό.
Δεύτερον, αδυνατούν να συλλάβουν πως όσον αφορά την Καπιταλιστική τεχνολογία, δεν αναφερόμαστε σε εργαλεία ΑΛΛΑ σε μηχανές στις οποίες η μορφή καθορίζει σε μεγάλο βαθμό το περιεχόμενο.

 

Σε μια μετά-καπιταλιστική κοινωνία, όπου υποτίθεται όλα θα έχουν αλλάξει, το να παραμείνει το τεχνολογικό πεδίο ως έχει εγείρει 8 σοβαρά ζητήματα:

 

(i) Τι χρήση/αξία θα μπορούσε να έχει η υπάρχουσα τεχνολογία σε μια κοινωνία όπου οι άνθρωποι θα υιοθετούσαν ένα ριζικά διαφορετικό τρόπο ζωής (βίος) και εντελώς διαφορετικά ιδανικά, σκοπούς κοκ;

 

(ii) Για να υπάρχει αυτό το τεχνολογικό σύστημα-πλαίσιο πρέπει να υπάρχει μια κοινωνία στην οποία τίθεται αξιωματικά η ανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων ως αυτοσκοπός. Διαφορετικά το τεχνολογικό επίπεδο θα παραμένει στάσιμο.

 

(iii) Για να υπάρχει αυτό το τεχνολογικό σύστημα-πλαίσιο πρέπει να υπάρχει μια κοινωνία στην οποία τίθεται αξιωματικά η τεχνολογία ως αυτοσκοπός (Τεχνολογικισμός). Διαφορετικά η τεχνολογία θα είναι απλά μέσο προς εξυπηρέτηση των ανθρώπινων αναγκών-επιθυμιών και δεν θα υπάρχει η απαίτηση για συνεχή εξέλιξη της.

 

(iv) Για να υπάρχει αυτό το τεχνολογικό πλαίσιο πρέπει να υπάρχει και ένα παραγωγικό σύστημα το οποίο το κατασκευάζει. Είναι εντελώς αδύνατον να παραχθεί η συγκεκριμένη τεχνολογία με ένα άλλο παραγωγικό καθεστώς (λ.χ. είναι σαν να ζητάμε από τον Αναγεννησιακό τεχνίτη να μας φτιάξει διαστημόπλοιο).

 

(v) Εφόσον θα υπάρχει αυτό το συγκεκριμένο παραγωγικό σύστημα αναπόδραστα θα υπάρχουν και συγκεκριμένες κοινωνικές σχέσεις που αντιστοιχούν σε αυτό. Το να παραμείνει το παραγωγικό σύστημα ως έχει και να αλλάξουν οι κοινωνικές σχέσεις είναι εντελώς άτοπο όπως και το αντίστροφο.

 

(vi) Για να υπάρχει αυτό το τεχνολογικό σύστημα-πλαίσιο πρέπει να υπάρχει η κτητική Νεωτερική αντίληψη της φύσης ως αντικείμενο προς εκμετάλλευση από την οποία θα προέρχονται οι ύλες και οι πόροι για την ανά-παραγωγή του. Πως το υπάρχον τεχνολογικό πεδίο θα κατασκευάζεται στα πλαίσια ενός πολιτισμού αρμονίας-ισορροπίας φύσης και κοινωνίας;

 

(vii) Εφόσον θα υπάρχει αυτό το συγκεκριμένο παραγωγικό σύστημα το οποίο θα κατασκευάζει αυτό το τεχνολογικό πλαίσιο, τότε σημαίνει πως πρέπει να υπάρχει και η επιστημονική εξειδίκευση η οποία το σχεδιάζει και οργανώνει. Έτσι υπάρχει όχι μόνο διατήρηση του διαχωρισμού μεταξύ διευθυνόντων και εκτελεστών αλλά και αναγκαστική ανά-παραγωγή του γραφειοκρατικού και τεχνοκρατικού μοντέλου.

 

(viii) Εφόσον θα υπάρχει αυτό το συγκεκριμένο παραγωγικό σύστημα το οποίο θα κατασκευάζει αυτό το τεχνολογικό πλαίσιο, τότε σημαίνει πως και η ‘‘φύση’’ των εργασιών των ανθρώπων θα παραμείνει η ίδια (λ.χ. μηχανιστική γραμμή τυποποιημένης παραγωγής). Πράγμα το οποίο σημαίνει κυριαρχία και πραγμοποίηση των εργαζομένων, αλλοτριωμένη και αποξενωμένη δουλεία και ΟΧΙ δημιουργική ελεύθερη εργασία προς διάνθηση του ανθρώπινου όντος. Το να κοινωνικοποιηθούν τα μέσα παραγωγής δεν σημαίνει αυτόματα πως και όλα τα υπόλοιπα θα αλλάξουν ως δια μαγείας. Αναπόσπαστο και αδιαχώριστο με τα πιο πάνω στοιχείο της ανθρώπινης χειραφέτησης είναι και η αλλαγή του περιεχομένου της δραστηριότητας, στην οποία πλέον ο άνθρωπος θα αναγνωρίζει τον εαυτό του στο αποτέλεσμα της εργασίας του, θα έχει ολιστική συμμετοχή σε όλη την διαδικασία παραγωγής και θα είναι σε αρμονία με το ε ί ν α ι του, τους συνανθρώπους και την φύση.

 

~ Επανάσταση λοιπόν, σημαίνει καταστροφή της Νεωτερικής τεχνολογίας ΕΝ ΓΕΝΕΙ! ~

 

* «Ο καπιταλισμός δεν χρησιμοποιεί μια τεχνολογία, ουδέτερη καθαυτήν, για καπιταλιστικούς σκοπούς. Ο καπιταλισμός δημιούργησε μια καπιταλιστική τεχνολογία που δεν είναι καθόλου ουδέτερη. Το πραγματικό νόημα αυτής της τεχνολογίας δεν είναι καν να αναπτύξει την παραγωγή για την παραγωγή· είναι κατά πρώτο λόγο να κυριαρχήσει πάνω στους παράγωγους και να τους υποτάξει. Η καπιταλιστική τεχνολογία χαρακτηρίζεται βασικά από την προσπάθεια της να εξαλείψει τον ανθρώπινο ρολό του ανθρώπου στην παραγωγή – και στις ακραίες της συνέπειες να εξαλείψει τελείως τον άνθρωπο από την παραγωγή.» [Κορνήλιος Καστοριάδης]


... κι όχι, ότι πιστεύει ο κάθε προ-αποφασισμένος σύντροφος για το μετεπαναστατικό πεδίο. Η επανάσταση δεν συνοδεύεται από αναρχική πατέντα, του τάδε πολιτικού ρεύματος σκέψης. Και θα προτιμήσω τον Καστοριάδη, τον Lucacs, τον Foucault κτλ, αυτοπροσώπως κι όχι δια αντιπροσώπου. Και θα υπενθυμίσω, ότι οι προαναφερθέντες και πολλοί άλλοι διανοούμενοι ακόμα, έκαναν πολυεπίπεδες κριτικές αναλύσεις πολιτικής, οικονομικής, κοινωνιολογικής, ψυχαναλυτικής και φιλοσοφικής φύσεως, με σκοπό (θα μιλήσω πολύ γενικά τώρα, το ξέρω) την αποσαφήνιση/περιγραφή/κριτική/αποδόμηση, του εδώ και τώρα. Μπορεί σε φάσεις του έργου τους, να επιχείρησαν την σκιαγράφηση του αύριο, μπορεί ακόμη και να οραματίστηκαν τον μελλοντικό κόσμο, αλλά πάντως, δεν μπήκαν στην διαδικασία προβλέψεων τύπου Κάλχα, με την μαθηματική σιγουριά "ένα κι ένα, κάνουν δύο". Γι αυτό και βρίσκω άκομψο το τσιτάρισμά τους (έστω και από μνήμης/με γνώση, απ' ότι φαίνεται), το στρίμωγμα τους σε πολύ στενά όρια, για να υποστηριχθεί μία δομημένη μεν, αλλά υπέρ το δέον αιτιοκρατική και τελεολογική άποψη, χωρίς το παραμικρό ίχνος λογικής αμφιβολίας. Εννοώ, ότι οι απόψεις του τύπου: "στην νέα μετεπαναστατική κοινωνία, το έτσι, θα καταργηθεί, το αλλιώς, θα αλλάξει με αυτόν, τον συγκεκριμένο τρόπο και το αλλιώτικο, θα γίνεται έτσι και μόνο, έτσι", μου προκαλούν μία απορία: που υπάρχει καταγεγραμμένη, αυτή, η γνώση του μέλλοντος και μου διέφυγε; Όχι, λοιπόν, σκέφτομαι μετά (ο αφελής), δεν είναι γνώση, είναι υπόθεση. Άρα, για το μέλλον κάνουμε υποθέσεις και μετά τις εξετάζουμε, για να δούμε, αν ευσταθούν. Ακόμα και η πρόβλεψη, παραμένει μια υπόθεση (εργασίας;), ως την χρονική στιγμή της διάψευσης/επιβεβαίωσης. Το απόσπασμα του Καστοριάδη από το "Περιεχόμενο του Σοσιαλισμού", χρησιμοποιείται ως σφραγίδα εγκυρότητας και κατακλείδα, αλλά ο γραμματικός χρόνος του, δεν είναι μέλλοντας, είναι αόριστος. Και έτσι, για την Ιστορία, αυτές, οι προβληματικές του Καστοριάδη, είναι κυρίως κριτική των Χεγκελιανών θεμελίων της Μαρξιστικής φιλοσοφίας, της αποδοχής ενός κοινού φαντασιακού με τους αστούς φιλελεύθερους, της νομοτελειακής μηχανιστικής εξέλιξης και περαίωσης της κοινωνίας, δια μέσου της βιομηχανικής παραγωγής. Είναι κριτική της Μαρξιστικής "ορθοδοξίας" και της ιερατικής "βιβλιογραφίας" της, των ένθεν κακείθεν politburo και των απόλυτων νομοτελειακών βεβαιοτήτων τους, όπως αποτελούν και κριτική της συλλήβδην εφαρμογής όρων, όπως η καπιταλιστική αγορά, το προλεταριάτο, η βιομηχανία κ.τ.λ. εις το διηνεκές της Ιστορίας. Αυτά, με καλή πρόθεση...

Προσθέστε περισσότερες πληροφορίες

To μέγιστο μέγεθος των αρχείων είναι 16ΜΒ. Επιτρέπονται όλες οι γνωστές καταλήξεις αρχείων εικόνας,ήχου, βίντεο. ΠΡΟΣΟΧΗ! Για να υπάρχει η δυνατότα embed ενός video πρέπει να είναι της μορφής mp4 ή ogg.

Νέο! Επιλέξτε ποιά εικόνα θα απεικονίζεται στην αρχή του σχόλιου

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License