5η Ετήσια Ανοιχτή Απολογιστική Εκδήλωση Athens Indymedia. Σάββατο 27 Ιανουαρίου 2018 , 6 μμ, Αμφιθέατρο Γκίνη ΕΜΠ.

Η διαχειριστική ομάδα του athens indymedia, ανακοινώνει...

5η Ετήσια Ανοιχτή Απολογιστική Εκδήλωση Athens Indymedia.

Σάββατο 27 Ιανουαρίου 2018 , 6 μμ, Αμφιθέατρο Γκίνη ΕΜΠ.

 

Η διαχειριστική ομάδα του athens indymedia, ανακοινώνει οτι το Σάββατο 27 Γενάρη 2018 θα πραγματοποιηθεί η 5η κατά σειρά ετήσια απολογιστική εκδήλωση στο αμφιθέατρο Γκίνη του ΕΜΠ στις 6 μμ. Η εκδήλωση γίνεται για την ανταλλαγή απόψεων σχετικά με τις δυσλειτουργίες της διαχείρισης του μέσου, καθώς και προτάσεων για την αλλαγή της φυσιογνωμίας του και τον προσδιορισμό της νέας στρατηγικής που αυτό θα επιλέξει να ακολουθήσει στο άμεσο μέλλον.


Οι θεματικές ενότητες της εκδήλωσης είναι:


1) Ετήσια απολογιστική
2) Προβληματισμοί σχετικά με την διαχείριση του μέσου
3) Τρόπος υποστήριξης - ενίσχυσης - διεύρυνσης και ελέγχου της διαχειριστικής ομάδας
4) Στρατηγικές επιλογές και κατευθύνσεις για το μέλλον

Η διαχειριστική ομάδα του Athens Indymedia


Θεματικές προτάσεις της συνέλευσης του athens.indymedia

για την 5η Ετήσια Ανοιχτή Απολογιστική Εκδήλωση,

που θα πραγματοποιηθεί το Σάββατο 27 Ιανουαρίου 2018 ,

6 μμ στο αμφιθέατρο Γκίνη (ΕΜΠ):

 

Θεματικές προτάσεις της συνέλευσης του athens.indymedia

για την 5η Ετήσια Ανοιχτή Απολογιστική Εκδήλωση,

που θα πραγματοποιηθεί το Σάββατο 27 Ιανουαρίου 2018 ,

6 μμ στο αμφιθέατρο Γκίνη (ΕΜΠ):


1. Η υποστήριξη των συλλογικοτήτων προς το athens.indymedia και τα άλλα κινηματικά μέσα.

   1.1 Η συμμετοχή από την προηγούμενη απολογιστική μέχρι σήμερα και από εδώ και πέρα. Η ευθύνη του κινήματος και ειδικότερα των συλλογικοτήτων, για την ύπαρξη, την αποδοτική λειτουργία και το συλλογικό έλεγχο των ανοιχτών μέσων.

   1.2 Συμφωνίες συλλογικής διαχείρισης.

   1.3Τακτικές και ανοιχτές συνελεύσεις, σύμφωνα με τις αποφάσεις της προηγούμενης απολογιστικής.

   1.4Σύσταση τεχνικής ομάδας, ως οργανικό μέρος της διαχειριστικής.

   1.5Εμπλουτισμός του άμεσου ρεπορτάζ και των ενημερώσεων.

2. Η σημασία, η ερμηνεία, η ενίσχυση και η εφαρμογή της Πολιτικής Δημοσίευσης.
  
   2.1
Απολογισμός της διαχείρισης από την προηγούμενη απολογιστική.
   2.2
Γιατί υπάρχει η Πολιτική Δημοσίευσης.
   2.3
Εξέλιξη του διαλόγου για την εφαρμογή της Πολιτικής Δημοσίευσης μέχρι σήμερα και προς το μέλλον.
   2.4
Αποσαφήνιση σημείων και προτάσεις εφαρμογών.

3. Λειτουργία και διαχείριση των Συζητήσεων.

Σημαντικά ειδικά ζητήματα:
- Αν θα επιτρέπονται Συζητήσεις και κριτική σε πολιτικούς κρατούμενους.
- Αν θα επιτρέπονται Συζητήσεις και κριτική αναφορικά σε οργανώσεις και δράσεις πολιτικής βίας.
- Αν θα επιτρέπεται η ενδεχόμενη παραβίαση της Πολιτικής Δημοσίευσης από κείμενα υπαρκτών συλλογικοτήτων.
- Ξεκαθάρισμα της έννοιας «κομματική κι εκλογική προπαγάνδα» και της διάκρισης των οργανώσεων παρακλάδια.
- Ανάδειξη του topic Φωνή των Πολιτικών Κρατουμένων ή δημιουργία νέας κατηγορίας για τους πολιτικούς κρατούμενους και αποβολή των σχετικών post από τα Τοπικά Νέα.
- Κόψιμο των ανακοινώσεων πάρτυ από την κατηγορία Ανακοινώσεις.
Κλπ


Tοποθέτηση μέλους της Διαχειριστικής Ομάδας του athens.indymedia (globe) για την 5η Ετήσια Ανοιχτή Απολογιστική Εκδήλωση, που θα πραγματοποιηθεί το Σάββατο 27 Ιανουαρίου 2018 στις 6 μμ στο αμφιθέατρο Γκίνη (ΕΜΠ)

Με αυτή την τοποθέτηση θέλω να συμβάλω στον κινηματικό διάλογο για τη συνέχιση και την εξέλιξη του έργου του ανοιχτού και οριζόντιου μέσου αντιπληροφόρησης athens.indymedia, κρίνοντας ότι η 5η ανοιχτή απολογιστική συνέλευση θα είναι καθοριστική για το μέλλον του. Οι απολογιστικές συνελεύσεις του 2016 ενίσχυσαν σε ένα μικρό βαθμό τη συλλογικότητα του a.i και οδήγησαν στη διόρθωση ορισμένων προβλημάτων, βελτιώνοντας την απόδοση του μέσου σε επίπεδο συλλογικής πολιτικής και διαχείρισης, επικοινωνίας και χρηστικότητας. Οι τεχνικές αναβαθμίσεις βοήθησαν καθοριστικά προς αυτή την κατεύθυνση. Ωστόσο, δεν είμαστε σ' ένα σημείο όπου θα μπορούσαμε να πούμε ότι όλα τα προβλήματα τείνουν να επιλυθούν. Ορισμένα ριζικά ζητήματα παραμένουν εκκρεμή, δημιουργώντας συνθήκες σοβαρών κρίσεων. Έχουμε όμως κατακτήσει τρόπους για να απαντάμε συλλογικά στις αντιφάσεις, τις αντιθέσεις, τις αντιπαραθέσεις και τα εξελικτικά διλλήματα. Έχουμε την κοινή εμπειρία της μεθοδολογίας των οριζόντιων διαδικασιών. Η 5η απολογιστική μπορεί και πρέπει να αποτελέσει μια κινηματική επανεκκίνηση του a.i, με τη δημιουργική κριτική, τις υπεύθυνες προτάσεις και κατά βάση τη δέσμευση συμμετοχής των συντρόφων που αντιλαμβάνονται τη σημασία της λειτουργίας αυτού του μέσου.

Είμαι μέλος της συλλογικής δομής του a.i από την απολογιστική συνέλευση του Ιούνη του '16, εφαρμόζοντας με πλήρη προσωπική διάθεση τις αποφάσεις μιας πολιτικής συλλογικότητας στην οποία συμμετέχω και μιας ανοιχτής συνέλευσης στην οποία συμμετείχε τότε αυτή η πολιτική συλλογικότητα, να ενισχύσουν το a.i με ζωντανή εργασία και δέσμευση στο συλλογικό πλαίσιο του. Τοποθετούμε σήμερα, θεωρώντας ότι οι συμμέτοχοι των ανοιχτών συλλογικοτήτων του κινήματος έχουν την κύρια ευθύνη της πρωτοβουλίας για την εξέλιξη των δομών που διαχειρίζονται. Αποκλειστικό κριτήριο των παρατηρήσεων και των θέσεών μου είναι η βελτίωση του συλλογικού υποβάθρου και της απόδοσης του a.i, ως αναντικατάστατου εργαλείου/διεργασίας του ελευθεριακού αντικαπιταλιστικού κινήματος.

Το κείμενο δημοσιοποιείται μερικές ώρες πριν την απολογιστική. Δεν είναι ένα τέχνασμα δημιουργίας κλίματος ή αποφυγής ενός προπαρασκευαστικού διαλόγου και της δημόσιας κριτικής. Είναι παρεπόμενο μιας κατάστασης οριακής από σκοπιά αποδοτικών δυνάμεων, στην οποία βρίσκεται η Διαχειριστική Ομάδα (Δ.Ο.) τον τελευταίο καιρό, όπως θα εξηγηθεί παρακάτω. Σε κάθε περίπτωση τα δημόσια γραπτά είναι προσφορότερα.

 

Ζήτημα 1ο (το θεμελιακό): Η συμμετοχή.

Η ακατάπαυστη λειτουργία του a.i εξαρτάται από την καθημερινή συλλογική εργασία και τις πολιτικές συμφωνίες της Δ.Ο.. Το μέγεθος των πρακτικών ευθυνών είναι πολύ μεγάλο, αντίστοιχο της χρήσης του μέσου από το κίνημα. Η πολιτική ευθύνη της διαχείρισης είναι ακόμα μεγαλύτερη, λόγω της ευρύας αποδοχής αυτού του μέσου. Αυτές οι συνθήκες επιτάσουν την ευρύτερη συλλογική διαχείριση. Για την αποδοτική λειτουργία του μέσου απαιτείται ευρύτητα πρακτικής συμμετοχής και συλλογικού ελέγχου.

Γιατί ο κόσμος του κινήματος εξακολουθεί να αντιλαμβάναται το a.i ως βασικό, αν όχι το κύριο, μέσο ψηφιακής αντιπληροφόρησης, παρά την έντονη κριτική ή και πολεμική που του ασκείται διαρκώς; Γιατί το a.i αποτελεί δομή ανοιχτή στη χρήση, με βάση συγκεκριμένες πολιτικές συμφωνίες που συγκροτούν μια ευρύτατη, αν όχι την πραγματικά ευρύτερη, κινηματική κοινότητα. Ωστόσο, βρισκόμαστε αντιμέτωποι με το χάσμα ανάμεσα στον οριζόντιο χαρακτήρα του μέσου και στην ισχνή συμμετοχή του κινήματος στις συλλογικές ευθύνες που το αφορούν.

Η συλλογική διαχείριση του a.i αποτελεί ευθύνη του καθενός που το χρησιμοποιεί. Το ριζικότερο πρόβλημα του a.i είναι η ανάθεση. Με την κυρίαρχη κουλτούρα μπορεί ο καθένας να διατείνεται ότι θα ήταν ο καλύτερος προθυπουργός ή προπονητής της εθνικής ποδοσφαίρου. Με την ελευθεριακή κουλτούρα θέλουμε ο καθένας να έχει τη δυνατότητα να εκφράσει άποψη για τα πάντα, μέσα σε μια ασύνορη κοινότητα ισότητας, αλληλεγγύης και ελευθερίας και το a.i υπηρετεί αυτό το σκοπό. Αλλά, η δυνατότητα αυτή εξαρτάται από τη συνεχή συλλογική εργασία του σώματος που θέλει αυτή η δομή να λειτουργεί έτσι, ακριβώς όπως η βαρύτητα της κάθε άποψης εξαρτάται από την έμπρακτη θεμελίωσή της.

Το συμμετοχικό έργο στις ανοιχτές κινηματικές δομές έχει πρόσθετες δυσκολίες σε σύγκριση με την αγωνιστική δραστηριότητα μέσα από πολιτικά σχήματα. Η συνδιαμόρφωση σε δομές που αναφέρονται στο σύνολο του κινήματος, όπως και η συλλογικοποίηση σε δομές κοινωνικής αυτοοργάνωσης, απαιτεί μια στάση δεκτικότητας, στη βάση της ανοιχτής αλληλεγγύης, κατανόησης, στη βάση της επαναστατικής κοινωνικής αντίληψης και υπομονετικού, αλλά συγχρόνως σθεναρού διαλόγου, με σταθερό προσανατολισμό την ανάπτυξη του κινήματος μέσα από τον άμεσο αγώνα. Ειδικά το a.i, που αποτελεί τον κοινό φορέα της φωνής όλων των τάσεων του κινήματος, έχει την επιπλέον δυσκολία της ανοχής σε ξεβράσματα και θέσεις που ο συμμετέχοντας μπορεί να τις θεωρεί ανερμάτιστες, ανταγωνιστικές προς τις δικές του, υπονομευτικές για το κίνημα ή και εχθρικές και τη δυσκολία της συλλογικής εργασίας με τους εκφραστές τους. Κι αυτό, για ένα έργο αφανές, πίσω από τις γραμμές της άμεσης σύγκρουσης, ένα έργο που δεν προσφέρει θαυμασμό και τιμές, πίσω από τα πάθη των αμφιθεάτρων και των ανακοινώσεων, μια καθημερινή εργασία σε προσωπική απομόνωση, την ίδια ώρα που άλλοι σύντροφοι και «συναγωνιστές» διαμορφώνουν τους δικούς τους πολιτικούς όρους ή απολαμβάνουν τις χαρές του κοινοτικού και κοινωνικού βίου, ενώ χρησιμοποίησαν μόλις πριν και θα ξαναχρησιμοποιήσουν το δυναμικό πεδίο του a.i (και καλώς κάνουν). Αυτός όμως είναι ο επαναστατικός δρόμος.

Για να είμαστε όμως δίκαιοι και συνεπείς στον αντικαπιταλισμό μας, πρέπει να αναγνωρίσουμε ότι τον πρώτο και τον τελευταίο λόγο για το εκάστοτε συζητούμενο ζήτημα που αφορά το κίνημα, τον έχουν αυτοί που εργάζονται στο επίμαχο πεδίο. Αυτή η θεμελιακή θέση που συναρτά αμφίδρομα τον αγώνα της αυτοδιεύθυνσης με τον αγώνα ενάντια στην εκμετάλλευση, είναι αδύνατο να μεθερμηνευτεί προς υπεράσπιση ρόλων ειδικής πρωτοπορείας, αυθεντιών και φέουδων. Αντιθέτως, αποτελεί ένα ευθύ κάλεσμα σε ισότιμη συμμετοχή, κάλεσμα σε διεύρυνση της βάσης του αυτοοργανωμένου κινήματος. Όσοι προτάσσουν το δυνάμωμα του οριζόντιου κοινωνικού κινήματος οφείλουν να στηρίζουν έμπρακτα τις ανοιχτές κινηματικές δομές, με εργασία, συνθετικές θέσεις και αναγκαίο χρόνο. Οφείλουν ακόμα, να σέβονται την εργασία και να κατανοούν τις αστοχίες εκείνων που εργάζονται στο εκάστοτε πεδίο. Σε ένα τέτοιο πλαίσιο η κριτική μπορεί να είναι γόνιμη. Η αντίφαση της αποστασιοποιημένης κριτικής δεν λύνεται με την εξάλειψη της κριτικής, αλλά με την κατάργηση της περιχαράκωσης.

Η αντίθετη στάση είναι δείγμα ελιτισμού. Δεν διαφέρει πολύ από την άρνηση οποιασδήποτε συλλογικής ευθύνης, θέση που βέβαια, δεν μπορεί να ζητήσει λογαριασμό από εκείνους που δεσμεύονται. Δεν πρόκειται μόνο για μια αδικία, ένα κατάλοιπο του κόσμου της εξουσίας. Πρόκειται για μια στάση αυτοκτονίας του οριζόντιου κινήματος. Μια στάση ανάθεσης και μικροπολιτικού κανιβαλισμού που μπορεί να παραδόσει τις ανοιχτές δομές στη συγκεντρωτική διαχείριση διάφορων πολιτικών κογκλαβίων. Διότι για όσο δεν μπορούμε εμείς, μπορεί το κράτος και οι ουρές του.

Τον Ιούνη του '16 το a.i βρέθηκε μπροστά στον κίνδυνο να πάψει να αποτελεί πεδίο ανοιχτού διαλόγου (το μοναδικό που λειτουργεί οριζόντια στον ελλαδικό χώρο), μέσα από μια έκρηξη απαξίωσής του που στηρίχθηκε στην ενεργητική προσπάθεια ποιοτικής υποβάθμισής του. Κανείς από εκείνους που ζητούσαν τον ακρωτηριασμό του μέσου δεν προσφέρθηκε να προσφέρει εργασία και τη δέσμευσή του στο ανοιχτό συλλογικό πλαίσιο της δομής. Στο διάστημα που ακολούθησε το a.i προχώρησε μπροστά χωρίς να χάσει το χαρακτήρα του και χωρίς να ποδηγετηθεί. Αλλά προχώρησε χωρίς τη συμμετοχή σχεδών όλων όσοι αναγνώρισαν τη σημασία της ύπαρξής του, όσοι άσκησαν κριτική, όσοι το χρησιμοποιούν διαρκώς.

Έτσι, για τα προβλήματα του a.i, όπως και κάθε ανοιχτής δομής, ευθύνονται πρώτα όλοι όσοι δεν συμμετέχουν, άμεσα ή μέσω αντίστοιχων συνδεδεμένων δομών. Ευθύνονται εκείνοι που δεν ήρθαν ποτέ κι εκείνοι που ήρθαν κι έφυγαν σιωπηλά και ταχέως. Ακολούθως ευθυνόμαστε όσοι μείναμε. Και τέλος, η παλιά φρουρά, που κράτησε το μέσο ζωντανό επί χρόνια χωρίς σταματημό, έχει την ελάχιστη ευθύνη, ακόμα και για τις κακές συνήθειες της, τις αγκυλώσεις της, τον αφορμαλισμό και τις αυθαιρεσίες της.

Το a.i αποτελεί καθρέφτη ολόκληρου του οριζόντιου κινήματος, μια αναπόδραστη δοκιμασία για τις δομές καθολικής αυτοδιεύθυνσης που ευαγγελίζονται οι αναρχικοί. Αναμένουμε λοιπόν να τους ακούσουμε όλους και να εκτιμήσουμε όποιους αποφασίσουν να συμβάλουν στην εργασία του αγώνα μέσα από αυτό το κοινό μέσο.

 

Ζήτημα 2ο (το ξεχασμένο): Οι συνελεύσεις.

Κατόπιν προτάσεων που κατατέθηκαν στην απολογιστική του Ιούνη του '16, προφορικώς και γραπτώς (από πολιτικούς κρατούμενους και τη Συνέλευση Αλληλεγγύης για τους Πολιτικούς Κρατούμενους, τους Φυλακισμένους και Διωκόμενους Αγωνιστές), η συνέλευση του a.i έγινε δεκαπενθήμερη και μια στις τέσσερις συνελεύσεις, δηλαδή, κάθε δίμηνο, έγινε ανοιχτή και δημοσιοποιημένη. Αυτό που για τον εξωτερικό παρατηρητή φαίνεται στοιχειώδες, ήταν ένα μεγάλο άλμα για τη συλλογικότητα του a.i σε σχέση με την προηγούμενη κατάσταση. Οι διμηνιαίες ανοιχτές συνελεύσεις ήταν η μεγάλη αλλαγή για την λειτουργία του a.i ως οριζόντιας κινηματικής δομής. Ήταν μια ανοιχτή πόρτα για τον καθένα.

Όμως, η λογική της ανάθεσης, της εύκολης κριτικής, της υποτίμησης αυτών που βγάζουν την αγγαρία, αντικατοπτρίστηκε και στη συνέχεια των απολογιστικών, στην σχεδόν μηδαμινή παρουσία άλλων συντρόφων στις διμηνιαίες συνελεύσεις. Η απονοηματοδότηση των ανοιχτών συνελεύσεων παρέσειρε και τις δεκαπενθήμερες. Αφού δεν ενδιαφέρθηκε κανείς έξω από τη συλλογικότητα της Δ.Ο., η ίδια η συλλογική διαδικασία αποδυναμώθηκε. Τα μέλη της Δ.Ο. έτσι κι αλλιώς πρέπει να συνομιλούν καθημερινά μέσα από την υποδομή του μέσου και μάλιστα, επικοινωνούν γραπτώς. Στις συνελεύσεις επιλύονται ζητήματα που στον καθημερινό διάλογο μπορεί να χρονίζουν, αλλά τα εκκρεμή ζητημάτα στο σύνολό τους αποκτούν μικρότερη σημασία όταν χάνεται η κοινότητα του επίδικου και δεν λογοδοτούμε πουθενά. Οπότε, έπεσε η συμμετοχή των ελάχιστων μελών της Δ.Ο. στις συνελεύσεις και συνακόλουθα απορυθμίστηκε η τακτικότητα.

Σημείωσα ήδη ότι οι συμμέτοχοι των ανοιχτών συλλογικοτήτων του κινήματος έχουν την κύρια ευθύνη της πρωτοβουλίας για την εξέλιξη των δομών που διαχειρίζονται. Ως Δ.Ο. έχουμε την υποχρέωση να ξαναξεκινήσουμε το τακτικό πρόγραμμα των συνελεύσεων και να το τηρήσουμε με υπευθυνότητα. Ωστόσο, μια συλλογικότητα ελαχίστων δεν έχει τη δυνατότητα να επιβάλει στα εργαζόμενα μέλη της μέτρα υπευθυνότητας για ζητήματα που σε συνθήκες απομόνωσης φαίνονται πολυτέλειες.

Για να μην φτιάχνουμε συντεχνίες και υπουργούς, δεν αρκεί να στέλνουμε ποστάκια παραπόνων, ρωτώντας γιατί δεν δημοσιεύτηκε η ανάρτησή μας ή και βρίζοντας. Απαιτείται η βάσανος του αγώνα για αυτοδιεύθυνση. Παρεμπιπτόντως, η Δ.Ο. δεν απαντάει σε ποστ. Γι' αυτό υπάρχει το τσατ, αλλά χωρίς μέλη στη Δ.Ο., είναι θέμα τύχης πότε θα βρεις κάποιον στο τσατ. Για να λειτουργεί απρόσκοπτα η συλλογικότητα χρειάζεται κάτι παραπάνω. Χρειάζεται ένα ευρύ σύνολο συμμετεχόντων και μια ροή ανανέωσης, χρειάζεται δυνάμεις και χρόνο, χρειάζεται αμφίδρομη επικοινωνία με το υπόλοιπο κίνημα, μέσα από τις συλλογικές διαδικασίες. Στη διμηνιαία ανοιχτή συνέλευση θα φανεί η σοβαρότητα των κριτικών και των προτάσεων που θα ακουστούν στην απολογιστική.

 

Ζήτημα 3ο (το εκκρεμές): Η Πολιτική Δημοσίευσης.

Οι συλλογικές λειτουργίες απαιτούν συλλογικές συμφωνίες, σαφείς εφαρμοστικούς κανόνες και αυτοπειθαρχία. Αυτά δεν αρκούν χωρίς το συλλογικό έλεγχο, που μπορεί να λειτουργεί καλύτερα όσο ευρύτερη είναι η συμμετοχή, αλλά ήδη αναφέρθηκα στο ζήτημα παραπάνω. Σχεδόν όλες οι γραπτές τοποθετήσεις για την απολογιστική του Ιούνη του '16, από συλλογικότητες/συνελεύσεις και πολιτικούς κρατούμενους θεωρούσαν την υφιστάμενη Π.Δ. ικανοποιητική, επισημαίνοντας όμως κενά στην εφαρμογή της. Όλες οι κριτικές που βάλουν εναντίον της Δ.Ο. αφορούν τα εφηρμοσμένα κριτήρια δημοσίευσης. Άρα, αφορούν την Π.Δ. και την εφαρμογή της, εφόσον θα χανόμασταν στην ασυνεννοησία, αν αποδίδαμε έναν κυρίαρχο χαρακτήρα στην υποκειμενικότητα των διαχειριστών.

Λιγο καιρό μετά την είσοδό μου στο a.i και πριν τη δεύτερη απολογιστική του '16 κατέθεσα μια γραπτή πρόταση στη συνέλευση της δομής, με κύριο σκοπό, μεταξύ άλλων, «την βελτίωση της συλλογικής κατανόησης και της εφαρμογής της Π.Δ., για το βαθύτερο άνοιγμα της δομής προς το κίνημα, την θωράκισή του ως κομβικού φορέα αντιπληροφόρησης και δημόσιου διαλόγου του οριζόντιου αντιεξουσιαστικού/κοινωνικού κινήματος και την συμβολή στην ανάπτυξη αυτού του κινήματος, από αυτό το κομβικό σημείο». Οπως έγραφα τότε, «μπήκα στην ΔΟ με ένα σύνολο ερωτημάτων για την τρέχουσα λειτουργία της δομής και για την εξέλιξή της. Η εργασία μου μέσα στην δομή μου έδωσε σε σύντομο χρονικό διάστημα την δυνατότητα να κατανοήσω πως λειτουργεί η συλλογικότητά της και ποιές είναι οι εφηρμοσμένες δυνατότητές της. Συνδέθηκα με την δραστηριότητα της ΔΟ σαν μαθητής και εργάτης, κάτι που αποτελεί προϋπόθεση για την γείωση της πολιτικής και πρακτικής αντίληψης στις παρούσες συνθήκες και δυναμικές. Τα περισσότερα ερωτήματά μου απαντήθηκαν. Διαπίστωσα γρήγορα ότι η τεχνική υποδομή του athens.indymedia είναι ικανή να διασφαλίζει την συλλογική διαχείριση των εισερχόμενων και εξερχόμενων πληροφοριών και η ΔΟ χρησιμοποιούσε το μέγιστο των εγκατεστημένων τεχνικών ικανοτήτων, με τον συλλογικότερο τρόπο, τουλάχιστον από την στιγμή που άρχισα να παρακολουθώ εσωτερικά την δραστηριότητά της». Πάραυτα, κάτι έλλειπε. Χρειαζόταν η ακριβής ερμηνεία ορισμένων όρων της Π.Δ. και η διαμόρφωση σαφέστερων εφαρμοστικών κανόνων και η καταγραφή τους.

Μ' εκείνο το κείμενο πρότεινα να συζητηθεί ένα σύνολο προσδιορισμένων ζητημάτων διαχείρισης και να ληφθούν αποφάσεις πριν την επερχόμενη συνάντηση. Αντ' αυτού, συμφωνήθηκε να διαμορφωθεί κοινή αντίληψη διαχείρισης σταδιακά μέσα από την καθημερινή ζύμωση και την καταγραφή των συμπερασμάτων. Όμως, σύντομα αυτή η μέθοδος έπαψε να αποδίδει και ξεχάστηκε, διότι άφηνε την ευθύνη της εξαγωγής συμπερασμάτων και της καταγραφής τους στην πρωτοβουλία, βάζοντας ταυτόχρονα ένα επιπλέον φόρτο εργασίας στην καθημερινή διαχείριση. Αντί να εμπλουτιστούν η συναντίληψη μας για την Π.Δ. και οι εφαρμοστικοί κανόνες, σταδιακά βάθυναν οι αμφισημίες, οι υποκειμενικοί σχετικισμοί, οι ασυνεννοησίες και οι αυθαιρεσίες. Ακόμα και οι βασικές συμφωνίες για τη διαχείριση των αμφιβολιών και των διαφωνιών, οι οποίες είχαν συνδιαμορφωθεί μέχρι το Σεπτέμβρη του '16, σιγά σιγά παραγκωνίστηκαν.

Η πρόταση για τη συνδιαμόρφωση συγκεκριμένων κανόνων πάνω στην εμπειρία μας, μέσα από ένα κύκλο συζητήσεων, ξανατέθηκε το καλοκαίρι του '17, στο ξεκίνημα του εσωτερικού διαλόγου για την 5η απολογιστική. Επίσης ξανατέθηκε το ζήτημα της αποσαφήνισης, επανεπιβεβαίωσης και εφαρμογής των συμφωνημένων διαδικασιών συλλογικής διαχείρισης. Όμως, η διαρκής διαρροή μελών, η κόπωση αυτών που συνεχίζουν, η σπάνη χρόνου και η αποσυνοχή της συλλογικότητας (για τα οποία ευθύνεται ο καθένας μας και όλο το κίνημα) κατέστησαν το πρόγραμμα ανέφικτο σ' αυτή τη φάση. Μαζί με την ετήσια απολογιστική, μετατέθηκε και η πολιτική ζύμωση της συλλογικότητας και τα κρίσιμα ζητήματα εναποτέθηκαν τελικά στην ανοιχτή συνάντηση του Γενάρη. Εντωμεταξύ, οι αμφιβολίες και τα λάθη δεν έγιναν ευκαιρίες βελτίωσης, αλλά σημεία αντιπαραθέσεων χωρίς κοινή αναφορά, φτάνοντας πρόσφατα σε μερικές στιγμές πολιτικών χασμάτων.

Το σημείο της παρούσας κρίσης εντοπίζεται πρωτίστως στην ισχύ της Π.Δ. και των κανόνων συλλογικού ελέγχου, ως δεσμευτικού δημόσιου πλαισίου διαχείρησης και ακολούθως, στην αποσαφήνισή αυτού του πλαισίου με σκοπό την ακριβή εφαρμογή του. Ο σχετικισμός και ο προσωπικός υποκειμενισμός εκθέτουν διαρκώς το a.i μπροστά στο κίνημα κι ανατροφοδοτούν την στάση αποστασιοποίησης, ανάθεσης και προδιαγεγραμμένης απαξίωσης. Βρισκόμαστε μέσα σ' έναν κύκλο αυτοκαταστροφικής ανάδρασης, μια έκφανση του κινηματικού κατακερματισμού, την ίδια στιγμή που όλοι οι εχθροί του αγώνα χρησιμοποιούν το πιο ανοιχτό μέσο του για να τον υπονομεύσουν, διαβρώνοντας ταυτόχρονα και το ίδιο το μέσο.

Η πρακτική και ιδεολογική αμφισβήτηση της δεσμευτικής ισχύος ενός δημόσιου πλαισίου διαχείρισης έχει φτάσει στο σημείο να χαρακτηρίζεται λογοκρισία η εφαρμογή του. Ο προσωπικός υποκειμενισμός και η επικάλυψή του με φιλελεύθερα επιχειρήματα, δημιουργεί μια κατάσταση όπου ο καθένας βρίσκεται εκτεθημένος απέναντι στην κατηγορία της μεροληψίας. Η σχετικοποίηση ή και αποδέσμευση από το κοινό πλαίσιο κρίσης των εισερχόμενων, ενσταλάζει μέσα στη συλλογικότητα του a.i τον μικροπολιτικό κανιβαλισμό, επειδή τίποτα δεν μένει τελικά άκριτο. Όταν η Δ.Ο. παύει να κρίνει τι επιτρέπει να δημοσιεύεται, δεν παύει να κρίνεται η Δ.Ο., αλλά αντιστρόφως, τότε αναλαμβάνει ακούσια την ευθύνη για το κάθετι. Σε τέτοιες συνθήκες, η επίκληση της πολιτικής ουδετερότητα, που δεν έχει καμία θέση στο a.i, αφού όλοι είμαστε πολιτικοποιημένοι άνθρωποι και καλούμε τις συλλογικότητες να ενισχύσουν με μέλη, όχι μόνο δεν μπορεί να σταθεί, αλλά μπορεί και να συγκεντρώσει όλα τα πυρά επάνω της. Δεν χρειάζεται το a.i ή κάποια μέλη του να είναι συνειδητά στρατευμένα στον πόλεμο λάσπης, δυσφήμισης και υπονόμευσης κάποιου αγωνιστή, όπως καταγγέλει η αιχμάλωτη συντρόφισσα Πόλα Ρούπα, για να γίνουμε βούρκος. Αρκεί ο φιλελευθερισμός σαν στάση ορισμένων και η μετάθεση της συλλογικής ευθύνης βελτίωσης της κινηματικής δομής, από το σύνολο του κινήματος.

Στη συνέχεια θα καταθέσω μια πλειάδα προτάσεων και ερωτημάτων αποσαφήνισης της Π.Δ. και των αναγκαίων εφαρμοστικών κανόνων. Ορισμένες από τις προτάσεις αφορούν τα τρια πρώτα ειδικά ζητήματα που έθεσε η συνέλευση του a.i ενόψει της 5ης απολογιστικής. Ας σημειώσουμε ότι αποτελεί κρίσιμο ζητούμενο να δόσουμε συνεκτικές κι όχι αποσπασματικές απαντήσεις στα προβλήματα διαχείρισης.

Η εξέλιξη της θεματικής που πρότεινε η συνέλευση που αφορά τη σημασία, την ερμηνεία, την ενίσχυση και την εφαρμογή της Πολιτικής Δημοσίευσης, θα προσδιορίσει τον χαρακτήρα του μέσου από δω και πέρα.

 

Ζήτημα 4ο (το αδιαπραγμάτευτο): Η συνέχεια της λειτουργίας του μέσου.

Κανένα πρόβλημα στη διαχείριση του μέσου δεν δικαιολογεί τον περιορισμό των λειτουργιών του ή και την παύση του. Το '16 αντιμετωπίσαμε την πρόταση κατάργησης των Συζητήσεων, που θα αποτελούσε φίμωση του δημόσιου διαλόγου. Ένα πλήθος συντρόφων εντός κι εκτός φυλακής είχαν επισημάνει ότι το πρόβλημα δεν είναι οι Συζητήσεις καθαυτές, αλλά η κουλτούρα των χρηστών και η διαχείρισή τους. Δεν κόβουμε το κεφάλι που πονάει. Πόσο μάλλον, όταν ξέρουμε ότι είναι ο εχθρός αυτός που μας δηλητηριάζει, προβοκάροντάς μας, ώστε να δηλητηριαζόμαστε μεταξύ μας. Η απαξίωση και η προληπτική, δηλαδή, οριστική λογοκρισία, συνδέονται ριζικά. Δεν γίνεται η δεύτερη να αποτελεί απάντηση στην πρώτη. Το «αν δεν μπορούμε να το διαχειριστούμε ...» δεν αποτελεί ικανοποιητική απάντηση. Αποτελεί επίχρυσμα της απαξίωσης.

Η ισότιμη δυνατότητα δημοσίευσης με ορισμένους βασικούς πολιτικούς όρους και η αδιάκοπη λειτουργία του μέσου, το έχουν κάνει ισχυρό. Όπως έχουν διαπιστώσει οι μελετητές των δικτύων από τα πρώτα χρόνια της εξάπλωσης του internet, η οριζόντια πλανητική δικτύωση και η σταθερότητά της στηρίζονται στους αδύναμους δεσμούς. Στην κοινωνική μεθόριο του το κίνημα αναπτύσσεται.

Αν δεν υπάρξει ανταπόκριση στην ανάγκη διεύρυνσης της συλλογικότητας του a.i η Δ.Ο. θα βρεθεί μπροστά στο προκρούστειο δίλλημα να εφαρμώσει ενεργοβόρες διαδικασίες συνολικού συλλογικού ελέγχου, φράσοντας τη συνεχή ροή αναρτήσεων, για χάρη της ποιότητας του μέσου ή να πορευτεί στην έρημο των προσωπικών ερμηνειών.

Στεκόμαστε σε μια στιγμή όπου η εξέλιξη του a.i είναι ακόμα στα χέρια των περισσοτέρων, αλλά επίσης και η ενδεχόμενη κατάρρευσή του.

 

από από το μέλος της Διαχειριστικής Ομάδας, globe 27/01/2018 5:46 μμ.


Παρατηρήσεις και προτάσεις για την εφαρμογή της Πολιτικής Δημοσίευσης

(από το μέλος της Διαχειριστικής Ομάδας, globe)

 

 

Ορισμένες από τις παρακάτω προτάσεις είναι ήδη συμφωνημένες και να εφαρμόζονται. Ωστόσο, δεν έχουν αποτελέει σταθερές αναφορές για τη ΔΟ, ούτε κοινό κτήμα του κινήματος.

 

  • Γενικό κριτήριο πρέπει να αποτελεί ο λόγος κι όχι τα υποκείμενα, όπως διαφένεται από τις δυο πρώτες παραγράφους της ΠΔ. Χρειάζονται όμως ορισμένες εξαιρέσεις και προς τις δυο κατευθύνσεις (αυστηρότερη ή χαλαρότερη κρίση). Σχήματα και προσωπικότητες που έχουν πάρει σταθερή θέση ανταγωνιστική προς την ΠΔ (πχ εθνικιστικές θέσεις ή συστηματικός ρόλος συκοφάντησης), πρέπει να απορρίπτονται. Απ' την άλλη κείμενα συλλογικοτήτων με δημοσιευμένη δραστηριότητα το τελευταίο διάστημα (πχ έξι μήνες) ή και αγνώστων, εφόσον όμως καλούν σε δημόσια συζήτηση ή κινητοποίηση για το επίμαχο ζήτημα, πρέπει να δημοσιεύονται ακόμα κι αν ενδέχεται να είναι συκοφαντικά ή προσβλητικά. Διότι το κίνημα δεν είναι αμόλυντο από τις παθογένειες του κυρίαρχου πολιτισμού και τα προβλήματα δεν λύνονται έξω από τη δημόσια σφαίρα. Αλλά αυτό πρέπει να γίνεται με ευθύνη.

 

  • Οι καταγγελίες ή η προσβλητική κριτική επί συγκεκριμένων αγωνιζόμενων υποκειμένων, που επονομάζονται ή υποδεικνύονται έμμεσα, πρέπει να δημοσιεύονται μόνο με την πολιτική ευθύνη συλλογικοτήτων με δημοσιευμένη δραστηριότητα το τελευταίο διάστημα (πχ έξι μήνες) ή και αγνώστων, εφόσον όμως καλούν σε δημόσια συζήτηση ή κινητοποίηση για το επίμαχο ζήτημα.

     

  • Για τις υβριστικές επιθέσεις πρέπει να μην εξαιρείται κανείς.

     

  • Εισερχόμενα που συνοδεύονται από απειλές ή υβριστικές επιθέσεις προς την ΔΟ πρέπει να κρύβονται ανεξαρτήτως της γενικότερης ανταπόκρισής τους προς την ΠΔ. Να μην διαγράφονται, ώστε να υπάρχουν ως δημόσια ντοκουμέντα. Ενώ απειλές προς τρίτους πρέπει να διαγράφονται σύμφωνα με την ΠΔ, διότι θέτουν σε κίνδυνο ανθρώπους, υποδαυλίζοντας την εχθρότητα.

     

  • Κατασταλτικές, φασιστικές και σεξιστικές απειλές να διαγράφονται.

     

  • Για την εγγυρότητα των πληροφοριών: Ελάχιστες πληροφορίες μπορεί η ΔΟ να τις επαληθεύσει άμεσα. Η εγνωσμένη αξιοπιστία του συντάκτη είναι επικίνδυνο κριτήριο. Η κρίση της πληροφορίας καθαυτής είναι υποκειμενική και αμφίβολη. Μοναδικό κριτήριο η διαψευσιμότητα της πληροφορίας, η οποία εξασφαλίζεται μόνο με την αντιληπτότητα του γεγονότος από τρίτους. Εξαίρεση αποτελούν οι πληροφορίες που εγείρουν κινδύνους και πρέπει να μένουν σε αναμονή μέχρι την επαλήθευσή τους.

     

  • Σχετικά με την συκοφαντία, βασικό ζήτημα αποτελεί η διάκρισή της πολιτικής κριτικής (που δεν νοείται χωρίς αξιολογικούς χαρακτηρισμούς) από την συκοφαντία και την αντικινηματική πολεμική που στηρίζεται σε συκοφαντικούς αφορισμούς. Βασικό χαρακτηριστικό της συκοφαντίας είναι η αστήριχτη κατηγορία (απουσία επιβεβαιώσιμων γεγονότων ή ψευδείς αναφορές. Βασικό χαρακτηριστικό της αντικινηματικών αφορισμών είναι η γενίκευση της κατηγορίας, ακόμα κι αν αυτή είναι εν' μέρει εύστοχη (πχ ο ισχυρισμός ότι όποιοι τα χώνουν στο ΠΑΣΟΚ έχουν εγκαταλήψει κάθε άλλη δράση ή η σύνδεση του μπάχαλου με την μαφία ή ότι οι καταληψίες είναι άνθρωποι της καβάτζας). Δηλαδή, ότι ορισμένες πρακτικές κι όχι οι συγκεκριμένοι φορείς τους κουβαλάνε άλλα χαρακτηριστικά από αυτά που δηλώνουν οι ίδιοι ή που υποδηλώνουν οι πράξεις τους.

     

    • Σχετικά με την παραπλάνηση, η κύρια δυσκολία είναι ότι εύλογα χρησιμοποιεί πραγματικά δεδομένα (αλλά όχι πάντα), για να στρέψει τον διάλογο σε άλλο ζήτημα όπου ο βαλλόμενος φαίνεται πιο ευάλωτος. Η σύνδεση των θεμάτων είναι μια λεπτή υπόθεση και η ΔΟ δεν μπορεί να έχει την ευθύνη να κρίνει την συνοχή και τις αντιφάσεις της εκάστοτε τοποθέτησης. Ωστόσο, μπορεί να κρίνει αν ένας συντάκτης επιχειρεί να αλλάξει την θεματική μιας συζήτησης, αποφεύγοντας να τοποθετηθεί στην αρχική θεματική ή τοποθετούμενος με όρους παραπληροφόρησης, γενικών αφορισμών ή και συκοφαντίας. Τέτοιες προσπάθειες πρέπει να μην δημοσιεύονται, διότι αποδομούν το διάλογο, επιχειρώντας να μονολογήσουν τον προσδιορισμό του επίδικου (και συχνά με όρους συκοφαντικούς). Επίσης, η ΔΟ μπορεί να κρίνει αν μια πληροφορία (διαψεύσιμη ή αυθαίρετη) χρησιμοποιείται για να απαξιώσει κάποιους, χωρίς να συνδέεται πραγματικά με τα καταγγελόμενα σημβάντα. Πρόκειται για έμμεση συκοφαντία κι έτσι ακόμα πιο αυθαίρετη, οπότε πρέπει να μην δημοσιεύεται.

       

  • Σχετικά με την προσβολή, κάθε κριτική μπορεί να εκληφθεί ως τέτοια, χωρίς να είναι απαραίτητα υβριστική. Ο πολιτικός χαρακτηρισμός, με όλη την έντασή του, δεν μπορεί να αφαιρεθεί από τον πολιτικό διάλογο, παρά μόνο να κρίνεται για την εγγυρότητα των πληροφοριών, την μη παραπλάνηση, την μη συκοφάντιση και τα ειδικά σημεία που καταγράφονται στην επόμενη παράγραφο. Πάραυτα, υπάρχει μια κατηγορία προσβολών που δεν είναι πολιτικές και αντιβαίνουν καθαρά την ΠΔ. Πρόκειται για χαρακτηρισμούς που αναφέρονται στην διανοητική ή γενικότερα στην ψυχολογική κατάσταση του σχολιαζόμενου ή σε βιολογικά χαρακτηριστικά.

     

  • Τι ακόμα πρέπει να κρύβεται: Η κριτική στην απόσταση από το απόλυτο. Η κριτική βάσει απόδοσης προθέσεων. Το «Τι να κάνετε!» και το «Γιατί δεν γίνεται αυτό;», χωρίς αναφορά σε έμπρακτο παράδειγμα ή συγκεκριμένη πρόταση. Η απαξίωση «εκείνων που κάθονται πίσω από ένα πληκτρολόγιο» (απαξίωση όλων των χρηστών και των διαχειριστών, παραπλανητική, διότι η δραστηριότητα στο διαδίκτυο δεν προσδιορίζει τίποτα για την γενικότερη πολιτική στάση του άλλου και συνήθως, με συκοφαντικό σκοπό). Η κριτική με αφηρημένη αναφορά στη μη αγωνιστικότητα των σχολιαζόμενων συντακτών ειδικά και αγωνιζόμενων γενικότερα.

     

  • Τα παραπάνω καλύπτουν και τα προβλήματα των αναφορών σε πολιτικούς κρατούμενους ή σε οργανώσεις και δράσεις πολιτικής βίας.

Προσθέστε περισσότερες πληροφορίες

To μέγιστο μέγεθος των αρχείων είναι 16ΜΒ. Επιτρέπονται όλες οι γνωστές καταλήξεις αρχείων εικόνας,ήχου, βίντεο. ΠΡΟΣΟΧΗ! Για να υπάρχει η δυνατότα embed ενός video πρέπει να είναι της μορφής mp4 ή ogg.

Νέο! Επιλέξτε ποιά εικόνα θα απεικονίζεται στην αρχή του σχόλιου

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License