Ρωσσία, Ιανουάριος 1918, Ο σύντομος βίος της Συντακτικής Συνελεύσεως.

https://anarchypress.wordpress.com/2018/01/09/%CF%81%CF%89%CF%83%CF%83%CE%AF%CE%B1-%CE%B9%CE%B1%CE%BD%CE%BF%CF%85%CE%AC%CF%81%CE%B9%CE%BF%CF%82-1918-%CE%BF-%CF%83%CF%8D%CE%BD%CF%84%CE%BF%CE%BC%CE%BF%CF%82-%CE%B2%CE%AF%CE%BF%CF%82-%CF%84%CE%B7

Συμπληρώνονται εφέτος 100 χρόνια από την αιματηρή καταστολή και διάλυση της Συντακτικής Συνελεύσεως από τους μπολσεβίκους. Ας θυμηθούμε, λοιπόν, ένα ακόμη περιστατικό το οποίο έχει αποσιωπηθεί και διαστρεβλωθεί, όπως και τόσα ακόμη, από την αριστερή και κομμουνιστική προπαγάνδα καθώς και από τους λακέδες του μπολσεβικισμού.

Στις 5 Ιανουαρίου 1918 (σύμφωνα με το παλαιό ημερολόγιο), το Πέτρογκραντ έμοιαζε με πολιορκημένη πόλη. Οι Μπολσεβίκοι είχαν πριν από λίγες μέρες οργανώσει ένα «Επιτελείο έκτακτης ανάγκης» και ολόκληρη η περιοχή Σμόλνυ είχε τεθεί υπό την δικαιοδοσία του Μπόντς-Μπρούγιεβιτς, πρωτοπαλήκαρου του Λένιν. Ολόκλη­ρη η ζώνη γύρω από το μέγαρο της Ταυρίδας επιτηρούνταν εξονυχιστικά από τον μπολσεβίκο ταγματάρχη Μπλαγκονράβωφ. Βαρειά οπλισμένοι άντρες, ναύ­τες απ’ την Κρονστάνδη και Λεττονοί τυφεκιοφόροι είχαν ζώσει το μέγαρο, μερικοί μάλιστα είχαν πιάσει θέσεις και μέσα σ’ αυτό. Πυκνές φρουρές στέ­κονταν σ’ όλους τους δρόμους, οι οποίοι οδηγούσαν στο μέγαρο.

Ο λόγος αυτής της τεράστιας κλίμακας επιχείρησης οφειλόταν στο ότι συνεκαλείτο η πολυ-συζητημένη, πολυπόθητη και πολυ-αναμενόμενη Συντακτική Συνέλευσις, η οποία θα ελάμβανε αποφάσεις για το μέλλον της Ρωσσίας εκπληρώνοντας την θέληση της επιτυχούς και θριαμβευτικής επαναστάσεως του Φεβρουαρίου 1917. Αυτό, άλλωστε, απέδειξε και το αποτέλεσμα των εκλογών για την ανάδειξη των αντιπροσώπων. Το πραξικόπημα με το οποίον κατέλαβαν την εξουσία οι κομμουνιστές (μπολσεβίκοι) πραγματοποιήθηκε, ως γνωστόν τον Οκτώβριο του ιδίου έτους και ενώ ήταν αυτοί που διερρήγνυαν τα ιμάτιά τους για την ανάγκη συγκλήσεως τής Συντακτικής Συνελεύσεως, τώρα είχαν αποφασίσει να πνίξουν στο αίμα κάθε διάθεση για την λειτουργία αυτού του σώματος αντιπροσώπων.

Άλλωστε, στις εκλογές για την Συντακτική οι μπολσεβίκοι εμειοψήφησαν. Πώς θα μπορούσαν να ανεχθούν αυτό το γεγονός της απαξίωσής τους από την πλειοψηφία του ρωσσικού πληθυσμού, παρά τα ψεύδη, τις συκοφαντίες και την ελεεινή προπαγάνδα που μεταχειρίσθηκαν προκειμένου να κερδίσουν όσον το δυνατόν περισσότερες ψήφους; Πώς θα μπορούσαν να υλοποιήσουν τους αντι-ανθρώπινους σχεδιασμούς όντες μειοψηφία σε ένα τέτοιο σώμα αντιπροσώπων; Η ωμή βία ήταν και παραμένει το έσχατο μέσο της αδιάλειπτης βίας, που χρησιμοποιούν οι αριστεροί και οι κομμουνιστές για να αποκτήσουν αλλά και για να διατηρήσουν την εξουσία.

Για την απερίγραπτη μεταχείριση των «εκλεγμένων αντιπροσώπων του λαού» από τους ένοπλους μπράβους τού μπολσεβίκικου κόμματος, έχουν αναφερθεί όλοι όσοι έζησαν τις συγκλονιστικές ώρες τρομοκρατίας και βίας της 5ης και 6ης Ιανουαρίου του 1918. Τις πρώτες πρωινές ώρες της 6ης Ιανουαρίου, η Συντακτική Συνέλευση είχε διαλυθεί με ωμή βία και οι πόρτες του μεγάρου της Ταυρίδας είχαν πια κλειδωθεί. Τα πλήθη, τα οποία είχαν συγκεντρωθεί ειρηνικά για να διαδηλώσουν την υποστήριξή τους στην Συνέλευ­ση, τα σκόρπισαν με πυροβολισμούς.

Αξιομνημόνευτη είναι και η στάση μερίδος των αναρχικών που και σ’ αυτήν την περίπτωση τέθηκαν επικεφαλής των μπολσεβίκικων φρουρών. Δηλαδή των μονάδων καταστολής. Χαρακτηριστική είναι η περίπτωση του Ανατόλ Ζελεζνιάκωφ, ενός ναύτη από την Κρονστάνδη ο οποίος είχε διορισθεί από την μπολσεβίκικη κυβέρνηση επικεφαλής του αποσπάσματος φρουράς στην έδρα της Συντακτικής. Ο Ζελεζνιάκωφ ενήργησε ως λακές των μπολσεβίκων, της πλέον άθλιας και εγκληματικής κομμουνιστικής συμμορίας εκείνων των χρόνων και πρωτοστάτησε στην διάλυση του σώματος.[1]

Την εύκολη νίκη των μπολσεβίκων κατά την επίθεσή τους εναντίον της Συντακτικής Συνελεύσεως ακολούθησε σχεδόν αμέσως η δολοφονία των Σινγκάρεφ και Κοκόσκιν, δύο πρώην υπουργών των Καντέ στην Προσωρινή Κυβέρνηση, που δεν πήγαν στην εναρκτήρια συνεδρίαση της Συντακτικής, επειδή ήταν κρατούμενοι στο φρού­ριο Πέτρου και Παύλου. Στις 6 Ιανουαρίου το βράδυ τους μετέφεραν στο νοσο­κομείο Μαριίνσκαγια, σ’ ένα ειδικό θάλαμο, που τον φρουρούσαν στρατιώ­τες. Στις 7 Ιανουαρίου την νύχτα, μερικοί μπολσεβίκοι στρατιώτες και ναύ­τες εισήλθαν στον θάλαμο, για ν’ αλλάξουν δήθεν την φρουρά κι οι δύο Καντέ πολιτικοί, που κατά κοινή παραδοχή είχαν αφιερώσει ολόκληρη την ζωή τους στην υπηρεσία της ελευθερίας, δολοφονήθηκαν με ξιφολόγχες, καθώς κείτονταν άρρωστοι στα κρεβάτια τους.

Αξίζει να δοθούν μερικά μεγάλα αποσπάσματα από το εξαιρετικό άρθρο για τα περιστατικά αυτά, που έγραψε ο Μαξίμ Γκόρκυ και το οποίο δημοσιεύθηκε στις 9 Ιανουαρίου στήν «Νόβαγια Ζίζν» με τον τίτλο: 9 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ 1905-5 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ 1905[2]. Ο Γκόρκυ περιγράφει πρώτα τα γεγο­νότα της «Ματωμένης Κυριακής» (9 Ιανουαρίου 1905), όταν οι στρατιώτες του Τσάρου πυροβόλησαν το ειρηνικό πλήθος, τους άοπλους εργάτες και ύστερα προχωρεί σε σύγκριση με τα πρόσφατα περιστατικά:

«Στις 5 του Γενάρη 1918 στο Πέτρογκραντ, εργάτες και υπάλληλοι έκανα μία ειρηνική διαδήλωση για να υποστηρίξουν τη Συντακτική Συνέλευση.

Εδώ κι εκατό πάνω κάτω χρόνια οι πιο φωτισμένοι Ρώσσοι ζούσαν με τήν ελπίδα ν’ αποκτήσει η χώρα τους Συντακτική Συνέλευση, ένα πολιτικό σώμα, που θα έδινε σε κάθε δημοκρατικό Ρώσσο την ευκαιρία να φανερώσει ελεύθερα την θέλησή του. Στον αγώνα για το ιδανικό αυτό χάθηκαν χιλιάδες διανοούμενοι, δεκάδες χιλιάδες εργάτες και αγρότες στις φυλακές, στις εξορίες και στα καταναγκαστικά έργα, στην κρεμάλα και μπροστά στο εκτελεστικό απόσπασμα. Ποτάμια αίμα χύθηκαν στο βωμό της θυσίας για το Ιδανικό αυτό και να, τώρα οι Επίτροποι του Λαού πρόσταζαν τους στρατιώτες να ρίξουν απάνω στο δημοκρατικό λαό, που διαδήλωνε για να το υποστήριξή. Σας θυμίζω, πως πολλοί από τους Επιτρόπους του Λαού με την πολιτική τους δραστηριότητα πότισαν οι ίδιοι τους στρα­τιώτες με την πεποίθηση, πως χρειάζεται ν’ αγωνίζεται κανείς για τη Συντακτική.

Η «Πράβδα» λέει ψέματα, όταν ισχυρίζεται, ότι η διαδήλωση στις 5 του Γενάρη οργανώθηκε από την αστική τάξη, από τραπεζίτες κ.λπ. και ότι η μπουρζουαζία πήρε μέρος στην πορεία προς το μέγαρο της Ταυρίδας.

Η «Πράβδα» λέει ψέματα, ενώ το ξέρει πολύ καλά, ότι οι αστοί δεν είχαν κανένα λόγο να χαίρονται, που θ’ άνοιγε η Συντακτική Συνέλευση, πως δεν θα μπορούσαν να κάνουν τίποτα ανάμεσα στους 246 Σοσιαλιστές, ενωμένους σ’ ένα κόμμα και στους 140 Μπολσεβί­κους.

Η «Πράβδα» το ξέρει, ότι εργάτες από τα εργοστάσια Ομπουχώφ, Πατρόννυ και άλλα πήραν μέρος στη διαδήλωση, ότι εργάτες από το νησί Βασίλιεφσκυ, το Βύμποργκ και άλλες συνοικίες βάδισαν προς το μέγαρο της Ταυρίδας κάτω από τις κόκκινες σημαίες του Ρωσικού Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος.

Και οι εργάτες αυτοί σκοτώθηκαν από τους πυροβολισμούς. Όσα ψέμματα κι αν πει η «Πράβδα», δεν μπορεί να κρύψει την πικρή αλήθεια.

Οι αστοί μπορεί να ευχαριστήθηκαν βλέποντας στρατιώτες και Κόκκινους Φρουρούς να αρπάζουν τις επαναστατικές σημαίες από τα χέρια των εργατών, να τις ποδοπατούν και να τις καίνε σε μεγάλες φωτιές. Ίσως, όμως, το θέαμα αυτό να μην ευχαρίστησε ό­λους τους αστούς, γιατί στο κάτω – κάτω υπάρχουν ανάμεσα τους τίμιοι άνθρωποι, που αγαπούν τους συμπατριώτες τους και την πατρίδα τους.

Ένας απ’ αυτούς ήταν κι ο Αντρέϊ Ιβάνοβιτς Σινγκάρεφ, βρώμικα δολοφονημένος πια από βάρβαρα κτήνη.

Έτσι, λοιπόν, στις 5 του Γενάρη, άοπλοι εργάτες του Πέτρογκραντ σκοτώθηκαν και σκοτώθηκαν χωρίς προειδοποίηση, σκοτώθηκαν από ανθρώπους κρυμμένους στις γωνίες των δρόμων, από ντουφέκια κρυμμένα σε ρωγμές τοίχων, με τον άνανδρο τρόπο, που μεταχειρί­ζονται οι δολοφόνοι.

Και όπως ακριβώς έγινε και στις 9 του Γενάρη 1905, όσοι δέν έχασαν τη συνείδηση και το λογικό τους, ρώτησαν τους φονιάδες: «Τί κάνετε, τρελλοί; Αυτοί είναι δικοί μας. Δεν βλέπετε, κρατάνε κόκκινες σημαίες, δεν βρίσκεται πουθενά ούτε μία πινακίδα εναντίον της εργατικής τάξης, ούτ’ ένα σύνθημα εχθρικό για εμάς».

Και, όπως οι στρατιώτες του Τσάρου, απάντησαν κι εκείνοι: «Έχουμε διαταγή! Μας έδωσαν διαταγή να πυροβολήσουμε!»

Και, όπως ακριβώς έγινε και στις 9 του Γενάρη του 1905, ο στενοκέφαλος ανθρωπάκος, που μένει πάντοτε απλός θεατής στις τραγωδίες της ζωής, φώναζε ενθουσιασμένος: «Άρ­χισε, αλήθεια, το ντουφεκίδι!» και πρόσθεσε πονηρά: «Αν συνεχιστή αυτό, γρήγορα θα ξεκάνουν όλοι ο ένας τον άλλο».

Ναι, γρήγορα. Κυκλοφορούν ανάμεσα στους εργάτες φήμες, πως οι Κόκκινοι Φρουροί από το εργοστάσιο Έρικσον έριξαν σε εργάτες από το εργοστάσιο Λένσυ και πως εργάτες πάλι από το εργοστάσιο Λένσυ πυροβολήθηκαν από τους Κόκκινους Φρουρούς κά­ποιου άλλου εργοστασίου.

Ακούγονται πολλές τέτοιες διαδόσεις. Ίσως να μην είναι αληθινές, αλλά και πάλι θα επηρεάσουν αποφασιστικά το νου της εργαζόμενης μάζας.

Ρωτώ τους Επιτρόπους του Λαού, τους ανώτερους και λογικούς ανθρώπους, που σί­γουρα θα υπάρχουν ανάμεσά τους: Καταλαβαίνουν, ότι βάζοντας τη θηλειά στο λαιμό τους θα καταστρέψουν αναπόφευκτα τη ρωσική δημοκρατία και όλα τα κέρδη από τήν Επανά­σταση; το καταλαβαίνουν; Ή σκέπτονται μ’ αυτόν τον τρόπο: «Φτάνει να κρατάμε εμείς την εξουσία κι ας πάνε όλοι κι όλα στο διάβολο».

Η πρώτη συνεδρίαση της Συντακτικής κατάντησε στο τέλος να είναι ένα ακόμη τραγικό συμβάν. Κατήντησε κάτι επουσιώδες  της τρομοκρατίας των μπολσεβίκων, αλλά και της ηττοπαθούς και εν μέρει δουλοπρεπούς στάσεως μεγάλης μερίδος των μενσεβίκων. Ενώ, θα μπορούσε να αναδειχθεί ως ένας αξιομνημόνευτος σταθμός για την προάσπιση της ελευθερίας, έλαβε τα χαρακτηριστικά φάρσας. Μίας φάρσας, η οποία χρωματίσθηκε από το αίμα των δολοφονημένων, από τους κομμουνιστές, διαδηλωτών έξω από το κτίριο της συνεδριάσεως…

Η. Α.

[1] Ο Βολίν αναφέρει ότι «μια νύχτα» «ο Ζελεζνιάκωφ επικεφαλής του αποσπάσματος» διέλυσε την συνεδρίαση. Ο συγγραφέας αυτού του πολιτικού βιβλίου προσπαθεί να αμβλύνει τις εντυπώσεις. Στην πραγματικότητα η ένοπλη ομάδα της οποίας ηγείτο ο Ζελεζνιάκωφ διέλυσε την Συνέλευση με την βία των όπλων. Η ένοπλη αυτή συμμορία δεν είχε κανένα λόγο να βρίσκεται εντός της αιθούσης.

Επίσης, η φράση «μία νύχτα» παραπέμπει σε υποτιθέμενες πολλές νύκτες συνεδριάσεων, ενώ στην πραγματικότητα πρόκειται για την πρώτη και μόνη νύκτα, την 6η Ιανουαρίου. Με αυτό τον τρόπο κτίζεται ο μύθος των δήθεν κουρασμένων φρουρών (ως να μην ήταν δυνατό να αντικατασταθούν από άλλους!), που απηύδησαν από την φλυαρία. Βεβαίως, η παρουσία τους, όπως ειπώθηκε, είχε συγκεκριμένο ρόλο και στόχο.

Επομένως, ο συγγραφέας σκοπίμως δίνει λανθασμένη εικόνα των συμβάντων. Ο «ήρωας» Ζελεζνιάκωφ σκοτώθηκε σε μια μάχη εναντίον των «λευκών», έχοντας παραμείνει αδιαλείπτως στις τάξεις των μπολσεβίκων, οι οποίοι δια της εφημερίδος «Ισβέστια» τον διεκδίκησαν ως δικό τους και σύμφωνο με τις απόψεις του κόμματος. Ο Βολίν επιχειρεί να ανασκευάσει τα γραφόμενα υποστηρίζοντας ότι ο Ζελεζνιάκωφ παρέμεινε αναρχικός. Λόγια που δεν πείθουν από τη στιγμή που όλες του οι πράξεις αντιβαίνουν σ’ αυτόν τον ισχυρισμό. Αναρχικός στα λόγια, μπολσεβίκος στα έργα!

Βλ. Βολίν, Η άγνωστη επανάσταση, τ. β΄, σελ. 74-75, έκδοσις Διεθνής Βιβλιοθήκη, Ιανουάριος 1976.

[2] Μαξίμ Γκόρκυ, Σελίδες εκ της επαναστάσεως, έκδοσις Ελευθερουδάκη, Αθήναι 1930.

Προσθέστε περισσότερες πληροφορίες

To μέγιστο μέγεθος των αρχείων είναι 16ΜΒ. Επιτρέπονται όλες οι γνωστές καταλήξεις αρχείων εικόνας,ήχου, βίντεο. ΠΡΟΣΟΧΗ! Για να υπάρχει η δυνατότα embed ενός video πρέπει να είναι της μορφής mp4 ή ogg.

Νέο! Επιλέξτε ποιά εικόνα θα απεικονίζεται στην αρχή του σχόλιου

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License