Η νέα αντίσταση στο Ιράν: Μια συνέντευξη με την Frieda Afary

Οι ιρανοί εργαζόμενοι και οι φτωχοί, κυρίως έφηβοι και άνεργοι νέοι ενήλικες, έχουν διοργανώσει ένα κύμα διαδηλώσεων που κλονίζουν τη χώρα, ιδίως τη θρησκευτική και την πολιτική ελίτ. απο το http://www.truth-out.org/news/item/43198-the-new-resistance-in-iran-an-interview-with-frieda-afary

Αυτές δεν είναι οι πρώτες διαμαρτυρίες κατά της Ισλαμικής Δημοκρατίας. Το 2009, οι ακτιβιστές της δημοκρατίας δημιούργησαν το Πράσινο Κίνημα σε αντίθεση με τη νομιμοποίηση των εκλογών του τότε προέδρου Μαχμούντ Αχμαντινετζάντ που επέστρεψαν την σκληρή γραμμή στην εξουσία. Πιο πρόσφατα, ο θυμός της αυξανόμενης ταξικής ανισότητας αποτέλεσε το κινητήριο κίνητρο για απεργίες και δράσεις τα τελευταία δύο χρόνια - εναντίον ενός νέου προέδρου, του Χασάν Ρουχάνι, ο οποίος συνδέεται με μεταρρυθμιστικές δυνάμεις. Με πολλούς τρόπους, αυτές οι οικονομικές διαμαρτυρίες έχουν κορυφωθεί στο σημερινό δραματικό κίνημα διαμαρτυρίας που πέρασε το Ιράν τις τελευταίες δύο εβδομάδες.

Η Frieda Afary είναι ιρανοαμερικανή βιβλιοθηκονόμος και μεταφραστρια, παραγωγός του ιστολογίου  Ιρανών Προοδευτικών στην Μετάφραση  και μέλος της  Συμμαχίας των Σοσιαλιστών της Μέσης Ανατολής . Η Αφάρι μίλησε με τον Ashley Smith σχετικά με τα αίτια της συνεχιζόμενης εξέγερσης και τη φύση και τις προοπτικές της νέας Ιρανικής αντίστασης.

Ashley Smith: Οι διαμαρτυρίες που έχουν ξεσπάσει  στο Ιράν έχουν τραβήξει την προσοχή του κόσμου. Πώς ξεκίνησαν και πώς εξαπλώθηκαν;

Frieda Afary: Στις 28 Δεκεμβρίου, πάνω από 500 άτομα διαμαρτυρήθηκαν στην ιερή πόλη Mashhad για να αντιταχθούν στην άνοδο των τιμών των βασικών αγαθών και στην αύξηση της φτώχειας. Υπάρχουν φήμες ότι αυτές οι διαμαρτυρίες διοργανώθηκαν για να στοχεύσουν τον πρόεδρο Χασάν Ρουχάνι από ομάδες που υποστηρίζουν τον πρώην πρόεδρο Μαχμούντ Αχμαντινετζάντ, ο οποίος είναι πλέον υπέρ του, ή ο πρώην υποψήφιος για προεδρία Εμπραχίμ Ραΐσι.

Είτε αυτό είναι αληθινό είτε όχι, το γεγονός είναι ότι οι διαδηλωτές στο Mashhad πήγαν πολύ πέρα ​​από αυτό που οποιαδήποτε φράξια μέσα στην κυβέρνηση θα ήθελε. Φώναξαν "Θάνατος στον Ρουχάνι", "Θάνατος στον δικτάτορα [Αγιατολάχ Χαμενεΐ]," "Μετέτρεψαν το Ισλάμ σε ένα βήμα και έκαναν τους ανθρώπους να απελπιστούν" "Ούτε η Γάζα ούτε ο Λίβανος, θυσιάζω τη ζωή μου για το Ιράν" Αφήστε  τη Συρία και σκεφτείτε για μας. "

Οι διαδηλωτές χρησιμοποίησαν το Διαδίκτυο, συγκεκριμένα την εφαρμογή ανταλλαγής μηνυμάτων Telegram, για να διαδώσουν τα νέα και να καλέσουν για περισσότερες ενέργειες. Και οι διαδηλώσεις εξαπλώθηκαν αμέσως στο Neyshabur, στην ίδια επαρχία του Khorasan, και στη συνέχεια στο Yazd στη γειτονική επαρχία.

Άλλες πόλεις ακολούθησαν: ο Kermanshah (ο οποίος έχει πληθυσμό κυρίως κουρδικής καταγωγής και ήταν ο τόπος καταστροφικού σεισμού το Νοέμβριο), το Ahvaz (στη νότια επαρχία Khuzestan, ο τόπος σημαντικών διαμαρτυριών για την εργασία), Isfahan, Shiraz, Rasht, Hamedan, Kerman , Ζανγιάν, την άγια πόλη του Κομ και την πρωτεύουσα της Τεχεράνης. Όλοι είπαν ότι 72 πόλεις είχαν διαμαρτυρίες κατά τη διάρκεια της πρώτης εβδομάδας του κινήματος.

Οι συμμετέχοντες είναι κυρίως νέοι ηλικίας κάτω των 30 ετών, αλλά σε ορισμένες περιπτώσεις συμπεριέλαβαν γονείς δίπλα στα παιδιά τους. Μέχρι στιγμής έχουν σκοτωθεί τουλάχιστον 22 άτομα  και 2.000 (συμπεριλαμβανομένων 100 πανεπιστημιακών) έχουν συλληφθεί από τις ισχυρές δυνάμεις ασφαλείας.

Καθώς οι δράσεις εξαπλώθηκαν, άλλα ακόμα πιο ριζοσπαστικά συνθήματα τέθηκαν από διαδηλωτές. Φώναζαν "Κάτω από το καθεστώς", "Ο κυβερνήτης [Χαμενήι] κυβερνά και ο λαός ικετεύει", "Ψωμί, δουλειά, ελευθερία", "Ρεφορμιστές, κύριοι, αυτό είναι το τέλος της ιστορίας", "Θάνατος στη Χεζμπολάχ". "Ελευθερία για πολιτικούς κρατούμενους" και "Τα μέσα μαζικής ενημέρωσης έχουν κωλυθεί, χειρότερα από κλοπή".

Από την άλλη πλευρά, υπήρξαν συντηρητικοί και εθνικιστικοί τύποι, καθώς επαινούσαν τον πρώτο μονάρχη Pahlavi Reza Shah.

Κάποια κυβερνητικά κτίρια και τράπεζες πυρπολήθηκαν από τους διαδηλωτές και κάηκαν φωτογραφίες του Χαμενεΐ, του Χομεϊνί και του Qasem Soleimani, επικεφαλής της Force Quds.

Ποιες είναι οι αιτίες αυτής της νέας εξέγερσης στο Ιράν; Υπήρξαν πρόδρομοι σε αυτό όσον αφορά τις απεργίες και τις κινητοποιήσεις ενάντια στην επιδείνωση των οικονομικών συνθηκών; Πόσο είναι κοινές οι διαμαρτυρίες με παρόμοιες σε όλη τη Μέση Ανατολή το 2011;

Οι αιτίες αυτής της εξέγερσης δεν είναι μόνο οικονομικές, όπως η φτώχεια και η ανεργία, αλλά και οι πολιτικές και κοινωνικές.

Περίπου το 40% του πληθυσμού ζει κάτω από τη σχετική γραμμή φτώχειας. Περίπου το 90% των εργαζομένων του Ιράν είναι συμβασιούχοι εργαζόμενοι χωρίς δικαιώματα και παροχές. Ο ελάχιστος μισθός των 230 δολαρίων το μήνα - που είναι το ένα πέμπτο του ποσού που απαιτείται για την υποστήριξη μιας τετραμελούς οικογένειας - δεν εφαρμόζεται καν.

Εκτός από αυτές τις βασικές οικονομικές δυσχέρειες, αυξάνεται η ευαισθητοποίηση του πληθυσμού ότι η Ισλαμική Δημοκρατία δαπανά δισεκατομμύρια δολάρια για τη χρηματοδότηση των στρατιωτικών παρεμβάσεών της στη Συρία, το Ιράκ και το Λίβανο και, σε κάποιο βαθμό, την Υεμένη, αρνούμενη τη βασική επιβίωση στην πλειοψηφία του πληθυσμού της. Έτσι, οι διαδηλωτές είναι θυμωμένοι ενάντια στο κράτος για τον περιφερειακό ιμπεριαλισμό του.

Επιπλέον, η πολιτική καταπίεση όσον αφορά την έλλειψη ελευθερίας του λόγου, του συνέρχεσθαι και του Τύπου, καθώς και η κοινωνική διάκριση εις βάρος των γυναικών και των εθνικών και θρησκευτικών μειονοτήτων εντείνουν την αντιπολίτευση σε έναν εθνοτικά διαφορετικό πληθυσμό που είναι όλο και περισσότερο ενγράμματος, συνειδητός και συνδεδεμένος με τον κόσμο μέσω του Διαδικτύου.

Εξήντα τοις εκατό των πτυχιούχων πανεπιστημίου του Ιράν είναι γυναίκες. Οι περισσότεροι πτυχιούχοι πανεπιστημίων είναι άνεργοι. Σαράντα πέντε εκατομμύρια Ιρανοί από πληθυσμό 82 εκατομμυρίων έχουν έξυπνα τηλέφωνα. Το ποσοστό αλφαβητισμού είναι 87%.

Πιο συγκεκριμένα, στις τελευταίες διαμαρτυρίες προηγήθηκαν πάνω από ένα χρόνο σχεδόν καθημερινών ενεργειών και απεργιών των εργαζομένων ενάντια στη μη καταβολή των μισθών και τις φοβερές συνθήκες εργασίας. Υπήρξαν διαδηλώσεις από φτωχούς συνταξιούχους και εκείνους που έχασαν την πενιχρή αποταμίευσή τους σε πτωχεύσαντες τράπεζες.

Οι δάσκαλοι και οι νοσηλευτές έχουν πραγματοποιήσει απεργίες. Πολλοί πολιτικοί κρατούμενοι, συμπεριλαμβανομένου του Reza Shahabi,  εργατικού ηγέτη, έχουν πραγματοποιήσει εδώ και πολλά χρόνια απεργίες πείνας.

Ακολουθούν μερικά παραδείγματα εργατικών διαμαρτυριών:

Στην Αγρ Dareh στην επαρχία του δυτικού Αζαρμπαϊτζάν, οι κούρδοι ανθρακωρύχοι χρυσού απέργησαν και οι  τα αφεντικών απάντησαν τσακίζοντάς  τους το καλοκαίρι του 2016.

Στο Yurt της επαρχίας Golestan, μετά από μια έκρηξη ορυχείου που σκότωσε περισσότερους από 40 εργαζόμενους και τραυμάτισε πολλούς άλλους τον Μάιο του 2017, οι εργαζόμενοι διαμαρτυρήθηκαν για την εμφάνιση της εκστρατείας του Rouhani έξω από το ορυχείο Yurt και τον εμπόδισαν να δώσει την ομιλία του. Τράβηξαν και πήδησαν στο αυτοκίνητό του, εκφράζοντας την οργή και την απογοήτευσή τους με τις δυσβάσταχτες συνθήκες εργασίας, την έλλειψη των πιο βασικών προτύπων υγείας και ασφάλειας στο χώρο εργασίας και τη μη καταβολή των μισθών και των παροχών.

Οι μεγαλύτερες εργατικές διαμαρτυρίες αφορούσαν τους βιομηχανικούς εργάτες των Azarab και HEPCO στο Arak οι οποίοι χτυπήθηκαν και συνελήφθησαν από την αστυνομία τον Σεπτέμβριο του 2017 και οι εργαζόμενοι στο Χουζέσταν, οι οποίοι απεργούν συνεχώς και επί σειρά ετών. Τόσο οι εργαζόμενοι του HEPCO όσο και του Haft Tapeh ξεκίνησαν ξανά την απεργία πριν από λίγες μέρες.

Οι απεργίες των εκπαιδευτικών τον Μάρτιο απαιτούσαν όχι μόνο καλύτερες αμοιβές αλλά και βελτιωμένη εκπαίδευση για τους φοιτητές. Οι νοσηλευτές έχουν διαμαρτυρηθεί για τη σοβαρή πίεση του φόρτου εργασίας τους, καθώς και για τους χαμηλούς μισθους.

Όλες αυτές οι διαμαρτυρίες είναι πολύ παρόμοιες με τις διαδηλώσεις του 2011 που ξεκίνησαν στην Τυνησία, την Αίγυπτο και τη Συρία. Αποτελούν απάντηση τόσο στην οικονομική εξασθένιση όσο και στην πολιτική και κοινωνική καταπίεση. Έχουν το πρόσθετο χαρακτηριστικό να αντιτίθενται στις στρατιωτικές παρεμβάσεις της ιρανικής κυβέρνησης σε άλλες χώρες της περιοχής.

Πώς είναι η εξέγερση αυτή διαφορετική από το Πράσινο Κίνημα το 2009; Υπάρχει διαφορά στον χαρακτήρα τάξης του κινήματος;

Το Πράσινο Κίνημα που εμφανήστικε  στο Ιράν το 2009 ήταν ενάντια στις ψευδείς προεδρικές εκλογές που επέστρεψαν τον Μαχμούντ Αχμαντινετζάντ στην εξουσία. Ήταν υπό την ηγεσία του μεταρρυθμιστικού τμήματος της ίδρυσης, είχε μια κατά βάση μεσαία τάξη και είχε ελπίδες για τη μεταρρύθμιση της Ισλαμικής Δημοκρατίας και όχι την ανατροπή της.

Οι σημερινές διαμαρτυρίες διαφέρουν από πολλές σημαντικές απόψεις. Απευθύνονται άμεσα στη φτώχεια και τη συστηματική διαφθορά και δεν υποστηρίζουν ορισμένους ηγέτες του καθεστώτος ως πιθανούς σωτήρες τους.

Περιλαμβάνουν την ευρεία συμμετοχή της εργατικής τάξης (άνδρες και γυναίκες) καθώς και των ανέργων. Το 2009, οι περισσότεροι συμμετέχοντες ήταν από την αστική μεσαία τάξη. Η εργατική τάξη συμμετείχε και στις διαμαρτυρίες αυτές, αλλά όχι μαζικά.

Οι απαιτήσεις αυτή τη φορά είναι πολύ πιο ριζοσπαστικές. Όπως ανέφερα προηγουμένως, περιλαμβάνουν τις προσκλήσεις για τερματισμό της Ισλαμικής Δημοκρατίας, θάνατο στον Ανώτατο ηγέτη Khamenei, θάνατο στον Πρόεδρο Rouhani, θάνατο στους Επαναστατικούς Φρουρούς. Το 2009, οι απαιτήσεις περιορίζονταν κυρίως σε δίκαιες εκλογές και μεταρρύθμιση του υπάρχοντος συστήματος.

Οι σημερινές διαμαρτυρίες έχουν επίσης μια πιο διεθνιστική συνείδηση. Μετά από έξι χρόνια στρατιωτικής επέμβασης του Ιράν στη Συρία, σχεδόν 40 χρόνια παρουσίας στο Λίβανο μέσω της Χεζμπολάχ και σχεδόν 15 χρόνια παρουσίας στο Ιράκ μέσω διάφορων πολιτοφυλακών, οι διαδηλωτές ζητούν ρητά να σταματήσουν οι στρατιωτικές παρεμβάσεις του Ιράν.

Επίσης, υπήρξαν σαφέστερες προκλήσεις στις κατασταλτικές πολιτικές του κράτους σχετικά με το φύλο. Σε μερικές περιπτώσεις, μεμονωμένες γυναίκες έχουν γενναία αφαιρέσει τις μαντίλες ή τα πέπλα τους σε δημόσιους χώρους και έχουν ενθαρρύνει  άλλες να τις ακολουθήσουν. Γενικά, οι γυναίκες είχαν πολύ ισχυρή παρουσία σε αυτές τις διαμαρτυρίες, όπως το 2009, αλλά υπήρξαν περισσότερες γυναίκες εργατικής τάξης.

Ενώ οι διαμαρτυρίες του 2009 έγιναν κυρίως σε μεγάλες πόλεις όπως η Τεχεράνη και η Isfahan και ήταν μεγαλύτερες (μέχρι το 1 εκατομμύριο στην Τεχεράνη τον Ιούνιο του 2009), οι τρέχουσες διαμαρτυρίες ξεκίνησαν στις μικρότερες πόλεις και είναι μικρότερες σε μέγεθος (αριθμούν εκατοντάδες ή καλύτερα μερικές χιλιάδες). Αλλά οι διαδηλώσεις ήταν πολύ πιο διαδεδομένες αυτή τη φορά.

Στην πραγματικότητα, η Τεχεράνη ήταν σχετικά ήσυχη σε σύγκριση με άλλες πόλεις. Μικρές διαμαρτυρίες πραγματοποιήθηκαν στο Πανεπιστήμιο της Τεχεράνης και σε άλλες τοποθεσίες. Ωστόσο, ο μεγαλύτερος αριθμός συλλήψεων (450 από τις 2.000 μέχρι τώρα) έχει γίνει στην Τεχεράνη. Μερικοί από αυτούς είναι αριστεροί φοιτητές. Μερικοί από τους συλληφθέντες δεν συμμετείχαν καν στις τελευταίες διαμαρτυρίες. Έχουν συλληφθεί στα σπίτια τους από τις δυνάμεις ασφαλείας.

Σε σύγκριση με το Πράσινο Κίνημα του 2009, τα συνθήματα είναι πολύ πιο ριζοσπαστικά. Αντιτίθενται στη φτώχεια, την καταστολή, την ιρανική στρατιωτική παρέμβαση και το όλο καθεστώς.

Εντούτοις, εξακολουθούν να λείπουν τα συνθήματα που αντιτίθενται στην πατριαρχία, τη μισογυνία και την καταπίεση εθνικών και θρησκευτικών μειονοτήτων, όπως οι Κούρδοι και οι Μπαχάι. Αυτά τα αιτήματα είναι επειγόντως αναγκαία για την ενίσχυση του προοδευτικού περιεχομένου των διαμαρτυριών.

Πώς αντιδρούσαν οι διάφορες φατρίες της άρχουσας τάξης και της κρατικής γραφειοκρατίας στην εξέγερση;

Οι αστυνομικές δυνάμεις του κράτους και οι δυνάμεις ασφαλείας, καθώς και οι δυνάμεις παραστρατιωτικων είχαν ολοένα και πιο ισχυρή παρουσία στις διαμαρτυρίες, αλλά δεν ήταν τόσο βίαιες όσο το 2009. Οι στρατιωτικοί και το Σώμα των Ισλαμικών Επαναστατικών Φρουρών  (IRGC) απέδωσαν τις διαμαρτυρίες στον αμερικανικό ιμπεριαλισμό, το Λευκό Οίκο τον Trump, τη CIA, το Ισραήλ και τα δυτικά μέσα μαζικής ενημέρωσης.

Στις 9 Ιανουαρίου, ο Αγιατολάχ Χαμενεΐ ανακοίνωσε ότι οι διαμαρτυρίες αποτελούν συνωμοσία της συμμαχίας των ΗΠΑ, των κρατών του Κόλπου και των Μουτζαχεντίν Χαλκ. Είπε ότι παρακολουθεί τη "μάχη μεταξύ του Ιράν και του αντι-Ιράν, του Ισλάμ και του αντι-ισλαμικού".

Νωρίτερα, ο διοικητής του IRGC, Mohammad-Ali Jaafari, επίσης κατηγορούσε έμμεσα τον πρώην πρόεδρο Αχμαντινετζάντ ότι είχε ξεκινήσει τις διαμαρτυρίες. Η επίσημη δήλωση του IRGC υποστήριξε ότι οι διαδηλωτές είχαν επηρεαστεί από την αμερικανική και σιωνιστική προπαγάνδα.

Ο Mohsen Rezai, ο γραμματέας του ισχυρού Συμβουλίου Ταχείας Προσπάθειας, ονόμασε τη Σαουδική Αραβία και τον Ιρακινό Κούρδο ηγέτη Masoud Barzani ως ηθικούς αυτουργούς. Ο Αγιατολάχ Αχμάντ Αλαμολόντα κάλεσε τους διαδηλωτές « χούλιγκαν».

Ο αντιπρόεδρος του προέδρου Χασάν Ρουχάνι, Ισακ Τζαχανγκίρι, απέδωσε τις διαμαρτυρίες σε μια συνωμοσία των αντιπάλων του Ρουχάνι και κατηγορούσε σιωπηρά τον Αχμαντινετζάντ. Αργότερα, ο Ρουχάι ανακοίνωσε ότι οι άνθρωποι πρέπει να έχουν το δικαίωμα να διαμαρτυρηθούν, εφόσον δεν είναι βίαιοι. Στην πραγματικότητα, όμως, η ισχυρή παρουσία των δυνάμεων ασφαλείας στόχευε στην παύση των διαμαρτυριών.

Μια εβδομάδα μετά την έναρξη των διαμαρτυριών, το κράτος οργάνωσε επίσης τις δικές του διαμαρτυρίες σε πέντε πόλεις. Το έκαναν έτσι ώστε να αποδείξουν ότι διατήρησαν μια δημοφιλή βάση και για να εκφοβίζουν τους αντικυβερνητικούς ακτιβιστές. Ωστόσο, αυτές οι διαδηλώσεις είχαν πολύ μικρότερους αριθμούς από εκείνους που είχαν οργανωθεί προηγουμένως από το καθεστώς.

Όπως σημείωσα, τουλάχιστον 2.000 άνθρωποι συνελήφθησαν και τουλάχιστον 22 άνθρωποι σκοτώθηκαν, μεταξύ των οποίων και δύο που τελούσαν υπο κράτηση. Το κράτος έχει επίσης αποκλείσει την πρόσβαση σε μηνύματα άμεσων μηνυμάτων Telegram και Instagram και έχει περιορισμένη την πρόσβαση στο διαδίκτυο.

Έτσι, το κράτος προσπαθεί να επιδράσει στην ανάπτυξη του κινήματος. Ωστόσο, η καταστολή δεν ήταν ακόμη τόσο σοβαρή και αιματηρή όσο το 2009 - ίσως επειδή αυτή τη φορά, οι διαδηλωτές αντιπροσωπεύουν κατά κύριο λόγο αυτό που ήταν, εδώ και 39 χρόνια, η μαζική βάση του καθεστώτος.

Ένα από τα εντυπωσιακά πράγματα για μερικά από τα συνθήματα της εξέγερσης είναι η αντίθεσή τους στον ισχυρισμό του Ιράν σχετικά με την περιφερειακή εξουσία εναντίον των αντιπάλων του Σαουδικής Αραβίας και του Ισραήλ στο Λίβανο, τη Συρία, τη Γάζα και αλλού. Ποια είναι η σημασία αυτών των συνθημάτων;

Τα βασικά συνθήματα σχετικά με αυτό το θέμα ήταν: "Αφήστε τη Συρία μόνη, δώστε προσοχή σε εμάς" και "Ούτε ο Λίβανος ούτε η Γάζα, θυσιάζω τη ζωή μου για το Ιράν". Ο πρώτος δεν έχει εθνικιστικές αντιδράσεις και έχει χαιρετιστεί από τους Σύριους, οι οποίοι βομβαρδίζονται από το καθεστώς Assad, με την υποστήριξη του Ιράν.

Το δεύτερο σύνθημα, "Ούτε ο Λίβανος ούτε η Γάζα, θυσιάζω τη ζωή μου για το Ιράν", αντιτίθεται στις στρατιωτικές παρεμβάσεις του Ιράν από εθνικιστική άποψη. Ορισμένοι αντιτάχθηκαν επίσης σε αυτό το σύνθημα επειδή δεν επιχειρούν να εκφράσουν συμπάθεια προς τους Παλαιστινίους.

Το γεγονός ότι αυτές οι διαμαρτυρίες αντιτίθενται στη στρατιωτική παρέμβαση του Ιράν στην περιοχή είναι εξαιρετικά ευπρόσδεκτη και δείχνει στους ανθρώπους που υποφέρουν από τον Assad και τη Χεζμπολά ότι η ιρανική κυβέρνηση δεν αντιπροσωπεύει τις επιθυμίες του λαού της.

Τα αντιπολεμικά συνθήματα μπορούν να βοηθήσουν στην αποδυνάμωση των απειλών κατά του Ιράν από τον Τράμπ, τον Νετανιάχου και τον Μωάμεθ Μπεν Σάλμαν. Ωστόσο, το κίνημα χρειάζεται συνθήματα που δεν είναι εθνικιστικά, αλλά αυτά που εκφράζουν διεθνή αλληλεγγύη από κάτω με τους λαούς της Συρίας, του Ιράκ, του Λιβάνου, της Παλαιστίνης και της Υεμένης.

Μια άλλη αξιοσημείωτη δυναμική αυτής της αύξησης είναι η απουσία συνεκτικής πολιτικής ηγεσίας, τουλάχιστον μέχρι στιγμής. Γιατί συμβαίνει αυτό; Αυτό ανοίγει το κίνημα μέχρι τη συνειδητοποίηση, είτε σε εγχώριο είτε σε διεθνές επίπεδο ή και τα δύο; Υπάρχουν σημάδια σχηματισμού οργανώσεων που ξεπερνούν αυτόν τον περιορισμό;

Υπάρχει κενό πολιτικής ηγεσίας για διάφορους λόγους. Οι μεταρρυθμιστές έχουν υποτιμηθεί. Πολλοί αναλυτές επέκριναν τον τελευταίο κρατικό προϋπολογισμό που παρουσίασε η διοίκηση της Rouhani, η οποία μειώνει σημαντικά τις επιδοτήσεις, αυξάνει τις τιμές και αυξάνει το μερίδιο των στρατιωτικών και των θρησκευτικών ιδρυμάτων.

Πρέπει επίσης να προστεθεί ότι ο Ρουχάνι, ο οποίος είχε παρουσιαστεί ως εναλλακτική λύση στο Σώμα Ισλαμικής Επαναστατικής Φρουράς, έχει επανειλημμένα καταστήσει σαφές ότι δεν αντιτίθεται ουσιαστικά στις στρατιωτικές παρεμβάσεις του IRGC ή του Ιράν στο εξωτερικό.

Το IRGC, η κυβέρνηση (και ο πρόεδρος και το κοινοβούλιο) και ο δικαστικός φύλακας, ο Χαμενεί, είναι όλοι ενωμένοι γύρω από το στόχο της διατήρησης ενός ισχυρού κράτους, με μικρότερο τομέα κοινωνικής πρόνοιας και πολύ μεγαλύτερο στρατιωτικό τομέα.

Οι σοσιαλιστές και οι μαρξιστές απουσιάζουν σαφώς από κάθε είδους ηγετικό ρόλο στις τελευταίες διαμαρτυρίες. Κάποιοι συμμετείχαν στην εργασία αλληλεγγύης εργατικού δυναμικού που προηγήθηκε του τρέχοντος κύματος διαμαρτυριών και ενθάρρυναν τους εργαζόμενους να ζητήσουν τον τερματισμό της ιδιωτικοποίησης των κρατικών επιχειρήσεων.

Αλλά αυτό το επίκεντρο είναι πολύ στενό και παρερμηνεύει τη φύση της αποκαλούμενης ιδιωτικοποίησης που συμβαίνει. Το κράτος χρησιμοποίησε την κάλυψη της "ιδιωτικοποίησης" για τη μεταφορά κεφαλαίου από το κράτος στον παρακρατικό τομέα κατά τα τελευταία 12 χρόνια. Αυτό έχει, στην πραγματικότητα, συγκεντρωμένο και συγκεντρωτικό κεφάλαιο στα χέρια του κράτους και του στρατού του.

Το κράτος χρησιμοποίησε επίσης αυτή την πλαστή ιδιωτικοποίηση για να επιτρέψει στις παρακρατικές επιχειρήσεις να παραβιάσουν ή να αποφύγουν τη συμμόρφωση με τους πενιχρούς εργατικούς νόμους που υπάρχουν. Κατ 'αρχήν, οι σοσιαλιστές πρέπει να υποστηρίξουν ότι οι IRGC και άλλοι παρακρατικοί θεσμοί που προσλαμβάνουν εργασία χωρίς κανονισμούς είναι μέρος του κράτους και πρέπει να υπόκεινται στους πενιχρούς εργατικούς νόμους του.

Ένας άλλος λόγος για την απουσία σοσιαλιστών από την ηγεσία του τρέχοντος κινήματος διαμαρτυρίας είναι ότι δεν έχουν λάβει ισχυρή στάση εναντίον της στρατιωτικής παρέμβασης του Ιράν σε άλλες χώρες της περιοχής, ιδιαίτερα στη Συρία.

Ορισμένοι υποστήριξαν ακόμη και τον Μπασάρ αλ-Ασαντ ως «αντιιμπεριαλιστικό» ή «το μικρότερο από τα δύο κακά» σε σύγκριση με το ISIS. Κάποιοι υποστήριξαν επίσης τον βομβαρδισμό του Πούτιν στη Συρία.

Αυτό που λείπει είναι η αντιεξουσιαστική σοσιαλιστική οργάνωση που αντιτίθεται στον ιδιωτικό και κρατικό καπιταλισμό, την στρατιωτική παρέμβαση, την πατριαρχία και τις εθνοτικές και θρησκευτικές διακρίσεις, προωθώντας ταυτόχρονα τη συζήτηση για μια ανθρωπιστική εναλλακτική λύση στον καπιταλισμό.

Αυτός ο τύπος οργάνωσης είναι απαραίτητος ως ενεργός συμμετέχων στους εργατικούς, φεμινιστικούς και καταπιεσμένους αγώνες των μειονοτήτων και ως καταλύτης για την περιφερειακή και διεθνή αλληλεγγύη. Χωρίς μια τέτοια προσπάθεια, το σημερινό κίνημα θα ήταν σίγουρα ανοικτό στη συνειδητοποίηση, τόσο σε εγχώριο όσο και σε διεθνές επίπεδο.

Ταυτόχρονα, πολλά από τα ανεξάρτητα σωματεία υποστήριξαν τις διαδηλώσεις. Η Ελεύθερη Ένωση των Ιρανών Εργαζομένων, ο Σύνδεσμος Ηλεκτρολόγων και Μεταλλωρύχων της Kermanshah, ο Σύνδεσμος Ζωγράφων της Επαρχίας Alborz, η Ένωση Εργαζομένων Λεωφορείων της Τεχεράνης, οι Εργαζόμενοι του Ζαχαροκάλαμου Haft Tapeh, μαζί με το Κέντρο Υπερασπιστών Εργασίας και η Επιτροπή για την Επιδίωξη της ίδρυσης οργανώσεων εργασίας έδωσαν όλες ισχυρές δηλώσεις σε αλληλεγγύη με τους διαδηλωτές και τα αιτήματά τους.

Αυτό είναι εξαιρετικά θετικό και προσφέρει μια ευκαιρία για μια πραγματική αριστερή εναλλακτική λύση να οργανωθεί μέσα στην ανθεκτικότητα της εργατικής τάξης στο καθεστώς.

Ποια διδάγματα πρέπει να πάρει η νέα εξέγερση στο Ιράν από το κίνημα το 2009 και την Αραβική Άνοιξη γενικότερα;

Το κύριο μάθημα από το 2009 και από αυτό που έγινε γνωστό ως Αραβική Άνοιξη είναι ότι για να επιτύχει ένα κίνημα, δεν πρέπει να περιοριστεί στον ρεφορμισμό ή ακόμα και να αντιταχθεί στο υπάρχον καθεστώς.

Το κίνημα πρέπει να αναπτύξει έναν εναλλακτικό στόχο τόσο στον ιδιωτικό όσο και στον κρατικό καπιταλισμό. Και πρέπει να οικοδομήσει ισχυρούς δεσμούς μεταξύ της εργασίας, των φεμινιστικών αγώνων και των αγώνων των καταπιεσμένων μειονοτήτων.

Όλα αυτά τα στοιχεία είναι απαραίτητα για την οικοδόμηση περιφερειακής και παγκόσμιας αλληλεγγύης με αντικαπιταλιστικούς αγώνες που αντιτίθενται επίσης στην πατριαρχία, το ρατσισμό και τις εθνοτικές ή ομοφοβικές προκαταλήψεις.

Η ανάγνωση και η συζήτηση του Μαρξ, ως πολιτικού οικονομολόγου και ως ανθρωπιστικού φιλόσοφου, είναι κρίσιμη για τους συμμετέχοντες στην κίνηση. Έχουμε υποφέρει αρκετά από τον σταλινισμό και τον μαοϊσμό και έχουμε δει τη μη βιωσιμότητα των κεϋνσιανών τύπων κρατικού καπιταλισμού. Πρέπει να αναβιβάσουμε τις ιδέες ενός γνήσιου επαναστατικού σοσιαλισμού.

Είστε ενεργή σε μια νέα μορφή που ονομάζεται Συμμαχία Σοσιαλιστών της Μέσης Ανατολής, η οποία προσπαθεί να οικοδομήσει αλληλεγγύη μεταξύ των επαναστατών στην περιοχή. Ποιοι είναι οι στόχοι αυτού του έργου; Πώς είναι αυτό  σημαντικό για την εξέγερση στο Ιράν σήμερα;

Όπως είπαμε στην ιδρυτική δήλωση αρχών μας:

Έχουμε συναντήσει μια Συμμαχία Σοσιαλιστών της Μέσης Ανατολής βάσει των ακόλουθων στόχων:

1. Αντιπολίτευση στον καπιταλισμό, τον μιλιταρισμό, τον αυταρχισμό, τον ιμπεριαλισμό, τον θρησκευτικό φονταμενταλισμό, την πατριαρχία / σεξισμό / ετεροσεξισμό, τον ρατσισμό, τις εθνοτικές και θρησκευτικές προκαταλήψεις.

2. Ανάπτυξη συνδέσμων και ενεργών μορφών αλληλεγγύης μεταξύ των εργατικών, φεμινιστικών, αντιρατσιστικών, LGBT, φοιτητικών και περιβαλλοντικών αγώνων στην περιοχή της Μέσης Ανατολής και διεθνώς.

3. Αντιμετώπιση των βαθιών και ιστορικών προβλημάτων του σοσιαλισμού της Μέσης Ανατολής.

Η περιοχή έχει μολυνθεί από την πολιτική του «εχθρού του εχθρού μου είναι ο φίλος μου» ότι λείπει οποιαδήποτε προσπάθεια να αναπτυχθεί ένα θετικό όραμα μιας ανθρωπιστικής εναλλακτικής λύσης στον καπιταλισμό γύρω από τις καθολικές έννοιες και στόχους. Ως αποτέλεσμα, επαναστατικά ή προοδευτικά κινήματα που αναδύονται, πιο πρόσφατα αυτά που ξεκίνησαν το 2011, καταστράφηκαν από αυταρχικά καπιταλιστικά συστήματα, θρησκευτικό εξτρεμισμό και σεκταρισμό, με τη βοήθεια διαφόρων περιφερειακών και παγκόσμιων ιμπεριαλιστικών δυνάμεων.

Έχουμε συνεργαστεί για να αντιμετωπίσουμε αυτά τα ζητήματα με συλλογικό τρόπο σε έναν κοινό ιστότοπο και μέσω κοινών διασκέψεων και άλλων πιθανών δραστηριοτήτων. Βλέπουμε αυτή τη Συμμαχία ως τόπο συζήτησης για το σκοπό της εξεύρεσης πραγματικών λύσεων που δεν παγιδεύονται μέσα στην καπιταλιστική νοοτροπία.

Ελπίζουμε ότι αυτή η Συμμαχία θα μπορέσει να βοηθήσει το σημερινό κίνημα στο Ιράν δημοσιοποιώντας τα προοδευτικά αιτήματά του, αντιμετωπίζοντας τις αντιφάσεις του, συμβάλλοντας στην εμβάθυνση του περιεχομένου του και προάγοντας την αλληλεγγύη μεταξύ αυτου και άλλων περιφερειακών και διεθνών αγώνων κοινωνικής δικαιοσύνης.

Τέλος - και αυτό είναι σημαντικό σε περίπτωση πιθανής καταστολής κατά της εξέγερσης στο Ιράν - η Συμμαχία ξεκίνησε μια εκστρατεία γύρω από τους πολιτικούς κρατούμενους σε όλη την περιοχή, επισημαίνοντας μια σειρά σημαντικών περιπτώσεων. Τι ζητάτε να κάνουν οι ακτιβιστές αλληλεγγύης;

Ο στόχος αυτής της εκστρατείας είναι τετραπλός.

Πρώτον, να προβληματιστούν γύρω απο τους  πολιτικούς κρατούμενους  που είναι εργατικοί, κοινωνικοί, φεμινιστικοί, αντιρατσιστικοί και υπερασπιστές των ανθρωπίνων δικαιωμάτων που αντιτίθενται στον πόλεμο, τον ιμπεριαλισμό, την κατοχή, τον αυταρχισμό, τον θρησκευτικό φονταμενταλισμό και τον εξτρεμισμό.

Δεύτερον, να αντιταχθούμε σε όλες τις παγκόσμιες και περιφερειακές ιμπεριαλιστικές δυνάμεις στη Μέση Ανατολή: τις ΗΠΑ, τη Ρωσία, την Κίνα, τη Σαουδική Αραβία, το Ισραήλ, την Τουρκία και το Ιράν.

Τρίτον, να απαιτηθεί η δίκη των κρατικών φορέων και των μη κρατικών φορέων υπεύθυνων για τη διάπραξη εγκλημάτων πολέμου στη Μέση Ανατολή. Υποστηρίζουμε πρωτοβουλίες που αποσκοπούν στη δίωξη εγκλημάτων πολέμου και εγκλημάτων κατά της ανθρωπότητας με την επιβολή της καθολικής δικαιοδοσίας, όπως οι υποθέσεις που υποβλήθηκαν στην Ισπανία, τη Γερμανία, τη Γαλλία και άλλα κράτη μέλη της ΕΕ από ντόπιους και Σύριους δικηγόρους.

Τέταρτον, για να δείξουμε ότι η απαίτηση για άμεση απελευθέρωση των πολιτικών κρατουμένων στη Μέση Ανατολή είναι ένα κρίσιμο κομμάτι της καταπολέμησης της αύξησης του αυταρχισμό και του ρατσισμού στο σπίτι.

Ζητάμε από αυτούς που θέλουν να βοηθήσουν να κάνουν τα εξής: Προσκαλέστε έναν ομιλητή από τη Συμμαχία Σοσιαλιστών της Μέσης Ανατολής να απευθυνθεί στην ένωση ή την οργάνωση ή την τάξη σας. επιλέξτε έναν φυλακισμένο και γράψτε γι 'αυτό στο blog / ιστοσελίδα σας ή στην τοπική εφημερίδα σας. και να συμμετάσχετε στους χορηγούς αυτής της εκστρατείας για τη διοργάνωση δραστηριοτήτων που συνδέουν τους αγώνες εργασίας, κοινωνικής δικαιοσύνης, φεμινιστικής, αντιρατσιστικής και LGBT στη χώρα σας με παρόμοια αίτια στη Μέση Ανατολή.

Μπορείτε να  υπογράψετε αυτήν την προσπάθεια στην ιστοσελίδα της Συμμαχίας των Σοσιαλιστών της Μέσης Ανατολής .


Μια Διεθνιστική Καμπάνια που μας αφορά όλους και όλες (εισαγωγή του e la libertà)

Η καταστολή που εξαπέλυσαν εναντίον των εξεγέρσεων των λαϊκών μαζών της Μέσης Ανατολής και της Βόρειας Αφρικής τα δικτατορικά καθεστώτα, οι διεθνείς και περιφερειακές ιμπεριαλιστικές δυνάμεις και οι αντιδραστικές φονταμενταλιστικές οργανώσεις, έχει σαν αποτέλεσμα εκατοντάδες χιλιάδες νεκρούς, εκατομμύρια πρόσφυγες και επιδείνωση των συνθηκών διαβίωσης για το σύνολο των λαών της περιοχής. Το μέγεθος της ανθρώπινης καταστροφής μπορεί να συγκριθεί μόνο με τα μεγέθη των καταστροφών των δύο παγκοσμίων πολέμων.

Μια άλλη σημαντική παράμετρος της συντριβής των λαϊκών εξεγέρσεων είναι η φυλάκιση – απαγωγή – εξαφάνιση (από αυτές τις ίδιες αντεπαναστατικές δυνάμεις), του πιο πρωτοπόρου δυναμικού των λαϊκών κινημάτων της Μέσης Ανατολής: συνδικαλιστές και συνδικαλίστριες, επαναστάτριες και επαναστάτες, άνθρωποι που όρθωσαν το ανάστημά τους και πρωτοστάτησαν σε αγώνες για την υπεράσπιση των ταξικών δικαιωμάτων των καταπιεσμένων μαζών, για ελευθερία και δημοκρατία, για την υπεράσπιση των δικαιωμάτων των γυναικών, για την οργάνωση της αντιιμπεριαλιστικής πάλης, για τα δικαιώματα των ΛΟΑΤΚΙΑ+ ατόμων, για την ελευθερία του λόγου, για τα δικαιώματα των εθνικών μειονοτήτων, αυτοί κι αυτές που αγωνίστηκαν για την ελευθερία και την αξιοπρέπεια των καταπιεσμένων, διώχτηκαν άγρια και πολλοί/πολλές απ’ αυτές/αυτούς βρίσκονται αυτή τη στιγμή στη φυλακή. Αντιμετωπίζουν καθημερινά τα βασανιστήρια, την απειλή της εκτέλεσης, την αβεβαιότητα για το μέλλον τους, έχοντας στερηθεί οποιοδήποτε δικαίωμα. Πολλές και πολλοί έχουν εξαφανιστεί και οι συγγενείς τους δεν μπορούν να μάθουν τι απέγιναν.

Η αλληλεγγύη προς αυτούς τους αγωνιστές κι αυτές τις αγωνίστριες είναι ένα από τα σημαντικά καθήκοντα της αριστεράς. Τα καπιταλιστικά κράτη, είτε συμμετέχοντας στους ίδιους ιμπεριαλιστικούς σχηματισμούς, είτε σε εχθρικούς, στην πραγματικότητα συνεργάζονται συστηματικά για την επέκταση και ανάπτυξη κατασταλτικών πρακτικών εναντίον των αγώνων των λαϊκών μαζών και εναντίον των πρωτοποριών του. Μ’ αυτό τον τρόπο ο κρατικός αυταρχισμός γίνεται μια συντονισμένη δραστηριότητα των σύγχρονων καπιταλιστικών κρατών και των ιμπεριαλιστικών τους συμμαχιών, που προωθείται με συστηματικότητα σε παγκόσμιο επίπεδο. Ως εκ τούτου, η υποστήριξη της καμπάνιας αλληλεγγύης προς τους πολιτικούς/ές κρατούμενους/ες στη Μέση Ανατολή δεν αποτελεί μόνο μια εκδήλωση διεθνιστικής δράσης, απαραίτητη για την αριστερά που τοποθετείται ενάντια στον καπιταλισμό, αλλά αποτελεί ταυτόχρονα και αγώνα ενάντια στον αυταρχισμό και την καταστολή στη δικιά μας χώρα. Εάν οι καπιταλιστές σε όλο τον κόσμο συνεργάζονται για να συντρίψουν τις αντιστάσεις μας, θα πρέπει και οι «από κάτω» όλων των χωρών να συνεργαστούμε για να ανατρέψουμε τα σχέδιά τους.

Συνεργασίες, σαν αυτή στην οποία καλούν οι αγωνιστές/αγωνίστριες που στηρίζουν την Καμπάνια για τους πολιτικούς κρατούμενους της Μέσης Ανατολής, μπορούν να γίνουν επίσης η δικιά μας απάντηση, η απάντηση των λαϊκών μαζών και της αντικαπιταλιστικής αριστεράς, στον όλο και περισσότερο κλιμακούμενο ανταγωνισμό των εθνικών καπιταλισμών στην περιοχή της Μέσης Ανατολής και της Ανατολικής Μεσογείου. Κυρίως του ανταγωνισμού των καπιταλιστών της Ελλάδας και της Τουρκίας, στον οποίο πάντοτε εγκυμονείται ο κίνδυνος μιας αλληλοσφαγής της νεολαίας των δυο χωρών. Η αλληλεγγύη προς τους Τούρκους και Κούρδους αγωνιστές που διώκονται και φυλακίζονται από το αυταρχικό καθεστώς του ΑΚΡ, είναι υποστήριξη των λαϊκών μαζών της Τουρκίας και των αγώνων τους και ταυτόχρονα αναδεικνύει τη δυνατότητα της κοινής πάλης των δύο λαών ενάντια στον εθνικισμό και την πολεμοκαπηλεία.

Για όλους αυτούς τους λόγους, το e la libertà ανταποκρίθηκε άμεσα στην πρόσκληση των συντρόφων και συντροφισσών της Συμμαχίας Σοσιαλιστών της Μέσης Ανατολής που πήραν την πρωτοβουλία για την έναρξη της καμπάνιας αλληλεγγύης προς τους πολιτικούς/ές κρατούμενους/ες της Μέσης Ανατολής. Ως e la libertà, υπογράψαμε το κείμενο έναρξης της Καμπάνιας και καλούμε τις οργανώσεις της αντικαπιταλιστικής αριστεράς, τις οργανώσεις του κινήματος και κάθε αγωνιστή και αγωνίστρια να στηρίξει την «Καμπάνια Αλληλεγγύης Προς τους Πολιτικούς/ές Κρατούμενους/ες της Μέσης Ανατολής».

e la libertà

Ελευθερία στους/στις πολιτικούς/ές κρατουμένους/ες στη Μέση Ανατολή που ζητούν κοινωνική δικαιοσύνη και δημοκρατία

Δεκέμβριος 2017

Παρακάτω υπάρχουν σύντομες βιογραφίες 17 πολιτικών κρατουμένων που εκπροσωπούν μερικούς και μερικές από τους/τις θαρραλέους/ες μαχητές/τριες για την κοινωνική δικαιοσύνη και τη δημοκρατία στη Μέση Ανατολή σήμερα. Οι περισσότεροι/ες έχουν φυλακιστεί από αυταρχικά καθεστώτα. Κάποιοι/ες έχουν απαχθεί από θρησκευτικές εξτρεμιστικές οργανώσεις όπως η ISIS και η Αλ Κάιντα.

Υπάρχουν τουλάχιστον 100.000 πολιτικοί/ές κρατούμενοι/ες στη Συρία, κυρίως στα μπουντρούμια του καθεστώτος Άσαντ. Περισσότεροι από 50.000 άνθρωποι έχουν κρατηθεί από την κυβέρνηση Ερντογάν στην Τουρκία τους τελευταίους 17 μήνες. 60.000 πολιτικοί/ές κρατούμενοι/ες σαπίζουν στις φυλακές της Αιγύπτου. Υπάρχουν 6.300 Παλαιστίνιοι/ες πολιτικοί/ες κρατούμενοι/ες στο Ισραήλ. Το Ιράν έχει στη φυλακή εκατοντάδες πολιτικούς/ές κρατούμενους/ες. Η Σαουδική Αραβία εξακολουθεί να καταστέλλει οποιαδήποτε έκφραση διαφωνίας. Στο πλαίσιο αυτό, πολλοί στην αμερικανική και ευρωπαϊκή αριστερά είναι επιλεκτικοί στην καταδίκη τους. Ακόμη χειρότερα, ορισμένες αυτοαποκαλούμενες αριστερές και αντιπολεμικές οργανώσεις υπερασπίζονται ανοιχτά το καθεστώς Άσαντ. Ορισμένοι σιωπούν για την καταστολή στο Ιράν.

Απέναντι σ’ αυτή την κατάσταση, η Συμμαχία Σοσιαλιστών της Μέσης Ανατολής, μαζί με διάφορες σοσιαλιστικές και εργατικές ακτιβιστικές οργανώσεις και άτομα, ξεκίνησαν μια νέα εκστρατεία αλληλεγγύης για τους/τις πολιτικούς/ές κρατούμενους/ες στη Μέση Ανατολή.

Ο στόχος αυτής της εκστρατείας είναι τετραπλός:

1. Να φέρει στο προσκήνιο τους πολιτικούς/ές κρατούμενους/ες που είναι εργαζόμενοι/ες, αγωνίζονται για την κοινωνική δικαιοσύνη, φεμινίστριες, αντιρατσιστές/στριες και ακτιβιστές/στριες των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, που αντιτάχθηκαν στον πόλεμο, τον ιμπεριαλισμό, την κατοχή, τον αυταρχισμό, τον θρησκευτικό φονταμενταλισμό και τον εξτρεμισμό.

2. Να αντιταχθεί σε όλες τις διεθνείς και περιφερειακές ιμπεριαλιστικές δυνάμεις στη Μέση Ανατολή: τις ΗΠΑ, τη Ρωσία, την Κίνα, τη Σαουδική Αραβία, το Ισραήλ, την Τουρκία και το Ιράν.

3. Να απαιτήσει τη δίκη των κρατικών φορέων και των μη κρατικών φορέων που ευθύνονται για τη διάπραξη εγκλημάτων πολέμου στη Μέση Ανατολή. (Υποστηρίζουμε πρωτοβουλίες που αποσκοπούν στη δίωξη εγκλημάτων πολέμου και εγκλημάτων κατά της ανθρωπότητας με την επιβολή της παγκόσμιας δικαιοδοσίας, όπως οι υποθέσεις που υποβάλλονται από ντόπιους και Σύριους δικηγόρους στην Ισπανία, τη Γερμανία, τη Γαλλία και άλλα κράτη μέλη της ΕΕ.)

4. Να προβάλει ότι η απαίτηση για άμεση απελευθέρωση των πολιτικών κρατουμένων στη Μέση Ανατολή είναι ένα κρίσιμο κομμάτι της πάλης ενάντια στην ανάπτυξη του αυταρχισμού και του ρατσισμού στην ίδια μας την χώρα.

Τι μπορείτε να κάνετε για να βοηθήσετε; Εάν επιθυμείτε να αναλάβετε δράση για να εκφράσετε την αλληλεγγύη σας προς αυτούς τους φυλακισμένους, μπορείτε να κάνετε τα εξής:

1. Προσκαλέστε έναν/μια ομιλητή/ρια από τη Συμμαχία Σοσιαλιστών της Μέσης Ανατολής για να απευθυνθεί στο σωματείο ή την οργάνωση ή τη σχολή σας.

2. Επιλέξτε έναν/μία φυλακισμένο/η και γράψτε γι’ αυτόν/ην στο μπλογκ/ιστοσελίδα σας ή στην τοπική εφημερίδα σας.

3. Συνδεθείτε με τους υποστηρικτές αυτής της εκστρατείας για την οργάνωση δραστηριοτήτων που συνδέουν τους εργατικούς αγώνες, τους αγώνες για κοινωνική δικαιοσύνη, τους φεμινιστικούς αγώνες, τους αντιρατσιστικούς αγώνες και τους αγώνες LGBT στη χώρα σας, με παρόμοιες υποθέσεις στη Μέση Ανατολή.

Για περισσότερες πληροφορίες επικοινωνήστε στο info@allianceofmesocialists.org

https://www.allianceofmesocialists.org/14964/

Για μια μερική λίστα των αρχικών υποστηρικτών αυτής της καμπάνιας, δείτε τις τελευταίες δύο σελίδες αυτού του φυλλαδίου.

Σύριοι πολιτικοί κρατούμενοι

Η Razan Zaitouneh, η Samira al-Khalil, ο Wa’el Hamada και ο Nazim Hammadi - οι Τέσσερις της Ντούμα - είναι τέσσερις ακτιβιστές των ανθρωπίνων δικαιωμάτων που απήχθησαν στις 9 Δεκεμβρίου 2013 από το Κέντρο Τεκμηρίωσης Παραβάσεων [VDC] στη Ντούμα στην επαρχία της Δαμασκού. Οι ένοπλες ομάδες που ασκούσαν de facto έλεγχο επί της Ντούμα την εποχή εκείνη περιλαμβάνουν το Στρατό του Ισλάμ, ο οποίος είναι μέρος του Ισλαμικού Μετώπου. Η Ραζάν Ζαϊτούνεχ, επικεφαλής του Κέντρου, υπερασπίστηκε πολιτικούς κρατούμενους στη Συρία από το 2001 και διαδραμάτισε καθοριστικό ρόλο στην προαγωγή και προστασία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων μέσω της εργασίας της ως δικηγόρος, ακτιβίστρια και δημοσιογράφος. Συνδιοργάνωσε επίσης τις Τοπικές Επιτροπές Συντονισμού (LCC). Ως αποτέλεσμα της εργασίας της, απειλήθηκε τόσο από τη συριακή κυβέρνηση όσο και από ένοπλες ομάδες της αντιπολίτευσης στη Ντούμα. Η Σαμίρα Αλ Χαλίλ υπήρξε για πολλά χρόνια πολιτική ακτιβίστρια και φεμινίστρια και είχε φυλακιστεί από τη συριακή κυβέρνηση από το 1987 έως το 1991 για τον ακτιβισμό της. Ο Ουά’ελ Χαμάντα ήταν επίσης ακτιβιστής πριν από την εξέγερση του 2011 και ήταν ενεργό μέλος των LCC και του VDC. Ο Χαμαντί, δικηγόρος και ποιητής, ήταν ένας από τους σημαντικότερους εθελοντές υπερασπιστές των πολιτικών κρατουμένων πριν και μετά την εξέγερση του 2011 στη Συρία. Συνέβαλε στη δημιουργία των τοπικών επιτροπών συντονισμού. Η περίπτωσή τους υποστηρίχθηκε από την Διεθνή Αμνηστία, το Κέντρο για την Ισότητα των Γυναικών, το Παρατηρητήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, την Ιρακινή Ένωση Υπεράσπισης των Δικαιωμάτων των Δημοσιογράφων και πολλές άλλες ομάδες. Για περισσότερες πληροφορίες, δείτε: https://www.lrwc.org/syria-ngos-renew-call-for-release-of-douma-4-human-rights-activists-missing-for-three-years-joint-statement/

Jihad Asa’ad Muhammad. Στις 10 Αυγούστου του 2013, οι δυνάμεις ασφαλείας της Συρίας συνέλαβαν τον Σύριο δημοσιογράφο και μαρξιστή αντιφρονούντα Τζιχάντ Ασά’αντ Μουχμάμαντ κοντά στην οδό Αθάουρα στο κέντρο της Δαμασκού. Τα νέα της σύλληψής του επιβεβαιώθηκαν από την αδελφή του Λίνα, συντρόφισσα μαρξίστρια και αντικυβερνητική ακτιβίστρια που αναγκάστηκε να κρυφτεί. Ο Τζιχάντ ήταν από τους λίγους επαναστάτες ακτιβιστές που παρέμειναν στην πρωτεύουσα της Συρίας, ένα φαινομενικά ήσυχο κέντρο κάτω από τη σιδερένια γροθιά του καθεστώτος, παρά τη δυσοίωνη απειλή της σύλληψης που αιωρούνταν πάνω από το κεφάλι του. Ο Τζιχάντ έγραψε για τις χιλιάδες των απλών Σύριων της εργατικής τάξης που σαπίζουν στις φυλακές του Άσαντ. Αυτοί είναι οι αφανείς ήρωες και ηρωίδες της Συριακής επανάστασης - και όλων των επαναστάσεων - και ο Τζιχάντ αγωνίστηκε να φέρει τις υποθέσεις τους στο φως. Μίλησε για την Ουμμ Χάιθαμ, μία από τις χιλιάδες Σύριες που αναζητούσε ακούραστα τον κρατούμενο σύζυγό της και τους γιους τους. Μίλησε για τις επαναστάτριες γυναίκες από κοινωνικά συντηρητικές και πατριαρχικές κοινότητες που βρίσκονται στην πρώτη γραμμή της Συριακής επανάστασης. Για περισσότερες πληροφορίες σχετικά με τον Τζιχάντ, δείτε: https://budourhassan.wordpress.com/2013/09/27/freedom-for-jihad-and-syrias-wretched-of-the-earth/

Oday Tayem. Στις 29 Αυγούστου του 2013, οι συριακές δυνάμεις ασφαλείας συνέλαβαν τον Παλαιστινιο-Σύριο ακτιβιστή Οντάι Ταγιέμ ύστερα από επιδρομή στο σπίτι του στη Τζαραμάνα, ένα προάστιο που ελέγχεται από το καθεστώς, νοτιοανατολικά της Δαμασκού. Κατά τη διάρκεια των πέντε μηνών που ακολούθησαν την κράτησή του στην απομόνωση, οι προσπάθειες των μελών της οικογένειας και των φίλων του Οντάι να μάθουν τον συγκεκριμένο κλάδο της ασφάλειας, όπου κρατείται, απέτυχαν. Γεννημένος στις 12 Μαΐου 1993 στα νότια της πρωτεύουσας της Συρίας στο στρατόπεδο προσφύγων του Αλ-Γιαρμούκ, ήταν ο μεγαλύτερος από τους τρεις αδελφούς του. Ο πατέρας του είναι πρόσφυγας από το χωριό α-Σατζάρα που υπέστη εθνοκάθαρση, κοντά στον Τιβεριάδα και η οικογένεια της μητέρας του μεταφέρθηκε από την Κάφρ Καννά, μια πόλη κοντά στη Ναζαρέτ, το 1948 κατά τη νάκμπα. Σε ηλικία επτά χρονών, ο Οντάι συμμετείχε σε διαμαρτυρίες στη Συρία για την υποστήριξη της δεύτερης Παλαιστινιακής Ιντιφάντα το 2000. Όπως μια ολόκληρη νεαρή γενιά Σύριων Παλαιστινίων, ο Οντάι δεν εγκατέλειψε τον αγώνα και άφησε τις σπουδές του στο Λίβανο για να συμμετάσχει στη «Συριακή Ιντιφάντα» του 2011. Η Ομάδα Δράσης για τους Παλαιστινίους στη Συρία, οργάνωση παρακολούθησης που εδρεύει στο Λονδίνο και ιδρύθηκε το 2012, έχει τεκμηριώσει τα ονόματα 756 Παλαιστινίων που κρατούνται σήμερα και 300 ακόμη που αγνοούνται. (Budourhassan.wordpress.com/2014/01/31/oday-tayem-son-of-the-two-intifadas/)

Τούρκοι/Τουρκάλες πολιτικοί/ές κρατούμενοι/ες

Ο Selahattin Demirtaş, συμπρόεδρος του κοινωνικού δημοκρατικού «Δημοκρατικού Κόμματος των Λαών» (HDP) και πρώην υποψήφιος για την προεδρία, του οποίου το κόμμα έλαβε το 13% των ψήφων στις κοινοβουλευτικές εκλογές του 2015, βρίσκεται υπό κράτηση από το Νοέμβριο του 2016. Ο Σελαχεντίν Ντεμίρτας, ο οποίος ανήκει στη διωκόμενη κουρδική εθνική μειονότητα, ένας νομικός υπερασπιστής και ακτιβιστής των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και πολιτικός, περιμένει σήμερα να δικαστεί. Αντιμετωπίζει 142 χρόνια φυλάκισης για τη συμμετοχή του στις ειρηνευτικές διαπραγματεύσεις μεταξύ του Κουρδικού Εργατικού Κόμματος (PKK) και της τουρκικής κυβέρνησης. Η κυβέρνηση του Ερντογάν του χρέωσε την «ίδρυση τρομοκρατικής οργάνωσης και διάδοση τρομοκρατικής προπαγάνδας.»

Η Figen Yüksekdağ, συμπρόεδρος του του κοινωνικού δημοκρατικού «Δημοκρατικού Κόμματος των Λαών» (HDP), βρίσκεται επίσης υπό κράτηση από τον Νοέμβριο του 2016 και κατηγορείται για «διανομή τρομοκρατικής προπαγάνδας». Η κ. Φιγκέν Γιουκσεκντάγ, η οποία είναι Κούρδισα, είναι ακτιβίστρια των δικαιωμάτων των γυναικών από τότε που εγκατέλειψε το αγροτικό της χωριό στην ηλικία των 18 ετών. Ήταν επίσης συντάκτρια του περιοδικού Σοσιαλίστρια και συνιδρύτρια του Σοσιαλιστικού Κόμματος των Καταπιεσμένων το 2010, το οποίο στη συνέχεια συγχωνεύθηκε με το HDP το 2014.

Ο Ahmet Sik, συνδικαλιστής, ερευνητής δημοσιογράφος και συγγραφέας πολλών βιβλίων που έχουν επικρίνει τόσο το κυβερνών κόμμα AKP του προέδρου Ερντογάν όσο και τον πρώην σύμμαχό του και τώρα αντίπαλό του, Φετουλλάχ Γκιουλέν. Ο Άχμετ Σικ κρατείται από τον Δεκέμβριο του 2016 με την κατηγορία της «προπαγάνδας υπέρ της τρομοκρατίας». Ο Σικ, ο οποίος έχει πάρει το Παγκόσμιο Βραβείο Ελευθερίας του Τύπου της UNESCO για το 2014, δήλωσε τα εξής στην πρώτη συνεδρίαση της δίκης του τον Ιούλιο του 2017: «Ασκώ τη δημοσιογραφία εξαρτώμενος από τη δύναμη της αλήθειας. Η δημοσιογραφία δεν μπορεί να ασκηθεί ακολουθώντας τη γραμμή.»

Αιγύπτιοι/ες πολιτικοί/ές κρατούμενοι/ες

Η Mahienour el-Massry είναι δικηγόρος, φεμινίστρια και πολιτική ακτιβίστρια. Συμμετείχε ενεργά και ήταν ηγετικό στέλεχος στο κίνημα που έγινε γνωστό ως αιγυπτιακή επανάσταση το 2011. Σήμερα βρίσκεται στη φυλακή με τον συγκατηγορούμενό της Moatasem Medhat και περιμένει την απόφαση του δικαστή με την κατηγορία της διοργάνωσης διαμαρτυρίας για να επικρίνει τις ενέργειες της στρατιωτικής κυβέρνησης και για «προσβολή του προέδρου». Το 2014 καταδικάστηκε σε φυλάκιση επειδή διαδήλωσε χωρίς άδεια και παρέμεινε στη φυλακή για δύο χρόνια, κατά τη διάρκεια των οποίων έλαβε το Διεθνές Βραβείο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων Ludovic-Trarieux. Σύμφωνα με το Al-Jadaliaya: «Δεν υπήρξε ούτε ένας αγώνας στον οποίο να μην συμμετέχει η Μαχιενούρ: τα ανθρώπινα δικαιώματα, τα δικαιώματα των φοιτητών, τα δικαιώματα των γυναικών, τα εργασιακά δικαιώματα, η βία της αστυνομίας, η στέγαση για τους φτωχούς, η διατήρηση της πολιτιστικής κληρονομιάς, η κλιματική αλλαγή, τα δικαιώματα των παιδιών του δρόμου και τα δικαιώματα των Σύριων προσφύγων.»

Ο Alaa Abd El-Fattah, είναι μπλόγκερ, προγραμματιστής λογισμικού και πολιτικός ακτιβιστής από μια οικογένεια ακτιβιστών ανθρωπίνων δικαιωμάτων και αντιφρονούντων διανοούμενων. Από το 2014 εκτίει ποινή πενταετούς διάρκειας για παραβίαση του νόμου περί διαδηλώσεων εναντίον της στρατιωτικής κυβέρνησης και διαδηλώσεων εναντίον των στρατιωτικών δικών για πολίτες το 2013. Ο ’Αλά’α Αμπντ Ελ-Φάταχ, του οποίου η ιστοσελίδα, Manalaa κέρδισε το βραβείο Special Reporters Without Borders το 2005, ήταν ένας από τα εξέχοντες ακτιβιστές του επαναστατικού κινήματος το 2011. Έχει αντιταχθεί στο στρατιωτικό καθεστώς του Μουμπάρακ, στην κυβέρνηση της Μουσουλμανικής Αδελφότητας και στο στρατιωτικό καθεστώς του στρατηγού Ελ-Σίσσι.

 

 

Παλαιστίνιοι/ες πολιτικοί/ές κρατούμενοι/ες

Ο Marwan Barghouti είναι ένας πολύ σεβαστός πολιτικός ηγέτης από την πρώτη Παλαιστινιακή Ιντιφάντα, την εξέγερση κατά της ισραηλινής κατοχής το 1987. Έχει υποστηρίξει την «ειρηνική συνύπαρξη μεταξύ των ισότιμων και ανεξάρτητων χωρών του Ισραήλ και της Παλαιστίνης με βάση την πλήρη απόσυρση από τα παλαιστινιακά εδάφη που καταλήφθηκαν το 1967», Έχει επίσης υποστηρίξει το δικαίωμα αντίστασης στα κατεχόμενα παλαιστινιακά εδάφη. Μετά την απόπειρα να τον δολοφονήσει το 2001, το ισραηλινό κράτος τον συνέλαβε το 2002 και έκτοτε τον φυλάκισε ισόβια με κατηγορίες για «δολοφονία και συμμετοχή σε τρομοκρατική οργάνωση». Τον Απρίλιο του 2017, ο Μαρουάν Μπαργούτι διοργάνωσε απεργία πείνας στην οποία συμμετείχαν περισσότεροι από 1.000 Παλαιστίνιοι πολιτικοί κρατούμενοι στο εσωτερικό των ισραηλινών φυλακών για να αντιταχθούν στα βασανιστήρια, στην απάνθρωπη και εξευτελιστική μεταχείριση.

 

 

Η Khalida Jarrar είναι ακτιβίστρια των δικαιωμάτων των γυναικών, δικηγόρος για τα ανθρώπινα δικαιώματα και μέλος του παλαιστινιακού κοινοβουλίου και διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο στην επιτυχή είσοδο της Παλαιστίνης στο Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο για να διωχθεί το Ισραήλ για εγκλήματα πολέμου εναντίον Παλαιστινίων. Τον Απρίλιο του 2015 τέθηκε υπό διοικητική κράτηση και στη συνέχεια καταδικάστηκε σε ποινή φυλάκισης 15 μηνών για «ενθάρρυνση της τρομοκρατίας». Παρόλο που απελευθερώθηκε τον Ιούνιο του 2016, κρατήθηκε και πάλι τον Ιούλιο του 2017 από την ισραηλινή οργάνωση ασφάλειας για υποτιθέμενη παραβίαση της εθνικής ασφάλειας. Το 2015, ένα δημοσίευμα της ισραηλινής εφημερίδας Haaretz αποκάλεσε τη δίκη της, «μια καφκική διαστρέβλωση του στρατιωτικού νόμου», και αποφάνθηκε ότι οι κατηγορίες εναντίον της ήταν «κενές και γελοίες» ζητώντας την απελευθέρωσή της.

 

 

Η Shireen Issawi είναι δικηγόρος για τα ανθρώπινα δικαιώματα και διακεκριμένη υπερασπίστρια των δικαιωμάτων των Παλαιστινίων κρατουμένων από την κατεχόμενη Ανατολική Ιερουσαλήμ· έχει συμμετάσχει στην παρακολούθηση, τεκμηρίωση και υπεράσπιση των παραβιάσεων των ανθρωπίνων δικαιωμάτων που διαπράττουν οι ισραηλινές αρχές εναντίον Παλαιστινίων κρατουμένων στις ισραηλινές φυλακές. Η κ. Ισάουι συνελήφθη από τις ισραηλινές αρχές στις 6 Μαρτίου 2014 και από τότε κρατείται συνεχώς από το Ισραήλ σε προφυλάκιση.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Ιρανοί/ές πολιτικοί/ές κρατούμενοι/ες

Ο Reza Shahabi, ο οποίος πρόσφατα τερμάτισε μια απεργία πείνας 50 ημερών στη φυλακή Rajai Shahr στην Τεχεράνη, είναι μέλος του εκτελεστικού συμβουλίου του συνδικάτου εργατών λεωφορείων της Τεχεράνης. Ο Σαχαμπί φυλακίστηκε πολλές φορές από το 2010 όταν καταδικάστηκε για «στάση», για τη συμμετοχή σε εργατικές απεργίες και την οργάνωση εργαζομένων. Έχει περάσει 19 μήνες απομόνωσης και 4 απεργίες πείνας. Πρόσφατα είχε δύο εγκεφαλικά επεισόδια, αλλά η ιρανική κυβέρνηση αρνήθηκε την ιατρική περίθαλψη. Εκτός από τη βαθιά του αφοσίωση στα δικαιώματα των εργαζομένων, είναι σθεναρός υποστηρικτής της ισότητας των γυναικών. Έχει επικρίνει έντονα τις αντεργατικές πολιτικές τόσο του πρώην προέδρου Αχμαντινετζάντ όσο και του σημερινού προέδρου Ρουχανί. Ο Σαχαμπί εξέφρασε ανοιχτά την αντίθεσή του στις στρατιωτικές παρεμβάσεις του Ιράν στην περιοχή. Σε μια επιστολή από τη φυλακή, με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Εργατών το 2013, δήλωσε: «Ενώ καταδικάζουμε τις πολεμοκάπηλες και τυχοδιωκτικές πολιτικές των τμημάτων της ιρανικής κυβέρνησης, απαιτούμε την άρση των οικονομικών κυρώσεων που έχουν ως άμεσο στόχο τους τις οικογένειες της εργατικής τάξης και τους σκληρά εργαζόμενους και καταδικάζουμε έντονα κάθε συζήτηση ή σκέψη για μια στρατιωτική επίθεση η οποία θα είναι μια θανατηφόρα κατάρα ...»

Η Narges Mohammadi, πτυχιούχος της εφαρμοσμένης φυσικής, είναι δημοσιογράφος, ακτιβίστρια των δικαιωμάτων των γυναικών και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και αναπληρώτρια διευθύντρια του Κέντρου για την Υπεράσπιση των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων στο Ιράν, που ιδρύθηκε από την βραβευμένη με Νόμπελ Ειρήνης Σιρίν Εμπαντί. Το 2009, μετά από μαζικές διαμαρτυρίες ενάντια στη νοθεία για την εκλογή του Μαχμούντ Αχμαντινετζάντ, συνελήφθη με την κατηγορία της «συνάθροισης και συνωμοσίας εναντίον της εθνικής ασφάλειας» και καταδικάστηκε σε 11 χρόνια φυλάκισης. Από το 2013, μετά την εμφάνιση σοβαρών προβλημάτων υγείας, απελευθερώθηκε μετά την καταβολή εγγύησης. Το 2015, συνελήφθη ξανά με την κατηγορία της στάσης και για την έναρξη μιας εκστρατείας εναντίον της θανατικής ποινής. Η αντίθεσή της στην εκτέλεση αθώων σουνιτών πολιτικών κρατουμένων χρησιμοποιήθηκε από τα δικαστήρια για να την κατηγορήσει ότι «υποστήριζε την ISIS». Το 2016 της επιβλήθηκε ποινή φυλάκισης 16 ετών, την οποία εκτίει τώρα. Η Ναργκές Μοχαμμαντί, στην οποία συχνά δεν επιτρέπεται να βλέπει ή να μιλάει στα μικρά παιδιά της, πάσχει από σοβαρά προβλήματα υγείας, αλλά εξακολουθεί να λέει τη γνώμη της. Το Δεκέμβριο του 2016, αφού έλαβε το βραβείο Weimar για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα, έγραψε στην επιστολή της εκτίμησης από τη φυλακή: «ως γυναίκα που καταπιέζεται [...], «θα προτιμούσα να είμαι φυλακισμένη και μακριά από την οικογένεια και τους φίλους, από το να μου δοθεί τυπική ελευθερία». Τόνισε ότι οι πόλεμοι και οι κυρώσεις που έχουν ως στόχο απλούς Ιρανούς απειλούν τα ανθρώπινα δικαιώματα.

Zeynab Jalalian. Η Ζεϊνάμπ Τζαλαλιάν είναι Κούρδισα πολιτική ακτιβίστρια η οποία συνελήφθη και φυλακίστηκε το 2008 για τις δραστηριότητές της με την πολιτική πτέρυγα του Κουρδικού Εργατικού Κόμματος. Της απευθύνθηκε η θανατική ποινή, η οποία αργότερα μετατράπηκε σε ισόβια φυλάκιση χωρίς την πιθανότητα αποφυλάκισης. Μετά τη σύλληψή της και τη φυλάκισή της, υπέστη συστηματική κακομεταχείριση, βασανιστήρια και απομόνωση επειδή αρνήθηκε να «ομολογήσει» τις ένοπλες ενέργειες που της απέδωσε το κράτος. Λόγω της εσκεμμένης έλλειψης θεραπευτικής αγωγής από τις σωφρονιστικές αρχές και το κράτος, έχει μείνει τυφλή.

Οι αρχικοί υποστηρικτές της εκστρατείας αλληλεγγύης για τους πολιτικούς κρατουμένους στη Μέση Ανατολή

Μερική Λίστα

Δεκέμβριος 2017

Omar Abbas, Σύριος φοιτητής, ΗΠΑ

Frieda Afary, δημιουργός του Iranian Progressives in Translation, ΗΠΑ

Said Afshar, Radio Hambastegi (Radio Solidarity), Σουηδία

Saleem al-Beik, συγγραφέας από την Παλαιστίνη

Leila Al-Shami, συγγραφέας και ακτιβίστρια, μία από τους/τις συγγραφείς του Burning Country: Syrians in Revolution and War

María Álvarez για την Convergencia-La Verdad (CS-LV) Μπουένος Άιρες, Αργεντινή

Anti-War Committees in Solidarity with the Struggles for Self Determination [Αντιπολεμικές Επιτροπές Αλληλεγγύης στους Αγώνες για Αυτοδιάθεση], ΗΠΑ

Urayz Aydin, Αποκλεισμένος (για πολιτικούς λόγους για υπογραφή σε λίστα υπογραφών υπέρ της ειρήνης) Πανεπιστημιακός ερευνητής, Τουρκία

Joey Ayoub, ιδρυτής του Hummus For Thought και τοπικός συντάκτης του Global Voices

Alejandro Benedetti για το Regrupamiento hacia El PST (rPST-Μπουένος Άιρες, Αργεντινή)

Jairus Banaji, SOAS, Πανεπιστήμιο του Λονδίνου

Clay Claiborne, Σκηνοθέτης του Vietnam: American Holocaust, Linux Beach Productions, ΗΠΑ

Joseph Daher, ακαδημαϊκός και ακτιβιστής Ελβετό-Σύριος και δημιουργός του Syria Freedom Forever – سوريا الحرية للأبد, Ευρώπη

Alex DeJong, Συνδιευθυντής του International Institute for Research and Education, Ολλανδία

E la libertà, Ελλάδα 

Ann Eveleth, μέλος των Αντιπολεμικών Επιτροπών Αλληλεγγύης στους Αγώνες για Αυτοδιάθεση [Anti-War Committees in Solidarity with the Struggles for Self Determination], Αναβίωση του Δικτύου Κινήματος Ειρήνης και της Διεθνούς Αλληλεγγύης στη Συρία [Revive the Peace Movement Network, and Syria Solidarity International].

Bob French, εκ μέρους του News and Letters Committees, των ΗΠΑ 

Shiyam Galyon, Συριο-Αμερικανίδα συγγραφέας και ακτιβίστρια

Razan Ghazzawi, Σύρο-Παλαιστίνια ακαδημαϊκός και ακτιβίστρια, Ευρώπη

Stanley Heller, μέλος της Αμερικανικής Ομοσπονδίας Καθηγητών (συνταξιούχων) και διαχειριστής του Promoting Enduring Peace και παρουσιαστής του, The Struggle Video News

Rohini Hensman, συγγραφέας του Workers, Unions and Global Capitalism, Ινδία

Monica Hill, Εκδότρια του Freedom Socialist Newspaper, εκ μέρους του Freedom Socialist Party, ΗΠΑ

Mohammad Abd Al-Hakim Ibrahim, Ερευνητής, Αίγυπτος

Elizabeth Juarez, Λατινοαμερικάνα Φεμινίστρια και Ανεξάρτητη Αγωνίστρια στις ΗΠΑ και μέλος της Feminicidos en Mexico: Esta Es La Verdad Que Se Oculta (Femicide in Mexico: This is the Hidden Truth)

Yusef Khalil, Σοσιαλιστής της Μέσης Ανατολής, International Socialist Organization, ΗΠΑ

Rima Majed, κοινωνιολόγος, Λίβανος

Yasser Munif, Σύριος καθηγητής κοινωνιολογίας, ΗΠΑ

Dorothy Naor, Ισραηλινή ακτιβίστρια ειρήνης

Oakland Socialist, ΗΠΑ

Peshraw Mohammed, ηγετικό στέλεχος του Socialist Center Review στο ιρακινό Κουρδιστάν και τη Γερμανία

Piergiorgio Moro, ακτιβιστής εργατικών δικαιωμάτων - Μελβούρνη, Αυστραλία

Michael Pugliese εκ μέρους του Los Angeles Branch of Solidarity

Khury Petersen-Smith, ερευνητής και ακτιβιστής, ΗΠΑ

Bahram Rahmani, μέλος του Council of Iranian Writers in Exile, Σουηδία

Beesan Ramadan, Ακτιβίστρια, Κατεχόμενη Παλαιστίνη

John Reimann, πρώην πρακτικογράφος, Carpenters Local 713, ΗΠΑ

Fouad Roueiha, Ιταλο-Σύριος δημοσιογράφος, Ευρώπη

Ahmed Shawki, συγγραφέας του Black Liberation and Socialism και μέλος της Συντακτικής Ομάδας του Haymarket Books

Dilip Simeon, συγγραφέας, ιστορικός, διανοούμενος, Ινδία

Erek Slater, δεκαετής οδηγός λεωφορείου του Chicago Transit Authority (CTA), - Εκλεγμένο Μέλος Συνδικάτου Βάσης [Shop Steward] και του Εκτελεστικού Συμβουλίου του Amalgamated Transit Union (ATU), Local 241 (10.000 ενεργά και συνταξιούχοι εργαζόμενοι στις μεταφορές στο Σικάγο και 200.000 ενεργά μέλη στις ΗΠΑ και τον Καναδά)

Tristan Sloughter, Democratic Socialists of America, Σαν Ντιέγκο

Ashley Smith, Συγγραφέας στο Socialist Worker (ΗΠΑ), Μέλος της Συντακτικής Επιτροπής του International Socialist Review

F. Taban, αρχισυντάκτης του Akhbar-e Rooz

Farooq Tariq, εκπρόσωπος του Awami Workers Party, Γενικός γραμματέας της Pakistan Kissan Rabita Committee

David Turpin Jr., International Brotherhood of Electrical Workers, Local 134., ΗΠΑ

Cliff Willmeng, Νοσηλεύτρια, Steward, United Food & Commercial Workers Local 7, UFCW Local 7 Vice President, ΗΠΑ

Siamand Zandi, Ιρανός συγγραφέας, μεταφραστής και παραγωγός του The Campaign in Defense of Prisoners of Conscience, Καναδάς.

Μετάφραση: E la libertà

Πηγή: «International Campaign in Solidarity with Middle Eastern Political Prisoners», Alliance of Syrian and Iranian Socialists, Δεκέμβριος 2017.

Προσθέστε περισσότερες πληροφορίες

To μέγιστο μέγεθος των αρχείων είναι 16ΜΒ. Επιτρέπονται όλες οι γνωστές καταλήξεις αρχείων εικόνας,ήχου, βίντεο. ΠΡΟΣΟΧΗ! Για να υπάρχει η δυνατότα embed ενός video πρέπει να είναι της μορφής mp4 ή ogg.

Νέο! Επιλέξτε ποιά εικόνα θα απεικονίζεται στην αρχή του σχόλιου

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License