Για την αντιεθνικιστική συγκέντρωση 4 Φεβρουαρίου 12:00 Προπύλαια


Το τελευταίο διάστημα έχει εμφανιστεί δυναμικά στο προσκήνιο το ζήτημα της ονομασίας της ΠΓΔΜ. Η αφετηρία της διένεξης για την ονομασία του γειτονικού κράτους  βρίσκεται στις αρχές της δεκαετίας του ΄90, όπου η διάλυση της Γιουγκοσλαβίας και η δημιουργία του νεοσύστατου κράτους είχε δημιουργήσει ένα ρευστό γεωπολιτικό πεδίο. Τα Βαλκάνια όπως και η ανατολική Ευρώπη ως καπιταλιστικές περιφέρειες ήταν ένας ελκυστικός πόλος προς εκμετάλλευση και ο ελληνικός καπιταλισμός όντας σε ανάπτυξη και ηγέτιδα δύναμη στα Βαλκάνια διεκδικούσε το δικό του αναβαθμισμένο ρόλο στην περιοχή. Αυτό αντανακλούσε η διαμάχη για την ονοματολογία, όπου σύσσωμος ο κρατικός μηχανισμός και  τα κοινοβουλευτικά κόμματα αρνούνταν κάθε χρήση του όρου Μακεδονία, διοργανωνόντουσαν εθνικιστικά συλλαλητήρια και πραγματοποιήθηκε εμπάργκο το ΄94. Παράλληλα συντελούνταν ασκήσεις εθνικισμού και ρατσισμού στο εσωτερικό για τη δημιουργία του κατάλληλου έδαφος για την δουλοκτητική μεταχείριση του μεγάλου ρεύματος μεταναστών από τις ανατολικοευρωπαϊκές και βαλκανικές περιοχές.

Η επίλυση του ζητήματος της ονομασίας  του κράτους της ΠΓΔΜ είναι προϋπόθεση για την ένταξη του στην Ευρωπαϊκή Ένωση αλλά και το ΝΑΤΟ, οπού η διεκδίκηση μεγαλύτερης επιρροής και πρόσβασης του στα Βαλκάνια κρίνεται υψηλής σημασίας. Το ελληνικό κράτος αντιλαμβάνοντας τις διεθνείς πιέσεις  για επίλυση, επιχειρεί να προωθήσει τη δική του ατζέντα που εμπεριέχει την ονοματολογία και το σύνταγμα της ΠΓΔΜ, καθώς διακρίνει αλυτρωτικές τάσεις εντός του. Πάνω σε αυτό έχει δημιουργηθεί ένας πόλος συσπείρωσης από όλο τα κοινοβουλευτικά κόμματα, συμπεριλαμβανομένου του κομμουνιστικού κόμματος και τους τσαρλατάνους της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς, όπου παρουσιάζουν τη ΠΓΔΜ ως απειλή για την εδαφική ακεραιότητα της χώρας και ότι έχει επεκτατικές βλέψεις. Η κενότητα αυτών των ισχυρισμών αναδεικνύει ότι η αντιπαράθεση μεταξύ των δύο κρατών υπερβαίνει το ονοματολογικό και τη μονοπώληση του ονόματος της Μακεδονίας. Μία μονοπώληση η οποία είναι εξ ορισμού ανυπόστατη καθώς η Μακεδονία εκτείνεται γεωγραφικά σε τρεις χώρες , την Ελλάδα, την ΠΓΔΜ και τη Βουλγαρία. Αξίζει να σημειωθεί ότι το ελληνικό κεφάλαιο έχει έντονη επιχειρηματική δραστηριότητα στη γειτονική χώρα με ιδιαίτερη παρουσία στους τομείς του τραπεζικού συστήματος, της ενέργειας και των τηλεπικοινωνιών, με συνολικές επενδύσεις που ξεπερνούν το 1 δις.

Μετά τη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας το νεοσύστατο τότε γειτονικό κράτος στη προσπάθειά του να συγκροτηθεί ως έθνος – κράτος, επιχείρησε να κατασκευάσει μια εθνική ταυτότητα βασιζόμενη στη ‘’δόξα’’ του μέγα Αλέξανδρου, τρανταχτή περίπτωση ιμπεριαλισμού της αρχαιότητας. Ένα ακόμα παράδειγμα κατασκευής εθνικών σωμάτων που παρακάμπτει τη πληθυσμιακή σύσταση που αποτελείται από σλαβομακεδόνες, αλβανόφωνους, τουρκόφωνους, σέρβους, βούλγαρους, ρομά, στην προσπάθεια συγκρότησης ενός εθνικού φαντασιακού που υποσκιάζει της ταξικές ανισότητες και τις κοινωνικές αντιθέσεις.

Με αφορμή τις διαπραγματεύσεις για την ονομασία, πραγματοποιούνται εθνικιστικά συλλαλητήρια, τα οποία συσπειρώνουν τον κοινωνικό συντηρητισμό με πρωταγωνιστές κομμάτια του κρατικού μηχανισμού, του στρατού, συνδικαλιστικών οργάνων της αστυνομίας, της εκκλησίας διαφημιζόμενα από τα ΜΜΕ. Συμπληρωματικά συμμετείχαν και φασιστικά στοιχεία, τα οποία στο εθνικιστικό συλλαλητήριο στη Θεσσαλονίκη, επιτέθηκαν σε ριζοσπαστικούς χώρους, στο Ε.Κ.Χ. όπου απωθήθηκαν από την περιφρούρηση του κτηρίου και στην κατάληψη Libertatia, η οποία και κάηκε.

Η προσπάθεια ανάδυσης του εθνικισμού δεν πρέπει να περνάει απαρατήρητη. Ο εθνικισμός προτάσσει την πρόσδεση στα κρατικά και καπιταλιστικά συμφέροντα τα οποία βαφτίζει εθνικά, σπέρνει τον κανιβαλισμό στους καταπιεσμένους και τάσσεται επιθετικά απέναντι στον εσωτερικό εχθρό λειτουργώντας ως συμπληρωματικός κατασταλτικός βραχίονας. Αποτελεί χρήσιμη εφεδρεία για το καθεστώς, όπου ιστορικά σε περιόδους γενικευμένης καπιταλιστικής κρίσης, μπορεί να αναδυθεί σε κεντρική κρατική επιλογή. Όπως και στη σημερινή συγκυρία όπου η κρίση σε παγκόσμιο επίπεδο, αναδεικνύει τις δομικές αντιθέσεις του καπιταλισμού και λειτούργει ως ανάχωμα στην παγκοσμιοποίηση και στην νεοφιλελεύθερη ολοκλήρωση. Ο εθνικισμός, η εθνική περιχαράκωση, ο προστατευτισμός υιοθετούνται ως κυρίαρχα εργαλεία για την αντιμετώπιση της κρίσης από διάφορα κράτη και μερίδες του κεφαλαίου. Στην Ευρώπη το φαινόμενο αυτό φέρει τη μορφή του ευρωσκεπτικισμού, στις ΗΠΑ εκδηλώνεται με την άνοδο του Trump στην εξουσία κτλ.

Δεν διατιθέμαστε να αφήσουμε το δημόσιο χώρο στον εθνικισμό, δίνοντας του έδαφος για να αναπτυχθεί. Αναγνωρίζουμε ότι η σύγκρουση μαζί του πρέπει να διεξάγεται με μαχητικούς και αντιιεραρχικούς όρους και μόνο ως αναπόσπαστο κομμάτι του συνολικού αγώνα για την καταστροφή του εξουσιαστικού οικοδομήματος, στην προοπτική της ατομικής και συλλογικής απελευθέρωσης.

ΚΟΝΤΡΑ ΣΤΙΣ ΕΘΝΙΚΕΣ ΑΦΗΓΗΣΕΙΣ ΚΑΝΕΝΑ ΕΘΝΟΣ ΔΕΝ ΜΑΣ ΕΝΩΝΕΙ ΚΑΜΙΑ ΠΑΤΡΙΔΑ ΔΕΝ ΜΑΣ ΧΩΡΙΖΕΙ

ΑΓΩΝΑΣ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΕ ΚΡΑΤΟΣ ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΚΑΙ ΤΙΣ ΕΘΝΙΚΙΣΤΙΚΕΣ ΕΦΕΔΡΕΙΕΣ ΤΟΥ

ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΝΑΡΧΙΑ

 

Αντιεθνικιστική – Αντικρατική συγκέντρωση 4 Φεβρουαρίου 12:00 Προπύλαια

 

Αναρχικές/οι ενάντια την εθνική ενότητα

Προσθέστε περισσότερες πληροφορίες

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License