Αναρχική Εφημερίδα "Ελέφαντας", τέυχος 4, Φεβρουάριος 2018

Φεβρουάριος 2018

Το 1834 το αγγλικό κοινοβούλιο ψήφισε τον “νέο νόμο των φτωχών” σύμφωνα με τον οποίο καταργήθηκε μεγάλο μέρος των προνοιακών παροχών για τους προλετάριους. Επιβλήθηκε ένας ενιαίος μισθός πείνας και ιδρύθηκαν φτωχοκομεία. Έτσι το προλεταριάτο είχε την επιλογή είτε σκατά δουλειά είτε να φυτοζωεί με ελεημοσύνες.

Από τον 19ο αιώνα, στον καπιταλισμό, τόσο ο μισθός όσο και οι κοινωνικές παροχές δεν έπαψαν ποτέ να λειτουργούν και ως μέσα ελέγχου. Σήμερα το κράτος και το κεφάλαιο διαχειρίζονται τις ζωές των καταπιεσμένων με έναν συνδυασμό στρατιωτικοποίησης και ανθρωπισμού. Και μπάτσοι στις προλεταριακές γειτονιές να ελέγχουν, άλλοτε επιθετικά και άλλοτε διακριτικότερα, τους πιτσιρικάδες, και “ψίχουλα” για τους φτωχούς, και φαντάροι να χτίζουν τα hot-spot και Μ.Κ.Ο. να κάνουν μαθήματα yoga στους έγκλειστους μετανάστες, και ελεύθερη μετακίνηση για τους ανέργους, και μπάρες στους σταθμούς.

Στις αναπτυγμένες χώρες, η αναδιάρθρωση του κεφαλαίου, δηλαδή ο αδιάλειπτος κοινωνικός πόλεμος εναντίον των κατώτερων στρωμάτων, τείνει γενικά να καταλύει το “κοινωνικό” κράτος και να το αντικαθιστά με επιδόματα πείνας, με χίλιους δυο περιορισμούς και προϋποθέσεις. Ο φαιορόζ πολιτικός διαχειριστής της ελληνικής κρατικής μηχανής (η αριστερο-ακροδεξιά κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ) χρησιμοποιεί τα επιδόματα αυτά διευρυμένα, τόσο για να κυκλοφορεί χρήμα στην αγορά μέσα από πελατειακά πάρε-δώσε, όσο και για την μακροπρόθεσμη εξάρτηση της αναπαραγωγής μας από το κράτος με όρους ζητιανιάς.

Αυτή η επιδοματική πολιτική οξύνει επιπλέον τις αντιθέσεις εντός του προλεταριάτου. Κάποιοι, συντασσόμενοι με το κράτος τους, άρα και με τα δικαιώματα που υποτίθεται ότι θα έπρεπε να απολαμβάνουν μόνο αυτοί, “ξίνισαν” με την απόδοση του μερίσματος και του Κ.Ε.Α και στους μετανάστες που το δικαιούνταν. Γνωρίζουμε, άλλωστε, ότι η κατάσταση της επετείας πάει πάντα χέρι-χέρι με την μνησικακία, τη ρουφιανιά και τον ρατσισμό.

Αυτή η πολιτική υλοποιείται και στο επίπεδο του τοπικού κράτους. Έτσι ο συριζαίικος Δήμος Βύρωνα από τη μια φτιάχνει δημοτικά συσσίτια, φαρμακεία και παντοπωλεία, ώστε η κάλυψη των αναγκών μας να γίνεται μέσα από τα “κανάλια” του, και, από την άλλη, πρωτοπορεί σε κατασχέσεις λογαρισμών ακόμα και ανθρώπων που ζουν από τα επιδόματα, δηλαδή κάτω από το όριο της φτώχειας, μην τυχόν και παραγραφούν τα χρέη τους.

Στο φόντο αυτών των κυβερνητικών πρωτοβουλιών, τα πραγματικά αφεντικά (ο ΣΕΒ και άλλες εργοδοτικές οργανώσεις) σχεδιάζουν τον σύγχρονο νόμο των φτωχών. Δημόσια πλέον μας προτείνουν την αντικατάσταση του μισθού από κουπόνια τροφίμων και άλλων ειδών.

Μας λένε, δηλαδή, με θράσος ότι μας επιφυλάσσουν τον ίδιο ζόφο, χωρίς προσχήματα και υπόσχεσεις, που πάντα το κράτος και το κεφάλαιο επιφύλασσαν για το προλεταριάτο και τους καταπιεσμένους. Γι’ αυτό σήμερα, περισσότερο από ποτέ, καταλαβαίνουμε αυτό που πάντα ίσχυε: το κράτος και οι καπιταλιστικές κοινωνικές σχέσεις δεν μεταρρυθμίζονται. Καταστρέφονται.

Αρχεία:

O σχολιασμός έχει απενεργοποιηθεί.

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License