Τελικά, αν κάτι σίγουρα δεν πρόδωσε τον Χρήστο, αυτό είναι η καρδιά του.

Γιατί αν με κάτι πήγαινε παντού, απο τις συναντήσεις με τους κοντινούς του μέχρι τις πορείες, τις συγκρούσεις, τις αφισοκολλήσεις, αυτό είναι η καρδιά του.

Γιατί η προσωπική του ευαισθησία και η τρυφερότητα του, δεν θα τον άφηναν να βρίσκεται οπουδήποτε αλλού, να είναι οτιδήποτε άλλο.

Γιατί όλοι όσοι τον γνωρίζαμε, ξέρουμε οτι αυτό που ο Χρήστος δεν θα παράταγε ποτέ, είναι ο αγώνας. Κατορθώνοντας να ξεπερνάει τον διαχωρισμό θεωρίας και πράξης, ο Χρήστος δεν βρισκόταν απλά στα πράγματα τα τελευταία εικοσιπέντε χρόνια.

Ήταν στην καρδιά τους.

Είναι η καρδιά τους.

Με τον ενθουσιασμό και το χαμόγελο του να εμπνέει τις διαδικασίες στις οποίες συμμετείχε, ο Χρήστος ήταν πάντα εκεί, σε κάθε γωνία της πόλης, η πιο σταθερή φιγούρα της πόλης. Περπατώντας, γυρνώντας με τη μηχανή, στα μοιράσματα, τις αλυσίδες, τις συνελεύσεις, τα οδοφράγματα και τις συγκρούσεις.

Με το πάθος και την πίστη του για την υπόθεση, να μην τον εγκαταλείπουν ποτέ.

Ανυποχώρητος παρά την μόνιμη στοχοποίηση του από την αστυνομία, τις διώξεις, τη φυλακή.

Με αυτόν τον ενθουσιασμό και την πίστη που ξεπερνούσε όσες δυσκολίες και αν συνάντησε, και αυτήν την ανικανοποίητη δίψα για ζωη με την οποία έζησε μέχρι τέλους.

Όσοι τον γνωρίσαμε προσωπικά θα κουβαλάμε πάντα μέσα μας την γλυκύτητα, και την σχεδόν παιδική αγάπη του.

Το πάθος και η επιμονή του είναι αναντικατάστατα, και θα λείψουν από όλους.

Όμως οι άνθρωποι, φίλε μου, ζούν απο την στιγμή που βρίσκουν μια θέση στη ζωή των άλλων.

Και το χαμόγελο του Χρήστου ήταν η καρδιά του - Είναι στην καρδιά μας.

Φίλες-Φίλοι, Συντρόφισσες-Σύντροφοι.

O σχολιασμός έχει απενεργοποιηθεί.

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License