Ποιο επίπεδο πρέπει να ευνοήσουμε: τη Διανομή ή την Παραγωγή;

Ποιος παράγει όλα όσα πρέπει να διανεμηθούν εξίσου; Και πού είναι εκείνες και εκείνοι που παράγουν όλο αυτό που πέφτει κάτω από τις αισθήσεις μας, όλο αυτό που μας περιβάλλει; Ας επιστρέψουμε λοιπόν στο αιώνιο δίλημμα: να βάλουμε ένα χέρι στη διανομή ή στην παραγωγή;

Quale terreno privilegiare: la Distribuzione o la Produzione?

Να διανείμουμε εξίσου. Να διανείμουμε για να καταπολεμήσουμε την ανισότητα.

Να διανείμουμε!  Να διανείμουμε!

Διανείμετε τον πλούτο που παράγεται!, ακούμε να φωνάζουν με ενθουσιασμό. Και ο ενθουσιασμός δεν πρέπει να σβήσει. Θα πρέπει να ενθαρρύνεται, είναι καλό να μεγαλώσει!

Ακριβώς για να ενθαρρύνουμε τον ενθουσιασμό, ας θέσουμε κάποια ερωτηματικά.

Ποιος παράγει όλα όσα πρέπει να διανεμηθούν εξίσου; Και πού είναι εκείνες και εκείνοι που παράγουν όλο αυτό που πέφτει κάτω από τις αισθήσεις μας, όλο αυτό που μας περιβάλλει;

Ας επιστρέψουμε λοιπόν στο αιώνιο δίλημμα: να βάλουμε ένα χέρι στη διανομή ή στην παραγωγή; 

Ένα δίλημμα που ανοίγει ξανά; Μα τι λέτε, είναι ένα δίλημμα που πάντα παρέμεινε ανοιχτό. Δεν έκλεισε ποτέ.

Να αντιμετωπίσουμε σαν προτεραιότητα τη διανομή ή την παραγωγή έχει συζητηθεί για περισσότερο από έναν αιώνα μέσα στο εργατικό και επαναστατικό κίνημα. Εκείνο το στρατευμένο κίνημα που θέλει να καταπολεμήσει αυτό το οικονομικο-κοινωνικό σύστημα που βασίζεται στην εκμετάλλευση, την ανισότητα και την καταπίεση.

Ας προσπαθήσουμε να συγκεντρώσουμε κάποιες προτάσεις που προέρχονται από άλλες εκρήξεις ενθουσιασμού και μας προσφέρουν τα υψηλότερα σημεία μέσα στην έντονη και ουσιαστική ταξική σύγκρουση, κάποιων δεκαετιών νωρίτερα.

Ήταν το 1973, μήνας μάρτιος.

Ένα τμήμα της εργατικής τάξης είχε εμπλακεί σε έναν αγώνα για την ανανέωση της σύμβασης, μέσα στον οποίο είχε εντοπίσει μια βαριά επίθεση από τα αφεντικά, που υποτιμήθηκε ή, σύμφωνα με μερικούς, διευκολύνθηκε από τις συνομοσπονδιακές συνδικαλιστικές οργανώσεις.

Εκείνο το τμήμα της τάξης αγνόησε τους δισταγμούς του συνδικάτου. Δεν άκουσε ούτε καν τις ενδείξεις των επαναστατικών σχηματισμών που πρότειναν μια απεργία διαρκείας, μέχρις εσχάτων. Quel settore di classe ignorò i tentennamenti sindacali.

Από την πρακτική του αγώνα των προηγούμενων χρόνων και από τις ασφυκτικές αστικές και εργατικές εντάσεις, που ζούσαν καθημερινά, εκείνες οι εργάτριες και εκείνοι οι εργάτες είχαν ωριμάσει την συνειδητοποίηση ότι οι αξιώσεις που κερδήθηκαν κατά τις περιόδους οικονομικής επέκτασης στη συνέχεια ροκανίζονταν στις περιόδους συρρίκνωσης. Κατάλαβαν ότι αυτή ήταν η τάση της καπιταλιστικής οικονομίας και αρνούνταν να υποβάλουν τις ζωές τους και τις ανάγκες τους σε τέτοιες διακυμάνσεις, αμφιταλαντευόμενες τάσεις.

Εργάτριες και εργάτες ήταν πεπεισμένοι ότι η παραμονή μέσα στο πλαίσιο των αξιώσεων-διεκδικήσεων σήμαινε, έτσι κι αλλιώς, τη διαιώνιση του υποτακτικού ρόλου της εργατικής δύναμης που ανταλλάσσεται με μισθό (έστω και προσωρινά βελτιωμένου). Αυτό σήμαινε απομόνωση από τις μητροπολιτικές εντάσεις που ζούσαν αυτοί οι ίδιοι / ες μαζί με τους άνεργους / ες, από εκείνους που εργάζονταν μαύρα, από εκείνους που δεν είχαν σπίτι, όσους υπέφεραν από μια επισφαλή ζωή κλπ. Εν ολίγοις, απέρριπταν την προοπτική προόδου μέσα στο σύμπαν της διανομής και της ανταλλαγής, παραμένοντας σκλάβοι στην υπηρεσία της παραγωγής για κεφάλαιο.

Επέλεξαν την προοπτική της «απόρριψης της μισθωτής εργασίας».

Έθεσαν στους εαυτούς τους το καθήκον να αναγνωρίσουν το κέντρο του διλήμματος:

  1. a) να ασκήσουν εξουσία πάνω στην παραγωγή, καταλαμβάνοντας το εργοστάσιο και εμποδίζοντας τη χρηστικότητα του, συμπεριλαμβανομένου και του ξεσκονίσματος του κτιρίου των υπαλλήλων και των διευθυντικών στελεχών, επιχειρήσεις που έγιναν με μεγάλο ενθουσιασμό!
  2. b) να ουρλιάξουν σε ολόκληρο το κίνημα, να συνειδητοποιήσει ότι, αν θέλουν να αποφασίζουν τι να παράγουν και πώς να το παράγουν, εάν δεν θέλουν πλέον να είναι δούλοι των αγαθών, του εμπορεύματος, αν δεν θέλουν να είναι αυτοί οι ίδιοι εμπορεύματατότε πρέπει να θέσουν τον εργατικό έλεγχο πάνω στην παραγωγή , γνωρίζοντας ότι σε αυτό το σημείο ανοίγει η σύγκρουση με το κράτος, που είναι ο εγγυητής της διατήρησης της καπιταλιστικής παραγωγικής τάξης!

Παραγωγή και κράτος οι δύο ακρογωνιαίοι λίθοι στους οποίους παίζεται η σύγκρουση της εξουσίας, αν θέλουμε να οικοδομήσουμε την προλεταριακή δύναμη, εξουσία.  

Αυτός ο τομέας της τάξης είχε τα πρόσωπα των εργατριών και των εργατών της Fiat οι οποίοι εκείνες τις μέρες του τέλους μαρτίου του ’73 ονομάστηκαν κόκκινα μαντήλιαfazzoletti rossi, για ένα κομμάτι κόκκινο πανί που έβαζαν στα πρόσωπά τους και για να τονίσουν τον ενθουσιασμό τους.

Αυτό το τμήμα της τάξης δεν ήταν μονάχο. Υπήρχαν σε πολλά εργοστάσια και σε πολλές περιοχές. Quel settore di classe non era solo.

Αυτοί οι τομείς της τάξης δεν αγαπούσαν να στρεψοδικούν επάνω σε θέματα ισορροπίας κυβερνητικών σχηματισμών ή εκείνων που βρίσκονται σε εξέλιξη ή εκείνων που πρόκειται να έρθουν, τόσο σε εθνικό όσο και σε τοπικό επίπεδο.

Εκείνοι οι τομείς της τάξης δεν ζητούσαν τα ψίχουλα μιας διανεμητικής πολιτικής που θα ήταν λιγότερο πρόστυχη και πιο διανεμητική, αλλάζοντας κοινοβουλευτικές ισορροπίες ή κυβερνητικές φόρμουλες, διότι κατανοούσαν ότι σε κάθε περίπτωση ήταν θέμα διανομής διεφθαρμένων εμπορευμάτων που θα λαμβάνονταν σύμφωνα με τις τάσεις της αγοράς.

Εκείνα τα τμήματα της τάξης είχαν καταλάβει πως “ο εχθρός βρίσκεται μες το σπίτι μας !”

Eκείνα τα ταξικά τμήματα δεν είχαν την πρόθεση να στολιστούν με «πολιτικά» γνωρίσματα δανειζόμενα συνθήματα κατά κυβερνητικών πολιτικών και των διαβόητων διεθνών συνθηκών.

Όχι! αυτοί ήθελαν να δώσουν ένα σημάδι της σύγκρουσης εξουσίας που έπρεπε να εντατικοποιηθεί: εργατικός έλεγχος της παραγωγής και επίθεση στο κράτος.

Εκείνοι οι τομείς της τάξης πρότειναν μια σπουδαία διδασκαλία, σίγουρα όχι καινούργια, αλλά που διακινδύνευσε και συνεχώς κινδυνεύει να αποδυναμωθεί. Δεν είναι καινούργια γιατί κάποιος την είχε γράψει επίσης:

«Αφού η πραγματική σχέση έχει γίνει σαφής εδώ και πολύ μεγάλο χρονικό διάστημα, γιατί να επιστρέψουμε ξανά πίσω»; … «Ο χυδαίος σοσιαλισμός έχει πάρει από τους αστούς οικονομολόγους (και με τη σειρά της από αυτόν ένα μέρος της δημοκρατίας) τη συνήθεια να θεωρούν και να αντιμετωπίζουν τη διανομή σαν ανεξάρτητη από τον τρόπο παραγωγής και επομένως να αντιπροσωπεύει τον σοσιαλισμό ως κάτι που τριγυρνά κυρίως γύρω από την διανομή «. (Κ. Marx, Κριτική του προγράμματος της Gotha -1875)

Γιατί κατά πρώτο λόγο η παραγωγή; Απλώς και μόνο επειδή έχουμε υποταχθεί, μας εκμεταλλεύονται, είμαστε ηγεμονισμένοι και μας ενσωματώνουν σε αυτόν τον τρόπο παραγωγής, ο οποίος είναι καπιταλιστικός. Μπορούμε να κατοικήσουμε σε μια περιοχή ή μια χώρα με «πλήρη κυριαρχία» ή σε μια περιοχή που περιλαμβάνεται σε μια ομοσπονδία ή σε άλλο τύπο συνόλου αρκετών χωρών, παντού όπου η οικονομία, αν είναι καπιταλιστική, πρέπει να συμμορφώνεται με αυτούς τους κανόνες. Οπουδήποτε το τσεκούρι οποιασδήποτε κυβέρνησης θα πέσει επάνω στις εργατικές τάξεις και στις προλεταριακές τάξεις όταν το απαιτούν οι ανάγκες συσσώρευσης του κεφαλαίου.

Είναι πολλά τα εργαλεία με τα οποία λειτουργούν αυτοί οι νόμοι: η αγορά και ο ανταγωνισμός μεταξύ επιχειρήσεων παραγωγής, οι τράπεζες, η χρηματοδότηση, τα χρηματιστήρια, οι ανταλλαγές, οι συνθήκες κ.λπ. Είναι όλα μέσα και εργαλεία που δεν έχουν δική τους ζωή, η ζωή τους προέρχεται από τους νόμους του κεφαλαίου, από την πρόοδο των αναγκών του. Σε αυτά τα όργανα επάνω δεν είναι εύκολο να λειτουργήσουμε αλλάζοντας τους την πορεία, δεν είναι δυνατόν παρά περιμένοντας τις σπάνιες στιγμές που το κεφάλαιο έχει περιθώρια κέρδους και είναι πρόθυμο να δώσει, να παραχωρήσει κάτι, για να το απομακρύνει, να το κόψει σύντομα μετά. Οι κυβερνήσεις, οι πλειοψηφίες ή οι κοινοβουλευτικές ισορροπίες, δεν είναι εξοπλισμένες για να αλλάξουν την πορεία αυτή, αλλά μπορούν να κάνουν μόνο μικρές διορθώσεις στις επεκτατικές φάσεις, οι οποίες στη συνέχεια διορθώνονται ξανά από τις μεταβαλλόμενες ανάγκες της καπιταλιστικής λογικής.

Οι διανεμητικές πολιτικές υπόκεινται σε αυτούς τους κανόνες και η ιστορία διδάσκει ότι ανεξάρτητα από την ισορροπία των πολιτικών δυνάμεων, δεδομένου του καπιταλισμού, υπάρχουν ελάχιστοι, πολύ λίγοι χώροι δράσης. Σε αυτή τη φάση, το πολυεθνικό κεφάλαιο, καλά εδραιωμένο, σχεδιασμένο στη χρηματοδότηση, ενίσχυσε τα ηνία, εξαντλώντας σχεδόν ολοκληρωτικά την πολιτική σφαίρα και, με περισσότερη βία, ασκεί την μείωση του κόστους εργασίας και την αύξηση της παραγωγικότητας για να επαναδρομολογήσει τον ανταγωνισμό και την συσσώρευση του κεφαλαίου. Αυτό συμβαίνει σε κάθε περιοχή, κράτος ή καπιταλιστικό χώρο, απλά κοιτάξτε γύρω.

Ο καπιταλισμός δεν μεταρρυθμίζεται!

Ο δρόμος μπροστά μας, αυτός που πρέπει να διατρέξουμε είναι άλλος, ίσως πιο περίπλοκος, αλλά δεν επιτρέπει συντομεύσεις ή τεχνάσματα και δεν προβλέπει την εντολή στις δεξιότητες και τις αρετές κάποιας νέας, νεότατης ή παλιομοδίτικης πολιτικής τάξης.

Είναι επείγον να αναλάβουμε ξανά το κόκκινο νήμα και να οργανώσουμε την πρακτική κριτική ολόκληρης της κοινωνικής ζωής, στους ρυθμούς της, στις καταστροφικές ανθρώπινες και κοινωνικές σχέσεις, στις προτεραιότητες και τις προοπτικές. Ο τρόπος ζωής και κατανάλωσης πρέπει να αμφισβητηθεί, ο άσκοπος και σπασμωδικός τρόπος επικοινωνίας, ο ατομικισμός και ο αχαλίνωτος ανταγωνισμός, το καθεστώς ιδιοκτησίας και κατοχής και τα χιλιάδες άλλα πράγματα, αλλά με τους χρόνους που υπαγορεύει η άμεση και ηγεμονική διοίκηση και διαχείριση όλων εκείνων που ανήκουν στις υποτελείς τάξεις οργανωμένων σε οριζόντιες δομές συμβουλίων.

Είναι χρήσιμο να εμπνευστούμε από τη διδασκαλία των «κόκκινων μαντιλιών», “fazzoletti rossi”, καθώς και από τα άλλα (πολλά) υψηλά σημεία που εξαπλώθηκαν και συσσωρεύτηκαν από την ταξική πάλη για την προλεταριακή εξουσία, το να την αγνοήσουμε είναι απαράδεκτο!

Από εκείνο το 1973 πέρασε καιρός, τα αφεντικά έκαναν βήματα μπροστά, πάνω κάτω όσα εμείς κάναμε προς τα πίσω, στα περιεχόμενα και στους στόχους, στις μορφές οργάνωσης των συμβουλίων, στις στρατηγικές επίθεσης, και σε πολλά άλλα.

Τώρα ας προσπαθήσουμε να εξετάσουμε ότι δεν θέλουμε να κάνουμε βήματα πίσω. Για να ξεκινήσουμε εκ νέου από μια καλή θέση, ας προσπαθήσουμε να συνδεθούμε ξανά, να γαντζωθούμε εκ νέου στα υψηλότερα σημεία που εκφράζονται από τη ταξική σύγκρουση σε αυτή τη χώρα, στις δεκαετίες που έχουμε πίσω από μας. Και ας κινηθούμε.

Εάν θέλετε να διαβάσετε εκτενέστερα την εμπειρία του αγώνα των εργατριών και των εργατών στη Fiat το 1973, που ονομάστηκε των «κόκκινων μαντηλιών», detta dei “fazzoletti rossi”, πηγαίνετε εδώ  qui  και εδώ  qui:

Quale terreno privilegiare: la Distribuzione o la Produzione?

https://aenaikinisi.wordpress.com/2018/04/06/%CF%80%CE%BF%CE%B9%CE%BF-%CE%B5%CF%80%CE%AF%CF%80%CE%B5%CE%B4%CE%BF-%CF%80%CF%81%CE%AD%CF%80%CE%B5%CE%B9-%CE%BD%CE%B1-%CE%B5%CF%85%CE%BD%CE%BF%CE%AE%CF%83%CE%BF%CF%85%CE%BC%CE%B5-%CF%84%CE%B7-%CE%B4/

Προσθέστε περισσότερες πληροφορίες

To μέγιστο μέγεθος των αρχείων είναι 16ΜΒ. Επιτρέπονται όλες οι γνωστές καταλήξεις αρχείων εικόνας,ήχου, βίντεο. ΠΡΟΣΟΧΗ! Για να υπάρχει η δυνατότα embed ενός video πρέπει να είναι της μορφής mp4 ή ogg.

Νέο! Επιλέξτε ποιά εικόνα θα απεικονίζεται στην αρχή του σχόλιου

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License