A.O. Προσυνεδριακός διάλογος | Θεματική: "Ουσίες", χρήση και εξάρτηση | Συλλογικότητα: Ρουβίκωνας

Η γραπτή τοποθέτηση της συλλογικότητας Ρουβίκωνας  για το ζήτημα των "ουσιών" χρήσης και εξάρτησης, στα πλαίσια του προσυνεδριακού διαλόγου του Α΄ τακτικού συνεδρίου της Αναρχικής Ομοσπονδίας.

Για το ζήτημα των ουσιών.

  1. Το αν η χρήση ουσιών που αλλοιώνουν την συνείδηση, οξύνουν ή καταστέλλουν ανθρώπινες δυνατότητες είναι εγγενής στην ανθρώπινη φύση αυτό είναι κάτι που δεν μπορεί να απαντήσει ένα πολιτικό υποκείμενο. Αφορά επιστημονικά πεδία όπως η κοινωνική ανθρωπολογία, η βιολογία, η ψυχολογία κλπ. Σε ένα βαθμό το ίδιο ισχύει και για την αναζήτηση των αιτιών που στην παρούσα και σε κάθε άλλη κοινωνική/ταξική συνθήκη, οδηγούν στη χρήση. Μόνο εν μέρει μπορούμε να πούμε ότι το παρόν κοινωνικό σύστημα ευθύνεται για την επιλογή της χρήσης αν και συνολικά μπορούμε να πούμε ότι ευθύνεται για την κοινωνική συνθήκη των συνεπειών της χρήσης και της εξάρτησης. Πιο απλά, αν και η αλλοτρίωση ή τα αδιέξοδα ενός κόσμου εκμετάλλευσης και καταπίεσης παίζουν κυρίαρχο λόγο σε κάθε είδους "ατομικές" επιλογές δεν μπορούμε να πούμε πως φταίει αποκλειστικά κράτος και κεφάλαιο γιατί κάποιος γίνεται τοξικοεξαρτημένος, φταίει όμως αποκλειστικά για το πως καταλήγει ο μέσος τοξικοεξαρτημένος, για τις ευρύτερες κοινωνικές συνέπειες της χρήσης.
  2. Ανεξάρτητα από τα επιστημονικά πορίσματα, στην ιστορική κοινωνική πραγματικότητα η ανθρωπότητα κάνει χρήση χιλιάδων διαφορετικών ουσιών κατά καιρούς νόμιμων και κατά καιρούς παράνομων που επιδρούν στη συνείδηση και τις βιολογικές δυνατότητες. Αυτό είναι πλέον βαθιά ενταγμένο στον πολιτισμό και την καθημερινή μας ζωή και είναι κάτι για το οποίο ένα επαναστατικό πολιτικό υποκείμενο οφείλει να έχει άποψη αφού οι συνέπειές επιδρούν με τον ένα ή τον άλλο τρόπο στα διακυβεύματα του πολιτικού του αγώνα.
  3. Απο φιλοσοφική και αξιακή σκοπιά η ατομική επιλογή, στο βαθμό που δεν βλάπτει συνειδητά ή ασυνείδητα την κοινότητα, είναι "ιερό" δικαίωμα. Κανένας πατερναλισμός δεν μπορεί να γίνει αποδεκτός στο τι θέλει να κάνει ο ενήλικος με σώας τα φρένας, στο σώμα του και στο πνεύμα του. Πολύ περισσότερο για αναρχικούς είναι αδιανόητο να εξουσιοδοτείται σιωπηλά το κράτος, το οποιοδήποτε κράτος, να εισβάλει στην ατομική σφαίρα των υπηκόων του. Όποιος δεν καταλαβαίνει τις συνέπειες του να δίνεις άλλοθι στην εξουσία να εισβάλει στις ανθρώπινες ζωές δεν καταλαβαίνει ούτε τι είναι εξουσία, ούτε τι είναι αναρχία.
  4. Οι αναρχικές οργανώσεις όμως κάνουν πρώτιστα πολιτική και όχι φιλοσοφία ή ηθικές εκστρατείες. . Η πολιτική τους οφείλει να βασίζεται μεν σε φιλοσοφικές και αξιακές σταθερές αλλά να τις προσγειώνει στην πραγματικότητα των ανθρώπων για να παράγει υλική και μετρήσιμη ευδαιμονία σε πραγματικές συνθήκες. Όταν "κατεβαίνουμε" σε αυτό το επίπεδο βλέπουμε πως οι ατομικές επιλογές σε σχέση με τις ουσίες διαπλέκονται με την συνολική κοινωνική λειτουργία και την επηρεάζουν. Στην πραγματικότητα η χρήση ουσιών και οι συνέπειές της συχνά υπερβαίνουν κατά πολύ την "ιερή" ατομική επιλογή.  
  5. Οποιαδήποτε ανάλυση σε σχέση με τις ουσίες πρέπει να ξεπεράσει τον σκόπελο της νομιμότητας ή της  παρανομίας τους, να ξεπεράσει την κυρίαρχη εικόνα του τι είναι "ναρκωτικά". Για εμάς η νομιμότητα ή η παρανομία και οι συνέπειές τους είναι ζήτημα εξέτασης  όπως θα δούμε παρακάτω. Για αρχή εποπτεύουμε  το ζήτημα της χρήσης ουσιών ενιαία, όπως τις ορίζουμε στη θέση 1. Κατά συνέπεια ο καφές και η ηρωίνη ανήκουν στο ίδιο πλαίσιο ανάλυσης που εξειδικεύει στη συνέχεια. Εκτός από αναλυτικά ορθό (μιλάμε για ουσίες που επηρεάζουν προβλέψιμα σώμα και πνεύμα) κάτι τέτοιο είναι και πολιτικά αναγκαίο αφού και τα πλαίσια νομιμότητας-παρανομίας είναι ρευστά και δεν μπορούμε να αναλύσουμε τίποτα αν πρώτα δεν  ορίσουμε μα σαφήνεια για τι πράγμα μιλάμε. Και βασικά, δεν μπορούμε να επιτρέψουμε, ο κυρίαρχος παράγοντας στο ζήτημα των ουσιών, το κράτος, το κεφάλαιο, η εξουσία και ο πολιτισμός της,  να καθορίζουν εκείνοι τα αρχικά δεδομένα μιας τέτοιας κουβέντας.
  6. Για εμάς το πρόβλημα των ουσιών είναι τριπλό. Είναι πρώτα από ολα πρόβλημα κουλτούρας και αλλοτρίωσης, οικονομικών μηχανισμών και κέρδους, καθώς και βαλβίδα αποσυμπίεσης της κοινωνικής πίεσης προς την εξουσία. Αυτά οριοθετούν  και το πεδίο που το "συλλογικό πρόβλημα" υπερβαίνει την ατομική επιλογή και επιτρέπει όχι μόνο την αξιολόγηση αλλά και την κριτική και την πολιτική παρέμβαση. Το ζήτημα της δημόσιας υγείας έρχεται τελευταίο αλλά είναι κι αυτό αρκετά σημαντικό ώστε να μπαίνει επίσης στο κάδρο. Θα δούμε το καθένα χωριστά.
  7. Η άποψη που έχει μεγάλο μέρος του κινήματος βασισμένη στη λογική καταγγελίας της ναρκοκουλτούρας είναι λανθασμένη και αποπροσανατολιστική. Δεν υπάρχει μία κουλτούρα χρήσης ουσιών. Μέσα στην κοινωνία διαμορφώνεται ποικιλία από κουλτούρες που δομούνται γύρω από συγκεκριμένες κάθε φορά ουσίες, και διαπλέκονται με συνθήκες της καθημερινής ζωής ή ακόμα δημιουργούν και ξεχωριστά κοινωνικά πεδία. Αν η κυρίαρχη κουλτούρα της χρήσης αλκοόλ είναι η διασκέδαση τα βράδια των ημερών σχόλης στο πεδίο της αγοράς διασκέδασης, η κυρίαρχη του καφέ αφορά μάλλον την εργασία και την παραγωγικότητα ενώ της ηρωίνης βασίζεται στην ολική άρνηση μέσω της απόσυρσης που  χτίζει το δικό της underground κοινωνικό πεδίο αναπαραγωγής. Ασφαλώς η επίδραση της κάθε ουσίας καθορίζει εν μέρει και τις πιθανές κουλτούρες γύρω  της. Κοινό στοιχείο,(σε άλλες περισσότερο και σε άλλες λιγότερο) στην μεγάλη πλειοψηφία απο κουλτούρες ουσιών, είναι η μέσω της εξάρτησης επικυριαρχία τους πάνω στο σύνολο της ζωής του χρήστη και ειδικά στην διαχείριση της κοινωνικής παρουσίας και λειτουργίας. Κι αυτό με ένα τρόπο που, ειδικά σε κάποιες από τις ουσίες, οδηγεί σε μια παράλληλη διαδικασία εξατομίκευσης και παρακμής. Οι περισσότεροι "πολιτισμοί χρήσης ουσιών"  ασκούν μια αδιάκοπη πίεση τόσο ατομικά όσο και μέσα από τα κοινωνικά τους πεδία για αποσύνδεση από τον κοινωνικό ιστό. Είναι κάτι κοινό, από  τον μέσο χρήστη οπιούχων, έως τον αλκοολικό ή τον εθισμένο στα ελαφριά ψυχοφάρμακα. Διαρκής είναι η ώθηση προς έναν ιδιότυπο, αργό όσο και εκούσιο κοινωνικό θάνατο και ατομική υποβάθμιση, είτε πρόκειται για μια παρέα χασικλήδες είτε για μεθυσμένους που κάνουν φασαρίες κάθε σαββατόβραδο. Δεν θα πρέπει βέβαια να αγνοούμε ότι αυτή είναι η μορφή του αστικού πολιτισμού στο σύνολο του: μια αδιάκοπη αποδόμηση του κοινωνικού, εξατομίκευση και εσωτερικευμένη καταστολή. Και αυτό είναι ένας βασικός λόγος που συνδέει τις συνέπειες των ουσιών με το κοινωνικό σύστημα. Αν βλέπαμε σήμερα  ναρκοκουλτούρες να παράγουν κάτι αντίστροφο τότε θα έπρεπε να δεχτούμε τις απόψεις μέρους του κινήματος των 60ς. Δυστυχώς όμως η εμπειρία μισού αιώνα απο τότε που διατυπώθηκαν εκείνες οι απόψεις μας έδειξε ότι συνολικά οι κουλτούρες του underground δεν λειτούργησαν απελευθερωτικά κι ότι το μεγαλύτερο μέρος όσων δεν καταστράφηκαν από αυτές, μερικές δεκαετίες αργότερα, είναι μια χαρά υποταγμένοι και μερικοί εξαυτών κυβερνούν τον κόσμο. Δεν αμφισβητούμε ούτε την ατομική ανάγκη για πειραματισμό και υπέρβαση των ορίων, ούτε ότι υπήρξαν κοινωνικές δομές που ένταξαν την χρήση των ουσιών στην καθημερινότητα με τελείως διαφορετικούς όρους. Δεν αγνοούμε επίσης, ότι σήμερα πολύ κόσμος μπορεί να διαχειρίζεται σταθερά ουσίες με τρόπους που μπορεί να είναι ευχάριστοι ή ακόμα και δημιουργικοί και με μικρές συνέπειες. Αυτό όμως δεν ανατρέπει την βασική διαπίστωση που προκύπτει από την απλή παρατήρηση γύρω μας: η ένταξη σε κουλτούρες χρήσης ουσιών παράγει μεγάλο όχι μονο ατομικό αλλά και κοινωνικό πρόβλημα. Και αν σε αυτό συνυπολογίσουμε την κυρίαρχη εμπλοκή της νεολαίας τότε το πρόβλημα παίρνει ακόμα μεγαλύτερες διαστάσεις
  8. Οι ουσίες όμως αποτελούν και μια τεράστια οικονομική μηχανή. Αν αθροιστούν τα διακινούμενα ποσά, οι θέσεις νόμιμης και παράνομης εργασίας, οι καλλιεργούμενες εκτάσεις (είτε αφορούν σταφύλια, καπνό ή όπιο), το μερίδιό τους στον δημόσιο διάλογο ή η βιομηχανική παραγωγή ειδήσεων κλπ αποκαλύπτουμε τον ρόλο τους στον καπιταλισμό. Χωρίς την ανάδειξη αυτού του ρόλου και την διαπλοκή του ακόμα και με την γεωπολιτική, κάθε κουβέντα περί "κατανόησης του προβλήματος" είναι αερολογίες. Αναφερόμαστε στα τεράστια κέρδη πολυεθνικών του καπνού και του αλκοόλ, στην εξάρτηση χωρών από τον καφέ, στις μαύρες χρηματοδοτήσεις σε όλο τον πλανήτη μέσω των "σκληρών" ναρκωτικών. Αναφερόμαστε επίσης στον τζίρο εργασιών της Ελληνικής και κάθε άλλης δικαιοσύνης που περιλαμβάνει απο τους δικηγόρους έως τις φυλακές, αναφερόμαστε στους φαρμακευτικούς κολοσσούς και συνολικά το σύστημα υγείας μέσω της μαζικοποίησης της χρήσης ψυχοφαρμάκων, αναφερόμαστε στην παραοικονομία και τις μαφίες που βάζουν το λάδι στα καπιταλιστικά γρανάζια. Αν αυτά και άλλα τόσα μπουν στην ίδια εικόνα αντιλαμβανόμαστε ότι κάθε φαντασίωση ότι ο καπιταλισμός θα μπορούσε ποτέ να απεμπολήσει ένα τέτοιο κέρας της αμάλθειας είναι πλάνη οικτρά. Με οικονομικούς όρους η αγορά ουσιών είναι δομικό στοιχείο του σύγχρονου καπιταλισμού. τόσο σε παγκόσμιο όσο και σε εθνικό επίπεδο. Πελάτες, περισσότερους πελάτες και μεγαλύτερο τζίρο αυτό θέλει κάθε άσπρη ή μαύρη αγορά.
  9. Η ιστορία μας έχει δώσει παραδείγματα συνειδητής και ενεργού προώθησης σε ναρκοκουλτούρες από τη μεριά τους κράτους. Από τον πόλεμο του οπίου έως την στοχευμένη εισαγωγή οπιούχων σε γκέτο μειονοτήτων και κινήματα στις δυτικές χώρες προηγούμενες δεκαετίες. Αλλά αυτά δεν είναι παρά μεμονωμένα παραδείγματα. Η έμμεση εκμετάλλευση από την οικονομική και πολιτική εξουσία των συνεπειών της χρήσης ουσιών είναι πολύ μεγαλύτερη, αδιάλειπτη και πολύ πιο περίπλοκη. Η λογική της καταστολής για παράδειγμα που ακόμα και στη Δύση πριν λίγα χρόνια ήταν ο κανόνας, είναι ένα πολυεργαλείο για το κράτος. Από την μία δίνει το πάτημα για την δημιουργία κλειστών κοινωνικών πεδίων και ηθών που "δένουν" και αποκοινωνικοποιούν τους χρήστες, από την άλλη προσφέρει το συμβολικό κύρος της άρνησης σε κουλτούρες που το μετουσιώσουν σε παραίτηση από τα πάντα. Παράλληλα κρατάει ζωντανή μια πανίσχυρη μηχανή παραοικονομίας, με σκληρές ταξικές διακρίσεις, που συχνά χρησιμοποιείται και ως παρακράτος ενώ δημιουργεί ένα αφήγημα ανασφάλειας στους καταπιεσμένους που διεγείρει τα πιο βασικά ανθρώπινα συναισθήματα όπως η αγάπη κάποιου για τα παιδιά του. Δεν θα πρέπει επίσης να ξεχνάμε τον τρόπο με τον οποίο οι πιάτσες ναρκωτικών χρησιμοποιούνται στο real estate και τον κύκλο του gentrification, κάτι που είδαμε και στο ιστορικό κέντρο της Αθήνας προ κρίσης. Δεν φανταζόμαστε "βρωμερούς καπιταλιστές που συνωμοτούν για το πως θα απομακρύνουν τη νεολαία από τους λαϊκούς αγώνες, ούτε εξουσιαστές που την βυθίζουν στην νάρκωση ". Η εξουσία έχει εδώ και αιώνες πολύ πιο σύνθετους αυτορυθμιζόμενους τρόπους. Μιλάμε για το στήσιμο μιας μηχανής που παράγει πολιτικό και οικονομικό κεφάλαιο το οποίο άμεσα και σε βάθος χρόνου καρπώνονται μηχανισμοί εξουσίας. Μια πολύπλευρα προσοδοφόρα μηχανή που κατορθώνει στο τέλος να απονευρώνει μέρος της κοινωνίας και να καναλιζάρει τον αντικομφορμισμό τμήματος της νεολαίας στα πιο ανώδυνα για την εξουσία μονοπάτια.
  10. Τα τελευταία χρόνια μέσα στις Δυτικές εξουσίες διαφαίνεται μια τάση εγκατάλειψης της κατασταλτικής πολιτικής. Αυτό είναι αποτέλεσμα πολλών παραγόντων. Ένας είναι οι δικαιωματικοί αγώνες δεκαετιών που είτε από αστική είτε από αγωνιστική σκοπιά στάθηκαν απέναντι στον παραλογισμό της καταστολής ενός ανθρώπου γιατί κάνει χρήση μιας ουσίας. Το αίσχος της καταστροφής τόσων ζωών με πολυετείς φυλακίσεις "για ένα τσιγάρο", ο κανόνας στην Ελλάδα μέχρι τη δεκαετία του 90, θα μείνει στην ιστορία ως μια ακόμα μαύρη σελίδα κρατικής βαρβαρότητας. Από την άλλη, το κεφάλαιο στην αδιάκοπη διάθεσή του για επέκταση σε νέες αγορές ήδη βλέπει μια ευκαιρία σε ουσίες που ως τώρα δεν του προσφέρουν νόμιμα κέρδη. Επίσης, σε καιρούς αδυνατίσματος του "κοινωνικού κράτους" το "τάισμα" μηχανισμών όπως η δικαιοσύνη ή η χρηματοδότηση της δημόσιας υγείας γίνεται όλο και πιο δύσκολο. Εαν δεν υπάρξει κάποια ανατροπή στο κυρίαρχο ιδεολογικό μοντέλο των Δυτικών εξουσιών (πχ με την αναρρίχηση στην εξουσία φονταμενταλιστών ή ακροδεξιών παλιάς κοπής) θα πρέπει να περιμένουμε ότι η τάση νομιμοποίησης παράνομων ουσιών θα γίνει κανόνας. Αν και από μόνο του το γεγονός ότι δεν θα φυλακίζονται χρήστες είναι θετικό θα πρέπει να δούμε το θέμα συνολικά. Θα πρέπει να περιμένουμε μια μεταστροφή σε κάποιες ναρκοκουλτούρες ως προς την αντικομφορμιστική τους πλευρά (το νόμιμο δεν έχει τόση γοητεία) αλλά όχι ως προς την κοινωνική αποστράτευση που προκαλούσαν έως τώρα. Η μετατροπή του χρήστη σε απλό καταναλωτή θα τον μεταφέρει από το περιθώριο του σκοτεινού δρόμου στο περιθώριο του καναπέ του. Θα λύσει κάποια ζητήματα δημόσιας υγείας και ασφάλειας που προκύπτουν από τα παράνομα κυκλώματα αλλά έχουμε κάθε λόγο να πιστεύουμε ότι ο κύκλος της παραοικονομίας δεν θα διαρραγεί: νέες ουσίες θα πάρουν την θέση των παλιών στην παρανομία... Γιατί και σε σχέση με τις ουσίες ισχύει ότι και για τα άλλα αστικά δικαιώματα: δεν μπορείς να μη παλεύεις για την παραχώρηση δικαιωμάτων, δεν μπορείς όμως και να αυταπατάσαι ότι το ευρύτερο περιβάλλον, ο κυρίαρχος πολιτισμός, οι σχέσεις κοινωνικής και οικονομικής δύναμης δεν θα φέρουν τα πράγματα στα μέτρα τους.
  11. Ένα ερώτημα που μπαίνει αφορά τους ίδιους τους χρήστες από τη στιγμή που πέρασαν πλέον στο στάδιο της εξάρτησης, κυρίως χρήστες "σκληρών" ναρκωτικών ή αλκοόλ. Τους χρήστες αυτούς τους αναγνωρίζουμε ως άρρωστους . Κι αυτό σημαίνει ότι οι ιατρικές συνέπειες της χρήσης που κάνουν πρέπει να αποτελούν ζήτημα δημόσιας υγείας και κάλυψης χωρίς κενά. Όχι όμως τόσο αρρώστους ώστε να μπορεί να τους δοθεί ακαταλόγιστο. Χαιρετίζουμε τις ανθρωπιστικές προθέσεις πίσω από μια λογική που απενοχοποιεί τους χρήστες για αντικοινωνικές πρακτικές των ίδιων μέσα ή έξω από το πεδίο τους αλλά για εμάς αυτό είναι ο δρόμος προς την κόλαση. Σε κανένα κοινωνικό πεδίο δεν μπορεί να αφαιρεθεί το αυτεξούσιο και κατά συνέπεια η ευθύνη του αυτεξούσιου. Αν κάτι τέτοιο συμβεί η κερκόπορτα για τον ολοκληρωτισμό ανοίγει. Είναι δικαίωμα ενός χρήστη να απεξαρτηθεί (στεγνά ή με όποια άλλη μέθοδο προτιμά ή ακόμα και να παραμείνει χρήστης) και υποχρέωση του συνόλου να τον βοηθήσει να απεξαρτηθεί ή να μειώσει τις συνέπειες της εξάρτησής του (έναντι ευτελούς μάλιστα κόστους). Είναι όμως ευθύνη του χρήστη, υπό τον όρο ότι το σύνολο τηρεί τις υποχρεώσεις του, να μην σπρώχνει άλλους στην εξάρτηση για να συντηρήσει το πεδίο, να μην κλέβει τον συγγενή του, να μην προκαλεί ζημιές και τραυματίες το σαββατόβραδο, να μην οδηγεί όχημα. Και για να έρθουμε σε ένα πρόσφατο αγώνα στα Εξάρχεια, θεωρούμε τον χρήστη ικανό να αντιληφθεί τι διακυβεύεται σε μια συγκυρία και να πάει να καπνίσει 500 μέτρα πιο κάτω. Δυστυχώς η τυφλή ανθρωπιστική ματιά παρά τις προθέσεις της κάνει κακό και ένα για έναν άλλο λόγο. Σφραγίζει την κουλτούρα αποστράτευσης και διευρύνει το χάσμα του εξαρτημένου με όλους τους άλλους. Ο κύκλος χρήση, ναρκοκουλτούρα, καταστολή, δίωξη, "θεραπεία" είναι ένας ενιαίος κύκλος
  12. Ως αναρχικοί θεωρούμε το ζήτημα των ουσιών, όπως είπαμε πιο πάνω, ως ένα που υπερβαίνει την ατομική επιλογή. Ξαναλέμε πως σεβόμαστε αδιαπραγμάτευτα την ατομική επιλογή ακόμα κι αν κοστίζει θεωρώντας έργο του συνόλου να απαλύνει τις ατομικές της συνέπειες αλλά και να αποδώσει ευθύνες όταν το ατομικό πλήττει το συλλογικό. Στεκόμαστε εχθρικά όμως απέναντι σε κουλτούρες που οδηγούν στην κοινωνική αποστράτευση αλλά και στην ατομική αυτοκατάργηση. Στεκόμαστε, στο σημερινό περιβάλλον αλλοτρίωσης, με επαγρύπνηση ακόμα και για την  χρήση ουσιών έξω από τέτοιες κουλτούρες. Βλέπουμε επίσης εχθρικά τα παράνομα κρατίδια των μαφιών και των κυκλωμάτων ναρκοεμπορίου θεωρώντας δικαίωμα της αυτοοργανωμένης τοπικότητας να υπερασπιστεί τον εαυτό της από αυτά. Κατανοούμε βέβαια το θολό τοπίο ανάμεσα στον απλό χρήστη και τον μικροέμπορο. Διάκριση όμως υπάρχει και οφείλει να υπάρχει λαμβάνοντας πάντα υπόψη τις συγκυρίες. Το ναρκοεμπόριο, από τους όρους παρανομίας που το διακρίνουν, παράγει κοινωνική ζημιά οπουδήποτε εμφανίζεται και το χειρότερο, είναι καθαυτό προσανατολισμένο στην αναπαραγωγή του πεδίου και άρα την διατήρηση του κύκλου της αθλιότητας ενώ είναι πάντα προσδεμένο  με άλλους κύκλους του παραβατικού λούμπεν τους οποίους φέρνει μαζί του.. Απευθυνόμαστε, χωρίς ούτε να διασπείρουμε ούτε να έχουμε αυταπάτες, στους εξαρτημένους χρήστες όπως ακριβώς απευθυνόμαστε σε όλους τους ανθρώπους της κοινωνικής βάσης. Απευθυνόμαστε σε όλη την κοινωνική βάση που ανήκουμε για να αυτοοργανώσουμε πρωτοβουλίες σε κάθε επίπεδο γιαυτό το ζήτημα, να δείξουμε αλληλεγγύη και σεβασμό στις επιλογές, να ανταποκριθούμε στις ανάγκες αλλά και να αντιμετωπιστούν οι όποιες συνέπειες χρησιμοποιώντας την συλλογική δύναμη. Την καλούμε να αντιληφθεί πως το πρόβλημα της χρήσης ουσιών όπως το βιώνουμε σήμερα είναι μέρος ενός ευρύτερου προβλήματος που διατρέχει όλα τα πεδία της ζωής, των πολιτικών, κοινωνικών και ταξικών σχέσεων. Δεν έχουμε ιδέα εάν θα υπάρξει και με ποια μορφή πρόβλημα ουσιών και των πολιτισμών τους σε μια συνθήκη χωρίς ταξικό ζυγό και μαστίγιο του κράτους. Αυτό δεν μπορεί παρά είναι διακύβευμα δημόσιου διαλόγου στη βάση, ενός διαλόγου, που για την επίκαιρη μορφή του προβλήματος, πρέπει να υπάρχει από σήμερα.

Προσθέστε περισσότερες πληροφορίες

To μέγιστο μέγεθος των αρχείων είναι 16ΜΒ. Επιτρέπονται όλες οι γνωστές καταλήξεις αρχείων εικόνας,ήχου, βίντεο. ΠΡΟΣΟΧΗ! Για να υπάρχει η δυνατότα embed ενός video πρέπει να είναι της μορφής mp4 ή ogg.

Νέο! Επιλέξτε ποιά εικόνα θα απεικονίζεται στην αρχή του σχόλιου.

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License