Συρία: όταν ένας λαός δολοφονείται κι η αριστερά νομίζει ότι βλέπει ματς ΗΠΑ-ΕΣΣΔ

Στο δικό τους σύμπαν σκέψης, δεν υπάρχει καμία ανάγκη να σκεφτούμε τι περνούν τα ταξικά μας αδέρφια στη Συρία, όσοι έμειναν πίσω, ούτε φυσικά να διαμορφώσουμε άποψη με βάση το τι θα ήταν καλύτερο γι’αυτούς. Αυτό που μας αφορά είναι η δική μας «αντιιμπεριαλιστική» ανάγκη, η οποία δε μπορεί παρά να είναι ότι πρέπει επιτέλους κάποιος να κόψει τη φόρα στις ΗΠΑ. Το ότι μπήκαμε στη ζώνη επιρροής της δύσης με το ζόρι μετατρέπεται σ’έναν παράδοξο δυτικοκεντρισμό που εμφανίζεται να εχθρεύεται τη δύση, όμως απανθρωποποιεί τους Σύρους και θεοποιεί οποιοδήποτε κράτος έρθει σε διένεξη με την Αμερική

του Χρυσόστομου Πρετεντέρη
 
Η απόφαση του Τραμπ να παραστήσει ότι οι ανθρωπιστικές του αρχές δεν του επιτρέπουν να παραμένει άπραγος απέναντι στις πράξεις του καθεστώτος Άσαντ, οδήγησε στο βομβαρδισμό εγκαταστάσεων του συριακού στρατού, συμπεριλαμβανόμενου ενός εργαστηρίου όπου θεωρείται ότι γινόταν παραγωγή απαγορευμένων χημικών. Το στρατιωτικό χτύπημα ξύπνησε πλήθος αριστερών φωνών που θυμήθηκαν επιτέλους ότι συμβαίνουν άσχημα πράγματα στη Συρία, με αποτέλεσμα να ξεκινήσει ένας χορός από ακυριολεξίες όπως «οι ΗΠΑ άρχισαν να βομβαρδίζουν τη Συρία» και «όχι στον πόλεμο». Για να μη μιλήσω για το ανατριχιαστικό «νίκη στο συριακό στρατό» που πετυχαίνω να ουρλιάζουν κάτι γκρουπούσκουλα. Τα διαβάζω όλα αυτά σε κάθε δεύτερο αριστερό τοίχο, τα ακούω σε κάθε δεύτερο αριστερό παρεάκι. Και μου είναι αφόρητα. Προσπαθώ κάθε φορά να καταλάβω σε ποιον πλανήτη ζουν όσοι τα αναπαράγουν, πώς γίνεται και τους ξέφυγε ότι πόλεμος γίνεται στη Συρία εδώ και εφτά χρόνια, με τη συμμετοχή τόσων ξένων δυνάμεων, με πολύπλοκες συμμαχίες και αντιπαλότητες, με μισό εκατομμύριο νεκρούς, 100.000 σκοτωμένους άμαχους – με ένοχο, στη συντριπτική τους πλειοψηφία, το «ένδοξο» συριακό καθεστώς του «μόνου νόμιμου κυβερνήτη» Άσαντ – εφτά εκατομμύρια εκτοπισμένους και έξι εκατομμύρια πρόσφυγες. Προσπαθώ να καταλάβω πώς αυτόν τον πόλεμο που ζητούν να σταματήσει, τον θυμήθηκαν μόνο τις δύο άλλες φορές όπου οι ΗΠΑ πήγαν να εμπλακούν ενάντια στο συριακό καθεστώς και τον ξαναξέχασαν αμέσως μετά. Προσπαθώ να καταλάβω πώς ενώ τους είναι τόσο προφανές από τη μία ότι η ιμπεριαλιστική Αμερική δεν έχει καμία δουλειά εκεί, από την άλλη δεν έχουν τίποτα αντίστοιχο να πουν για τη Ρωσία, χωρίς τη στρατιωτική στήριξη της οποίας μάλλον δε θα υπήρχε Άσαντ αυτή τη στιγμή. Μία πιθανή εξήγηση είναι ότι έχουν να κάνουν καθοδήγηση από το 1989 κι έτσι νομίζουν ότι ο Πούτιν είναι κομμουνιστής, άρα προφανώς έχει στείλει στρατό στη Συρία για να παλέψει για τον παγκόσμιο σοσιαλισμό. Άλλη εξήγηση θα ήταν είναι ότι μιλάμε για το συρφετό που συστρατεύεται πίσω από το Λαφαζάνη. Αυτό δε χρειάζεται περισσότερη ανάλυση. Αλλά εδώ μιλάμε για πολύ κόσμο. Όλα αυτά τα «κάτω τα χέρια απ’τη Συρία» πώς έχουν κάποιοι τα μούτρα και τα φωνάζουν τώρα και μόνο τώρα, ενώ αυτό που εννοούν πραγματικά είναι «αφήστε ήσυχο τον Άσαντ να σκοτώνει το λαό του μέχρι να σιγουρευτεί ότι θα παραμείνει στην εξουσία»; Και είναι και αριστεροί;
 
Μα πώς φτάσανε να τις λένε αυτές τις μπούρδες; Ε, θα σας πω.
 
Ας θυμηθούμε λίγα πράγματα πρώτα. Ήμασταν στο 2011 και σε πολλές αραβικές χώρες ξεκίνησαν διαδηλώσεις ενάντια στα αυταρχικά καθεστώτα που κυβερνούσαν. Ο τόνος τους ήταν κυρίως κοσμικός και δημοκρατικός, με νέους ανθρώπους, προοδευτικό κόσμο, εργατικά κινήματα, φτωχούς που διαμαρτύρονταν για τις τιμές των τροφίμων κλπ. Παρακολουθούσαμε με αγωνία, αναμένοντας την πτώση του Μπεν Αλί στην Τυνησία, του Μουμπάρακ στην Αίγυπτο, του Καντάφι στη Λιβύη και του Άσαντ στη Συρία. Φυσικά υπήρχε ανάλογη αγωνία και για το τι θα ακολουθούσε, αλλά στην αριστερή πλευρά του πολιτικού φάσματος, όλος ο κόσμος ευχόταν καταρχήν να δει τους δικτάτορες να ξηλώνονται. Αλίμονο, τόσο μας ενέπνευσαν τα κινήματα που ξεπήδησαν εκεί, που περάσαμε και το δικό μας καλοκαίρι σε λαϊκές συνελεύσεις – οι οποίες έληξαν με γενναίες δόσεις εθνικής ενότητας, μεσοπρόθεσμου προγράμματος, κτηνώδους ξύλου από τα ΜΑΤ. Σε Αίγυπτο και Τυνησία, οι δικτάτορες μπορεί να εναπόθεσαν τις ελπίδες τους στις δυνάμεις καταστολής, όμως τελικά έπεσαν χωρίς να κλιμακώσουν την κατάσταση σε κανονικό πόλεμο.
 
Στη Λιβύη και στη Συρία πάλι, δε συνέβη αυτό. Όταν τα καθεστώτα ξεκίνησαν να ανοίγουν πυρ σε ειρηνικούς διαδηλωτές, οι δικτάτωρες έδειχναν αποφασισμένοι να μην κάνουν πίσω σε καμία περίπτωση, οδηγώντας κάποιες ομάδες αντικαθεστωτικών στο να πάρουν κι αυτές τα όπλα. Η αναταραχή του εμφυλίου κάθε άλλο παρά καταλάγιασε μετά το θάνατο του Καντάφι. Εμπλοκή ξένων δυνάμεων, οι ΗΠΑ να έχουν παρέμβει χωρίς να έχουν ιδέα για το πώς έβλεπαν την επόμενη ημέρα, αντιμαχόμενες ομάδες ανταρτών, ακρότητες, συνεχιζόμενες συγκρούσεις, δύο κυβερνήσεις, εμφάνιση του αυτοαποκαλούμενου Ισλαμικού Κράτους, χάος. Ο Άσαντ αποφάσισε να ανοίξει πυρ στους ειρηνικούς διαδηλωτές. Δολοφονίες, συλλήψεις, βασανισμοί, η κατάσταση γρήγορα οδήγησε σε εμφύλιο. Στρατιώτες αρνούνταν να πυροβολήσουν το λαό τους και λιποτακτούσαν για να ενταχθούν σε αντάρτικες ομάδες. Καθώς η κατάσταση κλιμακωνόταν, o δικτάτορας απελευθέρωσε ακραίους ισλαμιστές από τις φυλακές. Οι διαδηλωτές και ο προοδευτικός κόσμος στις ελεύθερες από το συριακό καθεστώς περιοχές θα έρχονταν πλέον αντιμέτωποι με ομάδες όπως ο ISIS κι η Αλ Νούσρα. Σε αυτό το σημείο είχε πλέον καταστεί ξεκάθαρο ότι ο Άσαντ θα κατέστρεφε και το τελευταίο όρθιο κτήριο και θα σκότωνε τον τελευταίο άμαχο πολίτη της χώρας, πριν παραδώσει την εξουσία με τη θέλησή του. Τα εγκλήματά του τα παρακολουθούσε με φρίκη όλος ο πλανήτης και φυσικά κι η αριστερά. Βλέπαμε σελίδες και μπλογκς, απλούς ανθρώπους της Δαμασκού που έγιναν φωτορεπόρτερ,το ένα βίντεο ασύλληπτης βαρβαρότητας ανέβαινε πίσω από το άλλο, καθώς ελεύθεροι σκοπευτές του καθεστώτος πυροβολούσαν άμαχους, ή έριχναν βόμβες γεμάτες θραύσματα, σχεδιασμένες για να σκοτώσουν όσους περισσότερους πολίτες ήταν δυνατό. Μέχρι που πέθαιναν κι αυτοί που είχαν αναλάβει να μας δείξουν τι συνέβαινε.
 
Κανείς δε θα μπορούσε να φανταστεί ότι έχοντας δει αυτές τις εικόνες, ήταν δυνατό αριστεροί άνθρωποι να καταλήξουν να υποστηρίζουν το συριακό καθεστώς. Αλλά μεσολάβησαν δύο καταλύτες: Ο ένας ήταν η διαβλεπόμενη γενική αποτυχία των κινημάτων της Αραβικής Άνοιξης στο να ικανοποιήσουν τα αιτήματα του λαού που τα στήριξε, κόντρα σε όλο το πλέγμα αντικρουόμενων δυνάμεων που προέκυψε. Ο άλλος ήταν η εμφάνιση του ISIS που έκανε πολλούς στη Δύση να επαναπροσδιορίσουν τις οπτικές τους σε σχέση με όσα συμβαίνουν στον κόσμο, το τι μας αφορά και μέχρι ποιο βαθμό.
 
Είναι εύκολο να αντιληφθούμε ότι καμία Αμερική δε νοιάζεται για τίποτα άλλο παρά για τα δικά της συμφέροντα όταν παρεμβαίνει στα εσωτερικά άλλων κρατών, ακόμα κι αν το κάνει με ανθρωπιστικό προσωπείο. Εξίσου εύκολο είναι να πούμε και ότι ιστορικά, οι παρεμβάσεις των ΗΠΑ οδηγούν είτε σε πραξικοπήματα, ή σε τελείως μη-λειτουργικά κράτη. Ακόμα ευκολότερο είναι να διακρίνουμε ότι σε περιπτώσεις όπως στη Λιβύη και τη Συρία, οι Αμερικανοί δεν είχαν ιδέα τι έκαναν και κατέληξαν να προσβλέπουν σε αντικρουόμενους στόχους: αποχώρηση του Άσαντ από την εξουσία με ταυτόχρονη ήττα του ISIS. Δεν ήταν όμως αυτά τα δεδομένα που οδήγησαν από μόνα τους σε μία μανιχαϊστική ανάγνωση τύπου η ΗΠΑ είναι πάντα ο κακός, οπότε ο όποιος αντίπαλός της ανά τον πλανήτη είναι οπωσδήποτε ο καλός.
 
Το πραγματικό πρόβλημα είναι ότι οι χαοτικές καταστάσεις που προέκυπταν ξεπερνούσαν τις προκατασκευασμένες αναλύσεις μεγάλου κομματιού της αριστεράς που δεν είχε παρά να επικαλεστεί μία θολή αντίσταση στον ιμπεριαλισμό. Γι’αυτό υπέκυψε στη συνωμοσιολογική, χωρίς κατανόηση αίτιου-αιτιατού ανάλυση των πραγμάτων. Σύμφωνα με αυτή τη σχολή σκέψης, αν πχ τη λαϊκή εξέγερση στην Αίγυπτο τη διαδέχτηκε ένα στρατιωτικό πραξικόπημα που επανέφερε την Αίγυπτο στα χωράφια της εξωτερικής πολιτικής της Δύσης, των ΗΠΑ και του Ισραήλ, αυτό θα πρέπει να μας οδηγήσει στο συμπέρασμα ότι η Αραβική Άνοιξη δεν ήταν πραγματικά λαϊκές εξεγέρσεις, αλλά μία υποκινούμενη κατάσταση από τη CIA κλπ . Δεν έχει καμία σημασία να παρατηρήσουμε ότι με το ίδιο ακριβώς σκεπτικό, κρυφοχουντικοί δεξιοί κατηγορούν τους αγωνιστές του Πολυτεχνείου του ’73 ότι ήταν βαλτοί της CIA για να ρίξει τον Παπαδόπουλο ο Ιωαννίδης και «να δώσουν την Κύπρο στους Τούρκους». Η ταύτιση αριστερών με ακροδεξιούς εδώ δεν αφορά μόνο την πορεία του συγκεκριμένου συλλογισμού: οι συνωμοσιολογικές αναλύσεις τους για τη Συρία δε διαφέρουν σχεδόν καθόλου από αυτές πχ της αμερικανικής ακροδεξιάς. Τις τελευταίες μέρες είδαμε αριστερούς να ενστερνίζονται τις απόψεις των άνκορμεν του Fox News εξάλλου. Ούτε όμως θα αλλάξει κάτι στα μυαλά όσων αναλύουν την κατάσταση με αυτόν τον τρόπο, αν τους παρομοιάσουμε με αμετανόητους πασόκους που επιμένουν ότι το καλοκαίρι του ’11, ξένες δυνάμεις μας έβαλαν να κατεβούμε στο Σύνταγμα για να πέσει ο ΓΑΠ και να φέρουν τον Παπαδήμο, ενώ παράλληλα ανάγκασαν τον Στρος Καν να επιτεθεί σεξουαλικά σε μια καμαριέρα για να τον κάνουν να αποχωρήσει απ’το ΔΝΤ κι αν δεν είχαν συμβεί αυτά τα δύο πράγματα, τώρα θα είχαμε γλιτώσει απ’τα μνημόνια. Όταν η πολυπλοκότητα των γεγονότων σε ξεπερνά, το καταραμένο δόγμα «να κρίνεις από το αποτέλεσμα» είναι το αμέσως καλύτερο διανοητικό καταφύγιο πριν το ρίξεις στην αστρολογία. Και βλέπω ότι κι αυτή παίρνει πολύ τα πάνω της τελευταία.
 
Η εμφάνιση του ISIS όμως σηματοδότησε κάτι πιο αμαρτωλό που ευδοκιμεί και στους δικούς μας πολιτικούς χώρους, ενώ θέλαμε να διακηρύσσουμε ότι το είχαμε αποφύγει: μία βαθιά δυτικοκεντρική οπτική για ό,τι συμβαίνει στον κόσμο, η οποία βλέπει το Συριακό λαό μ’έναν άρρητο ρατσισμό. Έχω ήδη αναγνωρίσει ότι ίσως ήταν άκαιρο να αξιώνει κανείς να φύγει ο Άσαντ και να ηττηθεί στρατιωτικά ο ISIS ταυτόχρονα. Οι ΗΠΑ φαίνεται να το επιδίωξαν για κάποιο διάστημα και το αποτέλεσμα είναι αυτό που βλέπουμε. Όμως μία μερίδα της αριστεράς πήγε ένα τεράστιο βήμα πιο πέρα από το να θεωρεί κάτι τέτοιο απλά ανέφικτο: αντιμέτωπη με τις αφηγήσεις τερατώδους οπισθοδρομισμού των φονταμενταλιστών, κυριεύτηκε από τρόμο για το μέχρι πού θα μπορούσε να εξαπλωθεί το αυτοαποκαλούμενο Ισλαμικό Κράτος. Άρχισε να μοιράζεται το φόβο ότι ολοένα και περισσότερα τρομοκρατικά χτυπήματα του ISIS θα συνέβαιναν στις δυτικές κοινωνίες. Σε αντίθεση με την ακροδεξιά, μία γιαλαντζί αριστερή θεώρηση δε φτάνει μέχρι το σημείο να βλέπει κάθε Σύρο πρόσφυγα σα δυνάμει τζιχαντιστή. Παρόλα αυτά, δεν αποφεύγει να δει τον ISIS σαν κάτι που κατά κάποιον τρόπο αξίζει στις κοινωνίες τις οποίες καταπιέζει, σα να είναι σχεδόν φυσικό να αποτελούν μουσουλμάνοι θύματά του, αλλά όχι εμείς. Τότε άρχισαν τα «εντάξει, καθίκι ο Άσαντ, αλλά οι άλλοι είναι πολύ χειρότεροι» – χειρότεροι επειδή τους εκλαμβάνουμε κι εμείς σαν απειλή; Η ανομολόγητη ρατσιστική ανάγνωση που έλαβε χώρα μέσα σε αριστερά κεφάλια εδώ ήταν ότι τα αραβικά κράτη τελικά είχαν ανάγκη από δικτάτορες, γιατί μόνο η ύπαρξη αυτών απέτρεπε τις χώρες τους από το να βυθιστούν στο χάος ατελείωτων εμφυλίων, ή την ανάληψη της εξουσίας από φανατικούς ισλαμιστές. Κι έτσι, σε μια βραδιά ο Άσαντ που χτες τον καταριόμασταν, αποκαλώντας τον σφαγέα του συριακού λαού, έγινε το άτομο που ελπίζαμε να παραμείνει στην εξουσία σήμερα και αύριο. Δεν είχαμε παρά να μη συνομιλήσουμε ποτέ με Σύρους πρόσφυγες για να αντιληφθούμε το δικό τους βίωμα, να τους ρωτήσουμε τι τράβηξαν για να γλιτώσουν από τις δυνάμεις του καθεστώτος και τι γνώμη έχουν γι’αυτόν. Είδαμε μεν το δράμα των προσφύγων με συμπάθεια, αλλά όχι και να τους αντιμετωπίσουμε σαν πολιτικά υποκείμενα που η οπτική τους για όσα έζησαν έχει κάποια αξία. Τώρα μπορεί πλέον να βρει κανείς «αριστερές» αναλύσεις που αποκαλούν «μοναδική νόμιμη εξουσία της Συρίας» το καθεστώς του δικτάτορα που εκλέχτηκε χωρίς αντίπαλο με 99,7% ποσοστό και που τα χημικά όπλα σε άμαχους που συζητάμε τις τελευταίες μέρες αποτελούν σταγόνα στον ωκεανό των εγκλημάτων πολέμου που έχει στις πλάτες του.
 
Ανέφερα ήδη ότι ο Άσαντ είναι επίσης αυτός που απελευθέρωσε φανατικούς ισλαμιστές από τις φυλακές για να ηγεμονεύσουν στο στρατόπεδο των αντικαθεστωτικών και να αποθαρρύνουν ξένες δυνάμεις από το να τους παρέχουν υποστήριξη. Στην προσπάθεια να δημιουργήσει το «χαλιφάτο» του, ο ISIS δεν πολέμησε τόσο το συριακό καθεστώς, όσο τους υπόλοιπους αντικαθεστωτικούς και τους Κούρδους. Όπως και να’χει, τώρα που οι ΗΠΑ χτύπησαν στρατιωτικές εγκαταστάσεις του Άσαντ, μπας και φιλοτιμηθεί να διαπράττει στο εξής εγκλήματα πολέμου με πιο κόσμιο τρόπο, η μεγαλύτερη ειρωνεία είναι ότι τώρα ακούγονται όλες οι αντιπολεμικές και αντιιμπεριαλιστικές ιαχές μαζεμένες. Η Αμερική δεν ήρθε φυσικά τώρα στη Συρία. Είναι εκεί χρόνια και βομβαρδίζει δυνάμεις του ISIS. Μόνο που όσο το έκανε αυτό, δε βρέθηκε κανείς αριστερός στην Ελλάδα ή στην Ευρώπη για να οργανώσει πορεία με πρόταγμα «σταματήστε τον πόλεμο», ή να ανεβάσει στάτους «η Αμερική βομβαρδίζει τη Συρία», όπως χτες. Μα γιατί; Ή είσαι αντιιμπεριαλιστής, ή δεν είσαι.
 
Το επόμενο στοιχείο σ’αυτό το κοκτέιλ τραγικών αναγνώσεων που τείνει να κυριαρχήσει στην αριστερά είναι το πώς έχει απολέσει το περίφημο ταξικό της εργαλείο και συχνά τείνει να βλέπει τα πράγματα εξίσου εθνικιστικά με τη δεξιά. Μόνο που το βαφτίζει όλο αυτό «αντιιμπεριαλισμό» κι από πάνω. Μέσα από αυτό το πρίσμα, η Συρία δεν είναι ο λαός της, αλλά η κυβέρνηση του Άσαντ. Δε χρειάζεται να αναζητήσουμε κανέναν ταξικό πόλεμο μέσα στο συριακό εμφύλιο. Εκεί μας ενδιαφέρουν μόνο φίλιες και εχθρικές κρατικές οντότητες. Ο συριακός λαός δεν είναι παρά πιόνια σε μία γεωπολιτική σκακιέρα και οι αντιιμπεριαλιστές από τα lidl δεν το βλέπουν αυτό απλά σα μία θλιβερή πραγματικότητα: το ενστερνίζονται απόλυτα. Στο δικό τους σύμπαν σκέψης, δεν υπάρχει καμία ανάγκη να σκεφτούμε τι περνούν τα ταξικά μας αδέρφια στη Συρία, όσοι έμειναν πίσω, ούτε φυσικά να διαμορφώσουμε άποψη με βάση το τι θα ήταν καλύτερο γι’αυτούς. Αυτό που μας αφορά είναι η δική μας «αντιιμπεριαλιστική» ανάγκη, η οποία δε μπορεί παρά να είναι ότι πρέπει επιτέλους κάποιος να κόψει τη φόρα στις ΗΠΑ. Το ότι μπήκαμε στη ζώνη επιρροής της δύσης με το ζόρι μετατρέπεται σ’έναν παράδοξο δυτικοκεντρισμό που εμφανίζεται να εχθρεύεται τη δύση, όμως απανθρωποποιεί τους Σύρους και θεοποιεί οποιοδήποτε κράτος έρθει σε διένεξη με την Αμερική. Έχοντας υποστεί τον αφόρητο παρεμβατισμό των ΗΠΑ, δεν έχουμε κανένα πρόβλημα να τους τοποθετήσουμε στη θέση του ιμπεριαλιστή όπου επάξια ανήκουν. Αλλά αν στην περίπτωση της Συρίας, η Ρωσία τυχαίνει να έχει αναλάβει τον πιο παρεμβατικό και καταστροφικό ρόλο, αυτό δεν αποτελεί πρόβλημα: αρκεί να βαφτίσουμε τον Πούτιν τον απόλυτο αντιιμπεριαλιστή των καιρών μας.
 
Ο Νόαμ Τσόμσκι – αυτός ο τύπος που οι αναλύσεις του γίνονται όλο και πιο εξαίρετες από τότε που τον είχα πετύχει να αρνείται γενοκτονίες ανά τον πλανήτη, μόνο και μόνο γιατί δεν τις έκαναν Αμερικάνοι, θεωρώντας ότι αν τις αναγνώριζε, θα υποβάθμιζε λέει τα εγκλήματα των ΗΠΑ – παραδέχεται τουλάχιστο ότι το καθεστώς Άσαντ είναι εγκληματικό. Μόνο που στη συνέχεια υποστηρίζει ότι η παρέμβαση της Ρωσίας στη Συρία δεν είναι ιμπεριαλιστική, γιατί την έχει καλέσει εκεί το καθεστώς. Αυτή η ανάγνωση είναι τόσο βλακώδης που αν την παίρναμε όπως είναι και την εφαρμόζαμε στον ελληνικό εμφύλιο, το συμπέρασμα θα ήταν ότι οι Άγγλοι κι οι Αμερικάνοι δεν έκαναν ιμπεριαλιστική επέμβαση στη χώρα μας, αφού τους είχαν καλέσει ο Παπανδρέου κι ο Τσαλδάρης – πρωθυπουργοί της χώρας, όσο να’ναι. Αν μάλιστα η ΕΣΣΔ διαμαρτυρόταν κι έλεγε «κοιτάξτε, δε θεωρώ δουλειά μου να σταματήσω τον πόλεμό σας με τους κομμουνιστές που τους ρίχνετε ναπάλμ στο Γράμμο και στο Βίτσι, αλλά αυτό που τους στέλνετε στα έκτακτα στρατοδικεία και τους εκτελείτε, παραπάει, είναι η κόκκινη γραμμή μου, αν την συνεχίσετε να την παραβαίνετε, θα επέμβω» τότε θα βγαίναμε οι αριστεροί στους δρόμους φωνάζοντας ΌΧΙ ΣΤΗΝ ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΤΙΚΗ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ ΤΗΣ ΕΣΣΔ – ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ.
 
Ε, τόσο βλακώδη είναι και τα «κάτω από τα χέρια από τη Συρία» που φωνάζετε από χτες και που θα τα σταματήσετε από μεθαύριο πάλι.
πηγή 
https://provo.gr/otan-enas-laos-dolofoneitai-ki-i-aristera-nomizei-oti-vlepei-mats-ipa-essd/

Προσθέστε περισσότερες πληροφορίες

To μέγιστο μέγεθος των αρχείων είναι 16ΜΒ. Επιτρέπονται όλες οι γνωστές καταλήξεις αρχείων εικόνας,ήχου, βίντεο. ΠΡΟΣΟΧΗ! Για να υπάρχει η δυνατότα embed ενός video πρέπει να είναι της μορφής mp4 ή ogg.

Νέο! Επιλέξτε ποιά εικόνα θα απεικονίζεται στην αρχή του σχόλιου

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License