Λίγες σκέψεις πάνω στο DNA

Λίγες σκέψεις και περιπτώσεις σχετικές με το DNA και τη χρήση του ως αποδεικτικό στοιχείο ενοχής με αφορμή μια σειρά υποθέσεων που εξελίσσονται αυτόν τον καιρό όπως της Ηριάνας και του Περικλή, του Τάσου Θεοφίλου, των ''ατομικών τρομοκρατών'', του Μάριου Σεισίδη και πολλών άλλων υποθέσεων εντός και εκτός Ελλάδας όπου η κατηγορίες στοιχειοθετούνται από την εύρεση DNA. Το ζήτημα του DNA είναι ένα θέμα που θα το βρίσκουμε συνεχώς μπροστά μας στο μέλλον όλο και πιο πολύ για αυτό και είναι καλό να ανοίξει μια κουβέντα κριτικής.

Στην Ιταλία η τακτική της λήψης του DNA κρατάει χρόνια. Ηδη το 2007 ξέσπασε ένα σκάνδαλο όταν μέσα σε ένα Τμήμα Επιστημονικής Ερευνας της Ιταλικής Αστυνομίας βρέθηκε μια τράπεζα δεδομένων DNA από 15.000 άτομα. Με τον νόμο όμως του 2009 η λήψη του γίνεται επίσημα μια διαδικασία της αστυνομίας καθώς δημιουργείται μια επίσημης τράπεζας γενετικών δεδομένων μέσα στην φυλακή της Rebibbia στη Ρώμη.

Σε ευρωπαικό επίπεδο, πρωτοπόρος χώρα είναι η Μ.Βρετανία σε σχέση με τις τράπεζες γενετικών δεδομένων και σίγουρα η τρομουστερία συντέλεσε ώστε πολλές από αυτές τις πρακτικές να έχουν εισέλθει στη νομοθεσία των ευρωπαικών χωρών. Από το 2005 αναβαθμίζονται οι τεχνικές ταυτοποίησης γενετικών δειγμάτων χωρίς αυτό να πάρει μεγάλη έκταση στη δημοσιότητα.

Η χρήση του DNA για δικαστικές υποθέσεις έκανε τα πρώτα της βήματα για περιπτώσεις στυγνών δολοφόνων, βιαστών και αποτρόπαιων εγκλημάτων. Ενα χαρακτηριστικό παράδειγμα στην Ιταλία είναι αυτό που συνέβη το 2010 στην περιοχή του Μπέργκαμο όταν δολοφονήθηκε ένα κορίτσι 13 χρονών. Για να βρεθεί ο δράστης του εγκλήματος έγινε λήψη του DNA από 18.000 άτομα έπειτα από μια μεγάλη πίεση από τα μμε και με έξοδα περισσότερα από 3 εκατομμύρια ευρώ. Τελικά παρά τις πολλές παρατυπίες και αμφιβολίες για την αξιοπιστία της διαδικασίας, βρέθηκε κάποιος ως ένοχος γιατί έπρεπε να δικαιολογηθεί το κόστος της όλης επιχείρησης και να ικανοποιηθεί η κοινή γνώμη.

Με τον καιρό το DNA χρησιμοποιήθηκε όλο και πιο πολύ για δικαστικές υποθέσεις και κατέληξε να χρησιμοποιείται για πολλές υποθέσεις που αφορούσανε πράξεις πολιτικού περιεχομένου. Αυτή τη στιγμη υπάρχουν πολλές τέτοιες υποθέσεις σε όλη την ευρώπη με μόνο αποδεικτικό στοιχείο το γενετικό υλικό. Αν και είναι ξεκάθαρο ότι υπάρχει μια τάση χρησιμοποίησης του DNA όλο και περισσότερο από την άλλη δεν είναι ξεκάθαρο σε δικαστικό επίπεδο το πότε η λήψη του DNA είναι αξιόπιστη, και πότε είναι αρκετό σαν μοναδικό στοιχείο ενοχοποίησης ή πότε όχι. Ενα παράδειγμα είναι αυτό που συνέβη στο Ααχεν της Γερμανίας όταν μετά από μια ληστεία τράπεζας συλλαμβάνονται δύο γυναίκες και ένας άντρας. Οι δύο αθωώνονται ενώ η μια γυναίκα καταδικάζεται. Στην περίπτωση του άντρα που αθωώθηκε, το δείγμα του DNA θεωρήθηκε αναξιόπιστο γιατί το σημείο όπου έγινε η λήψη του θα μπορούσε να είχε μολυνθεί. Στην άλλη περίπτωση, το δείγμα θεωρήθηκε αξιόπιστο και παρότι είχε πολλά στοιχεία που αποδεικνύαν τη μη συμμετοχή της στη ληστεία, ήταν αρκετό για την καταδίκη της σε 7 χρόνια φυλακής.

Στη διαδικασία σύγκρισης δύο δειγμάτων DNA, το ένα που βρέθηκε στον τόπο του εγκλήματος και το άλλο που έχει ληφθεί από τον υποτιθέμενο ένοχο δεν υπάρχει ποτέ βεβαιότητα αλλά μιλάμε πάντοτε για ομοιότητες σε κάποιο ποσοστό. Οσο πιο πολλές είναι οι μεταβλητές, οι ατέλειες και οι ανακρίβειες (μέγεθος γενετικού δείγματος, μολύνσεις, μετέπειτα επιδράσεις σε αυτό) τόσο πιο δύσκολα μπορεί να γίνει η ταυτοποίηση των δυο δειγμάτων DNA. Αν σκεφτούμε μια “σκηνή εγκλήματος” όπου τα ευρήματατα λαμβάνονται σε συνθήκες κανονικού περιβάλλοντος, οπότε κάθε άλλο παρά αποστειρωμένο, μπορούν να μολυνθούν από οποιοδήποτε άλλο κυτταρικό οργανισμό (από περαστικούς από σωματίδια που μεταφέρθηκαν από τον άνεμο, υγρά και αέρια), παρασκευάζονται/πολλαπλασιάζονται πάνω από μια φορά στα εργαστήρια, και οι αναλύσεις τους γίνονται πάντα από συνεργάτες της αστυνομίας χωρίς κανέναν έλεγχο ή επιτήρηση από κάποια ουδέτερη αρχή.

Το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα σε σχέση με τη μόλυνση των δειγμάτων είναι αυτό της γυναίκας “χωρίς πρόσωπο” η οποία θεωρήθηκε από τα μμε η πιο στυγερή δολοφόνος σε όλη την Ευρώπη και δρούσε σε διάφορες χώρες. Στη διάρκεια των χρόνων το DNA της βρέθηκε σε διάφορους τόπους δολοφονιών και κλοπών, συνολικά καμμιά εικοσαριά που έγιναν στη μισή Ευρώπη (Γερμανία, Γαλλία, Αυστρία). Ασύλληπτη πάντα από τις αρχές και κανένας δεν την είχε δει παρόλο που αυτή άφηνε το DNA της παντού. Για τη σύλληψή της κινητοποιήθηκε ένα τεράστιο δυναμικό των δυνάμεων καταστολής με κόστος 12 εκατομμύρια ευρώ και επικυρήχθηκε με 100.000 ευρώ. Χιλιάδες δείγματα DNA λήφθηκαν από γυναίκες στη νότια Γερμανία, στη Γαλλία, στο Βέλγιο, μέχρι και στην Ιταλία. Τελικά, τον Μάρτιο του 2009, η γυναίκα “χωρίς πρόσωπο” βρέθηκε. Ηταν μια γυναίκα που εργαζόταν σε μια εταιρία που παρήγαγε μπατονέτες καθαρισμού αυτιών και τις προμήθευε στην αστυνομία διάφορων χωρών για να τις χρησιμοποιήσουν για λήψεις DNA.

Στην σύγχρονη εποχή μας, η επιστήμη θεωρείται σαν συνώνυμο της αλήθειας. Αυτό κάνει τον οποιοδήποτε να χρησιμοποιεί επιχειρήματα φαινομενικά επιστημονικά για να κερδίσει αξιοπιστία σε αυτό που λέει. Οι ειδικοί και οι εμπειρογνώμονες εκφράζουν την απόλυτη αλήθεια και αυτό το πιστεύουν σχεδόν όλοι. Το Κράτος που του αρέσκεται να παρουσιάζεται ως ο εγγυητής του κοινού καλού όλων ενώ εξυπηρετεί το συμφέρον λίγων, επικαλείται τη Δικαιοσύνη η οποία θα έπρεπε να είναι ίση για όλους αλλά δομείται από νόμους γραμμένους και εφαρμοζόμενους από τους ίδιους λίγους. Το Κράτος όπως και η Δικαιοσύνη του είναι προφανώς μεροληπτικοί, αλλά έχουν μια απεγνωσμένη ανάγκη να παρουσιάζονται σαν ουδέτεροι, αντικειμενικοί και πάνω από κάθε μεροληψία. Για αυτόν το λόγο χρησιμοποιούν την επιστήμη. Αν θυμηθούμε, ο Λομπρόζο μετρούσε το μήκος του κρανίου για να ταυτοποιήσει δολοφόνους και κλέφτες, ο Χίτλερ μετρούσε τη μύτη για να διαπιστώσει αν κάποιος είναι εβραίος. Πόση διαφορά έχουν όλα αυτά με όποιον χρησιμοποιεί το DNA σήμερα προκειμένου να επαληθευτεί η Δικαιοσύνη; Σήμερα, η χρήση του DNA ως αποδεικτικό στοιχείο αντιπροσωπεύει τη μαγική απάντηση στο φόβο του δικαστικού λάθους. Ετσι, αφού από το εργαστήριο προκύπτει αυτή η λύση, η Δικαιοσύνη μπορεί εν τέλει να φαίνεται τέλεια και ακριβής σαν υπολογιστής.

Το ζήτημα του DNA είναι ένα θέμα που θα το βρίσκουμε συνεχώς μπροστά μας στο μέλλον όλο και πιο πολύ. Γι αυτό και η κριτική δεν θα πρέπει να περιοριστεί μόνο σε δικαστικό επίπεδο αλλά αντίθετα θα πρέπει να γίνει και σε πολλές άλλες πτυχές της καθημερινής μας ζωής. Γι αυτό και πρέπει να γίνει μια κριτική στην επιστήμη και στην τεχνολογία, μιας και το DNA είναι από τα τελευταία ευρήματα της πρώτης, στην οποία έχουμε συνηθίσει (με θρησκευτική ευλάβεια) να αναθέτουμε το σύνολο της γνώσης μας και της οπτικής του κόσμου. Η κουβέντα για το DNA επίσης, δεν μπορεί να μην συμπεριλάβει την κριτική στη βιομηχανία των τροφίμων με τα γενετικά τροποποιημένα προιόντα που εγγυώνται μεγαλύτερο κέρδος και πωλήσεις. Καθώς και το πως η σύγχρονη επιστήμη και ιδιαίτερα η ιατρική επενδύει στη γενετική προκειμένου να αποτελέσει μια ακόμα πηγή κέρδους.

Μετάφραση από τα site : panicoanarchico.noblogs.org και finimondo.org

Προσθέστε περισσότερες πληροφορίες

To μέγιστο μέγεθος των αρχείων είναι 16ΜΒ. Επιτρέπονται όλες οι γνωστές καταλήξεις αρχείων εικόνας,ήχου, βίντεο. ΠΡΟΣΟΧΗ! Για να υπάρχει η δυνατότα embed ενός video πρέπει να είναι της μορφής mp4 ή ogg.

Νέο! Επιλέξτε ποιά εικόνα θα απεικονίζεται στην αρχή του σχόλιου

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License