Συγκέντρωση ενάντια στη φρίκη του εγκλεισμού στους ζωολογικούς κήπους

ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗ ΦΡΙΚΗ ΤΟΥ ΕΓΚΛΕΙΣΜΟΥ ΣΤΟΥΣ ΖΩΟΛΟΓΙΚΟΥΣ ΚΗΠΟΥΣ ΚΥΡΙΑΚΗ 3 ΙΟΥΝΙΟΥ ΩΡΑ 12 ΣΤΗ ΦΥΛΑΚΗ ΤΟΥ ΑΤΤΙΚΟΥ ΖΩΟΛΟΓΙΚΟΥ ΠΑΡΚΟΥ ΣΤΑ ΣΠΑΤΑ ΠΡΟΣΒΑΣΗ: ΛΕΩΦΟΡΕΙΟ 319 ΑΠΟ ΔΟΥΚΙΣΣΗΣ ΠΛΑΚΕΝΤΙΑΣ

post image

ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗ ΦΡΙΚΗ        

 ΤΟΥ ΕΓΚΛΕΙΣΜΟΥ  ΣΤΟΥΣ  ΖΩΟΛΟΓΙΚΟΥΣ ΚΗΠΟΥΣ

Το Αττικό πάρκο είναι, όπως ορίζεται από το όνομα του, ένας περιφραγμένος χώρος εντός του αστικού περιβάλλοντος με προσαρτημένα φυτά και διακριτές διαδρομές για τους ανθρώπους-επισκέπτες. Η διαφορά με άλλα αστικά πάρκα είναι πως, στο συγκεκριμένο, κρατούνται και αιχμάλωτα άγρια ζώα προς θέαση, για δήθεν εκπαιδευτικούς λόγους, ως μια αποτυχημένη προσομοίωση της άγριας φύσης σε βιτρίνα. Ο όρος «πάρκο», χρησιμοποιείται για πρώτη φορά στον ελλαδικό χώρο έναντι του ζωολογικού κήπου για να δημιουργεί μια ψευδαίσθηση ελευθερίας και σύνδεση με άλλα μεγάλα πάρκα διάσωσης ζώων όπου τα ζώα δεν ζουν σε κλουβιά.

Τα ζώα αυτά τοποθετήθηκαν στα σημερινά τους κλουβιά, αφού προηγουμένως κυνηγήθηκαν και αιχμαλωτίστηκαν βίαια, αποκόπηκαν από τους φυσικούς τους βιότοπους, αλλά και από τις αγέλες τους, ώστε τελικά  να παραμένουν  εσώκλειστα σε μερικά τετραγωνικά, υποκείμενα στο βασανισμό της εκμετάλλευσης μέσω του εγκλεισμού τους σε πλήρως ελεγχόμενες συνθήκες και εξαρτώμενα από τους ειδικούς που τους χαρίζουν τις λεγόμενες «5 ελευθερίες»:  Τα κλασσικά και αναγκαία "παροχή νερού και φαγητού, υγειονομική περίθαλψη, κατάλληλο περιβάλλον " αλλά και "τη δυνατότητα έκφρασης κάθε φυσιολογικής συμπεριφοράς", την "προστασία από το φόβο και την αγωνία". Εάν αναλογιστούμε την πραγματικότητα της ζωής τους, θα δούμε πως μηδενίζεται η αυτενέργεια τους κάθε μέρα.

Σαν παράρτημα του Αττικού, το Μάρτιο του 2010 ξεκινά το Δελφινάριο με τέσσερα δελφίνια που προέρχονται από το θαλάσσιο Μουσείο της Λιθουανίας με σκοπό την εμπορική τους εκμετάλλευση σε ακριβοπληρωμένες παραστάσεις από το κοινό. Σύμφωνα με την Αμερικάνικη cetabase και το ίδιο το μουσείο, τρία από αυτά είναι άγρια και έχουν συλληφθεί στη Μαύρη θάλασσα, ενώ είναι τα μόνα από τα δέκα που έχουν επιβιώσει όντας αιχμάλωτα. Το κοινό εκτίθεται σε ορισμένες σκηνές, φαινομενικά διασκεδαστικές όπου τα δελφίνια πηδούν συγχρονισμένα πάνω από το νερό και στους τσιμεντένιους τοίχους εκτός της πισίνας, σκηνές οι οποίες προέρχονται από βασανισμό και είναι πλήρως αποκομμένες από την πραγματικότητα μιας ελεύθερης ζωής.

Για τα δελφίνια η πισίνα δεν είναι παρά ένα κελί, όπου θα ζήσουν υποταγμένα στους εκπαιδευτές που τα εκβιάζουν με  πείνα και στερούμενα των βασικότερων αναγκών τους. Θα ζήσουν όπου και όπως επιλέξουν τα αφεντικά τους και θα πεθάνουν όταν πια δε θα τους προσφέρουν κέρδος.

Δυστυχώς ο εγκλεισμός γίνεται αντιληπτός μόνο όταν το υποκείμενο μπορεί να δει την αντανάκλαση του στο αιχμάλωτο όν.  Λίγο πολύ, όταν ο άνθρωπος αντικρίζει έναν φυλακισμένο, ακόμα κι αν δε συμπάσχει, κατανοεί  ότι πρόκειται για  φυλακή. Αδυνατούμε όμως  να κατανοήσουμε το κακό που προκαλούμε στα υπόλοιπα έμβια όντα που υπόκεινται στην ανθρώπινη εκμετάλλευση. Με την κατασκευή μιας επαρκούς πειστικής εικόνας για το τι βιώνουν τα ζώα, και υποβιβάζοντας τη σημασία των δεινών τους, στον πολιτισμό για τα ζώα έρχεται η πραγμοποίηση και όχι η κατανόηση τους ως συναισθανόμενα όντα.

Όντας βυθισμένοι/ες σε μια ανθρωποκεντρική αντίληψη της ζωής που δε βλέπει πέρα από τη λεηλασία της φύσης, της γης και των ζώων, για την παραγωγή και συσσώρευση κεφαλαίου,  αλλά και όντας οι ίδιοι/ίδιες τρόφιμοι στις μητροπόλεις-φυλακές, ένας ζωολογικός κήπος απευθύνεται σε ένα πληθυσμό ο οποίος περιφέρεται, εγκλωβισμένος ανάμεσα σε προβαλλόμενες συγκινήσεις σε περιφραγμένους χώρους, βουτηγμένος μέσα στα συστήματα ελέγχου και είναι εξοικειωμένος πλέον με την εικόνα του εγκλεισμού σε ποικίλες μορφές.

Παρότι ένα σημαντικό κοινωνικοπολιτικό κίνημα έχει δημιουργηθεί  γύρω από τους κρατούμενους ανά τον κόσμο με πρόταγμα την καταστροφή των φυλακών, λίγα έχουν  γίνει με αγώνα ριζοσπαστικό ενάντια στις φυλακές των ζώων. Για τους ζωολογικούς κήπους ως θεσμό και πρακτική, οι περισσότερες δράσεις παγκόσμια πραγματοποιούνται από θεσμική σκοπιά με σκοπό τη βελτίωση των συνθηκών εγκλεισμού, χωρίς την αμφισβήτηση της χρήσης τους ως θέαμα ενγενει. Ειδικά για το το Αττικό πάρκο πολλά άρθρα καταγγελτικού χαρακτήρα έχουν γραφτεί από θεσμικές οργανώσεις , πολλές μηνύσεις έχουν γίνει σε υπουργεία αναφορικά με το δελφινάριο.

Η μπίζνα όμως με κεφάλαιο τη ζωή  στην αιχμαλωσία, και όλο το ιδεολογικό υπόβαθρο όπου στηρίζεται, δεν πρόκειται να εξαλειφθεί χωρίς το πρόταγμα για την ολική απελευθέρωση των ζώων και μέσα από αιχμηρούς αγώνες.

Οι προσπάθειες για επιμέρους αλλαγές οι οποίες εναποθέτουν τις ελπίδες στους εκάστοτε διαχειριστές του κράτους και της εξουσίας εν γένει είναι ατελέσφορες. Αφού με την αλλαγή των συσχετισμών αυτές μπορεί να ανατραπούν εκ νέου. Όταν οι αγώνες διαπραγματεύονται με την εξουσία τα κεκτημένα που τόσο δύσκολα μπορεί να κατακτηθούν, εύκολα βλέπουμε να καταρρίπτονται Αντίθετα ο αγώνας για ολική απελευθέρωση δίνεται μέσα στα ίδια τα υποκείμενα που αμφισβητούν την ελευθερία τους και παλεύουν αδιάλλακτα και αδιαμεσολάβητα για την κατάργηση της εκμετάλλευσης και την απελευθέρωση όλων των όντων.

ΜΕΧΡΙ ΟΛΑ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΕΛΕΥΘΕΡΑ

Μάιος 2018                                                                                                      δαμάλα   fera

Εικόνες:

Αρχεία:

Προσθέστε περισσότερες πληροφορίες

To μέγιστο μέγεθος των αρχείων είναι 16ΜΒ. Επιτρέπονται όλες οι γνωστές καταλήξεις αρχείων εικόνας,ήχου, βίντεο. ΠΡΟΣΟΧΗ! Για να υπάρχει η δυνατότα embed ενός video πρέπει να είναι της μορφής mp4 ή ogg.

Νέο! Επιλέξτε ποιά εικόνα θα απεικονίζεται στην αρχή του σχόλιου

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License