Καμία συμμαχία με τους εχθρούς της εργατικής τάξης

Στις 30/5 σαμποτάρουμε τα κελεύσματα της διαταξικής ειρήνης και της εθνικής ενότητας. Δείχνουμε ανυπακοή στις υποδείξεις των αφεντικών απέχοντας από το πανηγύρι των αστικοποιημένων εργατικών συνομοσπονδιών. Δυναμώνουμε την κοινότητα των ταξικών μας συμφερόντων μέσα από την αδιαμεσολάβητη δράση και την αυτοοργάνωση στους χώρους της δουλειάς, με συνεκτικό κρίκο την αλληλεγγύη και την αλληλοβοήθεια μεταξύ των ανθρώπων της τάξης μας.

post image

Στις 30/5 η «Κοινωνική Συμμαχία», δηλαδή η συνεργασία των καθεστωτικών-εργοδοτικών συνομοσπονδιών των ΓΣΕΕ και ΑΔΕΔΥ με μία σειρά από εργοδοτικές επαγγελματικές ενώσεις (ΓΣΒΕΕ, ΕΣΕΕ, ΤΕΕ, Οικονομικό Επιμελητήριο, Ολομέλεια των Δικηγορικών Συλλόγων, Πανελλήνιος Ιατρικός Σύλλογος, Πανελλήνιος Φαρμακευτικός Σύλλογος, Ανώτατη Γενική Συνομοσπονδία Συνταξιούχων) καλούν σε «εθνική ημέρα δράσης» υπό τη μορφή μιας πανελλαδικής «απεργίας» και κεντρικών διαδηλώσεων. Την ίδια στιγμή, έκλεισε σε τεχνικό επίπεδο η 4η αξιολόγηση, η οποία θέτει στη λαιμητόμο τις κύριες συντάξεις, τους μισθούς, τις κλαδικές συλλογικές συμβάσεις, τα κοινωνικά επιδόματα και τα εργατικά δικαιώματα. Πρόκειται να επικυρωθεί στο προσεχές Eurogroup στις 26/6, ενώ στις 21/6 θα συζητηθεί η συνέχιση της δημοσιονομικής εποπτείας.
 
Η «εθνική μέρα δράσης» αποτελεί μία ακόμα υπόμνηση της χρεοκοπίας και του ξεπουλήματος των ΓΣΕΕ και ΑΔΕΔΥ στις απαιτήσεις του ντόπιου και του διεθνούς κεφαλαίου. Το πολιτικό πλαίσιο της συγκεκριμένης διαδήλωσης είναι η συμφιλίωση των εργατών και των αφεντικών. Πρόκειται για μια πράξη επικύρωσης και προώθησης της διαταξικής ειρήνης υπό το γενικότερο πρίσμα της εθνικής ομοψυχίας. Η πρωτοβουλία αυτή ενισχύει την αστική αφήγηση περί μετακύλισης των ευθυνών για την ταξική αφαίμαξη των από τα κάτω στα ίδια τα πληττόμενα στρώματα, προτάσσοντας ανοιχτά τη συνέχιση των θυσιών της κοινωνικής βάσης για να διασωθεί η εθνική οικονομία και να προαχθεί η επιχειρηματικότητα. Για άλλη μία φορά, λοιπόν, μπροστά στο αφήγημα της ανάπτυξης και της εθνικής σωτηρίας, οι καταπιεσμένοι και εκμεταλλευόμενοι πρόκειται να πληρώσουν εξ ολοκλήρου τα σπασμένα των καπιταλιστών. Η ΓΣΕΕ και η ΑΔΕΔΥ όχι μόνο πειθαρχούν στη νεοφιλελεύθερη ατζέντα λεηλασίας της κοινωνικής πλειοψηφίας, αλλά προσπαθούν να διαλύσουν την κοινότητα των ταξικών συμφερόντων του κόσμου της εργασίας αφομοιώνοντάς τον στους κόλπους του εθνικού κορμού, αποσπώντας, έτσι, τη συναίνεση σημαντικής μερίδας της εργατικής τάξης στις πολιτικές βίαιης φτωχοποίησης και υποτίμησης της εργατικής της δύναμης.
 
Είναι τουλάχιστον κυνικό να αποκαλείται απεργία αυτή η ξεφτιλισμένη κινητοποίηση που καλείται από την λεγόμενη «Κοινωνική Συμμαχία». Η απεργία είναι όπλο τον εργατών για την προάσπιση των συμφερόντων τους, για τη διεύρυνση των δικαιωμάτων τους, για να αποσπάσουν έστω και ένα κομμάτι του πλούτου που αυτοί παράγουν, αλλά απολαμβάνουν άλλοι. Η απεργία, για να λογίζεται ως τέτοια, έχει σαφές ταξικό πρόσημο. Δεν καλείται υπό τις επιταγές των αφεντικών για την προώθηση των συμφερόντων τους. Και κάτι άγνωστο για τους επαγγελματίες συνδικαλιστές, τους γραφειοκράτες καρεκλοκένταυρους και τους επίδοξους αριβιστές της πολιτικής σκηνής: Η απεργία δεν είναι τυπική υποχρέωση άνευ σημασίας, ούτε μέσο ψηφοθηρίας. Αποτελεί πέραν των άλλων και ένα από τα εργαλεία που διαθέτει η εργατική τάξη για την παράλυση της παραγωγικής διαδικασίας (καταδεικνύοντας πως οι εργάτες είναι αυτοί που κινούν την παραγωγική διαδικασία με τον μόχθο τους, αυτοί που παράγουν τα πάντα και παίρνουν μονάχα ψίχουλα), ένα ισχυρό όπλο που μπορεί να παίξει καταλυτικό ρόλο στην επαναστατική διαδικασία και την κοινωνική απαλλοτρίωση των μέσων παραγωγής για την αυτοδιαχείρισή τους. Οι ξεπουλημένοι συνδικαλιστές της ΓΣΕΕ και της ΑΔΕΔΥ έχουν το θράσος να μιλάνε για απεργία, τη στιγμή που σφύριζαν αδιάφοροι, όταν μεταξύ των προαπαιτούμενων της 3ης αξιολόγησης, τα οποία υπερψηφίστηκαν, ήταν και η ουσιαστική κατάργηση της απεργίας, καθώς ως προϋπόθεση για την κήρυξη απεργίας από πρωτοβάθμια σωματεία τίθεται πλέον η έγκριση από το 50%+1 των εγγεγραμμένων μελών, αντί της ισχύουσας εξασφάλισης της πλειοψηφίας των μελών που παρίστανται στη γενική συνέλευση του σωματείου. Αυτή η ρύθμιση καθιστά τυπικά αδύνατη την κήρυξη απεργιών, προσφέροντας απλόχερα στα αφεντικά το «δώρο» της ανεμπόδιστης -από τις κινητοποιήσεις των εργατών- άντλησης υπεραξίας. Αυτό σημαίνει πως μπροστά στην εργοδοτική αυθαιρεσία, στις εντατικοποιημένες και ελαστικές σχέσεις εργασίας, αλλά και μπροστά στην όξυνση της οικονομικής εκμετάλλευσης, η μαχητική συνδικαλιστική απάντηση θα έχει χάσει ένα από τα πιο σημαντικά εργαλεία της: την απεργία.
 
Στις 30/5 σαμποτάρουμε τα κελεύσματα της διαταξικής ειρήνης και της εθνικής ενότητας. Δείχνουμε ανυπακοή στις υποδείξεις των αφεντικών απέχοντας από το πανηγύρι των αστικοποιημένων εργατικών συνομοσπονδιών. Δυναμώνουμε την κοινότητα των ταξικών μας συμφερόντων μέσα από την αδιαμεσολάβητη δράση και την αυτοοργάνωση στους χώρους της δουλειάς, με συνεκτικό κρίκο την αλληλεγγύη και την αλληλοβοήθεια μεταξύ των ανθρώπων της τάξης μας.
 
Για να μη ζήσουμε σαν δούλοι και να μη γεράσουμε επαίτες οφείλουμε να οργανώσουμε την κοινωνική και ταξική αντεπίθεσή μας ενάντια σε κράτος και κεφάλαιο. Να οργανωθούμε σε σωματεία βάσης, τη στιγμή που ο γραφειοκρατικός-καθεστωτικός συνδικαλισμός αποτελεί τροχοπέδη για τους εργατικούς αγώνες, διότι αποτελεί έναν πόλο διαταξικής ειρήνης και συναίνεσης στις πολιτικές κοινωνικής και εργατικής εξόντωσης, ενώ την ίδια στιγμή συντηρούνται παρασιτικά «επαγγελματίες συνδικαλιστές» και χτίζονται πολιτικές καριέρες από επίδοξους αριβιστές πάνω στις πλάτες των εργατών. Να κάνουμε λοιπόν τον συνδικαλισμό αδιάλλακτο και μαχητικό, επικίνδυνο για τα αφεντικά, τις γενικές απεργίες, διαρκείας και όχι θεαματικές τουφεκιές στον αέρα για να ολοκληρωθεί η συνδικαλιστική υποχρέωση.
 
Απέναντι στη βαρβαρότητα του σύγχρονου ολοκληρωτισμού, μέσα από την ακηδεμόνευτη κοινωνική και ταξική οργάνωση και αντεπίθεση από τη βάση, χωρίς ηγέτες και αντιπροσώπους, ο μετασχηματισμός των υπαρχουσών παραγωγικών και κοινωνικών σχέσεων, διέρχεται μέσα από την καταστροφή του κράτους και του καπιταλισμού δια της κοινωνικής επανάστασης. Για να φτιάξουμε έναν κόσμο για όλους και όχι για λίγους. Έναν κόσμο όπου ο καθένας θα παράγει ανάλογα με τις δυνατότητές του και θα λαμβάνει σύμφωνα με τις ανάγκες του. Έναν κόσμο όπου θα παύσει η εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο, φύσης από άνθρωπο και η εξουσία ανθρώπου πάνω σε άνθρωπο. Αγωνιζόμαστε για μια κοινωνία πανανθρώπινης χειραφέτησης, ελευθερίας, ισότητας και αλληλεγγύης, όπου οι ομοσπονδίες των αυτοδιευθυνόμενων κομμούνων και των ελεύθερων ενώσεων των παραγωγών θα συγκροτήσουν μια παγκόσμια συνομοσπονδία, που θα υπερβεί το βάρβαρο οργανωτικό μοντέλο κοινωνικής διάρθρωσης που συγκροτούν το κράτος και ο καπιταλισμός, με σκοπό την ολόπλευρη ανάπτυξη και ικανοποίηση των αναγκών και των επιθυμιών της ανθρώπινης προσωπικότητας.
 
ΚΑΜΙΑ ΕΙΡΗΝΗ ΜΕ ΤΑ ΑΦΕΝΤΙΚΑ ΚΑΙ ΤΑ ΤΣΙΡΑΚΙΑ ΤΟΥΣ
 
ΕΘΝΙΚΗ ΕΝΟΤΗΤΑ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΣΥΝΑΙΝΕΣΗ ΣΤΗΝ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΗ ΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΣΗ
 
ΕΜΠΡΟΣ ΓΙΑ ΕΝΑΝ ΑΚΗΔΕΜΟΝΕΥΤΟ, ΜΑΧΗΤΙΚΟ ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΜΟ ΒΑΣΗΣ
 
 
Αναρχική Ομοσπονδία
anarchist-federation.gr
anarchist-federation@riseup.net
twitter: twitter.com/anarchistfedGr
fb: facebook.com/anarxikiomospondia2015/
 

Εικόνες:

O σχολιασμός έχει απενεργοποιηθεί.

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License