Η αφήγηση του Γιάννη Σερίφη για τις Φυλακές της Αίγινας

Δημοσιεύεται στο 6ο τεύχος της Σχεδίας, απόσπασμα της συνέντευξης του Γιάννη Σερίφη. Σε μορφή pdf μπορείτε να τη διαβάσετε, ολόκληρη, στις σελίδες 89-101 του περιοδικού "σχεδία στ' ανοιχτά της Αίγινας. ΓΚ https://sxedia.espivblogs.net/files/2010/02/SXEDIA-6.pdf

«Στη φυλακή ήμουνα με ποινικούς κρατούμενους. Δεν υπήρχαν πολιτικοί κρατούμενοι. Αργότερα ήρθε ο Φίλιππος Κυρίτσης, με ένα άλλο παιδί από την Κρήτη που ουσιαστικά τον είχε καρφώσει. Δεν τον είχα δει στον Κορυδαλλό αφού μόλις είχε έρθει αλλά μετά πήγε στην Αίγινα αλλά δεν μας είχαν στην ίδια ακτίνα. Η Αίγινα είχε μικρούς θαλάμους που μέσα στοιβάζανε 10-15 ανθρώπους. Με έβαλαν στην 4η ακτίνα με τους βαρυποινίτες σε ένα θάλαμο με ξένους από διάφορες χώρες για να μην μπορώ να συνεννοηθώ με έλληνες. Για κακή τους τύχη εγώ μπορούσαν να συνεννοηθώ με νοήματα είχα την τύχη να γνωρίζω γερμανικά, καταλάβαινα λίγα αγγλικά και αρχίζω να συνεννοούμαι με τους ανθρώπους. Οι άνθρωποι ήταν κατατρομαγμένοι, ήταν η εποχή των Πειθαρχικών Φυλακών στην Κέρκυρα, όλα τα μεγάλα μαχαίρια είχαν γίνει κότες γιατί φοβόντουσαν τη μεταγωγή τους εκεί. Οι συνθήκες εκεί απ’ ότι μου είχαν πει ήταν κόλαση. Μόλις κατέβαιναν για τη Φυλακή μέχρι τρεις μέρες τους σκοτώνανε στο ξύλο, τους έκαναν βασανιστήρια. Όσοι μου το διηγούντανε τους έπιανε κρίση. Εγώ δεν καταλάβαινα τίποτε. Λόγω της στάσης μου αισθανόντανε ότι ήμουνα θηρίο. Άρχισα να συνεννούμαι, άρχισαν και με συμπαθούσανε, άλλαξε το κλίμα. Μόλις κατάλαβαν ότι δεν έγινε ο σκοπός τους με πήραν άρον-άρον και με πήγαν σε αν θάλαμο με έλληνες νεαρούς. Όλοι ήτανε για διάφορα ποινικά ζητήματα. Άλλοι είχαν σκοτώσει, άλλοι ήτανε νταβατζήδες, και τι δεν έβρισκες εκεί μέσα. Όταν πρωτοπήγα στο θάλαμο, δεν μιλούσε κανένας με τον άλλον. Δεν κάθονταν μαζί ποτέ. Δεν αντάλλασσαν κουβέντα. Δεν είχανε μες στο θάλαμο ούτε αυτά που δικαιούνταν: ένα τραπεζάκι, μια καρέκλα να κάτσουν, ραδιοφωνάκι είχανε αλλά έπρεπε να ακούσουνε κανονισμένες εκπομπές. Αν ακούγανε ξένη την απαγορεύανε. Τους χαιρετάω τους μιλάω αλλά δεν απαντούσε κανείς. Μιλούσα μια ολόκληρη βδομάδα μόνος μου δυνατά μέσα στο θάλαμο: τους έλεγα τα δικαιώματά τους, για αυτά που χρειάζονταν: ένα τραπέζι, ένα μολύβι, ένα χαρτί, μια τηλεόραση, για τα μπάνια Τους έλεγα για τα κοινωνικά προβλήματα που υπήρχαν έξω τους ρωτούσα αν είχανε κάποια διαφορά απ’ έξω. Κανείς δεν απαντούσε. Τους είχα πει όλα για τα δικαιώματα ότι δεν είστε εχθροί, ότι είστε θύματα της κοινωνίας τους τα διηγήθηκα, τους αρέσαν όλα αυτά Όλοι με ακούγανε αλλά…. Τους είχαν περάσει και τον τρόμο, ότι θα έρθει ο μεγάλος τρομοκράτης, που σφάζει και ρημάζει και, και, οπότε δεν μιλούσε κανένας. Έπαιρνα και το «Ριζοσπάστη», δεν τον διάβαζα αλλά τον είχα για να τους τη σπάσω… Με υπομονή και επιμονή κατορθώθηκε και έσπασε ο πάγος και αρχίσαμε να συνεννοούμαστε σιγά-σιγά και τα πράγματα βελτιώνονταν όλο και στο καλύτερο. Προσπαθούσα να καταλάβω τι ήταν αυτό που τους έκανε να μην μπορούν να συνεννοούνται. Μετά το ανακάλυψα. Αυτοαποκαλύφθηκαν οι ένοχοι και οι υποκινητές τους. Και πως έγινε: Ένα βράδυ, ένας νεαρός συγκρατούμενος, κατά λάθοςίσως ψάχνοντας στο ραδιάκι του πέφτει σ’ έναν ξένο σταθμό. Σε μια στιγμή πετιέται ένας παλιός κρατούμενος, Χριστοδούλου τον έλεγαν, πολλά χρόνια ήταν εκεί και του είχαν δώσει ένα κινητό κυλικείο και μας έκανε τους καφέδες ο μεγαλύτερος στην ηλικία 45-50 χρονών και του λέει «Κλείσ’ το ρε είναι η ‘φωνή της Αλήθειας’. Του ορμάω πάνω του: εσύ ρε καθίκι δημιουργείς το πρόβλημα, που χαφιεδίζεις εδώ μέσα;.. Φώναζε αυτός βοήθεια. Έρχονται οι φύλακες, με απειλούν στην αρχή, τους βάζω ζήτημα: «Ή αυτός ή εγώ εδώ μέσα». Με τα πολλά τον εξαφανίζουν από κει, ενθαρρύνονται οι υπόλοιποι, έρχονται δίπλα μου. Μου εξομολογήθηκαν τι είχε συμβεί και πως τους έβαζαν να χαφιεδίζει ο ένας τον άλλον και άλλες ιστορίες. Άρχισε να ανατρέπεται η κατάσταση. Τον ξαναφέρανε εκεί. Έγινε τελείως διαφορετικός, την άλλη μέρα μου ‘φερε και καφέ κι αυτός πιο δίπλα να μου χαμογελάει. Του πέταξα τον καφέ στα μούτρα του και του λέω: καθίκι μακριά από δω. Προσπάθησε να δικαιολογηθεί και ότι τον βάζανε να κάνει διάφορα, τέλος πάντων τα πράγματα διορθώθηκαν. Τα παιδιά όλα με στηρίξανε. Το άλλο επεισόδιο: μας είχαν φέρει τσάι και ήτανε νερό. Μεγάλη κομπίνα με τις προμήθειες και τα τρώγανε. Και του λέω του αρχίμπατσου εκεί: Τι είναι αυτό ρε; Αυτό είναι τσάι ή νερό; Δεν απαντάει και ξαναρωτάω το ίδιο. Μου λέει: δεν βλέπεις; Είναι τσάι. Δίνω μια κλοτσιά πέφτει κάτω το καζάνι. Φωνάζουνε ότι θα μου κάνουνε, θα μου ράνουνε και όλοι οι κρατούμενοι μέσα στους θαλάμους κοιτάζανε εκεί, τους είχα πει για τις προμήθειες τους είχα πει για όλα. Δημιουργήθηκε πρόβλημα. Θέλουν να με πάνε στο πειθαρχείο. Γίνεται σαματάς. Κάποιοι πήγαν στη Διεύθυνση, είπανε τα γεγονότα. Με καλεί ο διευθυντής, με καλούνε να πάω, εγώ αρνούμαι και λέω όποιος θέλει να έρθει εδώ να με δει. Ο φόβος τους μεγάλωσε γιατί κάτι προστέθηκε στις απ’ έξω κινήσεις. Υπήρχε πια φωνή. Οι κρατού- μενοι όταν τα ακούσανε όλα αυτά, κάτι τύποι τεράστιοι με κάτι μπράτσα να! ενθαρρύνθηκαν. Άλλαξε το κλίμα όλο. Μετά έρχεται ο διευθυντής και μου λέει: Εσύ Σερίφη, εγώ ποιος είμαι, ο υποσερίφης; Δεν ξέρω λέω ποιος μαλάκας είσαι, εγώ δεν έκανα καμιά αίτηση να με φέρουν εδώ πέρα και ούτε θέλω να δω κανέναν. Είμαι ο διευθυντής. Γιατί μας προκαλείς; Θέλεις να γίνεις ήρωας; Α! εσύ είσαι του λέω. Αντί τσάι μας φέρνεις νερό. Έχεις αυτά τα χάλια στη φυλακή, δεν έχουν ένα τραπέζι να κάτσουν οι άνθρωποι εδώ. Φυλακή είναι αλλά μέσα σ’ αυτήν την ακτίνα που μας έχεις φυλακισμένους -πολύ μικρός χώρος-. Του είπα για τα δικαιώματα των παιδιών. Έγινε πολύ έντονη συζήτηση μπροστά σε όλους. Απολογήθηκε ότι τα φτιάχνει και τα χαλάνε. Θα τα ξαναφτιάξεις Ε του λέω, τα δικαιούνται. Εσύ τα φτιάχνεις; Οι ίδιοι τα φτιάχνουν. Το χεις δει το μπάνιο; Έχεις δει την τουαλέτα; Γιατί είχαμε μια του- αλέτα έξω, δέκα άνθρωποι, την τρώγαμε στη μούρη. Τα είπα όλα αυτά. Έφερε ότι του ζητήσαμε, επιτράπηκε η τηλεόραση, βιβλία, άρχισα να φέρνω στα παιδιά βιβλία. Τους ενδιέφερε μετά από τέτοια συζήτηση, παρήγγειλα και μου έφεραν, ακούγαμε ραδιόφωνο και ότι θέλαμε Το ‘φτιαξε το μπάνιο, άλλαξε κάπως. Έσπασε ο πάγος! Άρχισε αυτός ο αγώνας να έχει κάποιους καρπούς με τους συγκρατούμενούς μου. Στον προαυλισμό η συναναστροφή μας είναι πολύ καλή. Με εκτιμούν και με αγαπούν. Να φανταστείς ότι ήταν ένας γύφτος που ήταν για ναρκωτικά και μου λέει: με έχουνε βάλει από την αρχή να παρακολουθώ τι λες μου λέει και να πάω να τους τα λέω. Να πας να τους τα λες. Δεν ακούς τι λέμε; Ναι απάντησε. Ε! να πας να τους τα λες αυτά που λέμε… Να φανταστείς ότι μάθαμε για ένα φύλακα ο οποίος τους τα πέταξε στα μούτρα κι έφυγε! Κάναμε συζητήσεις και συζητήσεις πολιτικές. Κι ερχόταν και μπατσάκια ο ένας φύλαγε στην πόρτα και οι άλλοι ακούγανε με ενδιαφέρον ότι συζητούσαμε. Παρακολουθούσε κι ο αρχιφύλακας. Τους λέγαμε τι φυλάνε, τι σωφρονίζουν, μιλάμε για συζητήσεις κάθε μέρα.

Είχε γίνει ένα άλλο επεισόδιο με τον Φίλιππο Κυρίτση. Μαθαίνω ότι τον βάζουν στο πειθαρχείο. Ήταν σε άλλη ακτίνα και αρχίζω τις φωνές γιατί δεν μ’ αφήναν να βγω από την ακτίνα. (Και στον Κορυδαλλό και στην Αίγινα μόλις με πήγαν στις Φυλακές απαγορεύσαν να πηγαίνουν οι κρατούμενοι από τη μια ακτίνα στην άλλη-πριν από την κράτηση μου τους επιτρέπανε). Με κυκλώνουν σ’ ένα ξεχωριστό θάλαμο που είχαν-είχαν μαζευτεί σχεδόν οι μισοί δεσμοφύλακες και με απειλούσαν, τάχα ο ένας κρατούσε τον άλλον…Τελικά δεν μ’ ακουμπήσανε δεν τόλμησαν τίποτα να μου κάνουν. Μου είπαν ότι ο Φίλιππος βγήκε, το έμαθα και από άλλους κρατούμενους, τέλος πάντων έληξε κι αυτή η ιστορία και ξαναπήγα στο θάλαμό μου. Πολλά επεισόδια έγιναν στις Φυλακές της Αίγινας. Αργότερα ήρθε εκεί ο Μιχάλης Πρέκας της Βαγγελιώς Βογιατζή. Ήταν νεαρούλης τον είχαν πιάσει για κάποια αυτοκίνητα που έκλεβε και ήταν σκληρό παιδάκι. Έφτιαχνε τα ραδιόφωνα εκεί…Ήρθε εκεί που θα άρχιζε η δίκη. Αυτούς που γνώρισα ήταν δυο γερμανοί και πολύ καλά παιδιά. Ο Χρίστιαν, γερμανοελβετός, ήταν λεβαντάνθρωπος. Τον είχαν πιάσει για χρήση χασισιού και τον δίκασαν σε 9 χρόνια φυλακή, ήταν πάρα πολύ ευαίσθητο άτομο. Ήταν ένας ανοιχτός άνθρωπος. Δεν είχε χρήματα, δεν είχε υπεράσπιση και προσπαθούσε μέσω της πρεσβείας. Τον λασπολόγησαν μερικοί ότι συνεργάστηκε με τις αρχές. Όταν το έμαθα έκανα με μερικούς φασαρία, μην το ξαναπείτε αυτό-ο άνθρωπος είναι καθαρός. (Ο Φίλιππος Κυρίτσης έχει βγάλει την κόρη του Χριστίνα τιμητικά. Είχαν γίνει πολύ φίλοι, αδελφικοί). Επειδή ήταν μόνος του μαζί με τον Χανς ήταν πολλοί κολλητοί μου. Τους μοίραζα ότι μου ‘φερνε η Ντίνα, τα μοίραζα σ΄ αυτούς που δεν είχανε. Οι άνθρωποι αυτοί δεν είχανε ποτέ επισκεπτήριο και μ’ αγαπούσανε που ήξερα γερμανικά και ήμουν αυτός που ήμουν. Το πήραν χαμπάρι δεν μας βάζανε στον ίδιο θάλαμο. Είχαμε συμφωνήσει ότι μόλις βγει θα συναντηθούμε έξω από τη φυλακή. Θα τον φιλοξενούσα και μετά θα πηγαίναμε μαζί στη Γερμανία και στην Αυστρία. Μέ- σα στη φυλακή αυτοκτόνησε προς το τέλος της ποινής του. Μια μέρα τον βρήκαν κρεμασμένο. Δεν άντεξε γιατί δεν το έκανε αυτό το πράγμα. Γνώρισα το Θοδωρή Τσουβαλάκη, ο οποίος ήταν πολύ καλός συγκρατούμενος, αλληλέγγυος και πολιτικοποιήθηκε μέσα στη φυλακή και παραμένει. »

Άλλοι πολιτικοί συγκρατούμενοι

«Μετά από λίγο καιρό είχαν γίνει επεισόδια στη Θεσσαλονίκη και στην Αθήνα σε διαδηλώσεις και είχαν συλλάβει τον Γιώργο Καραμπελιά και το Γιάννη Φελέκη. Τον Καραμπελιά τον είχαν στη Θεσσαλονίκη στην αρχή και μετά τον φέρανε στον Κορυδαλλό που έμεινε 1 με 2 μήνες. Εκεί βρέθηκα με το Γιώργο που ήταν σε άλλη ακτίνα. Ζήτησα να τον δω και με μεγάλη φασαρία το δέχτηκαν και με πήγαν συνοδεία και ήρθε κι αυτό μια φορά σ’ εμένα. Ο Φελέκης μου έστειλε μηνύματα από την Αίγινα. Άλλοι πολιτικοί κρατούμενοι ήταν οι Κυρίτσηδες. Η Σοφία ήταν στις Γυναικείες Φυλακές. Με το Φίλιππο βρεθήκαμε στον Κορυδαλλό και μετά σε άλλη ακτίνα στην Αίγινα. Άλλοι ήταν ο Παπαδόπουλος, δημοσιογράφος όπως και μια άλλη ομάδα παιδιών του αντιεξουσιαστικού χώρου για επεισόδια…»

Οι ανθρωποφύλακες…

Γιάννης: «Εγώ δεν είχα περάσει από Ασφάλεια άλλη φορά…Η συμπεριφορά των δεσμοφυλάκων ήταν ψυχρή αλλά όχι βιαία. Ήταν μαζί μου πάρα πολύ προσεχτιοί και αυτό οφείλεται στην ανάπτυξη του κινήματος αλληλεγγύης και αυτό ήταν ένας από τους παράγοντες. Με μισούσαν αλλά δεν μπορούσαν να το κάνουν πράξη. Είχαν μείνει πάντα στις απειλές. Δεν με αγγίξανε δεν με χτυπήσανε σε καμιά περίπτωση. Κατά τ’ άλλα ήταν βάρβαροι αλλά όχι σαν την Κέρκυρα. Δεν ξέρανε πως θα μου συμπεριφερθούν και μου φέρνονταν υποκριτικά ‘καλά’. Η παρουσία μου τους εμπόδιζε. Στον Κορυδαλλό επιτέθηκε άδικα ένας φύλακας σε έναν ανθρωπάκο που πήγε να ποτίσει και του όρμησα κι αυτός άλλαξε 180 μοίρες: «Μα κύριε Σερίφη δεν με ρώτησε…» «Τι να σε ρωτήσει ρε κάθαρμα; Βλέπεις έναν άνθρωπο που είναι μεσήλικας και είναι πατέρας σου και…» Είχαν μια διακριτικότητα απέναντί μου.

Στην ασφάλεια όταν με συλλάβανε με είχαν σ’ ένα κλουβί στο τελευταίο όροφο. Έβλεπα όμως από το παράθυρο κάτω. Ήταν μαζεμένοι καμιά εικοσαριά μπάτσοι και μου έστελναν μα το κεφάλι απειλητικά μηνύματα. Τους στέλνω κι εγώ ένα μήνυμα ότι τους ‘γράφω’ και αυτοί αναστατώθηκαν που εγώ μέσα από το κλουβί τους έκανα τέτοια χειρονομία Δίπλα σ’ αυτό το κλουβί ήταν ένα άλλο κλουβί και μέσα σ’ αυτό είχαν φέρει ένα που είχαν φέρει για κλοπές. Κάθε τόσο ερχότανε ένας γορίλας βασανιστής της ασφάλειας και του ‘κανε μια χειρονομία «έλα». Μόλις το ‘βλεπε αυτός έβαζε τα κλάματα, φώναζε έκανε υστερίες. Έγινε αυτό μια, δυο, τρεις, μόλις τον βλέπω και κάνει αυτή τη χειρονομία του λέω: «εμένα φωνάζεις»; Δεν μου απαντάει. Του ξαναλέω, «εμένα φωνάζεις»; Δεν μου απαντάει. «Ρε καθίκι σε γνωρίζω, του λέω. Νομίζεις πως δεν ξέρω ποιος είσαι»; Αναστατώθηκε αυτός: «που με ξέρεις»; «Τι δουλειά κάνουμε ρε, δεν ξέρω ποιος είσαι»; Οπότε αυτός τα έχασε, ούτε τον πιτσιρικά πήρε. Εξαφανίστηκε δεν τον ξαναείδα. Το πιτσιρικά τον πήραν αμέσως. Θέλανε να μου σπάσουν το ηθικό….

Θυμάστε που είχε γίνει η πλημμύρα στον Πειραιά. Εγώ ήμουν μέσα όταν έγινε εκείνη η μεγάλη καταστροφή. Ήταν ένας μπά- τσος φύλακας εκεί ο οποίος έλεγε «θα μας κάψει ο Θεός, από αυτούς του παλιάνθρωπους». Του λέω: «καριόλη δεν θα φύγει κανείς, μόνο εγώ θα φύγω από δω. Θα ψοφήσετε όλοι». Φοβήθηκε πήγε να βρει τον άλλο τον αρχιφύλακα…»

…και τα βασανιστήρια…

«Βασανιστήρια στις Φυλακές γίνονταν, και στην Αίγινα στα πειθαρχικά κελιά αλλά και στον Κορυδαλλό στα υπόγεια, εκεί που σήμερα είναι οι γκρίζοι τάφοι που ζουν οι πολιτικοί κρατούμενοι για την υπόθεση της 17 Νοέμβρη και του ΕΛΑ. Στο Κορυδαλλό ακούγανε τις φωνές. Γίνονταν βασανιστήρια σ’ όλες τις φυλακές. Ο μεγάλος τρόμος όμως των κρατουμένων ανά την Ελλάδα ήταν η Κέρκυρα και ο Γεντή Κουλέ. Το πειθαρχείο και ο σταυρός (ένα παλούκι στο οποίο δένονταν οι ατίθασοι κρατούμενοι με διαταγή του διευθυντή-έχει γράψει σχετικά ο Λεωνίδας Χρηστάκης στο τεύχος 5 της Σχεδίας) ήταν φόβος και τρόμοςστις φυλακές της Αίγινας. Ήταν η εποχή των πειθαρχικών φυλακών. Μετά από την Κέρκυρα ήταν η Αίγινα αλλά όχι σαν την Κέρκυρα. Δεν τους δένανε όλους στο σταυρό. Όσοι μιλούσαν γα το μαρτύριο του σταυρού το λέγανε και τρέμανε. Μην ξεχνάμε ότι εκεί ήταν κι ένας που είχε τραυματίσει ένα φύλακα δεν τον θυμάμαι. Υπήρχε και η τρίτη πτέρυγα που ήταν οι χουντικοί. Ήταν ο Λαδάς, ο Θεοφιλογιαννάκος, τον Αντωνόπουλος ο οποίος ήταν κατά τη διάρκεια της δικτατορίας διώκτης μου. Δεν τους βλέπαμε αλλά εγώ τους είχα δει στη βιβλιοθήκη. Δεν είχα πάει ποτέ στο γιατρό στην Αίγινα.

Προσθέστε περισσότερες πληροφορίες

To μέγιστο μέγεθος των αρχείων είναι 16ΜΒ. Επιτρέπονται όλες οι γνωστές καταλήξεις αρχείων εικόνας,ήχου, βίντεο. ΠΡΟΣΟΧΗ! Για να υπάρχει η δυνατότα embed ενός video πρέπει να είναι της μορφής mp4 ή ogg.

Νέο! Επιλέξτε ποιά εικόνα θα απεικονίζεται στην αρχή του σχόλιου.

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License