Η δήλωση της συντρόφισσας Μ.Σ. στο δικαστήριο για τις 6 Δεκέμβρη '16

Το βράδυ της 6ης Δεκέμβρης 2016 ήμουν στο δρόμο στα Εξάρχεια, στη καλεσμένη συγκέντρωση, για να υπερασπιστώ τη μνήμη της δολοφονίας του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου από αστυνομικούς στις 6/12/08, να υπερασπιστώ τη γειτονιά των Εξαρχείων, όχι απλά γιατί είναι γειτονιά μου, αλλά και γιατί αποτελεί ζωτικό χώρο του κοινωνικού κινήματος, να υπερασπιστώ όλα αυτά από την αστυνομική πολιορκία που ήταν δεδομένο ότι θα γίνει και που ήδη ήταν σε εξέλιξη.

Το βράδυ της 6ης Δεκέμβρης 2016 ήμουν στο δρόμο στα Εξάρχεια, στη καλεσμένη συγκέντρωση, για να υπερασπιστώ τη μνήμη της δολοφονίας του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου από αστυνομικούς στις 6/12/08, να υπερασπιστώ τη γειτονιά των Εξαρχείων, όχι απλά γιατί είναι γειτονιά μου, αλλά και γιατί αποτελεί ζωτικό χώρο του κοινωνικού κινήματος, να υπερασπιστώ όλα αυτά από την αστυνομική πολιορκία που ήταν δεδομένο ότι θα γίνει και που ήδη ήταν σε εξέλιξη.

Επειδή εδώ σ' αυτό το δικαστήριο έχουν ειπωθεί ελάχιστα για τους λόγους για τους οποίους βρισκόμαστε στους δρόμους κάθε 6 Δεκέμβρη, οφείλω να τα πω. Εξίσου, οφείλω να τοποθετηθώ γιατί το κράτος εξαπολύει μια τέτοια πολιορκία στα Εξάρχεια κάθε 6 Δεκέμβρη αλλά και κάθε μέρα.

Επειδή δεν είναι τυχαίο το ότι στον καθεστωτικό δημόσιο λόγο γίνεται ελάχιστη αναφορά στους λόγους της κινητοποίησης, αντίθετα, είναι σκόπιμο και εντάσσεται σε μια διαρκή επιχείρηση εξάλειψης αυτής της μνήμης από το συλλογικό μας βίωμα. Ήταν ενδεικτική η μαρτυρία ενός από τους αστυνομικούς των ΜΑΤ, στη πρώτη μέρα αυτής της δίκης, ο οποίος είπε, “δεν ξέρω γιατί συγκεντρώθηκαν εκείνη τη μέρα και δεν με ενδιαφέρει κιόλας”. Δεν ξέρει δηλαδή ότι αυτή τη μέρα θυμόμαστε και τιμούμε έναν νεκρό που δολοφονήθηκε από τους συναδέλφους του στα όργανα της τάξης, τα οποία συνεχίζουν το ίδιο έργο, δηλαδή τη τρομοκρατία και καθυπόταξη όσων αγωνίζονται και αντιστέκονται απέναντι σε ένα άδικο σύστημα. Δεν ξέρει και δεν τον ενδιαφέρει. Γιατί να τον ενδιαφέρει άλλωστε αφού η δουλειά του δεν είναι να σκέφτεται αλλά να εκτελεί εντολές. Γι' αυτό πρέπει σε κάθε ευκαιρία, και κυρίως όταν μας δίνεται το βήμα να το κάνουμε, να λέμε και να ξαναλέμε τι έγινε στις 6 Δεκέμβρη του '08, γιατί έγινε, και γιατί έγινε στα Εξάρχεια.

Το βράδυ της 6ης Δεκέμβρη 2008 ο ειδικός φρουρός Κορκονέας μαζί με το συνάδελφό του Σαραλιώτη οι οποίοι διέρχονταν με περιπολικό τα Εξάρχεια, πυροβόλησε και σκότωσε τον 15 χρονο μαθητή, αντιεξουσιαστή Αλέξη Γρηγορόπουλο που βρισκόταν με παρέα του στο πεζόδρομο της Μεσολογγίου. Η αφορμή που χρησιμοποιήθηκε ως 'δικαιολογία', ήταν ότι ο Αλέξης και η παρέα του δεν στάθηκαν παθητικοί στην πρακτική αυτή της αστυνομίας να περιπολεί τις γειτονιές, και ειδικότερα τα Εξάρχεια με σκοπό τον έλεγχο και τη τρομοκρατία των κατοίκων και των θαμώνων, αλλά αντιθέτως αμφισβήτησαν αυτή τη πρακτική. Πώς; φωνάζοντας συνθήματα και πετώντας ένα πλαστικό μπουκάλι στο διερχόμενο περιπολικό. Γι' αυτή την ελάχιστη και δίκαιη αντίστασή του ο Αλέξης πλήρωσε με τη ζωή του. Δεν ήταν ένα τυχαίο ή μεμονωμένο περιστατικό, και ο Κορκονέας δεν ήταν ένας διαταραγμένος, όπως θέλανε να τον παρουσιάσουν οι υπερασπιστές του μετά. Αντιθέτως, αυτή η πράξη ήταν η απάντηση του κράτους στην έμπρακτη αμφισβήτηση της κυριαρχίας του, από τη νεολαία στη προκειμένη περίπτωση. Γι' αυτό ακριβώς το λόγο, δεν ήταν τυχαίο ούτε το σημείο της δολοφονίας, αλλά συνέβη στα Εξάρχεια. Γιατί στα Εξάρχεια; Επειδή, τόσο ιστορικά όσο και σήμερα τα Εξάρχεια αποτελούν έδαφος κοινωνικής αντιστασιακής αυτοοργάνωσης ενάντια σ' αυτή τη κυριαρχία, την αδικία της και την εκμετάλλευσή της, και ως τέτοιο βρίσκεται διαρκώς στο στόχαστρο της καταστολής με όλα της τα μέσα (ΜΜΕ, στρατιωτικά μέσα, ναρκωτικά, μαφίες, εξευγενισμός, μετρό). Η πολιορκία των Εξαρχείων έχει μια ιστορική συνέχεια από τη μεταπολίτευση μέχρι σήμερα, με το ίδιο πολιτικό υπόβαθρο, δηλαδή τον έλεγχο και την εξάλειψη ενός εδάφους αντίστασης, με απώτερο σκοπό τον έλεγχο και την καταστολή των κοινωνικών αντιστάσεων συνολικά.

Το συγκεκριμένο γεγονός, η δολοφονία του Γρηγορόπουλου, εντάσσεται μέσα σ' αυτή τη συστηματική κρατική επιχείρηση. Μια κρατική δολοφονία, δεν απευθύνεται μόνο στο σώμα το οποίο σκοτώνει, αλλά σε όλο το κοινωνικό σώμα. Μας υπενθυμίζει καταρχάς τη βασική συνθήκη της υποτέλειάς μας στο κράτος. Διότι η κυριαρχία θεμελιώνεται στον απόλυτο έλεγχο που ασκεί το κράτος πάνω στη ζωή και το θάνατό μας και στο μονοπώλιο της βίας που διεκδικεί για να διατηρεί αυτόν τον έλεγχο. Έτσι, όταν το κράτος δολοφονεί το κάνει για να σπείρει τον τρόμο σε όσους τολμούν να αμφισβητήσουν τη κυριαρχία του και τελικά για να σπείρει το τρόμο μαζικά σε όλη τη κοινωνία. Είναι ένα μήνυμα προς όλη τη κοινωνία.

Αυτό φαίνεται και εκ του αποτελέσματος, δηλαδή, απ' το γεγονός ότι η κοινωνία έτσι ακριβώς εξέλαβε το μήνυμα της δολοφονίας. Μόνο που αντί να τρομοκρατηθεί, εξαγριώθηκε και κατέβηκε μαζικά στους δρόμους και είχαμε τη μεγαλύτερη και πιο δυναμική κινητοποίηση στη ιστορία της μεταπολίτευσης. Ήταν μια κοινωνική εξέγερση που άφησε ιστορική παρακαταθήκη. Και γιατί μέσα από αυτή την εξέγερση γεννήθηκαν πλήθος εγχειρημάτων κοινωνικής αυτοοργάνωσης, συνελεύσεις γειτονιών, καταλήψεις, αγωνιστική εμπειρία και δεσμοί αλληλεγγύης και τόσα άλλα, αλλά και γιατί ενέπνευσε τα κινήματα παγκόσμια, από την Αμερική με το κίνημα Occupy μέχρι την αραβική άνοιξη. Ξαναξύπνησε τη δυνατότητα των από κάτω να πάρουν τις ζωές τους στα χέρια τους. Αυτό ήταν άλλωστε και το κοινωνικό αίτημα της εξέγερσης.

Τι συμβαίνει έκτοτε; Μπαίνουμε σε εποχή, της λεγόμενης κρίσης, δηλαδή, σκληρής και ολομέτωπης επίθεσης από το κράτος προς όλα τα κατώτερα στρώματα. Απανωτά μέτρα λιτότητας, κατάργηση όσων έχουν κερδηθεί με αγώνες από το εργατικό κίνημα, ποινικοποίηση της συνδικαλιστικής δράσης, μειώσεις μισθών, μαζικές απολύσεις, λεηλασία δημόσιων πόρων για κερδοσκοπία, πλειστηριασμοί κατοικιών. Όλα αυτά που προωθούν τη φτωχοποίησή μας και καθιστούν την επιβίωση προνόμιο των λίγων. Σε αυτές τις συνθήκες οι οποίες εντείνονται προς το χειρότερο για τους περισσότερους από εμάς, είναι φυσικό και επόμενο να πληθαίνουν οι κοινωνικές αντιστάσεις, και κυρίως είναι φυσικό και επόμενο ότι ένα τέτοιο σύστημα, που είναι σαφές σε όλους ποιανού συμφέροντα προασπίζεται, να χάνει κάθε κοινωνική νομιμοποίηση. Αυτό οι κρατούντες-προύχοντες το αντιλαμβάνονται ως άμεση απειλή για τους ίδιους. Γι' αυτό και σκληραίνουν τη καταστολή σε όλα τα επίπεδα.

Δεν είναι καθόλου τυχαίο το ότι από το 2008 ο στρατός προετοιμάζεται για να αντιμετωπίσει τον 'εσωτερικό εχθρό'. Αυτά τα καταγγέλλουν οι ίδιοι οι φαντάροι, πώς το '08 αλλά και το Φλεβάρη του '12 βρίσκονταν σε 'πορτοκαλί συναγερμό' και πώς τα τελευταία χρόνια κάνουν ασκήσεις για το αστικό πεδίο μάχης με σενάρια μαζικές διαδηλώσεις, εκκενώσεις κτιρίων και εργοστασίων (πχ ΒΙΟΜΕ) και πιθανές εξεγέρσεις μεταναστών στα στρατόπεδα συγκέντρωσης. Αλλά και πώς η αστυνομικές δυνάμεις εκπαιδεύονται στα ίδια πεδία με στρατιωτικούς όρους. Άλλωστε, ο μόνος τρόπος με τον οποίο μπόρεσαν όλες οι διαδοχικές κυβερνήσεις των τελευταίων χρόνων να περάσουν το ένα μνημόνιο μετά το άλλο ήταν η βίαιη καταστολή των μαζικών κοινωνικών αντιστάσεων. Και αυτό το υλοποίησαν βάζοντας μπροστά τον στρατό τους, τα ΜΑΤ και τους Δελτάδες (εκείνη τη περίοδο). Γιατί; Γιατί αυτά είναι τα όργανα εφαρμογής της μαζικής τρομοκρατίας σε όσους διαμαρτύρονται και αντιστέκονται. Τα εργαλεία τους και η πρακτική τους είναι φτιαγμένα ακριβώς για αυτόν το σκοπό. Ο χημικός βομβαρδισμός, το άγριο ξύλο πάντα με χτυπήματα στο κεφάλι, οι πλαστικές σφαίρες και κρότου λάμψης σε ευθεία βολή, όλα αυτά στοχεύουν αδιάκριτα όλους όσους είναι στο δρόμο, γι' αυτό συνιστούν όπλα μαζικής τρομοκρατίας και καταστολής.

Αυτά τα ζήσαμε όλοι, νέες και γιαγιάδες, και όχι μόνο στα Εξάρχεια. Όπως πχ, ο Γιάννης Καυκάς, διαδηλωτής, τον οποίο τον χτύπησαν τα ΜΑΤ με πυροσβεστήρα στο κεφάλι κατά τη διάρκεια αντι-μνημονιακής διαδήλωσης στο Σύνταγμα το Μάιο του '11 με αποτέλεσμα να χαροπαλεύει στην εντατική για 10 μέρες. Ή ο Δημήτρης Κοτζαρίδης, 53χρονος εργάτης, ο οποίος πέθανε από τα χημικά στο Σύνταγμα τον Οκτώβρη του '11. Όπως η αμερικανίδα αναρχική ακτιβίστρια που κατέβηκε σε διαμαρτυρία ενάντια στην επίσκεψη του ΔΝΤ τον Οκτώβρη του '10 στην Αθήνα και την οποία οι ΔΕΛΤΑδες, αφού την χτύπησαν με γκλομπ στο πίσω μέρος του κεφαλιού και έπεσε αναίσθητη, τη σύρανε στο κοντινό πεζοδρόμιο και όλοι μαζί συνέχισαν να τη χτυπάνε με γκλομπιές σε όλο το σώμα και το κεφάλι ενώ ήταν αναίσθητη! Την εγκατέλειψαν εκεί, θεωρώντας τη νεκρή, για να μη φορτωθούν τον θάνατό της. Σήμερα υποφέρει από επιληπτικές κρίσεις και μόνιμη βλάβη στην ακοή της, ενώ οι επίδοξοι δολοφόνοι της αθωώθηκαν 5 χρόνια μετά.

Γιατί αναφέρομαι σε όλα αυτά; Γιατί εδώ με κατηγορούν για βιαιοπραγίες και απόπειρα σωματικής βλάβης ενάντια σε αστυνομικούς, χωρίς κανένα στοιχείο μάλιστα. Ποιοι; Αυτοί που συστηματικά βιαιοπραγούν πάνω στα σώματά μας, πάνω στο κοινωνικό σώμα. Αυτά που αναφέρω είναι τα ελάχιστα από ένα πλήθος περιστατικών συστηματικής δολοφονικής βίας για τα οποία η αστική δικαιοσύνη δεν έχει τιμωρήσει κανέναν.

Επίσης αναφέρω τους δελτάδες, γιατί η δολοφονική τους δράση ήταν τόσο κραυγαλαία, όπως πχ. με το περιστατικό της Αγγελικής Κουτσούμπου που παρολίγο να τη σκοτώσουν πέφτοντας πάνω της με μηχανή, στη συνέχεια ξυλοκοπώντας τον άνθρωπο που έσπευσε να τη βοηθήσει, στις 6 Δεκέμβρη του 2009, πάλι σε πορεία μνήμης για τον Γρηγορόπουλο. Ήταν τόσο κραυγαλαία λοιπόν, η δράση τους, που έγινε πλατύ κοινωνικό αίτημα η κατάργησή τους σαν σώμα. Και η ψηφοθηρική παράταξη του ΣΥΡΙΖΑ τότε είχε τάξει τη κατάργησή τους στη προεκλογική του καμπάνια. Και τι έκανε; Κατήργησε την ομάδα δελτα και τους απορρόφησε όλους στα ΜΑΤ και κυρίως στις ομάδες ΟΠΚΕ. Δηλαδή τους έδωσε βαρύτερο οπλισμό και τους έστειλε να περιπολούν γειτονιές, όπως τα Εξάρχεια, όπου κυκλοφορούν σήμερα με προτεταμένα πολυβόλα όπλα.

Δομικό στοιχείο λοιπόν αυτής της συνολικότερης κατασταλτικής πολιτικής που περιγράφω είναι τα Εξάρχεια, τόσο άμεσα όσο και στο τι συμβολίζουν. Γιατί; Επειδή τα Εξάρχεια είναι ένα κεκτημένο έδαφος του κοινωνικού κινήματος. Τι σημαίνει αυτό στη πράξη; Οι συνεχείς διεργασίες κοινωνικής αντιστασιακής αυτοοργάνωσης που συντελούνται στη γειτονιά, τα δεκάδες εγχειρήματα που στεγάζονται εκεί, οι καταλήψεις, οι συλλογικές κουζίνες, βιβλιοθήκες, πολιτιστικές δομές, δομές αλληλεγγύης και συλλογικής απάντησης στις κοινωνικές ανάγκες, και η πολιτική ζύμωση όλων αυτών που δεν έχουν προνόμια μέσα στο σύστημα εκμετάλλευσης και καταπίεσης και που αγωνίζονται ενάντια σε αυτό. Και φυσικά το επίδικο για την εξουσία είναι ο αφοπλισμός όλης αυτής της ακατάπαυστης κίνησης η οποία υπερασπίζεται με σθένος το έδαφός της. Αυτά είναι ο πραγματικός στόχος της πολιορκίας των Εξαρχείων και όχι η παραβατικότητα, η εγκληματικότητα ή οι υλικές ζημιές όπως μας λένε αυτοί που δεν διστάζουν να καταστρέφουν ολόκληρα οικοσυστήματα για το κέρδος κάποιων χρυσοθήρων.

Η άμεση έκφραση λοιπόν της καταστολής είναι η διαρκής επιχείρηση στρατιωτικού ελέγχου της γειτονιάς. Αντίθετα με τη καθεστωτική προπαγάνδα που κραυγάζει για την απουσία της αστυνομίας από τα Εξάρχεια, όσοι έχουν χειροπιαστή επαφή με τη πραγματικότητα και όχι μέσω τηλεόρασης, γνωρίζουν πολύ καλά ότι τα Εξάρχεια είναι η πιο αστυνομοκρατούμενη γειτονιά της επικράτειας σε όλα τα επίπεδα. Είναι κυριολεκτικά περικυκλωμένη από σταθερά σημεία ελέγχου ΜΑΤ και ΟΠΚΕ, περιπολείται από ΟΠΚΕ όπως προανέφερα με βαρύ οπλισμό και φυσικά από ασφαλίτες όλες τις ώρες στους δημόσιους χώρους της. Όλοι αυτοί επιδίδονται τακτικά σε τυχαίους ελέγχους, προσαγωγές και συλλήψεις περαστικών, κατοίκων, θαμώνων, συχνά με βίαιη μεταχείριση και βασανιστήρια και υπό την απειλή όπλων. Όπως πχ, το πρόσφατο παράδειγμα, τον Οκτώβρη του '16 με μια παιδική θεατρική ομάδα από γειτονική κατάληψη, που τα προσήγαγαν γιατί είχαν πάνω τους πλαστικά πιστόλια για τη παράσταση, τους πήγαν στο ΑΤ Ομόνοιας όπου τους κράτησαν για ώρες χωρίς να τους αφήσουν να επικοινωνήσουν με τους γονείς τους, τους ανάγκασαν να γδυθούν και χτύπησαν όσους αρνήθηκαν. Ή άλλο παράδειγμα ενός γείτονα τον οποίον προσήγαγαν σε έλεγχο αστυνομικοί των ΟΠΚΕ και τον βασάνισαν μέσα στο τζιπ, χώνοντάς του επανειλημμένα ένα κατσαβίδι στο ήδη τραυματισμένο του πόδι και γόνατο. Εκτός αυτού ολόκληρη η γειτονιά βρίσκεται ανελλιπώς και τακτικά στο στόχαστρο του χημικού πολέμου αλλά και των εισβολών από τους δολοφόνους των ΜΑΤ με άγριο ξύλο σε όσους βρίσκονται στο δημόσιο χώρο. Αυτά τα έχω δει και τα έχω ζήσει, αλλά τα μαρτυρούν και οι περισσότεροι κάτοικοι, όπως έκαναν και οι μάρτυρες υπεράσπισής μου.

Η άλλη έκφραση της καταστολής είναι η ανελέητη μαύρη προπαγάνδα που εξαπολύεται χρόνια τώρα, με μια ιδιαίτερη ένταση το τελευταίο διάστημα, η οποία έρχεται για να νομιμοποιήσει την φυσική καταστολή, όπως την περιέγραψα. Το συκοφαντικό σενάριο είναι ότι τα Εξάρχεια είναι άνδρο εγκληματιών που κρατούν τους τρομοκρατημένους κάτοικους σε ομηρία μέσα σε ένα άβατο για την αστυνομία. Σ' αυτό το σενάριο παρουσιάζονται οι αγωνιζόμενοι κάτοικοι ως κανίβαλοι με ιδιοτελή συμφέροντα. Σ' αυτό το σενάριο αποσιωπάται πλήρως ο πραγματικός στόχος της καταστολής, όπως τον περιέγραψα, δηλαδή όλη η ζωντάνια αυτής της γειτονιάς. Ταυτόχρονα αποσιωπούνται πλήρως και τα πραγματικά ιδιοτελή συμφέροντα, όπως πχ. των διάφορων Βουλγαράκηδων και των real estate επενδυτών που αγοράζουν ολόκληρες πολυκατοικίες στη πλατεία, περιμένοντας να φέρουν το μετρό και άλλες μπίζνες, να ισοπεδώσουν το δημόσιο χώρο της γειτονιάς, καθαρίζοντάς το από οποιοδήποτε ζωντανό στοιχείο, για να εκτινάξουν τις τιμές και να εκτοπίσουν τους μη εύπορους κατοίκους. Αυτά είναι τα ιδιοτελή συμφέροντα, όπως και τα συμφέροντα των ναρκομαφιών που το ίδιο το κράτος, και η ίδια αστυνομία σπρώχνει στα Εξάρχεια δεκαετίες τώρα, και αυτό το γνωρίζουν και οι πέτρες στη γειτονιά.

Το τελευταίο διάστημα ζούμε στα Εξάρχεια μια διαρκή απειλή αστυνομικής επιχείρησης για την ισοπέδωση-εκκαθάριση της γειτονιάς. Αυτή η απειλή εκδηλώνεται ρητά από τα πολεμικά ανακοινωθέν των εκάστοτε υπουργών και αξιωματικών της ΕΛΑΣ, όπως πχ. οι δηλώσεις του Τόσκα για επιχείρηση εκκένωσης όλων των καταλήψεων, ή δηλώσεις αξιωματικών που λένε ότι 'μπορούν να επιβάλλουν τη νομιμότητα στα Εξάρχεια σε μερικές ώρες', υπονοώντας μαζικές συλλήψεις και επιθέσεις σε χώρους του κινήματος. Αυτά τα πολεμικά ανακοινωθέν συμπληρώνουν οι δήθεν καταγγελίες κατοίκων, όπως το πρόσφατο κείμενο των 400 ('πραγματικών κατοίκων και έντιμων επαγγελματιών') και φυσικά οι λασπολόγοι των ΜΜΕ. Όλοι αυτοί λασπολογούν και συκοφαντούν με μένος όλη αυτή τη κοινωνική κίνηση που σας έχω περιγράψει και τη δίκαιη αντίσταση της γειτονιάς απέναντι στη καταστολή, περιγράφοντας μια δυστοπία όπου επικρατεί ο κανιβαλισμός.

Παρεμπιπτόντως, πρέπει να επισημάνω ότι όλη αυτή η ρητορική χρησιμοποιείται καρμπόν από το '80 μέχρι σήμερα, με ιδιαίτερη ένταση σε περιόδους που προηγήθηκαν κρατικές δολοφονίες, όπως αυτή του 15χρονου Μιχάλη Καλτεζά που πυροβολήθηκε πισώπλατα από τον αστυνομικό Μελίστα το 1985 (ο οποίος φυσικά αθωώθηκε), και που ήταν το αποκορύφωμα των περίφημων επιχειρήσεων ΑΡΕΤΗ (δηλαδή επιχειρήσεων σκούπα της αστυνομίας ενάντια στην ανήσυχη νεολαία της εποχής) και αυτή του Γρηγορόπουλου το '08. Από τον Δροσογιάννη με τις επιχειρήσεις 'Αρετή', την εισβολή των ασφαλιτών επί Μητσοτάκη, τον Πολύδωρα και τον Χρυσοχοίδη και τώρα τον Τόσκα, οι εκστρατείες ων εκάστοτε πολιτικάντηδων είναι σχεδόν πανομοιότυπες στο λόγο και στο πολιτικό υπόβαθρο.

Μιλάνε για βιασμούς και ληστείες, λες και δεν γίνονται πουθενά αλλού στην επικράτεια, λες και δεν ξέρουμε ότι οι βιασμοί γίνονται κατά κόρον μέσα στα σπίτια των πατριαρχικών οικογενειών, ενώ ληστείες γίνονται παντού όσο υπάρχει ένα σύστημα κοινωνικής ανισότητας, όπως πχ. στη Κηφισιά, όπου μπήκανε στο σπίτι της μάνας μου και τη βασανίζανε επί 3 ώρες γιατί δεν βρίσκανε τίποτα να κλέψουν, και δεν κουνήθηκε φύλλο στην ευυπόληπτη γειτονιά της Κηφισιάς. Ενώ όταν στα Εξάρχεια πριν μερικές βδομάδες κάποιοι επιτέθηκαν σε κοπέλες στο Στρέφη, άλλοι κάτοικοι, θαμώνες απέτρεψαν την επίθεση γιατί ακόμη σ' αυτή τη γειτονιά ενδιαφερόμαστε για τους συνανθρώπους μας και για τον κοινό μας χώρο. Μιλάνε ακόμη και για πρακτικές όπως η προστασία μαγαζιών και το ναρκεμπόριο, που ως γνωστό είναι δουλείες της αστυνομικής μαφίας και που ο αγωνιζόμενος κόσμος των Εξαρχείων έχει επανειλημμένα αντιπαρατεθεί με αυτά τα συμφέροντα. Οπότε, να μας λείπει το να γίνουμε σαν όλες τις άλλες γειτονιές. Αντιθέτως, μακάρι να γίνουν όλες οι γειτονιές Εξάρχεια.

Αλλά αυτό ακριβώς είναι το παράδειγμα που θέλουν να σβήσουν από το χάρτη της ιστορίας. Γιατί, σαν έδαφος όπου επιχειρούνται στη πράξη τα επαναστατικά προτάγματα της κοινωνικής βάσης, αποτελεί ένα πραγματικό ανάχωμα στη βαρβαρότητα του συστήματος. Και η διαρκής επιχείρηση ισοπέδωσής του αποσκοπεί στο να αφαιρέσει από το κίνημα τις βάσεις του, ώστε όταν αναπόφευκτα ξεσπάσει το κοινωνικό δυναμικό, να μην έχει όχι μόνο που να σταθεί, αλλά ούτε συλλογική μνήμη, ούτε κανένα χειροπιαστό παράδειγμα προοπτικής. Αυτό είναι το πολιτικό υπόβαθρο της πολιορκίας των Εξαρχείων κάθε μέρα και φυσικά στις 6 Δεκέμβρη του '16 και κάθε χρόνο. Γιατί το σβήσιμο της μνήμης της εξέγερσης αποτελεί στρατηγική του κράτους και το επιχειρεί από το 2008 μέχρι σήμερα ανελλιπώς. Οι ίδιοι οι αστυνομικοί κατέθεσαν ότι οι εντολές τους ήταν να 'διαλύσουν το συγκεντρωμένο πλήθος'. Να διαλύσουν τη συγκέντρωση μνήμης δηλαδή, να στείλουνε το κόσμο σπίτια του, βομβαρδίζοντάς τους με χημικά, τρομοκρατώντας τους με ξύλο και συλλήψεις στο σωρό. Όπως και κάνανε πχ. με τη συγκατηγορούμενή μου, τη Στέλλα, η οποία όπως κατέθεσε ο μάρτυράς της, φοβάται έκτοτε να κατέβει σε διαδήλωση και αποφεύγει τα Εξάρχεια. Κατάφεραν δηλαδή να κλείσουν ένα νέο άνθρωπο που είχε την ευαισθησία να διαμαρτυρηθεί ενάντια στη κρατική δολοφονία, να τη κλείσουν στο σπίτι της. Αυτός είναι ο σκοπός.

Γι' αυτό ακριβώς το λόγο θεώρησα και θεωρώ καθήκον μου να είμαι στο δρόμο εκείνη τη μέρα, να μην κλειστώ στο σπίτι μου, να υπερασπιστώ με τη φυσική μου παρουσία όλα αυτά που περιέγραψα, τη γειτονιά μου, τη μνήμη των νεκρών μας και το ζωτικό χώρο του κινήματος.

Εγώ κατέβηκα στο κέντρο της γειτονιάς, από το σπίτι μου στο Στρέφη, γύρω στις 21.30 με 22.00, τότε μόνο μπορούσα να κατέβω λόγω του παιδιού. Εγώ εργάζομαι φουλ τάιμ στην ανατροφή ενός ανθρώπου, το ωράριο μου είναι φουλ τάιμ. Όπως η μάρτυράς μου η Τζένη δεν μπορούσε λόγω δουλειάς να κατέβει νωρίτερα από τις 21.30, το ίδιο κι εγώ. Από κει και πέρα, καθυστέρησα αρκετή ώρα να κατέβω στο κέντρο της γειτονιάς διότι τα ΜΑΤ είχαν αποκλείσει για κάποια ώρα τη δίοδο από τη Καλλιδρομίου, και είχε παντού χημικά. Όταν αντιλήφθηκα ότι είχαν αποχωρήσει οι διμοιρίες, έβαλα και τη μάσκα μου και κατέβηκα. Είδα κόσμο, ένα πλήθος που πηγαινοερχόταν στη γειτονιά ανάλογα και με τις κινήσεις της αστυνομίας, και που με τη μαζική παρουσία δεν επέτρεπε την εισβολή τους για αρκετή ώρα. Είδα και γείτονες όπως τον Μανώλη (μάρτυρας υπεράσπισης) στο δρόμο μου προς τη πλατεία, και τη Τζένη που την είδα στη πλατεία λίγα λεπτά πριν να κατέβω προς το σημείο όπου με συνέλαβαν, στους πέντε δρόμους. Ήθελα να ενισχύσω το πλήθος με τη φυσική μου παρουσία και γι' αυτό πήγα κι εκεί που το πλήθος γινόταν αδύναμο. Εκείνη την ώρα ήταν εμφανής η αραίωση του πλήθους, τουλάχιστον σε εκείνο το σημείο. Δεν συνέβαινε κάτι εκείνη τη στιγμή, ήταν ήρεμα, αλλά με τίγκα χημικά σε όλη τη περιοχή. Λίγα λεπτά αφότου έφτασα στο σημείο και ακριβώς λόγω αυτής της αραίωσης έγινε συντονισμένη επίθεση από τα ΜΑΤ και πιάσανε όποιον βρήκανε μπροστά τους και όποιον προλάβανε, όπως κατέθεσε και ο αστυνομικός που με συνέλαβε.

Είναι πάγια τακτική της αστυνομίας να κάνουν συλλήψεις στο σωρό ειδικά όπου συναντούν μαζική αντίσταση. Ενώ όλες τις ώρες από τη πορεία μέχρι και περίπου τις 11μμ δεν μπόρεσαν να σπάσουν το πλήθος, όταν αυτό αραίωσε μπούκαραν, και έκαναν εκδικητικές συλλήψεις φορτώνοντάς μας με βαρύτατες κατηγορίες καρμπόν για όλους, ασχέτως σε ποιο σημείο και ποια ώρα μας συνέλαβαν. Είναι η τακτική της απόδοσης συλλογικής ευθύνης σε όποιον κατεβαίνει στο δρόμο, τακτική που στα Εξάρχεια είναι συστηματοποιημένη. Ενδεικτικό το ότι ανάμεσα στους συλληφθέντες ήταν και άστεγοι και άτομα με αναπηρία.

 

Για τις κατηγορίες που με φορτώσανε, τις αρνούμαι όλες, και θέλω να απαντήσω σε αυτές.

Με κατηγορούν για διατάραξη κοινής ειρήνης. Ποιοι; Αυτοί που ήρθαν στη γειτονιά μου να τη βομβαρδίσουν με χημικά, που όπως σας περιέγραψα πολιορκούν τη γειτονιά και τις ζωές μας κάθε μέρα. Αυτοί που διεξάγουν καθημερινό ταξικό πόλεμο πάνω μας. Αυτοί που διεξάγουν καθημερινό πόλεμο στα σύνορα και στις μεθοριακές περιοχές απέναντι στους απόκληρους της καπιταλιστικής περιφέρειας, έναν πόλεμο που μετράει χιλιάδες νεκρούς, δολοφονημένους και πνιγμένους, και άλλους τόσους αιχμαλώτους σε στρατόπεδα συγκέντρωσης. Αυτοί που συσφίγγουν τις διπλωματικές σχέσεις τους με το πολεμικό κράτος του Ισραήλ, και που συνυπογράφουν την εισβολή της Τουρκίας στα ελεύθερα καντόνια της Β. Συρίας.

Η ειρήνη στη οποία αναφέρεστε είναι ένα ψέμα, είναι η επιβολή της σιωπής μπροστά στα εγκλήματα του αστικού κράτους. Η κατηγορία μπαίνει σε κάθε περίπτωση συγκέντρωσης και διαμαρτυρίας προσβάλλοντας έτσι το ηθικό δικαίωμα στη διαμαρτυρία.

Εξύβριση και αντίσταση: Όταν με συνέλαβαν πιάσανε μόνο εμένα. Ήμουν όπως με βλέπετε, με τα ρούχα μου και μία μάσκα, ούτε κράνος ούτε τίποτε άλλο. Μία ολόκληρη διμοιρία έπεσε πάνω μου, με ασπίδες, επιγονατίδες, βραχίονες, κράνη κτλ. Με ακινητοποίησαν στη κυριολεξία. Ήταν αδύνατο να κουνηθώ πόσο μάλλον να αντισταθώ, αν μπορούσα καλά θα έκανα. Όσον αφορά τη κατηγορία της εξύβρισης, αυτοί που λένε ότι προσέβαλα την τιμή τους, μόλις αντιλήφθηκαν ότι είμαι γυναίκα, άρχισαν τις απειλές βιασμού. Συγκεκριμένα, από την ώρα που με πιάσανε μέχρι που με παραδώσανε στη ΓΑΔΑ μου λέγανε ατάκες όπως: 'Να δεις τι θα πάθει το μουνάκι σου τώρα.', 'Θα σε φτιάξουμε', 'Φοβάσαι τη πούτσα;' και άλλα τέτοια. Ο βιασμός αποτελεί όπλο πολέμου, το ίδιο και η απειλή του βιασμού, πόσο μάλλον όταν γίνεται από αστυνομικούς σε συλληφθείσα.

Με κατηγορούν για απόπειρα σωματικής βλάβης βιαιοπραγίες εναντίον αστυνομικών, χωρίς κανένα στοιχείο. Εγώ η μόνη σωματική βλάβη που είδα ήταν αυτή που υπέστησαν οι συλληφθέντες, όταν τους έφεραν αιμόφυρτους στη ΓΑΔΑ, ειδικά τον Δήμα, που τον είχαν κάνει μαύρο. Και οι ίδιοι οι βασανιστές του που θα μπορούσαν να τον έχουν σκοτώσει ήρθαν εδώ να τον καταδικάσουν κιόλας. Τα ίδια όργανα που όπως σας περιέγραψα επιδίδονται ανελλιπώς με δόλο και ασυδοσία σε βιαιοπραγίες πάνω στα σώματα διαδηλωτών και όχι μόνο, και με ασυλία από τη δικαιοσύνη. Όπως πχ, πρόσφατα στη διαδήλωση για τη 17 Νοέμβρη του '17 όπου ανοίξανε δεκάδες κεφάλια χωρίς κανένα πρόσχημα, συμπεριλαμβανομένου και του δικού μου. Και που μετά με θράσος δήλωσαν ότι διαδηλωτές που ξυλοκοπήθηκαν με αγριότητα στα Εξάρχεια εκείνο το βράδυ, δεν ξυλοκοπήθηκαν, αλλά χτυπούσαν μόνοι τους τα κεφάλια τους στο οδόστρωμα για να αποφύγουν τη σύλληψη! Τα ίδια όργανα που ακολουθούν τη παράδοση των προηγούμενών τους που λιώσανε τα κεφάλια του Κουμή και της Καννελοπούλου στις 16 Νοέμβρη 1980 προκαλώντας το θάνατό τους. Αυτοί θα έπρεπε να απολογούνται μπροστά στη κοινωνική δικαιοσύνη και όχι εγώ.

Με κατηγορούν για 'ψευδή ανωμοτί κατάθεση' λόγω του ότι δεν έδωσα αποτυπώματα και φωτογραφίες. Καταρχάς η κατηγορία αυτή θα ήταν απλή απείθεια, αλλά αναβαθμίζεται σε 'ψευδή ανωμοτί' και έτσι επιφέρει μεγαλύτερη ποινή. Δεν μπορεί να στέκει η ψευδής ανωμοτί γιατί προϋποθέτει ότι έκανα κάποια κατάθεση και ότι αυτή ήταν ψευδής, ενώ εγώ δεν έκανα καμία κατάθεση ούτε στη ΓΑΔΑ ούτε στη Καβάλας. Ο λόγος που δεν έδωσα αποτυπώματα και φωτογραφίες ήταν γιατί αρνούμαι να συναινέσω στο φακέλωμά μου από μία αστυνομία, η οποία χρησιμοποιεί αυτά τα στοιχεία με αυθαιρεσία. Επίσης η άρνησή μου ήταν η ελάχιστη ένδειξη αλληλεγγύης σε όλους όσους βασανίζονται για να τους αποσπαστούν αποτυπώματα και DNA και σε όλους τους αγωνιστές, φίλους και συγγενείς τους, που κρατούνται και καταδικάζονται με μόνο στοιχείο το DNA , πρακτική που έχει καταγγελθεί επανειλημμένα ως αυθαίρετη.

Αυτά είχα να πω.

Προσθέστε περισσότερες πληροφορίες

To μέγιστο μέγεθος των αρχείων είναι 16ΜΒ. Επιτρέπονται όλες οι γνωστές καταλήξεις αρχείων εικόνας,ήχου, βίντεο. ΠΡΟΣΟΧΗ! Για να υπάρχει η δυνατότα embed ενός video πρέπει να είναι της μορφής mp4 ή ogg.

Νέο! Επιλέξτε ποιά εικόνα θα απεικονίζεται στην αρχή του σχόλιου

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License