Αναρχική εφημερίδα δρόμου-τοίχου "Foglio Nero"-φύλλο 3

Αναρχική Εφημερίδα δρόμου-τοίχου «Foglio Nero» φύλλο 3- Απρίλιος/Μάϊος 2018 Επικοινωνία, foglionero@riseup.net

ΑΥΤΟΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ 

Σε μία περίοδο που η κρατική καταστολή έχει ενταθεί και τα σκυλιά του κράτους έχουν βγει στο κυνήγι, συλλαμβάνουν συντρόφους και μπουκάρουν σε καταλήψεις, είναι αναγκαία η παράθεση και ανάλυση των γεγονότων από τη δική μας σκοπιά. Η Foglio Nero είναι μία νεοσύστατη αναρχική εφημερίδα τοίχου, που σκοπό της έχει την ενημέρωση για τα πολιτικά και κινηματικά δρώμενα. Βασικές αιτίες για τη δημιουργία αυτού του εγχειρήματος, είναι η ανάγκη για άμεση αντιπληροφόριση, για αναρχική κριτική και θεώρηση στον ευρύτερο χώρο του αγώνα, η ενημέρωση για πολιτικά τεκταινόμενα και η υποκειμενική μας θέση γύρω από αυτά. Σκοπός μας, η γνωστοποίηση σοβαρών ζητημάτων, που θάβονται εντέχνως από τα συστημικά Μέσα, η σταθερή παρουσία αναρχικού λόγου στη δημόσια σφαίρα, ενώ κάθε λέξη που θα τυπώνεται μέσα στα φύλλα μας, θα αποτελεί συνδιαμόρφωση από τη συνέλευση της συντακτικής ομάδας της Foglio Nero. Η Foglio Nero αποτελείται από ατομικότητες, οι οποίες έχουν την ανάγκη να εκφραστούν μέσω ενός εντύπου για τους προαναφερθέντες λόγους. Στηρίζουμε και θα στηρίξουμε παρεμφερή εγχειρήματα λόγου και ενθαρρύνουμε στο να πληθύνουν στο μέλλον. Στηρίζουμε την ίση αναλογία θεωρίας και πράξης, καθώς θεωρούμε ότι δεν είναι δυο διαφορετικά πράγματα αλλά δυο όροι που αλληλοσυμπληρώνονται.

********************************

 ΕΠΕΜΒΑΣΗ ΣΤΟ ΑΦΡΙΝ,ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΣΤΗ Β.ΣΥΡΙΑ ΚΑΙ ΜΙΑ ΑΝΑΡΧΙΚΗ ΚΡΙΤΙΚΗ

Ξεκινώντας, μεγάλη σημασία έχει να αντιληφθούμε την γεωγραφική θέση του
επονομαζόμενου Κουρδιστάν, το οποίο εκτείνεται μεταξύ των ανατολικών
επαρχιών της Τουρκίας ως επί το πλείστον, έως τον Καύκασο στο βόρειο
τμήμα του και μερικές βορειοδυτικές επαρχίες του Ιράν, έως και τις
βόρειες του Ιράκ. Η αναφορά αυτή μας επιτρέπει να αντιληφθούμε ότι ο
αγώνας των Κούρδων για αυτονόμηση εδώ και τόσα χρόνια, γι' αυτούς είναι
επιβεβλημένος, ώστε να μην είναι διασπασμένοι σε περιφέρειες τριών
χωρών.
 Όπως είναι προφανές, ο αγώνας λοιπόν των Κούρδων ενάντια στο Ισλαμικό
κράτος και υπέρ της αυτονόμησης, εξήρε το ενδιαφέρον του ανθρωποσφαγέα
προέδρου της Τουρκίας , Ταγίπ Ερντογάν, ο οποίος θα έβλεπε εδάφη της
χώρας του να χάνονται , αλλά και τα συμφέροντά του στη Συρία να
πλήττονται. Οπότε, στις 20 Ιανουαρίου ανακοίνωσε την έναρξη
στρατιωτικών επιχειρήσεων εναντίον του Αφρίν μιας περιοχής στη Βόρεια
Συρία, που συνορεύει με την Τουρκία και κατοικείται από τους Κούρδους.
Προφανώς όμως ο Ερντογάν δεν είχε ποτέ μια αιτία να επιτεθεί , διότι οι
εδαφικές αλλαγές αφορούσαν κατά βάση τη Συρία. Η αφορμή να προχωρήσει
όμως δόθηκε στις 13 Ιανουαρίου όταν το Αμερικανικό πεντάγωνο ανακοίνωσε
την δημιουργία σώματος συνοριοφυλακής 30.000 ανδρών στο Αφρίν, ώστε να
διαφυλαχθούν τα σύνορα με το Ιράκ και την Τουρκία. Βέβαια την εκπαίδευση
των ανδρών πρότεινε να αναλάβουν οι ΗΠΑ. Σε αυτό λοιπόν ο Ερντογάν
«είδε»
μια νομιμοποίηση στις σχέσεις ΗΠΑ και Κούρδων Συρίας. Η δικαιολόγηση
λοιπόν του αιμοσταγούς δικτάτορα ήταν ότι τα μέλη του YPG (που φυλάσσουν
τα σύνορα) αποτελούν τρομοκρατική οργάνωση.
 Η Τούρκικη κυβέρνηση αφού συστρατεύτητκε ετέρους τζιχαντιστές
τρομοκράτες του FSA , ξεκίνησαν με πυροβολικό και εναέριους
βομβαρδισμούς
να επιτίθενται στο Αφρίν, αμέσως μετά την ανακοίνωση υλοποίησης του
σχεδίου της Τουρκικής κυβέρνησης με την ονομασία «Κλάδος Ελαίας» (20
Ιανουαρίου 2018).Στις πολυήμερες συγκρούσεις που ακολούθησαν οι Τούρκοι
και ο FSA έπληξαν σημαντικά τους Κούρδους βομβαρδίζοντας κτήρια δημόσιων
υπηρεσιών, σχολεία και αποθήκες νερού, ενώ κατηγορούνται παράλληλα από
διεθνείς οργανισμούς αλλά και κατοίκους, για τη χρήση χημικών. Παράλληλα
κατά τη διάρκεια της επίθεσης, που ξεπερνούσε χρονικά τον 1 μήνα, οι
Κούρδοι κατάφεραν σημαντικό πλήγμα στις στρατιωτικές δυνάμεις του
πολιορκητικού τόξου, με πάνω από 200 θανάτους στρατιωτών να
σημειώνονται από τα τουρκικά καθεστωτικά μέσα. Στις 18 Μαρτίου στις 7:30
π.μ
(ώρα Ελλάδος) και ύστερα από μήνες σθεναρής αντίστασης οι Τούρκοι και ο
FSA κατάφεραν να καταλάβουν το Αφρίν, υψώνοντας αμφότερες τις σημαίες
τους, βεβηλώνοντας αγάλματα και αποκεφαλίζοντας τους κατοίκους της
περιοχής, ανεβάζοντας τον αριθμό των εκεί πεσόντων Κούρδων σε πάνω από
1500.
 Βέβαια, δεν μπορούμε να παραβλέψουμε το γεγονός, ότι ένα κομμάτι του
πληθυσμού και οι ηγεσίες κάποιων οργανώσεων που συμμετέχουν στον αγώνα
αυτό, επιθυμούν τη σύσταση "αυτόνομου" και διεθνώς
αναγνωρισμένου κράτους. Αντιλαμβανόμαστε βέβαια, ότι έτσι η αυτονόμηση
θα
προέκυπτε σε συντομότερο χρονικό πλαίσιο. Αντιθέτως όμως θεωρούμε, ότι η
κατάληξη αυτή θα επιφέρει διαλόγους με τα σκυλιά του ΝΑΤΟ που μόλις
εντοπίσουν πιθανά οικονομικά προτερήματα θα αποκτήσουν εξ ολοκλήρου
παρεμβατικό χαρακτήρα απέναντι στη τοπική διακυβέρνηση ακόμα κι αν αυτή
έχει ελευθεριακό χαρακτήρα. Γεγονός που σημαίνει ότι κινήματα που θα
προκύπτουν θα καταπνίγονται, αλλά και οποιεσδήποτε επαναστατικές αλλαγές
θα σαμποτάρονται. Σε όλα τα διεθνή αναγνωρισμένα κράτη, που εκ της
υπάρξεώς τους είναι συνυφασμένα με την απόλυτη εξουσία του καπιταλισμού
και τις συνθήκες που αυτός διαμορφώνει στις κοινωνικές σχέσεις, οι
επαναστατικές ριζικές αλλαγές είναι αδύνατες. Τα οικονομικά κέντρα και
οι πολιτικο-στρατιωτικοί σχηματισμοί που δημιουργούν οι πλούσιες
κοινωνικές τάξεις, είναι η εξουσία, η οποία μέσω των παρεμβάσεών της
διαμορφώνει την ζωή των υπηκόων της, ενώ ταυτόχρονα καταπνίγει
εξεγέρσεις, φυλακίζει και δολοφονεί αγωνιστές.
 Λόγω των οικονομικών πόρων της Μέσης Ανατολής, οι δυνάμεις ξένων χωρών
έχουν προχωρήσει σε μία διάλυση του συριακού κράτους, με το καθεστώς
Ασάντ να στηρίζεται αποκλειστικά στον Ρώσικο ιμπεριαλισμό, ο οποίος
προσπαθεί να ''νομιμοποιηθεί'' διεθνώς νομιμοποιώντας την κυβέρνηση του
Ασάντ. Έτσι, οι υπόλοιπες δυνάμεις, από την πιο μικρή έως την πιο
ισχυρή, δίνουν τον δικό τους αγώνα για να διεκδικήσουν το μεγαλύτερο
μερίδιο της οικονομικής ''πίτας'' της Συρίας. Όλα αυτά φυσικά δεν
γίνονται πίσω από κλειστές πόρτες σε πολυτελή λόμπι ξενοδοχείων και
υπογείων. Έστω, ξεκινάνε από εκεί αλλά εκφράζονται και ολοκληρώνονται
πάνω
στα πτώματα εκατοντάδων χιλιάδων ανθρώπων στην ισοπεδωμένη πια γη της
Συρίας. Συμπεραίνουμε έτσι, ότι η κατάσταση στη Συρία είναι πολύπλοκα
επικίνδυνη.
 Επίσης, ανάμεσα στις διάφορες φωνές-απόψεις για το τι μέλει
γενέσθαι, μετά το τέλος του πολέμου, στο Κουρδιστάν, εμείς δεν μπορούμε
παρα να  στεκόμαστε αλληλέγγυοι απέναντι σε ντόπιους και ξένους μαχητές
που αγωνίζονται για την ελευθερία της γης που πατάνε την δεδομένη
χρονική στιγμή και όχι σε αυτούς που φαντασιώνονται κράτη και
ηγεσίες.Επομένως στεκόμαστε απέναντι στην ''πάση-θυσία κράτος'' λογική
και τις
συνομιλίες με ανθρωποσφαγείς δυνάμεις όπως ΗΠΑ, Ρωσία..
 Η βάση πάνω στην οποία θα δομηθεί μία επαναστατική διαδικασία με
αναρχική κατεύθυνση με μοναδικό σκοπό την εκ θεμελίων διάλυση
κρατικών-καπιταλιστικών δομών, είναι η έμπρακτη διεθνιστική αναρχική
αλληλεγγύη σε Ευρώπη και Μεσόγειο όπου τα αναρχικά-ελευθεριακά κινήματα
μοιράζονται την ιστορία χρόνιων αγώνων. Η μετουσίωση αυτή είναι η
συμμετοχή διεθνών μαχητών στα μέτωπα της Συρίας στο πλευρό των Κούρδικων
πολιτο-φυλακών, ενώ πρέπει να είναι ακόμα και η σύνδεση του
επαναστατικού αγώνα στο Κουρδιστάν με τα εξεγερτικά κινήματα της
Μεσογείου και της Ευρώπης.Μέσα από συνεχείς εξεγέρσεις με άμεση σύνδεση
θα δομηθεί μια επαναστατική διαδικασία που σκοπό δε θα έχει να
αντικαταστήσει τα κράτη και τις κοινωνικές δομές, αλλά να τα
καταστρέψει. Δε μπορούμε λοιπόν παρά να
σταθούμε ολόψυχα στο πλευρό των πολλών αναρχικών, κομμουνιστών,
αντιφασιστών μαχητών, που μάχονται για την ελευθερία στη γη της Βόρειας
Συρίας.

********************************



"ΑΤΟΜΙΚΗ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ" Η' ΑΛΛΙΩΣ Η ΠΟΙΝΙΚΟΠΟΙΗΣΗ ΤΗΣ ΑΝΑΡΧΙΚΗΣ ΤΑΥΤΟΤΗΤΑΣ

Στις 26 Μάρτη το κράτος εκδικείται τους  Α. Ντάλιο, Γ. Μιχαηλίδη,
Δ.Πολίτη, Ν.Ρωμανό και Γ. Τσάκαλο (μέλος της ΣΠΦ) καταδικάζοντας τους
με τον καινοτόμο όρο 'ατομικοί τρομοκράτες' - 'μοναχικοί λύκοι', νέο
παρακλάδι του τρομονόμου 187Α. Τα σκουπίδια της δικαιοσύνης σε
συνεργασία με την αντιτρομοκρατική κόβουν και ράβουν τον 187Α, στα μέτρα
που
χρειάζεται για να προσθέτουν χρόνια και ποινές σε αναρχικούς. Η απόφαση
του εφετείου δεν  μας εκπλήσσει. Το κράτος με τη χρήση του 187Α και όχι
μόνο, καιρό τώρα καταδικάζει τιμωρεί και απειλεί τους αναρχικούς-
εξεγερμένους. Αυτούς που είτε με λόγο είτε με πράξεις τόλμησαν  να
επιτεθούν και να αμφισβητήσουν 'τις αξίες και τα ιδανικά'της άρχουσας
τάξης. Όσους διαταράσσουν το κράτος της τάξης και ηθικής, σπέρνοντας
υποψίες για την κανονικότητα στα πλαίσια της μικροαστικής ζωής. Όσοι δεν
αρκούνται στον φιλήσυχο ρυθμό της μικροαστικής κοινωνίας
λοιπόν,  θα τιμωρούνται άμεσα και κατ'επαναληψη. Όσοι γκρέμισαν τους
κανόνες και τους νόμους του κράτους, αναστατώνοντας τον ύπνο των
εξουσιαστών και των νοικοκυραίων θα μετράνε χρόνια στα σωφρονιστικά
κολαστήρια. Η απόφαση  του δικαστηρίου αυτού, είχε στόχο να
παραδειγματίσει όσους διανοηθούν να επιτεθούν στο κράτος με οποιοδήποτε
τρόπο και μέσο. Αρκεί να είσαι αναρχικός για να είσαι τρομοκράτης.
 Για μια κοινωνία, που παράδεισος της είναι τα κάτεργα του Athens
mall,κόλαση της ο 187Α και οι φυλακές τύπου Γ, δεν αξίζει τίποτα άλλο
παρά η καταστροφή της. Το παράγωγο της που ονομάζεται
σωφρονιστικό-δικαστικό σύστημα και διαλύει κάτω από  το σφυρί του
δικαστή τις ζωές όσων τους αντιστάθηκαν είναι ο κρίκος της αλυσίδας που
είναι δεμένη πάνω σε όλους μας.

********************************



ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΙΣ ΑΥΤΑΠΑΤΕΣ-Η ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΑ ΑΚΟΜΑ ΔΟΛΟΦΟΝΕΙ

 Τον περασμένο Μάρτιο στην Κύπρο η 29χρονη Έλενα αυτοκτόνησε. Από νεαρή
ηλικία γνώρισε τη βία προερχόμενη από την ανάδοχη της οικογένεια καθώς ο
ιερέας πατριός της την κακοποιούσε σεξουαλικά από τα 4 της χρόνια με
συνεργό την γυναίκα του. Στα 10 της χρόνια κατήγγειλε την κακοποίηση της
στις υπηρεσίες αλλά δίχως αποτέλεσμα αφού κανένας δεν την πίστεψε και
έτσι τα πράγματα έμειναν ως είχαν. Αργότερα έκανε εκ νέου καταγγελία στα
18 της χρόνια κι ο πατριός της οδηγήθηκε στα δικαστήρια και κατέληξε στη
φυλακή. Έπειτα από δύο χρόνια αποφυλακίστηκε κι επέστρεψε κανονικά στα
καθήκοντά του και του παραχωρήθηκε από την εκκλησία δωρεάν σπίτι δίπλα
σε νηπιαγωγείο και δημοτικό. Η κοπέλα που εκείνο το διάστημα σπούδαζε
κοινωνική λειτουργός εγκατέλειψε τις σπουδές της και άρχισε να εμφανίζει
έντονα ψυχολογικά προβλήματα αφού κατάλαβε πως ο εφιάλτης της δεν είχε
τελειώσει. Όσον αφορά την παπαδιά, αρχικά δεν ασκήθηκε δίωξη εναντίον
της καθώς δήθεν δεν υπήρχαν επαρκή στοιχεία. Ωστόσο μετά την ακροαματική
διαδικασία ο γενικός εισαγγελέας έδωσε εντολές για τη δίωξή της και η
υπόθεση εκκρεμεί για εκδίκαση.
  Το συγκεκριμένο περιστατικό είναι ένα ακόμα στη σειρά.Δεν αποτελεί την
εξαίρεση, έχει γίνει
πραγματικότητα. Πίσω από
κλειστές πόρτες, στον δρόμο , σε χώρους εργασίας , συμβαίνουν συνεχώς
τέτοιου τύπου γεγονότα.  Αυτά τα αρρωστημένα μυαλά είναι προϊόν της
πατριαρχίας,
παράγωγο του κράτους και του καπιταλισμού. Όσο υπάρχουν θεσμοί εξουσίας,
θα υπάρχουν τέτοιοι άνθρωποι που θα συνεχίσουν να εκμεταλλεύονται
οποιονδήποτε θεωρούν αδύναμο ανεξαρτήτως φύλου.
  Εμείς δεν προτρέπουμε
καταδίκες και φυλακίσεις, αφού ως αναρχικοί εναντιωνόμαστε με κάθε τρόπο
και κάθε μέσο στον εγκλεισμό, και θεωρούμε πως τέτοιου τύπου
καταστάσεις,
σχέσεις δηλαδή καταπίεσης και εκμετάλλευσης, πρέπει να αντιμετωπίζονται
από το ίδιο το άτομο με όποιο τρόπο κρίνει κατάλληλο ( στα πλαίσια της
αυτοδικίας ).
  Ωστόσο αξίζει να τονιστεί η αθώωση του ιερέα και η κάλυψή του από την
γυναίκα του, την εκκλησία, το κράτος, και το δικαστικό σύστημα που έδωσε
το πάτημα να συνεχίσει . Από την άλλη όμως το ίδιο
δικαστικό σύστημα καταδίκασε σε 15 χρόνια και 4 μήνες φυλάκισης την
22χρονη από την Κόρινθο που σε θέση αυτοάμυνας σκότωσε τον άνθρωπο που
παρενοχλούσε και επιχείρησε να βιάσει αυτή και την φίλη της. Η
δικαιοσύνη λοιπόν ανέκαθεν ήταν τυφλή και η ζυγαριά ανέκαθεν έγερνε στην
πλευρά των ισχυρών.
  Το πρόβλημα ξεκινάει σε μια κοινωνία που προωθεί με τον τρόπο της την
εκμετάλλευση της γυναίκας και αντιλαμβάνεται το σώμα της ως αντικείμενο
πόθου πάνω στο οποίο ο καθένας έχει την δυνατότητα να κάνει ό,τι θέλει.
Πέρα όμως από τα βαθιά ριζομένα στην νοοτροπία μας σεξιστικά στερεότυπα
παρατηρούμε ότι δεν είναι μόνο οι γυναίκες αποδέκτες βίας.Αυτό που
παίζει κυρίαρχο ρόλο δεν είναι το φύλο,αλλά το αίσθημα ανωτερότητας και
η ισχύς που προέρχεται από τις σχέσεις εξουσίας μες την κοινωνία που
οδηγούν κάποιους ανθρώπους στο συμπέρασμα ότι μπορούν να επιβληθούν στο
σώμα και στον προσωπικό χώρο κάποιου άλλου απλά και μόνο επειδή τον
θεωρούν πιο αδύναμο (λόγω φύλου,ηλικίας,σωματοτύπου,θέσης στην κοινωνία
κλπ).
  Η λύση στα παραπάνω δεν είναι η απομόνωση του σεξισμού και της
πατριαρχίας και η αντιμετώπιση τους σαν ξεχωριστά ζητήματα,αλλά η
ενσωμάτωσή τους σε μια συνολικότερη αναρχική ατζέντα που στόχο θα έχει
την καταστροφή του κράτους και οποιασδήποτε σχέσης εξουσίας μεταξύ των
έμβιων όντων.

********************************

ΟΙ ΚΑΤΑΛΗΨΕΙΣ ΕΙΝΑΙ ΣΤΑΓΟΝΕΣ ΔΡΟΣΙΑΣ ΣΤΗΝ ΕΡΗΜΟ ΤΗΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΗΣ

Τα ξημερώματα της Δευτέρας 12 Μαρτίου, γύρω στις 6, ξεκίνησαν
επιχειρήσεις εκκένωσης τριών καταλήψεων. Πρόκειται για δύο καταλήψεις
στα Εξάρχεια, την Gare στην Καλλιδρομίου και τον χώρο πολύμορφης δράσης
αναρχικών Clement Duval Ζαϊμη 11, καθώς και τη κατάληψη Στέγης και Αγώνα
Ματρόζου 45 στο Κουκάκι. Και στις δύο καταλήψεις στα Εξάρχεια των ώρα
των εκκενώσεων δεν βρισκόταν κόσμος μέσα και έτσι οι μπάτσοι συνέχισαν
την εκκένωση ακάθεκτοι, σε αντίθεση με την κατάληψη του Κουκακίου την
οποία στελέχωναν αρκετοί σύντροφοι και συντρόφισσες την προκείμενη ώρα,
οι οποίοι και αντιστάθηκαν για την υπεράσπιση του κτιρίου τους. Έπειτα
από σχεδόν 3 ώρες, γύρω στις 9πμ, προσήχθησαν και οδηγήθηκαν στην ΓΑΔΑ
αντιμετωπίζοντας κατηγορίες πλημμεληματικού χαρακτήρα, για διατάραξη
κοινής ειρήνης κ.ο.κ.
 Κάπου εδώ να αναφερθεί ότι οι δύο εκ των προσηχθέντων, οι οποίοι την
ώρα της εκκένωσης βρισκόντουσαν έξω από το κτίριο και προσπάθησαν να το
προσεγγίσουν, δέχθηκαν βίαιη επίθεση από τους μπάτσους και ο ένας βαριά
χτυπήματα στο κεφάλι. Το κράτος έχει δείξει την καταστολή του ως προς
τις καταλήψεις εδώ και χρόνια, και δεν μας κάνει καμία εντύπωση η ίδια
καταστολή και αντιμετώπιση να συμβαίνει από την κυβέρνηση της
"αριστεράς" με τον ίδιο και χειρότερο τρόπο.
 Δεν είναι τυχαίο επίσης το γεγονός πως οι εκκενώσεις των καταλήψεων
όντας μέρος ενός συνολικού σχεδιασμού για τα Εξάρχεια και γνωρίζοντας
τους πολιτικούς συσχετισμούς της περιοχής, έγιναν μια περίοδο όπου
πολλοί αναρχικοί είχαν μεταβεί στην Θεσσαλονίκη για την Πανβαλκανική
πορεία.
 Παρόλα αυτά, η κινητοποίηση πολλών συλλογικοτήτων και ατομικοτήτων ήταν
άμεση και αποφασιστική με σκοπό οι καταλήψεις να παρθούν ξανά στα χέρια
των συντρόφων όπως και έγινε. Οι δύο καταλήψεις στα Εξάρχεια
επανακαταλήφθηκαν λίγες μέρες μετά την εκκένωσή τους, ενώ για την
κατάληψη του Κουκακίου πραγματοποιήθηκε πορεία στη γειτονιά την οποία
στελέχωσαν γύρω στα 200 άτομα.
 Οι καταλήψεις είναι κάτι το οποίο θα ενοχλεί το κράτος πάντα, και όχι
λόγω της "παρανομίας" τους, αλλά γιατί λειτουργούν ως πολιτικοί και
κοινωνικοί χώροι, άνθρωποι στεγάζονται μέσα σε αυτούς ενάντια στη
συνθήκη της ιδιοκτησίας, με προτάγματά τους την αλληλεγγύη και την
αυτοοργάνωση, διαχειρίζοντας τις ίδιες ανησυχίες και οργανώνοντας
πολιτικές δράσεις συλλογικά και αντιϊεραρχικά. Είναι επίσης οι χώροι
όπου στεγάζονται κινηματικές δομές (ραδιόφωνα, τυπογραφεία, χώροι
πολιτικής και πολιτιστικής έκφρασης, βιβλιοθήκες κ.α.). Καμία λοιπόν
βεβιασμένη ή μη ¨επίθεση¨ καταστολής δεν θα μας κάνει να αφήσουμε αυτούς
τους χώρους, ή να μη παλέψουμε γι'αυτούς.
Οι καταλήψεις είναι κομμάτι των αγώνων μας και ως τέτοιες θα τις
υπερασπιστούμε.

********************************


ΠΛΕΙΣΤΗΡΙΑΣΜΟΙ: Η ΥΠΟΒΑΘΜΙΣΗ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΕΝΤΟΣ ΤΟΥ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΥ-Η ΑΠΑΤΗ ΤΗΣ
ΑΡΙΣΤΕΡΗΣ ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΗΣ

Οι πλειστηριασμοί εδώ και ενάμιση χρόνο δεν είναι ένα κακό όνειρο από
το οποίο οι προλετάριοι αυτής της χώρας θα ξυπνήσουνε ζαλισμένοι στον
ύπνο τους, αλλά είναι το αποτέλεσμα μιας βαθιάς πολιτικής, διανοητικής
και ηθικής ήττας σαράντα χρόνων η οποία επεκτείνεται από το συλλογικό
υποκείμενο στο προσωπικό. Οι συσχετισμοί οι οποίοι έχουν διαμορφωθεί σε
κοινωνικό και ταξικό επίπεδο αυτή τη στιγμή στον ελλαδικό χώρο είναι
αποτέλεσμα της μεταφοράς της καπιταλιστικής κρίσης διαμέσου της εξουσίας
του κράτους από τα ανώτερα στρώματα στα κατώτερα. Η μεταφορά αυτή
εκφράζεται με μια πολυεπίπεδη επίθεση τόσο στην φυσική, όσο και στην
ψυχολογική υπόσταση των καταπιεσμένων ατόμων. Η αδιανόητη αυτή ήττα των
ατόμων που απαρτίζουν τα καταπιεσμένα κομμάτια της κοινωνίας υλοποιείται
ρεαλιστικά με την παθητική τους αντίδραση στην καταστροφή της ίδιας τους
της ζωής.
  Η τακτική του κεφαλαίου να βγάζει σπίτια στο "σφυρί" είναι μια τακτική
την οποία συναντάμε σε πολλές χώρες του Ευρωπαϊκού χώρου. Ελλείψει
λοιπόν των μαζών εκείνων που θα συγκρούονταν έξω από τα ειρηνοδικεία και
συμβολαιογραφεία αποτρέποντας την περαιτέρω φτωχοποίησή τους,
δημιουργείται μια "πρωτοπορία" από συγκεκριμένα μορφώματα της
καθεστωτικής αριστεράς τα οποία μέσω ευρειών συμμαχιών, ακόμα και με
εθνικολαϊκά κόμματα, π.χ ΕΠΑΜ, δημιουργούν ένα ακόμα κομματικό
πανηγυράκι εκμεταλλευόμενοι την γενικότερη απάθεια προσπαθώντας να
εκμαιεύσουν ψήφους μέσα από την καταστροφή της ζωής των ανθρώπων. Έτσι
παρατηρούμε αυτά τα μορφώματα τα οποία με κάθε ευκαιρία καταδικάζουν και
λοιδορούν τις συγκρούσεις, όπου κι αν αυτές εκδηλώνονται, από απεργίες
μέχρι τις Σκουριές  και την Κερατέα , να προσπαθούν να ρίξουν στάχτη στα
μάτια δημιουργώντας ψευτοσυμπλοκές μέσω γραφικών βουλευτών τους να
σπρώχνονται με τα ΜΑΤ μπροστά από ειρηνοδικεία και συμβολαιογραφεία. Δεν
καταδικάζουμε στο σύνολο τις κινητοποιήσεις ενάντια στους
πλειστηριασμούς, γνωρίζοντας πολύ καλά ότι η δυναμική που έχουν πάρει
πολλές φορές είναι ένα ακόμα λιθαράκι στον αγώνα  ενάντια στη σύγχρονη
μορφή ζωής.
 Παρότι λοιπόν για μας είναι ειρωνεία οι συγκεκριμένοι σχηματισμοί, οι
οποίοι με κάθε ευκαιρία καταδικάζουν ως προβοκάτορες εξεγερμένους και
αναρχικούς, να τους βλέπουμε σε σπρωξίματα με τα ματ, δε μπορούμε
παρά να παρέχουμε μια κριτική υποστήριξη στον αγώνα αυτόν. Όλοι αυτοί
που μιλάνε για δικαίωμα στη στέγαση και για λαϊκά σπίτια τα οποία δεν
πρέπει να βγουν στο σφυρί, δεν κάνουν παρά μια απέλπιδα προσπάθεια να
κρυφτούν για ακόμα μια φορά πίσω από το δάχτυλό τους. Ο καπιταλισμός από
την ύπαρξή του κατοχύρωσε το δικαίωμα στη στέγαση ως ένα δώρο στους
παμφτωχους εργάτες που συνοστίζονταν στις αρχές του 1900 στις
δημιουργημένες τότε βιομηχανικές μητροπόλεις της Ευρώπης. Έτσι λοιπόν οι
εργάτες στιβάζονταν γύρω από τα εργοστάσια σε άθλιες συνθήκες και το
κράτος σε συνεργασία με τους ανερχόμενους βιομήχανους, έντασσαν την
στέγασή τους μέσα στον μισθό και στα δικαιώματα που τους παρείχε η
εξουσία. Με τα χρόνια ο θεσμός της στέγασης έγινε για τον καπιταλισμό
ένα δώρο προς τους αποχαυνωμένους υπηκόους του.  Με κάθε ευκαιρία
στεγαστικά δάνεια έβγαιναν σαν χιονοστιβάδα μόνο και μόνο για να
αναβαθμίσουν την ζωή των καταπιεσμένων, θολώνοντας τα νερά της σύγχρονης
πραγματικότητας και κάνοντας τις τράπεζες τους ναούς της στέγασης.
 Έτσι λοιπόν σε καιρούς που η εσωτερική κρίση του καπιταλισμού
εντείνεται ως αναπόφευκτη συνέπεια της ύπαρξής του, κάνει καλά αυτό που
ήξερε να κάνει πάντα.  Μεταφέρει την κρίση στους υπηκόους του. Τα δώρα
που τους έχει δώσει σε προηγούμενους καιρούς -στέγαση, φθηνές
μετακινήσεις, κοινωνικά επιδόματα- καταργούνται για να σωθεί η οικονομία
της κάθε χώρας αφού αυτός ήταν και θα είναι ο τρόπος για να
αναπτύσσεται.
 Οι πλειστηριασμοί δεν είναι λοιπόν μια "παράνομη" και άγνωστη τακτική.
Όπως απέσυρε τα κοινωνικά επιδόματα και τις δωρεάν μετακινήσεις, έτσι
μπορεί να αποσύρει και το δικαίωμα στη στέγαση το οποίο ο καπιταλισμός
έχει κατοχυρώσει. Έτσι, δεν μπορούμε να εμμείνουμε μόνο στην αποτροπή
των
πλειστηριασμών φτωχών κατοίκων, αλλά πρέπει να δημιουργήσουμε την δικιά
μας ανταπάντηση. Μέσα από την κατάρρευση των συνθηκών της ζωής μας να
δημιουργήσουμε δικούς μας χώρους. Όποιο σπίτι πωλείται σε τράπεζες θα
πρέπει άμεσα να καταλαμβάνεται από το ανατρεπτικό κίνημα και να
παρέχεται πίσω σε αυτούς που ζούσαν εκεί, αλλά και σε αυτούς που ήταν
στον δρόμο νωρίτερα. Να καταλάβουμε ζώνες περιοχών από σπίτια και
πολυκατοικίες  οι οποίες έχουν κατασχεθεί, δημιουργώντας δικές μας
κοινότητες μέσα από την στέγαση όλων των καταπιεσμένων, ανεξαρτήτως
θρησκείας, φυλής και χρώματος.

-------------------------------------

Αρχεία:

O σχολιασμός έχει απενεργοποιηθεί.

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License