Θεσσαλονίκη-Εμπρησμοί στις οικίες του Γενικού Ταξίαρχου του ΝΑΤΟ Π. Δάλλα και του στρατιωτικού εισαγγελέα Ε. Χαριτάκη

Ανάληψη ευθύνης για τις επιθέσεις στις οικίες του Γενικού Ταξίαρχου του ΝΑΤΟ, Πασχάλη Δάλλα στην οδό Βελισσαρίου 2 και του στρατιωτικού εισαγγελέα, Ευάγγελου Χαριτάκη στην οδό Τσελέπη 67 στη Θεσσαλονίκη τα ξημερώματα της 27ης Ιούνη

Πόλεμος στο ΝΑΤΟ

Επίθεση στους εθνικούς στρατούς

Αναλαμβάνουμε την ευθύνη για τις επιθέσεις με εκρηκτικούς μηχανισμούς χαμηλής ισχύος στην οικία του Γενικού Ταξίαρχου Πασχάλη Δάλλα, που εκτελεί χρέη Αναπληρωτή Αρχηγού Υποστήριξης στο NRDC-GR (NATO Rapid Deployable Corps Greece-στρατηγείο του ΝΑΤΟ στη Θεσσαλονίκη) στην οδό Βελισσαρίου 2 και του στρατιωτικού εισαγγελέα, Ευάγγελου Χαριτάκη στην οδό Τσελέπη 67 στη Θεσσαλονίκη τα ξημερώματα της 27ης Ιουνίου. Οι επιθέσεις μας είναι μια ελάχιστη επιστροφή της βίας για την οποία μιάσματα σαν τον Δάλλα και τον Χαριτάκη κατέχουν το σύνολο της ευθύνης. Είναι επίσης μια ελάχιστη απάντηση απέναντι στις διώξεις των Ολικών Αρνητών Στράτευσης. Απέναντι στο διαρκές έγκλημα της ανυποταξίας, να είστε έτοιμοι να δεχθείτε την διαρκή επίθεση των ανυπότακτων όλης της γης.

Έχουμε απέναντι μας ένα πάνοπλο εχθρό, διψασμένο για το αίμα μας, πολέμιο των επαναστατικών συμφερόντων και της κοινωνικής αλλαγής. Συντρόφισσες και σύντροφοι, δε θα λυγίσουμε. Θα αγωνιστούμε, θα συγκρουστούμε για να ματώσουμε. Θα πολεμήσουμε γιατί η ιστορία διαλαλεί πως η αντίσταση είναι καθήκον, όχι μόνο επιλογή. Και είναι η δική μας στιγμή-το δικό μας καθήκον.

Ο ίδιος ο καπιταλισμός είναι πόλεμος

Ο καπιταλισμός όχι μόνο ως οικονομικό σύστημα αλλά και ως κοινωνικοπολιτική συνθήκη έχει αποδείξει διαχρονικά πως βασίζεται στην αναδίπλωση. Δημιουργεί διαρκείς κρίσεις με βάση κυρίως την κεφαλαιακή υπερσυσσώρευση και ανασυντίθεται επανειλημμένα για να διασώσει τις πλουτοπαραγωγικές του δεξαμενές. Ο πόλεμος και η ειρήνη μέσα στον καπιταλισμό είναι δύο έννοιες που αλληλοσυμπληρώνονται, προσδιορίζοντας την τακτική που ακολουθεί η εξουσία ανά περιόδους για να επιτεθεί στο κοινωνικό σώμα. Μπορεί να βιώνουμε ένα σύστημα που έχει καταλήξει να παράγει ηθικές αξίες, συμπεριφορές και να αποτελεί ρυθμιστικό παράγοντα στο κοινωνικό σώμα, όμως βαθιά μέσα στον πυρήνα του ο καπιταλισμός ως εχθρός των καταπιεσμένων είναι απόλυτα υλιστικός. Έχει δομές, σχέσεις εξουσίας, ιθύνοντα πρόσωπα και συμφέροντα. Αυτά είναι η δομική του βάση-αυτά είναι η επαναστατική μας στοχοθεσία.

Όποιος αρνείται την ιστορία του, είναι καταδικασμένος να ξαναζήσει τα λάθη, τις αδυναμίες, τις παραλήψεις και τις αστοχίες του

Τα τελευταία 100 χρόνια έχουν καταγραφεί αμέτρητες πολεμικές συγκρούσεις με βάση τις καπιταλιστικές και ιμπεριαλιστικές βλέψεις των κρατών και των πολιτικοστρατιωτικών επιτελείων. Η δίψα για κέρδος, για εδαφική ισχυροποίηση και επεκτατισμό, για εκμετάλλευση ενεργειακών πόρων και έλεγχο των αγορών, έθεσε τους διακρατικούς ανταγωνισμούς πάνω από τις μοίρες εκατομμυρίων αμάχων που πεθάναν για τα κέρδη των ισχυρών. Αυτή η συνθήκη όμως γέννησε και επαναστατικές συνειδήσεις. Συνειδήσεις που οπλίστηκαν για να αντιπαρατεθούν στα εγκληματικά σχέδια των κρατιστών και των οικονομικών ελίτ. Ο πόλεμος του Βιετνάμ για παράδειγμα αποτέλεσε τον συνειδησιακό καταλύτη για τη γέννηση του ευρωπαϊκού (και όχι μόνο) αντάρτικου πόλης. Σταθερός και αμετάκλητος πυλώνας εκπόρευσης και στρατηγικής εφαρμογής των εγκληματικών επιχειρήσεων συνεχίζει να αποτελεί το Βορειο-Ατλαντικό Σύμφωνο (ΝΑΤΟ), ένας μηχανισμός που βρέθηκε και θα συνεχίσει να βρίσκεται στο επαναστατικό στόχαστρο.

Δεν είναι λίγες οι στιγμές που το "αντάρτικο των μητροπόλεων" έδειξε στην πράξη πως η διεθνοποίηση της επαναστατικής δράσης μπορεί να πλήξει την παγκοσμιοποιημένη επίθεση των ισχυρών.

Η ιστορία έχει αποδείξει πως το έγκλημα γεννά την εναντίωση. Πως η κρατική και καπιταλιστική βία γεννά και θα συνεχίσει να γεννά την κοινωνική αντιβία. Οι εγκληματικές επιχειρήσεις που εκπορεύτηκαν από τις ΗΠΑ και βρήκαν συμμάχους μέσα στα ευρωπαϊκά εδάφη (με κύριο τη Γερμανία) βρήκαν αντιμέτωπη την όξυνση της επαναστατικής βίας. Την τιμωρία και την δικαιοσύνη του διεθνοποιημένου επαναστατικού αγώνα. Σε Ελλάδα, Τουρκία, Ιταλία, Γερμανία, Γαλλία, Βέλγιο, Δανία, Ολλανδία, Πορτογαλία γεννήθηκαν αντιπολεμικά κινήματα και πυρήνες επαναστατικής βίας που έθεσαν ως κεντρική στρατηγική τον πόλεμο στον πόλεμο των ισχυρών. Αιματηρές διαδηλώσεις, πράξεις κοινωνικής αντίστασης και επιθέσεις δημιούργησαν μια συνθήκη κοινωνικής απονομιμοποίησης όχι μόνο του πολέμου αλλά σιγά σιγά και της ίδιας της κρατικής και καπιταλιστικής οργάνωσης.

Μέσα σε αυτή τη συγκυρία και μέσα από αυτήν την αναγκαιότητα γεννήθηκαν ένοπλες πρωτοβουλίες που θέσαν σε εφαρμογή ένα κεντρικό ευρωπαϊκό αντάρτικο στις μητροπόλεις στοχεύοντας μεταξύ άλλων τις δομές, τα συμφέροντα και τα πρόσωπα που εμπλέκονταν στις εγκληματικές στρατηγικές του ΝΑΤΟ. Έτσι η επαναστατική ιστορία απέδειξε πως ο εχθρός δεν είναι στο απυρόβλητο. Πως η επίθεση στα συμφέροντα των καταπιεσμένων γεννά την επίθεση στα συμφέροντα των εξουσιαστών. Πως το αίμα των αμάχων, πληρώνεται με αίμα.

Για εκείνες τις στιγμές που τα αμερικανικά στρατεύματα βομβάρδιζαν πυκνοκατοικημένες περιοχές του Βιετνάμ, της Καμπότζη και άλλων εδαφών που βρέθηκαν στο στόχαστρο της εξουσιαστικής απληστίας, η Φράξια Κόκκινος Στρατός (RAF) βομβάρδιζε τα στρατηγεία των ΗΠΑ στην Φρανκφούρτη και τη Χαϊδελβέργη, η Άμεση Δράση (AD) εκτελούσε τον Γάλλο στρατηγό και προμηθευτή όπλων Audran, οι Μαχόμενοι Κομμουνιστικοί Πυρήνες (CCC) ανατίναζαν ΝΑΤΟϊκές βάσεις και το Ένοπλο Επαναστατικό Προλεταριακό Μέτωπο (FRAP) έστελνε παγιδευμένο δέμα στο στρατηγείο του ΝΑΤΟ στο Βέλγιο, η 17 Νοέμβρη εκτελούσε τον πλοίαρχο του αμερικάνικου πολεμικού ναυτικού George Tsantes και ο Επαναστατικός Λαϊκός Αγώνας τίναζε τα οχήματα των Αμερικάνων διπλωματών. Για εκείνες τις στιγμές τέθηκε μαζί με τις Ερυθρές Ταξιαρχίες (BR), τους Επαναστατικούς Πυρήνες (RF), τη Rote Zora και άλλες επαναστατικές οργανώσεις και μαχόμενους αγωνιστές και αγωνίστριες μια κεντρική συντονισμένη στρατηγική με ενοποίηση των επαναστατικών δυνάμεων στη βάση. Για όλες εκείνες τις στιγμές που τα κράτη και οι υπερεθνικές ελίτ διεξήγαγαν πολέμους ενάντια στους καταπιεσμένους, επαναστάτες από όλα τα μήκη και πλάτη του πλανήτη έδωσαν, δίνουν και θα δίνουν με κάθε κόστος το δικό τους πόλεμο.

Να ενισχύσουμε τις επαναστατικές διαδικασίες μέσα από την ένοπλη προπαγάνδα

"...Η διαμόρφωση μίας συνθήκης αντιεξουσιαστικού, ακηδεμόνευτου και αντιθεσμικού αγώνα ενάντια σε εθνικούς πολέμους, δεν μπορεί να ειδωθεί αποκομμένα από την ειδικότερη περίπτωση μίας αγωνιστικής στάσης των καταπιεσμένων ενάντια στο ΝΑΤΟ..."

Αναγνωρίζοντας την αναγκαιότητα δόμησης ενός κεντρικού σχεδιασμού προώθησης των επαναστατικών δυνάμεων, επιδιώκουμε έναν δημόσιο επαναστατικό διάλογο που θα συμβάλλει στην ένταση των κοινωνικών αντιστάσεων και τη δόμηση αναχωμάτων αναχέτησης των πολεμικών επιδιώξεων των κρατών και του κεφαλαίου. Γι' αυτό και θα πιάσουμε το νήμα από εκεί που το άφησαν οι μαχόμενες συντρόφισσες και σύντροφοι του Συγκρουσιακού Αναρχικού Μετώπου Θεσ/νίκης με την επίθεση που πραγματοποίησαν στο νομικό σύμβουλο του ΝΑΤΟ, Μιλτιάδη Σαρηγιαννίδη.

Ένα οργανωμένο επαναστατικό κίνημα πρέπει να είναι σε θέση όχι μόνο να πολεμήσει τον εχθρό του στο τώρα, αλλά να αποτυπώσει και το πρόταγμα του για το μέλλον. Να είναι σε θέση να κοινωνικοποιήσει τη ρεαλιστική διάσταση της αναρχικής θεώρησης και πράξης. Οι ίδιοι οι καταπιεσμένοι πρέπει να πιστέψουμε πως υπάρχει ζωή έξω από τον καπιταλισμό, πως υπάρχει κοινωνική οργάνωση έξω από την κρατική, πως υπάρχει συλλογική διαχείριση των αναγκών μας ενάντια στην εξατομίκευση. Η κοινωνική αλλαγή θέλει πίστη και προσήλωση, όραμα και σθένος.

Μπροστά στις εντεινόμενες διακρατικές εντάσεις, η οικοδόμηση ενός αντιπολεμικού φραγμού είναι ζήτημα κοινωνικής και ταξικής αναγκαιότητας. Ενός φραγμού που θα αποτελέσει και το εφαλτήριο για την ένταση του επαναστατικού πολέμου.

Πρέπει λοιπόν να αποδείξουμε στην πράξη πως ο αναρχικός αγώνας δεν είναι ένα φιλοσοφικό ρεύμα που στοχάζεται τα αδιέξοδα της καπιταλιστικής κρίσης αλλά η μόνη ρεαλιστική επαναστατική τάση που μπορεί να επιφέρει τριγμούς στους πυλώνες του εξουσιαστικού οικοδομήματος. Η μόνη οδός προς την κρατική και καπιταλιστική αποσταθεροποίηση. Η μόνη επιλογή για την Επανάσταση. Για να επιτεθείς στον εχθρό σου αποτελεσματικά, πρέπει πρώτα όμως να είσαι σε θέση να αντιλαμβάνεσαι τη φύση του, να αναλύεις σωστά την κίνησή του, να μπορείς θεωρητικά και πρακτικά να τον αποδομήσει. Να κινείσαι με στρατηγική, και να αγωνίζεσαι σε πολιτικό, κοινωνικό και στρατιωτικό επίπεδο.

Μπροστά στο ενδεχόμενο ενός πολέμου, που φαντάζει όλο και πιο ρεαλιστικό με βάση τις εντάσεις που αναδύονται τόσο για τα ελληνοτουρκικά κυριαρχικά δικαιώματα στις ΑΟΖ όσο και για το μακεδονικό ζήτημα πρέπει:

1. Να αγωνιστούμε για να απονομιμοποιήσουμε κοινωνικά την αναγκαιότητα μιας αιματοχυσίας με εθνικά χαρακτηριστικά. Πρέπει στις τάξεις των καταπιεσμένων, να είναι κατανοητό πως οι πολεμικές συγκρούσεις που εκπορεύονται από τα πάνω δεν έχουν να προσφέρουν τίποτε στον Αγώνα για την ατομική και συλλογική Απελευθέρωση.

2. Να επιτεθούμε στον εθνικό κορμό και την κοινωνική συνοχή με βάση την εθνική ενότητα που προωθούν τα κράτη για να συσπειρώσουν τους καταπιεσμένους κάτω από ψεύτικές ταυτότητες. Να καταδείξουμε τον πραγματικό εχθρό που δε μιλάει άλλη γλώσσα, δεν έχει άλλο χρώμα, δεν ανήκει σε άλλο έθνος και δεν καθορίζεται από σύνορα και φράχτες.

3. Να αρνηθούμε κάθε υπηρεσία στο στρατόπεδο του εχθρού. Να εντείνουμε τον αγώνα ενάντια στους στρατούς μαζικοποιώντας τις δηλώσεις ολικής άρνησης στράτευσης. Να συλλογικοποιήσουμε τις αντιστάσεις μας στο θεσμό της στράτευσης, ερχόμενοι σε άμεση και αδιάλλακτη ρήξη με τους εθνικούς στρατούς.

4. Να διεθνοποιήσουμε τις κοινωνικές αντιστάσεις με τους συμμάχους μας που βρίσκονται στην άλλη μεριά των συνόρων, γκρεμίζοντας στην πράξη τους διχασμούς και τη διαφορετικότητα που θέλει να επιβάλλει η εξουσία στους καταπιεσμένους.

Όμως μέσα από την θεωρία γεννιέται και η πράξη, η υπαρκτή σύγκρουση, η στρατιωτική αντιπαράθεση. Έτσι οφείλουμε να καταγράψουμε τη δομή
, το πλέγμα των σχέσεων και την κίνηση του εχθρού έτσι ώστε να επιτεθούμε με νευραλγικούς όρους στην ύλη του. Να στοχοποιήσουμε:

  • Τις στρατιωτικές εγκαταστάσεις, τα κέντρα λήψης αποφάσεων, τα επιχειρησιακά κέντρα του εχθρού, τα πεδία εκπαίδευσης.
  • Τα πρόσωπα που ευθύνονται έμμεσα ή άμεσα για τους εθνικούς πολέμους από τους πολιτικούς, τους οικονομικά ισχυρούς μέχρι τους στρατιωτικούς και όσους στηρίζουν επιχειρησιακά, επιχειρηματικά, επιστημονικά τις εγκληματικές υπηρεσίες των κρατιστών.
  • Τη στρατοπέδευση των ΝΑΤΟϊκών δυνάμεων. Να επιτεθούμε τόσο στις ήδη υπάρχουσες βάσεις και σχέσεις συνεργασίας του ΝΑΤΟ και των υπαλλήλων του και να αντισταθούμε στην δημιουργία νέων εγκληματικών κέντρων.
  • Τα συμμαχικά συμφέροντα και επιδιώξεις. Το ελληνικό κράτος τόσο από επιλογή όσο και από ανάγκη βρίσκεται στη σφαίρα επιρροής μεγάλων δυνάμεων μέσω του ΝΑΤΟ όπως πχ. οι ΗΠΑ. Η εμπλοκή του σε μια πολεμική αντιπαράθεση θα είναι στην πραγματικότητα ένας ακόμη πόλεμος μεταξύ αντιπροσώπων. Δε μπορούμε παρά να επιτεθούμε στα διεθνή συμφέροντα και τις σχέσεις που επιδιώκει να χτίσει το ελληνικό κράτος με άλλες δυνάμεις. Να επιτεθούμε σε πρόσωπα και δομές που θα επιφέρουν διπλωματικά επεισόδια και τριγμούς στις διακρατικές σχέσεις.

Τη στιγμή όμως που εμείς ακόμα συζητάμε για το ενδεχόμενο ενός πολέμου σε άλλα μέρη του πλανήτη οι καταπιεσμένοι βιώνουν στο πετσί τους αυτή την κτηνωδία είτε γιατί δε μπόρεσαν να την εμποδίσουν είτε γιατί δεν επιχείρησαν καν. Έτσι πρέπει ο καθένας μας να είναι σε θέση να αντιληφθεί σε σχέση με την ταυτότητα που φέρει και τα προνόμια που έχει, ποια θα είναι η θέση του σε ένα ενδεχόμενο πολέμου. Και έπειτα συλλογικοποιώντας το ερώτημα ποια οφείλει να είναι η θέση των αναρχικών ως κομμάτι των καταπιεσμένων σε μια γενικευμένη πολεμική αντιπαράθεση. Ποια θα είναι κοινωνικοπολιτική αλλά και στρατιωτική μας οργάνωση. Ποιες οι συμμαχίες και ποια η στοχοθεσία.

Εμείς ως κομμάτι των καταπιεσμένων που βιώνουμε το πόλεμο καθημερινά στο πετσί μας, απαντάμε με πόλεμο. Πόλεμο στις μητροπόλεις. Πόλεμο ενάντια στην εξαθλίωση που επιβάλλουν καθημερινά τα κράτη και ο καπιταλισμός. Εμείς που βρισκόμαστε στο στόχαστρο της εξουσιαστικής μανίας, επιστρέφουμε ένα μερίδιο της βίας που δεχόμαστε καθημερινά στα κάτεργα της μισθωτής σκλαβιάς, στις σχέσεις της έμφυλης καταπίεσης, στην αναδυόμενη εθνική δυσωδία. Απέναντι σε όσους καταδυναστεύουν τις ζωές μας, διαμηνύουμε πως η επανάσταση είναι η μητέρα της αξιοπρέπειας. Και η αξιοπρέπεια είναι στάση και απαράβατος όρος ζωής.

Οι επιθέσεις θα συνεχιστούν με αμείωτη ένταση

Υγ: Το προηγούμενο διάστημα ο επαναστάτης Δημήτρης Κουφοντίνας κέρδισε ακόμη μια μάχη ενάντια στην αντιτρομοκρατική καταστολή πραγματοποιώντας απεργία πείνας για λίγες ανάσες ελευθερίας. Μια νίκη που εκ νέου υφαρπάζεται, καθώς η «δικαιοσύνη» καλεί σε νέα υποδικία αρκετούς πολιτικούς κρατούμενους με στόχο την αναστολή των τακτικών αδειών τους. 30 χρόνια μετά την επίθεση της 17 Νοέμβρη στον Αμερικάνο στρατιωτικό ακόλουθο William Nordeen (28-6-88), στέλνουμε την αμέριστη αλληλεγγύη μας προς το σύντροφο θυμίζοντάς τα λόγια των Τουπαμάρος, «οι λέξεις μας χωρίζουν, η δράση μας ενώνει». Θα μιλήσουν οι φωτιές μας.

 

Οργάνωση Αναρχική Δράση

Προσθέστε περισσότερες πληροφορίες

To μέγιστο μέγεθος των αρχείων είναι 16ΜΒ. Επιτρέπονται όλες οι γνωστές καταλήξεις αρχείων εικόνας,ήχου, βίντεο. ΠΡΟΣΟΧΗ! Για να υπάρχει η δυνατότα embed ενός video πρέπει να είναι της μορφής mp4 ή ogg.

Νέο! Επιλέξτε ποιά εικόνα θα απεικονίζεται στην αρχή του σχόλιου.

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License