Μυστικές αδελφότητες – οργανώσεις

Δημοσίευμα ιστορικού περιεχομένου

Μυστικές αδελφότητες – οργανώσεις

Όνομα συντάκτη : panther1924

Το παρακάτω κείμενο γράφτηκε την περίοδο Σεπτεμβρίου 2013 – Αυγούστου 2014.

Στο κείμενο που ακολουθεί θα ασχοληθούμε με ορισμένες μυστικές οργανώσεις – αδελφότητες που αποτελούν ή αποτέλεσαν κέντρα εξουσίας του πλανήτη. Θα αναφερθούμε με συντομία στη σκοτεινή ιστορία και δράση τους. Πρόκειται για έναν μυστηριώδη και ενδιαφέροντα κόσμο, άγνωστο στο ευρύ κοινό. Ξεκινάμε λοιπόν.

 

Skull and Bones (Κρανίο και Οστά)

Η οργάνωση «Κρανίο και Οστά» (Skull and Bones) είναι μια αδελφότητα του Πανεπιστημίου Γέιλ στις ΗΠΑ, της οποίας τα μέλη κατέλαβαν υψηλότατες θέσεις σε διάφορες αμερικανικές κυβερνήσεις.  Ήταν αρχικά γνωστή ως Αδελφότητα του Θανάτου (Brotherhood of Death). Αποτελεί μια από τις παλιότερες φοιτητικές αδελφότητες των ΗΠΑ: ιδρύθηκε το 1832, με την «κάρτα μέλους» να δίνεται σε λίγους και εκλεκτούς. Ιδρυτές της ήταν δύο άνθρωποι : ο πολιτικός William Huntington Russell και ο πολιτικός Alphonso Taft. Ο Alphonso Taft ήταν διπλωμάτης, πατέρας του μετέπειτα Προέδρου William Howard Taft, μέλος του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος και Υπουργός Πολέμου των ΗΠΑ το 1876. Μπήκε στο Πανεπιστήμιο του Yale το 1829 και αποφοίτησε το 1833.

Η αδελφότητα «Κρανίο και Οστά» χρησιμοποιεί μυστικιστικά τελετουργικά μέχρι και σήμερα. Το έμβλημα της αδελφότητας είναι ένα κρανίο και δύο οστά που διασταυρώνονται χιαστί. Κάτω από το κρανίο υπάρχει ο αριθμός 322. Τα μέλη της, γνωστά και ως Bonesmen («Οστάνθρωποι») συναντιούνται συγκεκριμένες μέρες της εβδομάδας -καθ' όλη τη διάρκεια του έτους - σε ένα κτίριο που ονομάζουν «Τάφο» (Tomb). Είναι ένα παράξενο και μακάβριο κτίριο στο προαύλιο του Πανεπιστήμιου Γέιλ, στο Νιου Χέιβεν. Εκεί μέσα χτυπά η καρδιά της πολυσυζητημένης αδελφότητας. Εκεί μέσα φυλάσσονται τα κειμήλιά της. Μεταξύ αυτών ασημικά του Αδόλφου Χίτλερ, η νεκροκεφαλή του περίφημου αρχηγού της φυλής των Απάτσι, Τζερόνιμο, οστά του Μεξικανού Πάντσο Βίλα, καθώς και ένα ματωμένο τελετουργικό μαχαίρι, τοποθετημένο μέσα σε μια γυάλινη βιτρίνα.

Επίσης, έχουν στην ιδιοκτησία τους και ένα νησί που λέγεται Deer Island. Συνηθίζουν να βγάζουν ομαδικές αναμνηστικές φωτογραφίες, δίπλα από ένα ρολόι και ένα τραπέζι στο οποίο βρίσκεται ένα κρανίο και οστά. Το ρολόι είναι ρυθμισμένο έτσι ώστε να πηγαίνει 5 λεπτά μπροστά.

Κάθε χρόνο την άνοιξη, η αδελφότητα επιλέγει να στρατολογήσει νέα μέλη. Επιλέγει με αυστηρά κριτήρια συνολικά 15 άτομα, άνδρες και γυναίκες. Για πάρα πολλά χρόνια, η συντριπτική πλειοψηφία των μελών της αδελφότητας ήταν λευκοί άνδρες, προτεστάντες στο θρήσκευμα. Από το 1992 και μετά άρχισαν να δέχονται και γυναίκες.

Τα ονόματα των μελών της αδελφότητας δεν κρατούνται μυστικά. Δεν ισχύει όμως το ίδιο και για τις συνεδριάσεις τους και όσα συζητιούνται σε αυτές.

 

Μερικά διάσημα μέλη της αδελφότητας :

William Howard Taft (Πρόεδρος των ΗΠΑ το 1909-1913)

Prescott Sheldon Bush (διευθυντής της τράπεζας Union Banking Corporation και χρηματοδότης του Χίτλερ)

George H. W. Bush (Πρόεδρος των ΗΠΑ το 1989-1993)

George W. Bush (Πρόεδρος των ΗΠΑ το 2001-2009)

Jonathan James Bush (τραπεζίτης)

Knight Wooley  (American Exchange National Bank)

James Jesus Angleton (επικεφαλής του τομέα αντικατασκοπείας της CIA το 1954-1975)

Henry Stimson (Υπουργός Πολέμου το 1940-1945 και μέλος των Ρεπουμπλικάνων)

Robert A. Lovett (Υπουργός Άμυνας το 1951-1953 και μέλος των Ρεπουμπλικάνων)

Henry Luce (εκδότης των περιοδικών Life και Sports Illustrated)

John Kerry (Υπουργός Εξωτερικών που το 2004 ήταν Υποψήφιος Πρόεδρος των ΗΠΑ)

Austan Goolsbee (οικονομικός σύμβουλος του Barack Obama)

Harold Stanley (ιδρυτικό μέλος της πανίσχυρης πολυεθνικής Morgan Stanley)

Frederick W. Smith (ιδρυτής και πρόεδρος της εταιρείας FedEx)

 

Τα ερμητικά πεπραγμένα της αδελφότητας περιβάλλονται από διάφορα συνωμοσιολογικά σενάρια. Στις εκλογές του 2004, οι πολίτες των ΗΠΑ (που στη συντριπτική πλειοψηφία τους έχουν άγνοια για το θέμα Skull and Bones) κλήθηκαν να επιλέξουν τον νέο Πρόεδρο της χώρας τους. Οι βασικοί διεκδικητές της προεδρίας ήταν δύο πρόσωπα : ο δημοκρατικός Τζον Κέρι και ο ρεπουμπλικάνος Τζορτζ Μπους. Και οι δύο έχουν κάτι κοινό : είναι μέλη της αδελφότητας. Οπότε, όποιος και αν νικούσε, η αδελφότητα θα έβλεπε ένα μέλος της στη θέση του Προέδρου της χώρας. Τελικά, ο Μπους συγκέντρωσε το 50,73 % των ψήφων και ο Κέρι το 48,27 %.

Ο Ρον Ροζενµπάουµ, δηµοσιογράφος της New York Observer, υπήρξε φοιτητής στο Πανεπιστήμιο του Yale πριν από κάποια χρόνια και κατοικούσε απέναντι από το Tomb. Είχε εντυπωσιαστεί από αυτή την μυστηριώδη και επτασφράγιστη λέσχη - αδελφότητα και έβαλε σκοπό της ζωής του να ανακαλύψει τα µυστικά της. Βιντεοσκόπησε κινήσεις, µαγνητοφώνησε κραυγές που ακούγονταν στο σκοτάδι, συζήτησε µε ανθρώπους και κατέληξε στο συµπέρασµα ότι πρόκειται για ένα είδος µαφίας. «Μόνο που η Skull and Bones», λέει, «έχει λίγο µεγαλύτερη επιτυχία από τη µαφία. Όταν αποκαλυφθούν, αντί να πάνε 100 χρόνια στη φυλακή, κάνουν τέσσερα χρόνια στον Λευκό Οίκο».

Το 1986 ο αρχηγός της φυλής των Απάτσι, Νεντ Άντερσον, απόγονος του Τζερόνιµο, μαθαίνει για την τυμβωρυχία. Ζητάει από το FBI να ερευνήσει την υπόθεση. Ταυτόχρονα, κλείνει ραντεβού µε έναν θείο του μετέπειτα προέδρου Τζορτζ Μπους, τον Τζόναθαν. Στην πρώτη συνάντηση ο θείος ήταν φιλικός. Μετά από έντεκα ημέρες προσφέρει στον Νεντ Άντερσον ένα κρανίο και του ζητάει να υπογράψει ότι δεν έχει άλλες αξιώσεις. Όμως ο Άντερσον αρνείται, γιατί βλέπει πως το κρανίο δεν ανήκει στον Τζερόνιμο, αλλά σε κάποιο μικρό παιδί.

Επτά χρόνια αργότερα, η υπόθεση έρχεται πάλι στο προσκήνιο µε το βιβλίο «Secrets of the Tomb» (Τα μυστικά του Τάφου) της Αλεξάντρα Ρόµπινς. Η συγγραφέας χρησιμοποιεί παλιά χειρόγραφα που υποτίθεται πως ανήκαν σε µέλη της οργάνωσης «Κρανίο και Οστά» και σε ένα περιγράφεται πως ο Πρέσκοτ Μπους σύλησε τον τάφο του Τζερόνιµο.  «Συζήτησα µε περίπου 100 µέλη της Skull and Bones και υπήρξαν µέλη που είχαν βαρεθεί τη μυστικότητα και γι’ αυτό ήθελαν να µου μιλήσουν», λέει η Ρόµπινς. «Αλλά υπήρξαν πολλοί περισσότεροι που µου έκλεισαν το τηλέφωνο ή µε απείλησαν».

Τα στοιχεία που δηµοσίευσε δεν κρίθηκαν αρκετά. Όμως µια άκρη από το πέπλο είχε σηκωθεί. Άλλοι συγγραφείς και ερευνητές πήραν τη σκυτάλη έως ότου ο ιστορικός Μαρκ Γουόρτµαν ανακάλυψε στα αρχεία του Yale ένα γράµµα-φωτιά, γραµµένο το 1918 από ένα µέλος προς ένα άλλο που περιγράφει µε λεπτομέρειες την απόκτηση του μακάβριου τροπαίου. «Το κρανίο του άξιου Τζερόνιµο του Τροµερού ξεθάφτηκε από τον τάφο του στο Φορτ Σιλ από τη λέσχη σας… Είναι τώρα ασφαλές [στο Tomb] µαζί µε τα φθαρμένα μηριαία οστά», πανηγυρίζει μεταξύ άλλων ο αποστολέας. Διευκρινίζουμε ότι το Φορτ Σιλ είναι το στρατόπεδο στην Οκλαχόµα όπου θάφτηκε ο Τζερόνιµο το 1909.

Η ιστορία προβλήθηκε ελάχιστα στα αµερικανικά μέσα μαζικής ενημέρωσης (ΜΜΕ). Αν δούμε τα γνωστά χαρακτηριστικά της «αδελφότητας» θα καταλάβουμε το γιατί.

Πολλοί είναι αυτοί που υποστηρίζουν ότι οι ρίζες της Skull and Bones πρέπει να αναζητηθούν σε παλιές γερμανικές μυστικιστικές – αποκρυφιστικές οργανώσεις. Ο συγγραφέας Andreas von Retyi αναφέρει τα εξής : «Πράγματι κάποιος Ουίλιαμ Χούντινγκτον Ράσελ, γόνος μιας πάμπλουτης αμερικάνικης οικογένειας και φοιτητής στο Γέιλ ταξίδεψε στις αρχές της δεκαετίας του 1830 στη Γερμανία προκειμένου να σπουδάσει εκεί ένα χρόνο. Όταν γύρισε στις ΗΠΑ, συγκέντρωσε γύρω του την «αφρόκρεμα της φοιτητικής ελίτ», μεταξύ των οποίων τον Αλφόνσο Ταφτ, τον πατέρα του κατοπινού Προέδρου των ΗΠΑ. Μπορεί να μην ήταν οι καλύτεροι μεταξύ των καλύτερων, αλλά μεταξύ των ισχυρών, ήταν οι πιο ελπιδοφόροι. […] Το 1865, μετά από ενέργειες του μέλους της αδελφότητας Ντάνιελ Κόιτ Γκίλμαν, η Αδελφότητα αναγνωρίστηκε επίσημα ως νομικό πρόσωπο αστικού δικαίου με την επωνυμία The Russell Trust. Ο Γκίλμαν ανέλαβε ταμίας και ο Ουίλιαμ Χ. Ράσελ πρόεδρος» .

Σχετικά με το θέμα της κλοπής του κρανίου από τον τάφο του Τζερόνιμο, η κατηγορία της τυμβωρυχίας βαραίνει τον Πρέσκοτ Μπους, παππού  του George Walker Bush. Αυτή όμως δεν είναι η μόνη κατηγορία εις βάρος του. Η χειρότερη κατηγορία εις βάρος του (και στηρίζεται στην ύπαρξη αποδεικτικών στοιχείων) είναι το ότι υπήρξε συνεργάτης του δικτατορικού καθεστώτος της Ναζιστικής Γερμανίας και χρηματοδότης του Χίτλερ.

Επίσης είναι γνωστό ότι η εταιρία για την οποία εργαζόταν ο Πρέσκοτ Μπους, η Brown Brothers Harriman (BBH), λειτουργούσε ως αμερικανική βάση του Γερμανού μεγαλοβιομήχανου Φριτς Τίσεν (Fritz Thyssen), ο οποίος ενίσχυσε τη χρηματοδότηση του Χίτλερ στη δεκαετία του 1930 πριν συγκρουστεί μαζί του στα τέλη της δεκαετίας. Ο «Guardian» έχει δει τεκμήρια που δείχνουν ότι ο Πρέσκοτ Μπους ήταν ο διευθυντής της Νεοϋορκέζικης Union Banking Corporation (UBC) η οποία εκπροσωπούσε τα αμερικανικά συμφέροντα του Τίσεν, και ότι εξακολούθησε να εργάζεται για την τράπεζα και μετά την είσοδο των ΗΠΑ στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Αξίζει να σημειώσουμε ότι η τράπεζα Union Banking Corporation (UBC), κατηγορήθηκε από το αμερικανικό κράτος για οικονομική συνεργασία με τον εχθρό, δηλαδή τη Ναζιστική Γερμανία, στη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου και διαλύθηκε.

Bilderberg Group

Η περιβόητη Λέσχη Μπίλντερμπεργκ διαφέρει από τις άλλες αδελφότητες γιατί δεν έχει καθορισμένες ιδιότητες μέλους. Γύρω από τη δράση της έχουν ακουστεί και έχουν γραφτεί πολλά. Μπορούμε να πούμε ότι πρόκειται για μια ομάδα σημαινόντων προσώπων που συναντιούνται κάθε χρόνο σε καθεστώς απόλυτης μυστικότητας και κάτω από δρακόντεια μέτρα ασφαλείας.

Τα θέματα της διάσκεψης παραμένουν μυστικά, ενώ η δομή της συνάντησης μοιάζει με την αντίστοιχη ενός συνεδρίου, που φιλοξενείται σε πολυτελή ξενοδοχεία ανά τον κόσμο. Η συμμετοχή κάποιου στις συνεδριάσεις της Λέσχης γίνεται αποκλειστικά με πρόσκληση. Η πρώτη συνάντηση της ομάδας έλαβε χώρα το Μάιο του 1954 στο ξενοδοχείο Bilderberg της Ολλανδίας, απ' όπου πήρε και το όνομά της η λέσχη, με την πρόσκληση να έχει προέλθει από τον Joseph Retinger, Πολωνό εμιγκρέ και πολιτικό σύμβουλο, ο οποίος ανήσυχος καθώς ήταν για την άνοδο του αντι-αμερικανισμού στη Δυτική Ευρώπη πρότεινε μια διεθνή συνδιάσκεψη, στις εργασίες της οποίας οι Ευρωπαίοι και οι Αμερικανοί ηγέτες θα είχαν την ευκαιρία να συνομιλήσουν και να κατανοήσουν τις ομοιότητες και τις διαφορές των κοινωνιών της Δύσης.

Στα ιδρυτικά μέλη της Λέσχης περιλαμβάνεται και ο Πρίγκιπας Βερνάρδος της Ολλανδίας (Prince Bernhard), ο οποίος κατηγορήθηκε για συνεργασία με το Ναζισμό. Αυτό που είναι εξακριβωμένο και μπορούμε να το πούμε με σιγουριά είναι το ότι ο πρίγκιπας Aschwin of Lippe-Biesterfeld, αδελφός του πρίγκιπα Βερνάρδου, ήταν ναζιστής και αξιωματικός του στρατού της Ναζιστικής Γερμανίας. Το 1976 ξέσπασε το Σκάνδαλο Lockheed. Αποκαλύφθηκε ότι ο Πρίγκιπας Βερνάρδος δωροδοκήθηκε με το ποσό του 1.100.000 αμερικάνικων δολαρίων από την Lockheed Corporation (αμερικάνικη εταιρεία κατασκευής αεροσκαφών) για να πείσει την ολλανδική κυβέρνηση να αγοράσει τα μαχητικά αεροσκάφη της συγκεκριμένης εταιρείας.

Οι άνθρωποι που διετέλεσαν Πρόεδροι της Διοικούσας Επιτροπής της Λέσχης είναι οι εξής :

1) Prince Bernhard of Lippe-Biesterfeld (Πρίγκιπας Βερνάρδος της Ολλανδίας) (1954–1975)

2) Walter Scheel (1975–1977)

3) Alec Douglas-Home (1977–1980) (Βρετανός συντηρητικός πολιτικός, που διετέλεσε Πρωθυπουργός της Βρετανίας το 1963-1964).

4) Eric Roll, Baron Roll of Ipsden (1986–1989) (Οικονομολόγος αυστρουγγρικής καταγωγής και Διευθυντής της Τράπεζας της Αγγλίας την περίοδο 1968-1977)

5) Peter Carington, 6th Baron Carrington (1990–1998) (Ο Peter Carington είναι συντηρητικός Βρετανός πολιτικός. Διετέλεσε υπουργός Άμυνας της Βρετανίας το 1970-1974, υπουργός εξωτερικών το 1979-1982 και Γενικός Γραμματέας του ΝΑΤΟ το 1984-1988).

6) Étienne Davignon (1998–2001) (Βέλγος πολιτικός, ουγγρικής καταγωγής, επιχειρηματίας και πρώην Αντιπρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής).

7) Henri de Castries (από το 2001) (Γάλλος επιχειρηματίας)

Παραθέτουμε ονόματα μερικών από τα πολυάριθμα άτομα που πήραν κατά καιρούς μέρος σε μία ή περισσότερες συνεδριάσεις της Λέσχης.

Όνομα

Ιδιότητα

Βασιλιάς Φίλιππος του Βελγίου

Βασιλιάς

Βεατρίκη (Beatrix)

Βασίλισσα της Ολλανδίας το 1980-2013

Harald V of Norway

Βασιλιάς της Νορβηγίας από το 1991

Χουάν Κάρλος

Βασιλιάς Ισπανίας από το 1975

Σοφία

Βασίλισσα Ισπανίας από το 1975

Alfred Gusenbauer

Καγκελάριος της Αυστρίας το 2007-2008

Herman Van Rompuy

Πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου

Stephen Harper

Πρωθυπουργός Καναδά από το 2006

Georges Pompidou

Πρόεδρος της Γαλλίας το 1969-1974

Helmut Schmidt

Καγκελάριος Δ. Γερμανίας το 1974-1982

Angela Merkel

Καγκελάριος Γερμανίας

Γιώργος Αλογοσκούφης

Υπουργός της ΝΔ

Ντόρα Μπακογιάννη

Υπουργός της ΝΔ

Άννα Διαμαντοπούλου

Υπουργός του ΠΑΣΟΚ

Τάσος Γιαννίτσης

Υπουργός του ΠΑΣΟΚ

Γιώργος Παπακωνσταντίνου

Υπουργός του ΠΑΣΟΚ

Γιάννης Παπαθανασίου

Υπουργός της ΝΔ

Γιάννης Στουρνάρας

Υπουργός Οικονομικών

Enrico Letta

Πρωθυπουργός Ιταλίας

Mario Draghi

Πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας (ΕΚΤ)

Mario Monti

Πρωθυπουργός Ιταλίας (2011-2013)

Jan Peter Balkenende

Πρωθυπουργός Ολλανδίας (2002-2010)

José Sócrates

Πρωθυπουργός Πορτογαλίας (2005-11)

José Luis Zapatero

Πρωθυπουργός Ισπανίας (2004-2011)

Fredrik Reinfeldt

Πρωθυπουργός Σουηδίας από το 2006

David Owen

Παλιός υπουργός εξωτερικών Βρετανίας

Margaret  Thatcher

Πρωθυπουργός Βρετανίας (1979-1990)

Tony Blair

Πρωθυπουργός Βρετανίας (1997-2007)

Henry Kissinger

Γερμανοαμερικάνος πολιτικός. Παλιός υφυπουργός (1973-1977)

Colin Luther Powell

Στενός συνεργάτης του Τζορτζ Μπους

Bill Clinton

Πρόεδρος των ΗΠΑ (1993-2001)

Gerald Ford

Πρόεδρος των ΗΠΑ (1974-1977)

David Howell Petraeus

Διοικητής της CIA (2011-2012)

Jean-Claude Trichet

Πρόεδρος Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας (2003-2011)

Τάκης Αράπογλου

Πρώην Πρόεδρος της Εθνικής Τράπεζας της Ελλάδος

David Rockefeller

Πρώην Πρόεδρος της τράπεζας Chase Manhattan Bank

Jorma Ollila

Πρώην Πρόεδρος της Nokia Corporation

Josef Ackermann

Διευθύνων Σύμβουλος της Deutsche Bank

Γεώργιος Α. Δαυίδ

Πρόεδρος της Coca - Cola Τρία Έψιλον

Giovanni Agnelli

επίτιμος πρόεδρος της Fiat

Paul Rijkens

πρώην πρόεδρος της Unilever

Peter Brabeck - Letmathe

Πρόεδρος της Nestlé

Peter Voser

Διευθύνων Σύμβουλος της Royal Dutch Shell

Martin Taylor

πρώην διευθύνων σύμβουλος της τράπεζας Barclays

Bill Gates

πρόεδρος της Microsoft

Nicolas Beytout

Εκδότης της εφημερίδας Le Figaro

Αθανασιάδης-Μποδοσάκης

μεγαλοβιομήχανος

Κωνσταντίνος Μητσοτάκης

Πρώην πρωθυπουργός της ΝΔ

Θεόδωρος Πάγκαλος

Υπουργός του ΠΑΣΟΚ

Λουκάς Παπαδήμος

Πρώην πρωθυπουργός και τραπεζίτης

Αλέξης Παπαχελάς

Τηλεπαρουσιαστής

Γιώργος Παπανδρέου

Πρώην πρωθυπουργός του ΠΑΣΟΚ

Αντώνης Σαμαράς

Πρώην πρωθυπουργός της ΝΔ

Jakob de Hoop Scheffer

Γενικός γραμματέας του ΝΑΤΟ (2004-09)

 

Η ρήξη στο εσωτερικό της Λέσχης Μπίλντερμπεργκ το 1973 

Η ρήξη προκλήθηκε κατά την σύνοδο της Λέσχης Μπίλντερμπεργκ, το 1973 στη Σουηδία. Οι διαφωνούντες προς τις «συντηρητικές» αντιλήψεις και μεθόδους της Λέσχης, «εκσυγχρονιστές», με επικεφαλής τον μεγαλοεπιχειρηματία Ντέηβιντ Ροκφέλλερ, αποχώρησαν και ίδρυσαν την Τριμερή Επιτροπή (Trilateral Committee) με συμμετοχή 325 μονίμων μελών (έναντι 30 της Μπίλντεμπεργκ) από Η.Π.Α, Ευρώπη, Ιαπωνία, (εξ ου και ο τίτλος «Τριμερής»). Ένας από τους «νεωτερισμούς» των «εκσυγχρονιστών» ήταν η ένταξη της Ιαπωνίας στα υπερεθνικά κέντρα εξουσίας. Οι νεωτεριστές αποβλέπουν σε μια συνένωση των οικονομιών του Ειρηνικού, που θα περιλαμβάνει τις Η.Π.Α, την Ιαπωνία, την Ταϊβάν, την Νότιο Κορέα, τη Σιγκαπούρη και την Αυστραλία. Επιμένουν μάλιστα ότι πρέπει να δοθεί προς αυτήν την κατεύθυνση μεγαλύτερη σημασία και προτίμηση έναντι της Ευρωπαϊκής.

 

Η ΤΡΙΜΕΡΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗ (Trilateral Commission)

Ο μεγαλοεπιχειρηματίας Ροκφέλερ παρουσίασε αρχικά την ιδέα της Τριμερούς Επιτροπής το 1972 στην ετήσια διάσκεψη της Λέσχης Μπίλντερμπεργκ στο Βέλγιο. Η Τριμερής Επιτροπή ιδρύθηκε το καλοκαίρι του 1973. Τα μέλη της Τριμερούς Επιτροπής στρατολογήθηκαν από τα συνήθη κανάλια πολιτικής και οικονομικής εξουσίας (τράπεζες, πολυεθνικές εταιρίες, κυβερνήσεις) και επιρροής (ΜΜΕ, Ιδρύματα, Πανεπιστήμια), ακόμα και από εργατικά σωματεία για τον έλεγχο των εργατών και για τη συγκάλυψη της τεράστιας απόστασης που χωρίζει την οικονομική Ελίτ από τις μεγάλες λαϊκές μάζες. Τα μέλη επιλέχθηκαν από τα τρία παγκόσμια κέντρα οικονομικής εξουσίας (τη Βόρεια Αμερική, δηλαδή ΗΠΑ - Καναδά, τη Δυτική Ευρώπη, δηλαδή τις χώρες-μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης και την Ιαπωνία), απ’ όπου πήρε και το όνομά της (Τριμερής Επιτροπή). 

Ένας από τους πρωταρχικούς σκοπούς της Επιτροπής ήταν να προωθήσει το 1976 σαν Πρόεδρο των ΗΠΑ έναν υποψήφιο που θα ήταν πρόθυμος να συνεργαστεί για τους σκοπούς της. Επικρατέστεροι προς το σκοπό αυτό κρίθηκαν τελικά ο Δημοκρατικός κυβερνήτης της Τζώρτζια (άσημος και άγνωστος τότε) Τζίμι Κάρτερ και ο κυβερνήτης της Φλόριντα Reuben Askew. Σύμφωνα με τον Μπρεζίνσκι "ήταν κάτι πολύ κοντά ανάμεσα στον Κάρτερ και τον Άσκιου, αλλά εντυπωσιαστήκαμε που ο Κάρτερ είχε ανοίξει εμπορικά γραφεία της Τζώρτζια στις Βρυξέλες και στο Τόκιο. Αυτό φάνηκε να ταιριάζει τέλεια στην ιδέα της Τριμερούς Επιτροπής». Ο Κάρτερ και ο Άσκιου ανήγγειλαν και οι δυο τη συμμετοχή τους στην ανακήρυξη του Δημοκρατικού υποψηφίου για τις προεδρικές εκλογές του 1976, αλλά λόγω του ενδιαφέροντος του Ροκφέλερ, ο Κάρτερ είχε τελικά το προβάδισμα κι εξελέγη Πρόεδρος με σύμβουλο Εθνικής Ασφαλείας τον Μπρεζίνσκυ! Ήδη στην πρώτη ετήσια διάσκεψη της Επιτροπής στο Κιότο της Ιαπωνίας το Μάιο του 1975, ο Μπρεζίνσκυ είχε παρουσιάσει στα μέλη της Τριμερούς Επιτροπής τον άγνωστο ακόμα Κάρτερ σαν τον ιδανικό υποψήφιο πρόεδρο.

Σύμφωνα με τον Γερουσιαστή Barry Goldwater στο βιβλίο του «Χωρίς Απολογίες»: 
Ο Ντέιβιντ Ροκφέλερ και ο Ζμπίγκνιου Μπρεζίνσκι βρήκαν στο Τζίμι Κάρτερ τον ιδανικό τους υποψήφιο. Τον βοήθησαν να κερδίσει την προεδρική υποψηφιότητα και την προεδρεία. Για να το επιτύχουν αυτό κινητοποίησαν την χρηματική δύναμη των τραπεζιτών της Γουώλ Στρητ, την πνευματική επιρροή της ακαδημαϊκής κοινότητας - η οποία είναι υποτελής στο πλούτο των μεγάλων, απαλλαγμένων από την εφορία, ιδρυμάτων - και τους ιδιοκτήτες των ΜΜΕ που αντιπροσωπεύονταν στα μέλη του Συμβουλίου Εξωτερικών Σχέσεων και της Τριμερούς Επιτροπής. 

Όταν ξεκίνησε αρχικά η Τριμερής Επιτροπή, το σχέδιο ήταν για έναν ίσο αριθμό μελών από κάθε μια από τις 3 περιοχές. Οι αριθμοί σύντομα άρχισαν να αυξάνουν και επεβλήθη το 1980 ένας ανώτερος αριθμός μελών. Για την Ευρώπη αυτός είναι το όριο των 150 μελών. Για την Βόρεια Αμερική 100, με 15 μέλη από τον Καναδά και 85 από τις ΗΠΑ. Για την Ιαπωνία το μέγιστο είναι 85 μέλη.

Αρκετοί Αμερικανοί Πρόεδροι (π.χ. Κλίντον, Μπους, Κάρτερ) ήσαν μέλη της Τριμερούς Επιτροπής. Ο διαβόητος Μπρεζίνσκι στο βιβλίο του «Η Τεχνοτρονική Εποχή» μιλάει ξεκάθαρα για το στόχο τους να ελέγξουν τον κόσμο : « Συγχρόνως η ικανότητα να διεκδικούμε κοινωνικό και πολιτικό έλεγχο πάνω στα άτομα θα αυξηθεί απεριόριστα. Σύντομα θα είναι δυνατόν να επιβάλουμε σχεδόν συνεχή έλεγχο πάνω σε κάθε πολίτη και να διατηρούμε αναβαθμισμένα αρχεία, που θα περιέχουν ακόμα και τις πιο προσωπικές λεπτομέρειες για την υγεία του και την προσωπική συμπεριφορά του πέρα από κάθε συνηθισμένο πρότυπο. Αυτά τα αρχεία θα μπορούν να ανακτηθούν άμεσα από τις αρχές. Η δύναμη θα κινηθεί προς τα χέρια αυτών που θα ελέγχουν τις πληροφορίες. Οι υπάρχοντες θεσμοί μας θα αντικατασταθούν από ινστιτούτα που θα έχουν σαν έργο τους να αναγνωρίζουν εκ των προτέρων τις πιθανές κοινωνικές κρίσεις και να αναπτύσσουν προγράμματα αντιμετώπισής τους. Αυτό θα ενισχύσει τάσεις μέσα από τις επόμενες δεκαετίες προς μια δικτατορία, αφήνοντας ακόμα λιγότερο χώρο για πολιτικές διαδικασίες όπως τις γνωρίζουμε σήμερα. » .

Όπως παρατηρεί ο συγγραφέας ερευνητής Δρ. John Coleman «Ο Μπρεζίνσκι δεν έγραφε σαν ένας απλός πολίτης, αλλά σαν ένας Σύμβουλος Εθνικής Ασφαλείας του Κάρτερ και σαν ένα ηγετικό μέλος της Λέσχης της Ρώμης και ένα μέλος της Επιτροπής των 300, ένα μέλος του Συμβουλίου Εξωτερικών Σχέσεων και σαν ένα μέλος της παλιάς Πολωνικής αριστοκρατίας.

Η ορολογία που χρησιμοποιούν τα μέλη της Τριμερούς Επιτροπής στις αναλύσεις τους περιστρέφεται πάντα γύρω από την ελεύθερη αγορά και την παγκοσμιοποίηση. Μιλούν για μια Παγκόσμια Ένωση, Παγκόσμια Οικονομία, Νέα Παγκόσμια Τάξη κ.ο.κ., υποκρύπτοντας μέσα από αυτές τις έννοιες τη βασική τους στόχευση προς μια παγκόσμια Κυβέρνηση ολιγαρχικής και απολυταρχικής φύσης άμεσα ελεγχόμενης από αυτούς. Επικεφαλής αυτής της πλουτοκρατικής συμμορίας μπορούν να θεωρηθούν οι δυο μεγάλες οικογένειες των Ροκφέλερ στην Αμερική και των Ρότσιλντ στη Δυτική Ευρώπη και το Ηνωμένο Βασίλειο. 

Μερικά από τα άτομα που έχουν πάει κατά καιρούς στις συνεδριάσεις της Τριμερούς Επιτροπής είναι : η Αμερικανίδα Μαντλίν Ολμπράιτ, ο Ιταλός Μάριο Μόντι, ο Λουκάς Παπαδήμος που έγινε Πρωθυπουργός της Ελλάδας χωρίς να έχει εκλεγεί από το λαό, ο Αμερικανός Willian Scranton (του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος που ήταν Κυβερνήτης της Πενσυλβάνια), ο Αντόνιο Μπόρχες (εκπρόσωπος του ΔΝΤ), ο Ράσελ Λόμαξ (διευθυντικό στέλεχος της Τράπεζας HSBC), ο Πίτερ Λέσερ της SIEMENS, η πανίσχυρη οικογένεια Ροκφέλερ, η Αμερικανίδα Κοντολίζα Ράις, ο Γιώργος Βασιλείου που ήταν Πρόεδρος της Κύπρου το 1988-1993 κ.α.

O σχολιασμός έχει απενεργοποιηθεί.

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License