ΝΑ ΠΥΡΠΟΛΗΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ – ΤΑΞΙΚΗ ΕΙΡΗΝΗ

Δε χρειάζεται να φορέσουμε ακαδημαϊκά κοστούμια, ούτε και να αναμασάμε επαναστατικά λογύδρια για να διεξαγουμε την ταξική πάλη. Αντίθετα, οφείλουμε να αποτινάξουμε κάθε νουθεσία και κάθε αναβολή που ομβλύνει την όξυνση του κοινωνικού– ταξικού πολέμου. Είμαστε η τάξη μας, είμαστε η συνθηκη που μας διαμορφώνει ως τέτοια. Και γι’ αυτό το πιστεύουμε και το πράττουμε: η επίθεση στα αφεντικά και το κράτος, η άμεση επίθεση στα συμφέροντα και τις δομές του κεφαλαίου είναι το εφαλτήριο συνείδησης της τάξης μας. Τη στιγμή που αμφισβητούμε την ταξική ειρήνη και τις ισορροπίες τρόμου μεταξύ εκμεταλλευτών–εκμεταλλευομένων, διευρύνουμε τους χώρους και τους χρόνους, τις χειρονομίες και τις αντιλήψεις που μπορούν να οικειοποιηθούν και να κατακτησουν όσοι και όσες ταυτίζουν τα συμφέροντά τους με τα σκαμπανεβάσματα του κοινωνικού – ταξικού πολέμου.       Σ’ αυτούς τους τόπους μπορούν οι μικρές και οι μεγάλες μάχες να αποτελέσουν κοινό βίωμα όλων και να μοιραστούν αγώνες και προβληματισμούς, σχέδια και όπλα, στρατηγικές και στόχους. Αυτό είναι το οξυγόνο και ο πλούτος των κοινωνικών – ταξικών αγώνων: η ζωντανή σύγκρουση με τις νόρμες και τις ντιρεκτίβες, τους νόμους και τις περιουσίες, τα συμφέροντα και τις στρατηγικες κράτους και κεφαλαίου. Αυτό βιώνουμε έξω από ενα αποκλεισμένο εργοστάσιο ή πολυκατάστημα, μέσα σε μια μαχητική διαδήλωση, μπροστά απο ένα κατεστραμμένο ακυρωτικό εισητηρίων ή ενα καμμένο βαν πολυεθνικής, έξω από ένα απαλλοτριωμένο super market ανάμεσα σε συνένοχους απεργούς, διαδηλωτές, σαμποτέρ, συντρόφους και συντρόφισσες στη ζωή και στον αγώνα.  Και παλεύουμε ώστε αυτό το βίωμα να γίνει κυρίαρχο μέσα μας και γύρω μας. Παλεύουμε ώστε η οργή και η αγανάκτηση να πάρει μορφή και κατεύθυνση. Ώστε ο φόβος να επιστρέψει στο στρατόπεδο αυτών που καθημερινά παράγουν τόνους τρομοκρατίας και εκβιασμών, στο στρατόπεδο κράτους και αφεντικών. Σκεφτόμαστε και δρούμε ώστε να αναπνεύσουμε, ώστε να ξαναγίνουμε επικίνδυνοι/ες για τους εκμεταλλευτές μας. Ώστε να ανατιμηθούμε συλλογικά, όχι στην αγορά εργασίας αλλά στη ζυγαριά της ιστορίας.

ΝΑ ΠΥΡΠΟΛΗΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ – ΤΑΞΙΚΗ ΕΙΡΗΝΗ

ΝΑ ΜΗΝ ΧΑΡΙΣΟΥΜΕ ΣΤΙΓΜΗ ΑΝΑΚΩΧΗΣ

ΣΤΑ ΑΦΕΝΤΙΚΑ ΚΑΙ ΣΤΑ ΣΥΜΦΕΡΟΝΤΑ ΤΟΥΣ.

 

Αναλαμβάνουμε την ευθύνη για το εμπρηστικό μπαράζ επιθέσεων σε:

- 9 οχήματα της εταιρείας ταχυμεταφορών ACS, συμφερόντων Φεσσά, προέδρου ΣΕΒ, στα καταστήματα της Λυκόβρυσης, της Αργυρούπολης, του Περισσού και της οδού Σούρμελη στο κέντρο της Αθήνας, τη νύχτα της 15ης Ιούνη

-5 ΑΤΜ υποκαταστημάτων της Eurobank και του Ταχυδρομικού Ταμιευτηρίου, συμφερόντων του ομίλου Λάτση, στις περιοχές Γουδί, Χαλάνδρι, Υμηττό, Καισαριανή και Πετράλωνα τις νύχτες της 21ης και 28ης Ιούνη

-στα γραφεία της εργοδοτικής ένωσης ΣΕΛΠΕ στην περιοχή του Ν.Ψυχικού το βράδυ της 11ης Ιούλη παρ’ότι αποκρύφτηκε πλήρως απ’τα μέσα μαζικής ενημέρωσης 

Στην εποχή μιας “κοινωνικής συμμαχίας”(1) και μιας “εθνικής ενότητας”(2) όπως την φαντασιώνονται οι εξουσιαστές, όπου οι κοινωνικοί/ταξικοί αγώνες βρίσκονται σε ύφεση και τα αφεντικά “δικαίως δρέπουν τους κόπους”(3) της εκμετάλλευσής μας, εμείς δεν τρώμε παραμύθια με δράκους ανάπτυξης, βιομηχανικής, τουριστικής, εμπορικής ή -το χειρότερο- εθνικής. Μας εξοργίζουν οι φιέστες των αφεντικών, από κοινού με τους πολιτικούς τους αντιπροσώπους. Μας εξοργίζει ο ξεπουλημένος συνδικαλισμός που ξεπερνάει το άλλοθι των εκτονωτικών απεργιών-τουφεκιών του παρελθόντος, και πλέον, ξεκάθαρα και δηλωμένα, κάνει πλάτες στα αφεντικά και ξεπλένει τις κυβερνήσεις από την ευθύνη τους για την ολόψυχη υπερψήφιση αντικοινωνικών-αντεργατικών μέτρων. Μας εξοργίζει ο παραφουσκωμένος πατριωτισμός και οι άδειες τσέπες, τα σκυμμένα κεφάλια και οι υψωμένες γαλανόλευκες.

 

(1) Το κάλεσμα στην απεργία-τραγέλαφο της Γενικής Συνομοσπονδίας Εεργατών Ελλάδας (ΓΣΕΕ), μαζί με ελεύθερους επαγγελματίες και λοιπά μικροαφεντίκα στις 30/5 ήταν υπέρ της διαφημηστικής ιδέας που ονόμασαν “κοινωνική συμμαχία”

(2) Από την ομιλία του επανεκλεγμένου προέδρου του Συνδέσμου Ελλήνων Βιομηχώνων (ΣΕΒ), παρουσία όλων των πολιτικών αρχηγών στις 24/4

(3) Από την ομιλία του πρωθυπουργού στο ετησιο συνέδριο του Συνδέσμου Ελληνικών Τουριστικών Επιχειρήσεων (ΣΕΤΕ) στις 31/5

 

Δυστυχώς, η μόνη τάξη που έχει συλλογική ταξική συνείδηση είναι αυτή των καταπιεστών μας. Δεν εξηγείται αλλιώς, αφού στα ετήσια συνέδριά τους συγχαίρουν τον πρωθυπουργό που τους κάνει τα χατήρια και όλοι μαζί συνεχίζουν να κερδίζουν από την εκμετάλλευσή μας. Οι νέοι νόμοι που “ρυθμίζουν” την αγορά εργασίας προέρχονται από προτάσεις του ΣΕΒ, του ΣΕΤΕ και του ΣΕΛΠΕ (Σύνδεσμος Επιχειρήσεων & Λιανικής Πωλήσεως Ελλάδας) και πατούν στην ανασφάλεια από την πιεστική, κακοπληρωμένη, εν πολλοίς μαύρη εργασία μας, αλλά και τον φόβο της ανεργίας. 

Μέσα στο μνημονιακό ντελίριο, ο ΣΕΒ πιέζει και η κυβέρνηση νομοθετεί την κατάργηση συλλογικών συμβάσεων εργασίας. Οι βιομήχανοι και λοιπά μεγάλα αφεντικά αρνούνται φυσικά να υπογράψουν νέες κλαδικές ή επιχειρησιακές συμβάσεις. Ο πρόεδρος του ΣΕΒ, Θ. Φέσσας, πλασάρεται ως καπιταλιστής-πρότυπο, ιδιοκτήτης της ACS (courier), της InfoQuest (πληροφορική), της CardLink(ηλ. συναλλαγές) του Ήρωνα (ηλ. ενέργεια) και λοιπών εταιρειών. Η αυξανόμενη εντατικοποίηση και η ταυτόχρονη μείωση τακτικών αποδοχών και επιδομάτων έχουν αυξήσει το κέρδος των βιομηχάνων και δη αυτών που καταπιάνονται με την ενέργεια. Ενδεικτικά, ας σταθούμε στα πολλαπλάσια φετινά κέρδη του μεγαλύτερου διυλιστηρίου της χώρας, των ΕΛΠΕ, +400%. Επίσης, ας μην ξεχνάμε τις κραυγαλέες περιπτώσεις όπου μπλέκονται “επιφανείς” επιχειρηματίες με το λαθρεμπόριο, ιστορίες διαπλοκής με πολλαπλά κέρδη για τον τόπο, μεταξύ άλλων και την ευωδιά του μαζούτ στον Σαρωνικό. 

Στην εργοδοτική ένωση των μεγαλεμπόρων, στον ΣΕΛΠΕ, συναντιούνται συμφέροντα που πρωταγωνιστούν στην εφαρμογή μιας σειράς αντεργατικών μεθοδεύσεων και πολιτικών σε εμπορικά καταστήματα και όχι μόνο: τα συμφέροντα Φουρλή μέσω της αλυσίδας Intersport (στην οποία ανήκει και ο νεοεκλεγείς πρόεδρος του Δ.Σ), τα συμφέροντα Λάτση μέσω της Lamda Development στην οποία ανήκουν όλα τα εμπορικά Malls, του Dixons-Κωτσόβολου, του Jumbo, του πολυεθνικού ομίλου Inditex (Zara κ.α) και άλλων. Είναι αυτά τα συμφέροντα που μέσω του ΣΕΛΠΕ οργανώνουν την επίθεση ενάντια στην κυριακάτικη αργία, άλλοτε προσφεύγοντας στο ΣτΕ και άλλοτε καλώντας την “πολιτεία να εξασφαλίσει την απρόσκοπτη λειτουργία των καταστημάτων” επιζητώντας την καταστολή των εργατικών κινητοποιήσεων, όπως την περασμένη εορταστική περίοδο Δεκέμβρη-Γενάρη. Είναι αυτή η εργοδοτική ένωση που προωθεί την ελαστικοποίηση των ωραρίων, τους μισθούς κάτω και από τον κατώτατο, και μαζί με άλλες εργοδοτικές ενώσεις (ΣΕΤΕ/ΣΕΒ) σχεδίασαν τον νόμο περί “τουριστικών ζωνών” που ψήφισε η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ και έλυσε τα χέρια των αφεντικών σε εμπόριο, επισιτισμό και τουρισμό να στήσουν ανεξέλεγκτα εποχιακά κάτεργα. 

Αρκετές ακόμα χιλιάδες εργαζόμενοι/ ες απασχολούνται στα αφεντικά του ΣΕΤΕ, όπου εκπροσωπούνται μεγάλες ξενοδοχειακές μονάδες, αεροπορικές εταιρείες, αλλά και τραπεζίτες (κι εδώ ο Λάτσης, μέσω της Eurobank). Τα αφεντικά του τουρισμού αποκτούν όλο και μεγαλύτερη δύναμη, καθώς ο τομέας αυτός αναφέρεται πλέον ως η “βαριά βιομηχανία της χώρας”. Είναι στ’ αλήθεια ένα βαρίδι που κουβαλάνε οι εργαζόμενοι στη θερινή σεζόν, για αρκετούς μήνες εφταήμερης εργασίας. 

Το κεφάλαιο δεν έχει πατρίδα. Οργανώνεται πέρα από εθνικούς διαχωρισμούς. Υπάρχουν πολύπλευρα δραστήριες υπερεθνικές εταιρείες στην Ελλάδα, αλλά και πολλοί ντόπιοι καπιταλιστές είναι σημαντικοί παίχτες στις γειτονικές χώρες. Τον καιρό των απανταχού μακεδονικών εθνικισμών και συλλαλητηρίων, ο Λάτσης (πάλι αυτός), από τους μεγαλύτερους έλληνες επενδυτές στα Βαλκάνια, επέκτεινε την επένδυσή του στους βόρειους γείτονές μας και εξαγόρασε την αντίστοιχη ΔΕΗ της Μακεδονίας. 

Είτε στην Ελλάδα, είτε στα Βαλκάνια, είτε στο ευρωπαϊκό κέντρο, είτε στην Αφρική η βασικότερη διεργασία συσσώρευσης κεφαλαίου και μεγιστοποίησης των κερδών, ήταν και θα συνεχίσει να είναι η εντατικοποίηση της μισθωτής εργασίας. Είτε με άμεσο τρόπο (αύξηση των ωρών εργασίας), είτε με έμμεσο τρόπο (πιο εντατικό 8-ωρο), είτε με συνδυασμό των παραπάνω, επιτυγχάνονται οι κεντρικοί στόχοι που θέτει η εκάστοτε δίοικηση, το κάθε αφεντικό. Για τα κέρδη λοιπόν οι πόροι που απαιτούνται είναι ως επι το πλείστον ανθρώπινοι: ένα εργατικό δυναμικό άμεσο διαθέσιμο, φθηνό, εξειδικευμένο ή μη, επισφαλές και εύκολα διαχειρίσιμο. Μια τεράστια δεξαμενή ντόπιων, μεταναστών, γυναικών, ανδρών, νέων, γέρων έτοιμη να συμπληρώσει με κρέας τις απώλειες της εκάστοτε κεφαλαιακής μηχανής. Γιατί τίποτα δεν επιτυγχάνεται χωρίς κόστος, κανένας σχεδιασμός δεν υλοποιείται χωρίς απώλειες, καμία αυτοκρατορία δεν ορθώνεται χωρίς νεκρούς. Τα εργοδοτικά εγκλήματα ή “εργατικά ατυχήματα” της καθομιλουμένης μας υπενθυμίζουν γλαφυρά πως εάν η βία είναι η μαμή της ιστορίας, τότε οι νεκροί εργάτες και εργάτριες είναι το πιο βρώμικο θεμέλιο της καπιταλιστικής βαρβαρότητας. Και εργάτες σκοτώνονται σε όλα τα μήκη και τα πλάτη του καπιταλισμού. 

Από όλο το έργο δεν θα μπορούσε να λείπει και ο ανάλογος ιδεολογικός μανδύας απο την πλευρά των αφεντικών. Καθημερινά λογύδρια εύκολης χώνεψης περί συλλογικής προσπάθειας, εργατικότητας, επιβράβευσης και ανάπτυξης γενικά, σκοπεύουν στην καθυπόταξη των συλλογικών διεκδικήσεων στον βωμό των στόχων και του κέρδους, αλλά και στην απαξίωση / περιθωριοποίηση αυτών που διαμαρτύρονται και απαιτούν τα αυτονόητα. Με αυτόν τον τρόπο και την τακτική του καρότου και του μαστίγιου δίνονται δήθεν κίνητρα στους “παραγωγικούς” (και επιπλέον εκμεταλλεύσιμους), ενώ για τους υπόλοιπους έρχονται απειλές, μηνύσεις και απολύσεις. Απολύσεις που στοχεύουν στον παραδειγματισμό και στην υπενθύμιση ότι “άλλοι τόσοι περιμένουν στην ουρά για ένα κομμάτι ψωμί”. 

Όμως, η πραγματικότητα είναι ως συνήθως αμείλικτη και τα εργοδοτικά εγκλήματα δεν κάνουν διακρίσεις ανάμεσα σε “καλούς” ή “κακούς”, “παραγωγικούς” ή μή εργαζόμενους.

Οι κλάδοι της ενέργειας και των ταχυμεταφορών, αποτελούν χαρακτηριστικά παραδείγματα ολοκληρωτικής εντατικοποίησης της εργασίας και εν τέλει, ανάλογων εργατικών ατυχημάτων. Οι εκρήξεις στο διυλιστήριο της ΠΕΤΡΟΛΑ, συμφερόντων Λάτση, τον Σεπτέμβριο του 1992 που άφησε πίσω της 15 νεκρούς και 10 τραυματίες, αλλά και η πιο πρόσφατη τον Μάιο του 2015 στο διυλιστήριο Ασπροπύργου με 4 νεκρούς και 2 τραυματίες δέιχνουν πως όλα αλλάζουν και όλα ίδια μένουν. Ειδικά, μάλιστα, η τελευταία έκρηξη αντιμετωπίστηκε προκλητικά αδιάφορα -τουλάχιστον στην αρχή- απο κανάλια και λοιπά ΜΜΕ και σε αυτό συνέβαλε και η αρχική δήλωση αφοπλιστικής ουδετερότητας απο μερίας των ΕΛΠΕ, καθώς ο θάνατος των εργαζόμενων δεν ήταν ακαριαίος. Υπάρχουν κι άλλα θανατηφόρα περιστατικά στα ΕΛΠΕ (μην ξεχνάμε, κι αυτά στον όμιλο Λάτση, ακριβώς όπως και η ΠΕΤΡΟΛΑ το 1992), όπως ο θάνατος εργαζόμενου ύστερα απο πτώση σε κενό τον Αύγουστο του 2009, όπως ο θάνατος δύτη τον Μάιο του 2010 μέσα σε δεξαμενή, αμφότεροι στα διυλιστήρια Ασπροπύργου. 

Στον κλάδο των ταχυμεταφορών η κατάσταση είναι λίγο πολύ η ίδια. Ο ανταγωνισμός των εταιρειών για την πίτα της αγοράς και των κερδών, οι νέες υπηρεσίες/ προιόντα, η χειροτέρευση των όρων εργασίας, έχουν εκτινάξει την εντατικοποίηση της εργασίας. Η πίεση για αύξηση της παραγωγικότητας, το άγχος, ο φόβος της ανεργίας προκαλούν αμέτρητητα εργατικά ατυχήματα. Η ACS, μια από τις μεγαλύτερες εταιρείες του κλάδου, όχι μόνο δεν εξαιρείται από τα παραπάνω αλλά είναι το κατεξοχήν παράδειγμα εργοδότη-τρομοκράτη έχοντας την ευθύνη για μια σειρά εργατικών δολοφονιών εργαζομένων στον κλάδο των courier. Παράλληλα, έχει εγκαινιάσει μια σειρά τεχνολογιών και τεχνασμάτων όπως πχ.το σύστημα γεωεντοπισμού-GPS ώστε να εντατικοποιήσει και να ελέγξει περαιτέρω την εργασιακή καθημερινότητα ενώ με κάθε τρόπο έχει επιχειρήσει να τρομοκρατήσει εργαζόμενους που’χουν αντισταθεί. Και όταν αυτά συμβαίνουν στην επιχείρηση του προέδρου του ΣΕΒ, τότε ο καθένας να καταλάβει ποιά είναι τα όνειρα και οι επιδιώξεις των αφεντικών στο σύνολό τους. 

Όσο ετερόκλητες και αν φαίνονται οι παραπάνω επιχειρηματικές δραστηριότητες και οι τομείς στους οποίους αυτές αναπτύσσονται, υπάρχουν περισσότεροι απο ένας κοινοί παρονομαστές. Το κυνήγι των μεριδίων της αγοράς, η ολοένα αυξανόμενη κερδοφορία, η επισφαλής ή εργολαβική εργασία χωρίς ουσιαστικά δικαιώματα, η συμπίεση μισθών και κατάργηση επιδομάτων, η ασύδοτη εντατικοποίηση και οι ασφυκτικοί ρυθμοί εργασίας, οι εκβιασμοί, τα μπραβιλίκια, οι απειλές, οι διώξεις, οι απολύσεις, οι θάνατοι: αυτά είναι μονάχα μερικά απο τα αδραγανθήματα των απανταχού καπιταληστών. 

Κάθε κάλεσμα για διαταξική συστράτευση, για εθνική ενότητα, κάθε έκκληση για ομαλότητα είναι μια τεράστια φάκα. Είναι κάλεσμα για ανακωχή μεταξύ καταπιεστών και καταπιεσμένων. Είναι κάλεσμα για τον πλήρη αφοπλισμό μας από τους συνδικαλιστικούς και κοινοβουλευτικούς διαχειριστές της ταξικής ειρήνης. Φωτιά, λοιπόν και στις πατρίδες τους και στην ομαλότητά τους και στην “παραγωγική ανασυγκρότησή” τους! 

Όλοι εμείς οι άνεργοι, οι ανέστιοι, οι κυνηγημένοι, οι εργάτριες-λάστιχο, αυτοί που δεν τη βγάζουν ή τη βγάζουν με το ζόρι, εξοργιζόμαστε ακούγοντας για την έξοδο από τα μνημόνια και την ανάκαμψη της οικονομίας τους. Εμείς που καθημερινά σκοντάφτουμε πάνω σε διευθυντές και προϊσταμένους, σε εφοριακούς και κάθε λογής εισπράκτορες, σε μπάτσους και ελεγκτές, εξοργιζόμαστε όταν χάνουμε από δίπλα μας συναδέλφους και συναδέλφισσες στο βωμό του κέρδους των αφεντικών. Ε λοιπόν, όλοι μαζί ΔΕΝ μπορούμε.


Εμείς, την εποχή της οπισθοχώρησης των κοινωνικών εντάσεων και της κινηματικής άμπωτης, συνεχίζουμε να επιλέγουμε το μόνο δικό μας πόλεμο, τον κοινωνικό-ταξικό πόλεμο. Συνεχίζουμε να χαράζουμε τις διαχωριστικές μας γραμμές. Όχι αυτές του πολιτικού μικρομεγαλισμού και κινηματικού σεχταρισμού. Αλλά τα ρήγματα που μας χωρίζουν από τον κόσμο των αφεντικών, της αστικής νομιμότητας, της ιδιοκτησίας, του κράτους και του κεφαλαίου. 

Η τάξη των καταπιεσμένων δεν έχει πολλές επιλογές. Ή θα ρυθμίσει τη ζωή και τις ανάσες της στο ρυθμό της καπιταλιστικής μηχανής υποθηκεύοντας τη μνήμη και τη συνέιδηση της, τα συμφέροντα και τις ίδιες τις σάρκες της στο βωμό του κέρδους. Ή θα κλέψει οξυγόνο απο τα αφεντικά για να επιβιώσει και να διευρύνει τους αυτόνομους χώρους και χρόνους, για να συναντηθεί και να οργανωθεί πολεμώντας ενάντια στην ίδια την καταστροφή της. 

Δε χρειάζεται να φορέσουμε ακαδημαϊκά κοστούμια, ούτε και να αναμασάμε επαναστατικά λογύδρια για να διεξαγουμε την ταξική πάλη. Αντίθετα, οφείλουμε να αποτινάξουμε κάθε νουθεσία και κάθε αναβολή που ομβλύνει την όξυνση του κοινωνικού– ταξικού πολέμου. Είμαστε η τάξη μας, είμαστε η συνθηκη που μας διαμορφώνει ως τέτοια. Και γι’ αυτό το πιστεύουμε και το πράττουμε: η επίθεση στα αφεντικά και το κράτος, η άμεση επίθεση στα συμφέροντα και τις δομές του κεφαλαίου είναι το εφαλτήριο συνείδησης της τάξης μας. Τη στιγμή που αμφισβητούμε την ταξική ειρήνη και τις ισορροπίες τρόμου μεταξύ εκμεταλλευτών–εκμεταλλευομένων, διευρύνουμε τους χώρους και τους χρόνους, τις χειρονομίες και τις αντιλήψεις που μπορούν να οικειοποιηθούν και να κατακτησουν όσοι και όσες ταυτίζουν τα συμφέροντά τους με τα σκαμπανεβάσματα του κοινωνικού – ταξικού πολέμου. 

Σ’ αυτούς τους τόπους μπορούν οι μικρές και οι μεγάλες μάχες να αποτελέσουν κοινό βίωμα όλων και να μοιραστούν αγώνες και προβληματισμούς, σχέδια και όπλα, στρατηγικές και στόχους. Αυτό είναι το οξυγόνο και ο πλούτος των κοινωνικών – ταξικών αγώνων: η ζωντανή σύγκρουση με τις νόρμες και τις ντιρεκτίβες, τους νόμους και τις περιουσίες, τα συμφέροντα και τις στρατηγικες κράτους και κεφαλαίου. Αυτό βιώνουμε έξω από ενα αποκλεισμένο εργοστάσιο ή πολυκατάστημα, μέσα σε μια μαχητική διαδήλωση, μπροστά απο ένα κατεστραμμένο ακυρωτικό εισητηρίων ή ενα καμμένο βαν πολυεθνικής, έξω από ένα απαλλοτριωμένο super market ανάμεσα σε συνένοχους απεργούς, διαδηλωτές, σαμποτέρ, συντρόφους και συντρόφισσες στη ζωή και στον αγώνα. 

Και παλεύουμε ώστε αυτό το βίωμα να γίνει κυρίαρχο μέσα μας και γύρω μας. Παλεύουμε ώστε η οργή και η αγανάκτηση να πάρει μορφή και κατεύθυνση. Ώστε ο φόβος να επιστρέψει στο στρατόπεδο αυτών που καθημερινά παράγουν τόνους τρομοκρατίας και εκβιασμών, στο στρατόπεδο κράτους και αφεντικών. Σκεφτόμαστε και δρούμε ώστε να αναπνεύσουμε, ώστε να ξαναγίνουμε επικίνδυνοι/ες για τους εκμεταλλευτές μας. Ώστε να ανατιμηθούμε συλλογικά, όχι στην αγορά εργασίας αλλά στη ζυγαριά της ιστορίας.

 

Σύμπραξη αναρχικών για την άμεση δράση

Προσθέστε περισσότερες πληροφορίες

To μέγιστο μέγεθος των αρχείων είναι 16ΜΒ. Επιτρέπονται όλες οι γνωστές καταλήξεις αρχείων εικόνας,ήχου, βίντεο. ΠΡΟΣΟΧΗ! Για να υπάρχει η δυνατότα embed ενός video πρέπει να είναι της μορφής mp4 ή ogg.

Νέο! Επιλέξτε ποιά εικόνα θα απεικονίζεται στην αρχή του σχόλιου

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License