Ο Παππάς αγιοποιεί τους εγκληματίες του Γ’ Ράιχ

Αναδημοσιεύω απόσπασμα ενός βιβλίου που δεν μπορεί κανείς να βρει εύκολα στο internet.

post image

Αναδημοσιεύω απόσπασμα ενός βιβλίου που δεν μπορεί κανείς να βρει εύκολα στο internet.

Ο Παππάς αγιοποιεί τους εγκληματίες του Γ’ Ράιχ

 

Από τον Θοδωρή Ρουμπάνη

Σελίδες 57-61, από το βιβλίο «Η μαύρη βίβλος του Νεοναζισμού», που εκδόθηκε το 2013

Σκοπό της ζωής του έχει βάλει ο Χρήστος Παππάς [βουλευτής της Χρυσής Αυγής] να διαπλάσει µια νέα γενιά ναζιστών. Δεν δίνει µόνο το «παρών» σε όλες τις γιορτές μίσους που διοργανώνει το κόμμα του αλλά και με τις διχαστικές παρεμβάσεις του στη Βουλή προκαλεί. Είναι και τα γραπτά του. Εχει αναλάβει κατ' αποκοπή τη συγγραφή κειμένων στο περιοδικό «Χρυσή Αυγή» αλλά και στο έντυπο που καλύπτει τις... πνευματικές ανάγκες της νεολαίας της οργάνωσης, την «Αντεπίθεση».

Ο ίδιος υπογράφει ένα εκτενές άρθρο στην «Αντεπίθεση» με τίτλο «16 Οκτωβρίου 1946 - Οι σύμμαχοι στήνουν κρεμάλες στη Νυρεμβέργη». Είναι η ημέρα που εκτελέστηκαν µε απαγχονισμό οι ηγέτες του Γ΄ Ράιχ. Εχει το θράσος να βάζει φωτοστέφανο στους πιο αποτρόπαιους εγκληματίες που αντίκρισε η ανθρωπότητα. Τολμά και γράφει ότι :

«To παρόν άρθρο που αναφέρεται σ’ αυτούς που έδρασαν σε µια άλλη χώρα, σε μια άλλη εποχή, που έζησαν τις μικρές και μεγάλες χαρές και λύπες της ζωής, που οραματίστηκαν και πίστεψαν σε κάτι καινούργιο και μεγάλο και τελικά δεν έκαναν τίποτα παραπάνω από το αυτονόητο…. δηλαδή το καθήκον να υπερασπιστούν την Πατρίδα τους, ας είναι ένα μνημόσυνο Αγάπης και Προσευχής για την ψυχική τους ανέλιξη και τελειοποίηση».

Αν τον πιστέψει κανείς, κινδυνεύει να πάθει ό,τι ο Τειρεσίας, που είδε την Αθηνά κατάγυμνη: Να τυφλωθεί για πάντα. Στη λογική της µαύρης προπαγάνδας του αποτέλεσε ιστορικό έγκλημα η Αντίσταση που πρόβαλαν οι Έλληνες φαντάροι στο Ρούπελ. Οι Κρητικοί είναι αυτοί που έπρεπε να δικαστούν, που πολέμησαν µε νύχια και µε δόντια τους Γερµανούς αλεξιπτωτιστές. Το πολύ που µπορεί να πει κανείς για τα Καλάβρυτα και το Δίστομο είναι ότι πρόκειται για παράπλευρες απώλειες ή ότι για τα ολοκαυτώματα φταίνε εκείνοι που σήκωσαν αντάρτικο στον κατακτητή και προκάλεσαν τη δίκαιη οργή του.

Ο Τσολάκογλου, ο Λογοθετόπουλος, ο Ράλλης αποτελούν τα αντιπροσωπευτικά δείγματα για την καθαρότητα της ελληνικής φυλής. Δημιουργήματά τους, άξια ιστορικής αναγνώρισης, είναι οι ταγµατασφαλίτες, οι µπουραντάδες, ο Μαγγανάς και ο Σούρλας µε τα παλικάρια τους. Μην ξεχάσουμε και τον Τσαούς Αντόν. Είναι οι πρόδρομοι της Χρυσής Αυγής.

O ίδιος o συγγραφέας επαίρεται διότι ο πατέρας του, που το 1967 ήταν ταγµατάρχης Πυροβολικού, είχε ενεργό συμμετοχή στο στρατιωτικό πραξικόπημά του. O ίδιος γράφει στην ιστοσελίδα του, ο πατέρας του «τη νύχτα της 20ης προς την 21η Απριλίου 1967, υπηρετών εις το 2ον Επιτελικόν Γραφείον του ΓΕ, ήταν στον έμπιστο κύκλο του Γεωργίου Παπαδοπούλου στον οποίο έμεινε πιστός μέχρι το τέλος».

Πάντως, ο ίδιος ο Παπαδόπουλος δεν είχε τολμήσει να απευθύνει τέτοια λόγια για τον χιτλερισμό και τους ηγέτες του. Στο επίσημο βιογραφικό του έγραφε ότι την Κατοχή έκανε αντίσταση. Εμβαθύνοντας κανείς στη σκέψη του Χρήστου Παππά μπορεί να του γεννηθεί n ιδέα ότι π 28n Οκτωβρίου πρέπει να πάψει να τιμάται ως εθνική επέτειος. Τι θα πει «ΟΧΙ» στον φασισµό! Η Ελλάδα στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο θα ήταν καλύτερο να βρίσκεται στο απέναντι στρατόπεδο. Να μάχεται µε τις δυνάμεις του Άξονα. Άδικα χύθηκε τόσο αίμα στα βορειοηπειρωτικά βουνά.

Το άρθρο του Χρήστου Παππά καταλήγει µε εξοργιστικά ερωτήματα: «Η βαρβαρότητα και το µίσος των Συµµάχων εναντίον του Εθνικοσοοιαλισμού δεν θα κοπάσει µε την πάροδο των ετών».

«Γενιές μετά τα εγγόνια και τα δισέγγονα αυτών, που έπεσαν στην ευρωπαϊκή σύρραξη, άσχετα σε ποιο στρατόπεδο ανήκαν οι παππούδες τους, αφυπνίζονται, αντιστέκονται και δικαιούνται να γνωρίζουν. Ηταν οι «καλοί» αυτοί που κρέμασαν τους «κακούς» στη Νυρεµβέργη; Ή μήπως η πραγματική Ιστορία κρύβει άλλες;».

Είναι άχαρο σχεδόν επτά δεκαετίες µετά να υποχρεώνεται κανείς να επαναφέρει στο προσκήνιο τους λόγους για τους οποίους δικάστηκαν οι ηγέτες του ναζισµού στη Νυρεμβέργη, την πόλη που αποτέλεσε το λίκνο τους, αφού εκεί ιδρύθηκε το κόμμα τους.

Οι βασικές κατηγορίες για τις οποίες θα λογοδοτούσαν οι υπόδικοι ήταν:

- Εγκλήματα κατά της Ειρήνης. Συγκεκριμένα ο σχεδιασμός, η προετοιμασία, η έναρξη, η εξαπόλυση πολέμου κατά παράβαση των διεθνών συνθηκών ή συµµετοχή σε κοινό σχέδιο συνωμοσίας για την επίτευξη των παραπάνω στόχων.

- Εγκλήµατα Πολέµου. Συγκεκριμένα, παραβιάσεις των νόµων και των κανόνων του πολέμου. Σε αυτά περιλαμβάνονται δολοφονίες, κακομεταχείριση ή εκτόπιση για καταναγκαστική εργασία ή οποιονδήποτε άλλο σκοπό αμάχων από κατακτημένη χώρα, δολοφονία ή κακομεταχείριση αιχμαλώτων πολέμου ή ναυτικών, εκτέλεση ομήρων, λεηλασία δημόσιας ή ιδιωτικής περιουσίας, απρόκλητη καταστροφή πόλεων, κωµοπόλεων ή χωριών ή καταστροφές µη υπαγορευόμενες από στρατιωτική ανάγκη.

- Εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας. Συγκεκριμένα, δολοφονία, εξόντωση, υποδούλωση, εκτόπιση και άλλες απάνθρωπες πράξεις που διαπράχθηκαν κατά πολιτών πριν από ή κατά τη διάρκεια του πολέμου, διώξεις λόγω πολιτικών, φυλετικών ή θρησκευτικών αιτίων.

- Συνωμοσία για τον σχεδιασμό και την εξαπόλυση επιθετικών ενεργειών και άλλων εγκλημάτων κατά της Παγκόσμιας Ειρήνης.

H δίκη διήρκεσε από τις 20 Νοεμβρίου 1945 μέχρι την 1n Οκτωβρίου 1946.

Οι κατηγορούμενοι ήταν 28 ηγέτες από το Εθνικοσοσιαλιστικό Κόμμα και άλλες οκτώ ναζιστικές οργανώσεις. Στους καταδικασθέντες σε θάνατο συμπεριλαμβανόταν και ο Χέρµαν Γκέρινγκ, που αυτοκτόνησε µε υδροκυάνιο μία ημέρα πριν από την εκτέλεση. Ο Ρόµπερτ Λι αυτοκτόνησε κι αυτός, αλλά πριν ολοκληρωθεί n ακροαματική διαδικασία.

Οι θανατικές ποινές εκτελέσθηκαν σε ειδικά στημένη αγχόνη. Οι Γάλλοι εκπρόσωποι πρότειναν την εκτέλεση µε τυφεκισμό, αυτό όμως δεν έγινε δεκτό από τον Μπιντλ και τους Σοβιετικούς, µε το αιτιολογικό ότι οι κατηγορούμενοι είχαν προσβάλει το στρατιωτικό ήθος και δεν τους άρμοζε εκτέλεση που αρμόζει σε στρατιωτικούς.

Οι καταδικασμένοι σε φυλάκιση μεταφέρθηκαν στη φυλακή του Σπαντάου. στο Βερολίνο.

Η περιγραφή που κάνει για τις εκτελέσεις ο Χρήστος Παππάς μοιάζει µε τις τελευταίες μεγαλειώδεις στιγμές της Ζαν ντ’ Αρκ, καθώς οδηγούταν στην πυρά. O Φον Ρίµπεντροπ, που ανέβηκε πρώτος στο ικρίωμα, απέπεμψε δέηση του τύπου «o Θεός να σώζει τη Γερμανία» και ευχήθηκε την επανένωση του κράτους.

Με τον Αλφρεντ Ρόζεμπεργκ αισθάνεται κάτι σαν συνάδελφος. Εξέδιδε το περιοδικό «Ο Παγκόσµιος Αγώνας», ήταν αρχισυντάκτης της εφημερίδας «Λαϊκός Παρατηρητής» και συγγραφέας ενός έργου περίφημου, όπως το χαρακτηρίζει, της μονογραφίας για τους «μύθους του 20ου αιώνα».

Διετέλεσε υπουργός Ανατολικών Εδαφών, αλλά δεν μπόρεσε να χαρεί το αξίωμά του, αφού n τροπή του πολέμου έκανε τους χιτλερικούς να εγκαταλείψουν τα σοβιετικά εδάφη.

Για τον Χανς Φρανκ, τον πρώην διοικητή της Πολωνίας, λέει ότι «δεν άντεξε το βάρος της συκοφαντίας και των ψευδοντοκουµέντων που παρουσίασαν οι Σύμμαχοι στη δίκη» και παραδέχτηκε την ενοχή του.

Αυτά λοιπόν χαρακτήριζε συκοφαντίες και ψευτοντοκουµέντα. Αν δημοσίευε τέτοια πράγματα στη Γερμανία, δεν θα γλίτωνε τη δίωξη.

Εικόνες:

O σχολιασμός έχει απενεργοποιηθεί.

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License