Συντάξεις ή χανόμεθα


Το νέο εθνικό αφήγημα της λαοφίλητης κυβέρνησης για τη Νέα Ελλάδα το γνωρίζουμε όλοι δα: είναι η «διάσωση των συντάξεων από τα νύχια των δανειστών», τις περικοπές των οποίων ψήφισαν οι ίδιοι, όχι μία αλλά δύο φορές, το 2015 και το 2018.

Τώρα, όμως, τους βλέπετε; Έτοιμοι να πέσουν στη φωτιά για την σύνταξη του παππούλη και της γιαγιάκας.

«Θα πείσουν τους δανειστές;», «Ακλόνητα τα επιχειρήματα του οικονομικού επιτελείου. Ως το 2030-40 θα έχει αποδημήσει η παλιά φουρνιά» συνταξιούχων κ.λπ., κ.λπ. Με πάνω από 2.700.000 συνταξιούχους και άλλους τόσους, που εξαρτώνται από το εισοδηματικό κύκλωμα των συντάξεων, από τα παιδιά και τα εγγόνια που ρημάζουν την πενιχρή σύνταξη ως τα γηροκομεία και τις οικιακές βοηθούς, το ζήτημα καταντά σοβαρότερο από τα ελληνοτουρκικά.

Σε μια γερασμένη χώρα στην οποία ακόμα και οι περισσότεροι νέοι έχουν νοοτροπία 80ρη, πόσο ξεμωραμένος πρέπει να είναι κάποιος για να ελπίζει σε σύνταξη, όταν έχουν εγκαταλείψει τη χώρα 700.000 (και βάλε…) άνθρωποι για να εργαστούν έξω και συνεχίζουν να μεταναστεύουν με ακόμα μεγαλύτερους ρυθμούς;

Σε γενικές γραμμές, δεν υπάρχει κανένας, ειδικός και μη, που να διαφωνεί πως μέσω του συστήματος της «υποχρεωτικής ασφάλισης», το ελλαδικό κράτος, μεταπολεμικά, απομύζησε και σπατάλησε, με περισσότερο ή λιγότερο νομότυπους τρόπους, τους κόπους των υπηκόων του με την κρατική υπόσχεση για «αξιοπρεπή γηρατειά».

Κυριολεκτικά, η μεταπολεμική πολιτική και οικονομική συνθήκη, όχι μόνο στην Ελλάδα, αλλά και σε όλα τα ευρωπαϊκά κράτη, θα ήταν εντελώς διαφορετική χωρίς αυτή την παραμυθία.

Και η κατάρρευση του μύθου αυτού ξεκινά ακριβώς τη στιγμή, που κλήθηκε το κράτος να υλοποιήσει την υπόσχεσή του: με το πρώτο μαζικό κύμα συνταξιοδοτήσεων, στη δεκαετία του ’80.

Με κάποιο μαγικό τρόπο, που λέτε λοιπόν, άδειασαν τα ασφαλιστικά ταμεία και όταν κάποια στιγμή οι «φέρτε πίσω τα κλεμμένα» έγιναν με τη σειρά τους υπουργοί και πρωθυπουργοί, σκέφτηκαν να τετραγωνίσουν τον κύκλο. Να ψηφίσουν νέες περικοπές για τους «παλιούς» συνταξιούχους, αλλά να μην τις εφαρμόσουν οι ίδιοι και να τρελάνουν στις ασφαλιστικές εισφορές τούς νυν εργαζομένους, που με χαμηλότερους μισθούς θα πρέπει να συντηρούν τις κατά πολύ υψηλότερες συντάξεις, σύμφωνα με το «αναδιανεμητικό» ασφαλιστικό μοντέλο. Η λέξη «ασφάλεια» και «ασφαλιστικό» είναι ένας άθλιος ευφημισμός για την, κατ’ ουσίαν, διπλή φορολογία των κορόιδων.

Έτσι, κλωτσώντας το τενεκεδάκι, όπως λένε και οι αγγλοσάξωνες, φτάσαμε στην νομοθετημένη ημερομηνία, που θα πρέπει να εφαρμοστεί και το τελευταίο σκέλος του νόμου, που φέρει το όνομα του αντιμνημονιακού ήρωα και διανοούμενου, (Κατρούγκαλος) δηλαδή την κατάργηση της «προσωπικής διαφοράς» σε όσους έκαναν αίτηση για σύνταξη πριν από το 2016 με μεσοσταθμικές περικοπές 18%, συντάξεις που θα ροκανιστούν ακόμα περισσότερο από την επίσης νομοθετημένη αύξηση της φορολογίας εισοδήματος από 1/1/2020.

Για τους νέους συνταξιούχους, εννοείται πως ισχύουν οι περικοπές του νόμου Κατρούγκαλου: Στους 100 ασφαλισμένους που βγάζουν σύνταξη με τον νέο τρόπο υπολογισμού –είτε πρόκειται για σύνταξη γήρατος είτε για σύνταξη χηρείας ή αναπηρίας– μόλις 3 ή 4 καταφέρνουν να «σπάσουν» το φράγμα των 1.000 ευρώ τον μήνα, ενώ η μέση νέα σύνταξη με τον νέο τρόπο υπολογισμού έχει «βουλιάξει» στα 460 ευρώ.

Ασφαλώς τίποτα δεν είναι δωρεάν και έτσι η σχεδιαζόμενη αναστολή των περικοπών συνοδεύεται από ισόποσες περικοπές άλλων δημόσιων δαπανών (μεταβιβάσεις και φοροαπαλλαγές), ώστε να ξεπεραστεί ο στόχος της επίτευξης του θηριώδους πλεονάσματος ύψους 3,5%.

Και ενώ η παράταξη του Τσίπρα προσπαθεί, τουλάχιστον, να αναβάλλει το μέτρο, ώστε να μην συμπέσει με την προεκλογική περίοδο ή ακόμα καλύτερα να το χρεωθεί η ΝΔ, η παράταξη του Μητσοτάκη, που ψήφισε και εκείνη την μείωση το 2015, κατηγορεί την κυβέρνηση ότι μειώνει τις συντάξεις ενώ εύχεται η περικοπή να γίνει αμέσως, από 1/1/2019 για τα αντίστοιχα πολιτικά οφέλη. Παράνοια.

Στην μεταμνημονιακή εποχή έχουν βεβαίως νομοθετηθεί και νέες μειώσεις από το Μεσοπρόθεσμο Πλαίσιο Δημοσιονομικής Στρατηγικής 2019-2022 –τον πολυετή κρατικό προϋπολογισμό–.

Από το γενικότερο χαμό με τις συντάξεις φρόντισαν να επωφεληθούν και οι λεγόμενες συνταξιουχικές ομοσπονδίες και σωματεία, που τα περισσότερα πρόσκεινται στο κόμμα των υπερηλίκων, το ΚΚΕ. Όλο και κάπου τους έχετε δει. Είναι κάτι κοτσονάτοι γέροι που κάθε 2-3 χρόνια διαδηλώνουν κραδαίνοντας πότε πεντάευρα και πότε κουλούρια για να διαμαρτυρηθούν. Με «αλλεπάλληλες παρεμβάσεις» πέτυχαν να ενσωματώσουν στο νομοσχέδιο Κατρούγκαλου και μια μικρούλα και γλυκούλα λαϊκή μείωση υπέρ των σωματείων, της τάξης των 50 λεπτών από όοοοοοοοολες τις κύριες συντάξεις. Στην πορεία, ο υπουργός άλλαξε γνώμη και μείωσε την «λαϊκή εισφορά» στα 20 λεπτά και δος του θρήνο ο Ριζοσπάστης για τον «αντιασφαλιστικό» νόμο, που γδέρνει τους συνταξιούχους για χάρη των Δανειστών και όχι για το κόμμα του Λαού.

Τελικά, όπως μάθαμε, θα εισπράξουν μόλις 500.000 τα σωματεία/έτος και όχι ένα εκατομμύριο. Ειδικά όταν γράφουν ότι «πρόκειται για λεφτά που επιστρέφουν στους ίδιους τους συνταξιούχους και συμβάλλουν στον αγώνα τους, μέσα από τις δραστηριότητες των σωματείων τους», καταλαβαίνετε…

Όπως σημειώσαμε και παραπάνω, είναι κοινό μυστικό, πως από τις συντάξεις ζουν πολύ περισσότεροι άνθρωποι, καθώς οι παππούδες, με το καλό ή με το άγριο «τσοντάρουν» στον οικογενειακό προϋπολογισμό των παιδιών ένα σεβαστό μέρος από τις απολαβές τους. Η αναπάντεχη, στα πρώτα χρόνια της κρίσης, φτωχοποίηση της μέσης ελληνικής οικογένειας αντιμετωπίστηκε ως ένα βαθμό με αυτό τον τρόπο, εν γνώσει των κυβερνήσεων, παράλληλα με τα λοιπά υποχρεωτικά καθήκοντα των γερόντων, όπως το babysitting, τα θελήματα κλπ.

Και επειδή ουδέν μονιμότερον του προσωρινού, η σύνταξη θεωρείται αναπόσπαστο έσοδο για πάρα πολλά νοικοκυριά, διαιωνίζοντας, εκτός των άλλων, τον πατροπαράδοτο υπερπροστατευτισμό προς τα νεότερα μέλη των οικογενειών.

Απεσταλμένος της Διαδρομής στις Βρυξέλλες μάς μετέφερε πως οι ξεδιάντροποι από το οικονομικό επιτελείο του Γιούκλιντ Τσεκελώτου χρησιμοποίησαν αυτό ακριβώς το επιχείρημα για να πειστούν οι «Θεσμοί» για την (ελληνική) αναγκαιότητα να μην περικοπούν εκ νέου οι συντάξεις. Οι πρωθυπουργοί των πρώην ανατολικών χωρών και μελών της ΕΕ (η μέση σύνταξη δεν ξεπερνά εκεί τα 150-200 ευρώ) τους κοίταξαν καλά-καλά και κάποιος είπε: «Ωραία, άρα πρέπει να περικοπούν αμέσως διότι παραδέχεστε πως περισσεύουν στους συνταξιούχους και εσείς φροντίστε να φτιάξετε αποτελεσματικό κράτος πρόνοιας ώστε να αναπληρώσετε όσες περισσότερες από τις απώλειες».

Βέβαια, το να σχεδιάσεις και να υλοποιήσεις κράτος πρόνοιας και μάλιστα αποτελεσματικό, είναι μια κουβέντα και επιπλέον απαιτεί πολύ χρόνο. Ενώ τώρα έχουμε τη λύση…

Φανταστείτε, λοιπόν, τι δράματα έχουμε να ζήσουμε με μια ενδεχόμενη βίαιη περικοπή της προσωπικής διαφοράς και πόσο θα επηρεαστούν κρίσιμοι μακροοικονομικοί δείκτες, όπως της ανεργίας και της κατανάλωσης, από όσους θα βρεθούν πλέον, στην ανάγκη να περικόψουν έξοδα και να αναζητήσουν εργασία. Πάνω από όλα η Ελλάδα πρέπει να δείχνει ότι είναι μια «κανονική χώρα», που δήθεν τα πάει καλά αποκλιμακώνοντας αυτόν τον κρίσιμο δείκτη.

Γι’ αυτόν τον λόγο μην απορείτε, που οι Ευρωπαίοι Εταίροι υποστηρίζουν τόσο θερμά το «γελαστό παιδί» του Μαξίμου…

Δημοσιεύθηκε από Λ

Προσθέστε περισσότερες πληροφορίες

To μέγιστο μέγεθος των αρχείων είναι 16ΜΒ. Επιτρέπονται όλες οι γνωστές καταλήξεις αρχείων εικόνας,ήχου, βίντεο. ΠΡΟΣΟΧΗ! Για να υπάρχει η δυνατότα embed ενός video πρέπει να είναι της μορφής mp4 ή ogg.

Νέο! Επιλέξτε ποιά εικόνα θα απεικονίζεται στην αρχή του σχόλιου

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License