Η Δολοφονία της Ζακ/Zackie OH , η απάντηση του κινήματος και η αναρχική αντιβία ως αυτοάμυνα των καταπιεσμένων

Οι φιγούρες των Δημόπουλου-Χορταριά και των μπάτσων που δολοφόνησαν την Zackie OH δεν είναι κάποιες ειδικές περιπτώσεις, κάποιοι μεμονωμένοι αλλόφρονες τύποι με έφεση στην φονική βία. Οι δύο πρώτοι είναι οι ευηπόληπτοι, οι άνθρωποι της διπλανής πόρτας, είναι η εικόνα και το σύνολο της μικροαστικής τάξης της χώρας συγκεντρωμένα σε 2 άτομα.

Την Παρασκευή 21 Σεπτεμβρίου το μεσημέρι ένα άτομο εισέρχεται σε ένα κοσμηματοπωλείο στην οδό Γλάδστωνος στην Ομόνοια, ενώ ο ιδιοκτήτης απουσιάζει. Στη συνέχεια εγκλωβίζεται όταν η πόρτα σφραγίζει αυτόματα, ενώ στην προσπάθειά να εξέλθει, προσπαθεί να σπάσει με έναν πυροσβεστήρα την τζαμαρία της εισόδου και αποτυγχάνει. Βρίσκει διέξοδο από την βιτρίνα σερνόμενος. Ο ιδιοκτήτης και ένας ακόμη άνδρας(υψηλόβαθμο στέλεχος του φασιστικού "Πατριωτικού Μετώπου") τον κλοτσούν με σφοδρότητα και επαναλαμβανόμενα πάνω στην σπασμένη τζαμαρία, έως ότου ένας από το συγκεντρωμένο πλήθος παρεμβαίνει προκειμένου να σταματήσουν την βιαιοπραγία. Διασώστες του ΕΚΑΒ που βρίσκονται εκεί με τις μηχανές τους ξεκινούν να του παρέχουν τις πρώτες βοήθειες. Το νεαρό άτομο κάνει μια απέλπιδα προσπάθεια να ξεφύγει, αλλά τουλάχιστον οχτώ μπάτσοι έχουν πέσει από πάνω του. Το δεύτερο λιντσάρισμα μόλις έχει ξεκινήσει, αυτή την φορά όχι από «αγανακτισμένους πολίτες» αλλά από το επίσημο κρατικό μονοπώλιο στην βία. Λίγη ώρα αργότερα ο νέος αφήνει την τελευταία του πνοή δεμένος πισθάγκωνα με χειροπέδες μέσα στο ασθενοφόρο. Η συνέχεια δίνεται με τρίτο λιντσάρισμα στα τηλεοπτικά πάνελ όπου για άλλη μια φορά οι "ευηπόληπτοι" δημοσιογράφοι περνάνε την "γραμμή" στην υπνοβατούσα κοινή γνώμη: "Ληστής τοξικοεξαρτημένος σκοτώθηκε στην προσπάθειά του να διαφύγει". Εδώ να σημειώσουμε, ότι η χρόνια συγκάλυψη δολοφονιών από μπάτσους, νεοναζί ή απλά καθίκια ρατσιστές-ομοφοβικούς νοικοκυραίους γίνεται με την άνεση της μη ύπαρξης μαρτυριών ή βίντεο, ή απλά με την εξαφάνισή τους από τις αρχές. Αυτή την φορά όμως δε στάθηκαν καθόλου τυχεροί, καθώς το δολοφονημένο άτομο ούτε ληστής ήταν, ούτε άγνωστος περιθωριακός καθώς γίνεται γνωστό ότι πρόκειται για τον ακτιβιστή των ΛΟΑΤΚΙ+ κοινοτήτων Ζακ/Zackie OH ενώ μαρτυρίες και το βίντεο που υπάρχει καταγράφουν την εν ψυχρώ δολοφονία.

Οι φιγούρες των Δημόπουλου-Χορταριά και των μπάτσων που δολοφόνησαν την Zackie OH δεν είναι κάποιες ειδικές περιπτώσεις, κάποιοι μεμονωμένοι αλλόφρονες τύποι με έφεση στην φονική βία. Οι δύο πρώτοι είναι οι ευηπόληπτοι, οι άνθρωποι της διπλανής πόρτας, είναι η εικόνα και το σύνολο της μικροαστικής τάξης της χώρας συγκεντρωμένα σε 2 άτομα. Έναν επιχειρηματία νοικοκυραίο με καλό όνομα και αλυσίδα κοσμηματοπωλείων και έναν φασίστα. Αν αποδομήσεις την ελληνική κοινωνία, καταλήγεις σε αυτούς τους δύο και με αυτούς τούς δύο την δημιουργείς. Οι μικροαστοί είναι οι καθημερινοί άνθρωποι της εποχής. Είναι αυτοί στους οποίους ο καπιταλισμός στήριζε πάντα τις ελπίδες του για την συνέχιση της ύπαρξης του. Σάρκα από την σάρκα του, είναι εγκλωβισμένοι στην ιδιοκτησία τους, πολεμούν για αυτήν και όπως είδαμε, θα σκοτώσουν για αυτήν. Όχι από κάποια τρέλα, άλλα από την ιδεολογία του καπιταλισμού μέσα από την οποία οργανώνεται η σύγχρονη κοινωνία. Τα οικονομικά συστήματα που επικρατούσαν ανά τους αιώνες, όριζαν και το πλέγμα των κοινωνικών σχέσεων και επέβαλλαν σε αυτές τις αξίες που επιθυμούσαν. Στην προκειμένη το καπιταλιστικό σύστημα ορίζει τις δικές του αξίες και η ιδιοκτησία κατέχει περίοπτη θέση μέσα σε αυτές. Διαμορφώνοντας την μέσω του θεάματος των μήντια σε θεό πετυχαίνει δύο πολύ βασικά πράγματα. Την δημιουργία κοινωνικών τάξεων που ορίζονται βάση αυτής άρα και την υπεράσπιση της στη δημόσια σφαίρα από αυτούς που την κατέχουν. Για την υπεράσπιση της πρέπει όμως να ορίσει τους εχθρούς της, δυνάμει και εν δυνάμει. Δυνάμει εχθροί της, άρα και εχθροί του, ορίζονται όσοι φυσικά από πολιτική ή πρακτική επιλογή αντιτάσσονται σε αυτήν. Εν δυνάμει εχθροί ορίζονται όσοι από δεύτερες επιλογές ραγίζουν την καλοστημένη και αστραφτερή βιτρίνα της. Αυτούς τους ονομάζει περιθωριακούς, ανθρώπους δηλαδή κατώτερους και τους διαπομπεύει σε κάθε ευκαιρία ενώ επικροτεί και προβάλλει την βία ως απάντηση σε αυτούς. Εκεί κατατάσσει άστεγους, τοξικομανείς, εξαθλιωμένους, ομοφυλόφιλους. Σε καιρούς καπιταλιστικής αναδιανομής πλούτου("κρίση"), τονίζεται ακόμα περισσότερο η ιδεολογία της ιδιοκτησίας ώστε η εκάστοτε οικονομία ενός κράτους να στηριχτεί από τους υπηκόους του. Τι και αν δεν έχουν να φάνε? Τι και αν σε κάθε ευκαιρία καταστέλλονται και καταπιέζονται? Πάντα θα ουρλιάξουν για μια ιδιοκτησία που απειλείται και ας μην γίνει ποτέ δικιά τους, καθώς αυτό μαθαίνουν από μικροί μέσα στις κοινωνικές δομές να ονειρεύονται. Ιδιοκτησία,ιδιοκτησία,ιδιοκτησία. Το ονειρό τους είναι κατέχουν όσα περισσότερα μπορούν, αναρριχόμενοι στα πτώματα που αφήνει πίσω της η ξέφρενη πορεία προς τον πλούτο. Στις 21 Σεπτεμβρίου λοιπόν είδαν ένα όνειρό τους να απειλείται απο κάποιον "περιθωριακό". Για την αστυνομία δεν χρειάζεται να αναφέρουμε πολλά.Δεν είναι μόνο οι αλησμόνητοι μπάτσοι της ομόνοιας με τα συνεχή βασανιστήρια σε κρατούμενους, η σε περιστατικά που επεμβαίνουν ρίχνοντας ξύλο στον οποιονδήποτε βάση εμφάνισης, καταγωγής, κοινωνικού φύλου θεωρήσουν εχθρό. Η ελληνική αστυνομία , η δεύτερη πιο μισητή της ευρώπης τα καταφέρνει καλά με τις δολοφονίες και ακόμα καλύτερα με την συγκάλυψη τους. Η κρατική βία δεν είναι κάτι που πρέπει να μας ξενίζει, ιδίως στα αστικά κέντρα όπου οι κοινωνικοταξικές διαφορές είναι πολύ εμφανείς και η αστυνομία είναι ο προστάτης της εύρυθμης λειτουργίας της αγοράς. Σε κάθε ευκαρία, αυτοί οι σύγχρονοι καουμπόιδες των μητροπόλεων επιδίδονται σε πογκρόμ με βία και συλλήψεις στο οτιδήποτε ορίζεται από την κοινωνία ως διαφορετικό και περιθωριακό.

Την επόμενη της δολοφονίας, μετά από μία μαζικότατη συνέλευση στο Πολυτεχνείο, πραγματοποιείται αυθόρμητη οργισμένη πορεία στο κέντρο της Αθήνας από πλήθος ετερόκλητου πολιτικά κόσμου ενώ τις επόμενες μέρες οι αντιδράσεις εξαπλώνονται σε όλη τη χώρα με τον αναρχικό χώρο να οργανώνει ή να στηρίζει παρεμβάσεις και πορείες σε πολλές πόλεις. Ως αναρχικοί από την πρώτη στιγμή νιώσαμε την δολοφονία της Zackie OH ως μία δολοφονία ενός από εμάς, όντας στη μεριά των καταπιεσμένων αυτού του κόσμου. Ταυτόχρονα με αυτές τις αντιδράσεις παρατηρήθηκε, στην δεύτερη πορεία στην Αθήνα η προσπάθεια επιβολής της μη βίας εντός του κινήματος που αναδυόταν ως απάντηση στην κρατική δολοφονία. Ενώ ομάδες οργισμένων κατέστρεφαν βιτρίνες και ατμ τραπεζών μεγάλο κομμάτι κόσμου της πορείας τους επιτέθηκε με σκοπό να τους απομονώσει εκτός πορείας. Ανάμεσα σε αυτόν τον κόσμο διάφοροι "γνωστοί" και μη εξαιρετέοι συνεπικουρούσαν και ενθάρρυναν το λιντσάρισμα συντρόφων που επέλεξαν την βία ως απάντηση στην κρατική κοινωνική βία που δέχονται καθημερινά όλοι οι καταπιεσμένοι. Ο λόγος για στελέχη του σύριζα και αριστερών εξωκοινοβουλευτικών ομάδων οι οποίοι κατάφεραν επιτέλους να ενωθούν, όχι απέναντι στα μνημόνια(εδώ γελάμε),αλλά απέναντι στον κόσμο της αναρχίας, απέναντι στον κόσμο της σύγκρουσης. Για τους συγκεκριμένους δεν χρειάζεται να λέμε πάλι τα ίδια. Οι μεν κυβέρνηση, ηθικοί αυτουργοί στην δολοφονία, οι δε εδώ και δεκαετίες εμπορεύονται αγώνες με σκοπό λίγα ψηφαλάκια, λίγο παραπάνω κομματικό στρατό. Οξύμωρο λοιπόν αυτούς που όντας κυβέρνηση σιγοντάρουν δολοφονίες καταπιεσμένων να είναι καλοδεχούμενοι σε μια τέτοια πορεία. Επικεντρωνόμενοι στη λογική της μη βίας και στα επιχειρήματα των υποστηρικτών της αρχίζουμε να παρατηρούμε και άλλα οξύμωρα στο όριο του τραγελαφικού. Ως βασικό επιχείρημα χρησιμοποιούνται λόγια της Ζακ/Zackie OH, "Εγώ με τη βία δε το χω καθόλου". Εδώ ναι μεν θα μπορούσαμε να πούμε ότι πρόκειται για ανθρώπους που κινούνται με μια πασιφιστική λογική, κάτι όμως που καταρρίπτεται από συνθήματα τους για εκρηκτικούς μηχανισμούς σε ιδιοκτησίες νοικοκυραίων ακόμα και με την βίαιη επίθεση σε κόσμο που επέλεξε την σύγκρουση. Ακόμα ένα επιχείρημα είναι πως όσοι επιλέγουν την βία είναι "μάτσο", κάτι το οποίο μας φαίνεται ιδιαίτερα τραγικό καθώς η ιστορία των ΛΟΑΤΚΙ αγώνων για σεβασμό, είναι γεμάτες από παραδείγματα βίαιων εξεγέρσεων καθώς και βιαίης ατομικής αυτοάμυνας, κάτι το οποίο επικροτούμε και μας βρίσκει απόλυτα σύμφωνους. Πως άλλωστε θα μπορούσαμε να απαντήσουμε ως καταπιεσμένοι στην καθημερινή βία που μας ασκείται? Στη βία της πείνας, της διαπόμπευσης των ομοφυλόφιλων και των ιερόδουλων, στη βία κατά των γυναικών, στη σφαίρα και στο γκλοπ του μπάτσου, στο μαχαίρι του φασίστα και στην κλωτσιά του νοικοκυραίου, μόνο με βία θα μπορούσαμε να απαντήσουμε.

Όχι μόνο εμείς όμως. Εκατοντάδες χρόνια τώρα, η αντιβία των καταπιεσμένων είναι αυτή που κινεί τις ρόδες της ιστορίας ενάντια στους κάθε λογής εξουσιαστές. Από τις πρώτες ανυπότακτες "μάγισσες" των μεσαιωνικών χρόνων μέχρι τις εργατικές εξεγέρσεις, το Stonewall ,τις συγκρούσεις μεταναστών με την αστυνομία στα γκέτο του παρισιού και το δεκέμβρη του 08 στην ελλάδα η ιστόρια των αγώνων μας είναι βαμμένη με αίμα. Βίαιοι αγώνες, οι οποίοι όχι μόνο απάντησαν σε δολοφονίες και κινήσεις του κράτους αλλά προστάτευσαν κοινότητες καταπιεσμένων από την καταστολή. Αγώνες που νίκησαν και που νικήθηκαν. Σίγουρα όμως δε γύρισαν το μάγουλο..

ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟΥΣ κυρ-ΠΑΝΤΕΛΗΔΕΣ ΑΥΤΟΥ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ

ΒΙΑΙΟΙ ΑΓΩΝΕΣ ΕΞΕΓΕΡΤΙΚΟΙ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗ ΒΙΑ ΤΗΝ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΗ-ΚΡΑΤΙΚΗ Αντιεξουσιαστική-Αντιφασιστική ομάδα "Bellini"

O σχολιασμός έχει απενεργοποιηθεί.

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License