Η Συμμετοχή της ΕΣΕ στο Βαλκανικό Αναρχικό Φεστιβάλ Βιβλίου (ΒΑΒ 2018)


Το Π/Σ/Κ 28-30 Σεπτεμβρίου πραγματοποιήθηκε στo Νόβισαντ της Σερβίας το Βαλκανικό Φεστιβάλ Αναρχικού Βιβλίου(ΒΑΒ 2018). Ανάμεσα στις άλλες πολύ ενδιαφέρουσες συζητήσεις διοργανώθηκε ανοικτή εκδήλωση για τον αναρχοσυνδικαλισμό στα Βαλκάνια με τη συμμετοχή της ΕΣΕ(από τις τοπικές Αθήνας και Ιωαννίνων) και αναρχοσυνδικαλιστικών οργανώσεων από Ρουμανία, Βουλγαρία, Κροατία Κόσοβο με θέμα: «Η οργάνωση των αναρχικών συνδικάτων και οι εργατικοί αγώνες στα Βαλκάνια». Στην εκδήλωση συμμετείχαν και σύντροφοι της FAU Γερμανίας που παρουσίασαν τη νέα αναρχοσυνδικαλιστκή διεθνή: Διεθνής Συνομοσπονδία Εργασίας (ICL) στην οποία συμμετέχει και η ΕΣΕ. Μετά από πρόταση της ΕΣΕ έγινε και συνάντηση των α/σ οργανώσεων όπου ανταλάχθηκαν e-mails με σκοπό να φτιαχτεί mailing list και να οργανωθεί ξανά το αναρχοσυνδικαλιστικό βαλκανικό φόρουμ που μετά τη συνάντηση στη Βουλγαρία το 2015 σταμάτησε να υπάρχει. Συζητήθηκαν διάφορες ιδέες για κοινές βαλκανικές δράσεις. Η κουβέντα θα συνεχιστεί ηλεκτρονικά. Επόμενη αναρχοσυνδικαλιστικη βαλκανική συνάντηση θα γίνει στο περιθώριο του επόμενου φεστιβάλ το οποίο θα γίνει του χρόνου στη Βουλγαρία. Εδώ μπορείτε να δείτε το επίσημο site του φεστιβάλ για περισσότερες πληροφορίες: https://bask2018.noblogs.org


post image

H κοινή ανακοινώση των συμμετεχουσών και των συμμετεχόντων στο φεστιβάλ στα ελληνικά, αγγλικά, σερβοκροατικά και αλβανικά. Μεταφράσεις σε άλλες γλώσσες στις επόμενες μέρες...

 

★ Για τα Βαλκάνια των αγώνων και της αλληλεγγύης ★

// Ανακοίνωση των συμμετεχόντων/ουσών στο 12ο Βαλκανικό Αναρχικό Φεστιβάλ Βιβλίου στο Νόβι Σαντ

Μεταξύ 28 και 30 Σεπτέμβρη 2018, πολλά άτομα και συλλογικότητες του αναρχικού και αντιεξουσιαστικού κινήματος από τα Βαλκάνια και όχι μόνον συγκεντρωθήκαμε στο Νόβι Σαντ για το 12ο Βαλκανικό Αναρχικό Φεστιβάλ Βιβλίου. Καθώς προερχόμαστε από όλα τα Βαλκάνια μιλούσαμε πολλές γλώσσες, μεταξύ των οποίων σερβοκροατικά, ουγγρικά, ρουμάνικα, σλοβένικα, μακεδόνικα, βουλγάρικα, αλβανικά, ελληνικά και άλλα. Παρά τις διαφορετικές μας προελεύσεις, η συνάντησή μας επιβεβαίωσε ότι η κοινή μας γλώσσα είναι αυτή του αγώνα και της αλληλεγγύης.

Κατά τη διάρκεια των ημερών της συνάντησής μας, μοιραστήκαμε πολλές εμπειρίες αγώνα, επικαιροποιήσαμε και ελέγξαμε τις αναλύσεις μας και διατυπώσαμε συγκεκριμένες προτάσεις για το μέλλον των αγώνων μας. Μέσα από αυτή τη διαδικασία μπορέσαμε να αναγνωρίσουμε ορισμένες σταθερές και κοινά σε όλη την περιοχή γνωρίσματα των πολιτικών στρατηγικών των άρχουσων τάξεων, οι οποίες, για ακόμη μια φορά, χρησιμοποιούν τον εθνικισμό προκειμένου να σπείρουν διαχωρισμούς και διαιρέσεις και να διευκολύνουν την επίθεση εναντίον των καταπιεσμένων. Ταυτόχρονα, δημιουργείται ένας ψευτο-αντίπαλός τους (ο λαϊκιστικός εθνικισμός), ο οποίος προσποιείται πως αντιτίθεται στις πραγματικά καταστρεπτικές επιπτώσεις της καπιταλιστικής επίθεσης, ενώ στην πραγματικότητα απλώς προσφέρει στο παγκόσμιο κεφάλαιο μια αιματηρή διέξοδο για την αναδιάρθρωσή του.

Όπως συμβαίνει συνήθως, ο εθνικισμός πηγαίνει χέρι-χέρι με τον μιλιταρισμό, τον θρησκευτικό σκοταδισμό και την πατριαρχία. Όλα αυτά είναι επίσης εμφανή στο νέο κύμα εντάσεων μεταξύ διαφόρων κρατικών δυνάμεων και στην άνοδο του λαϊκιστικού εθνικισμού, π.χ. μεταξύ Κοσόβου και Σερβίας, στη Μακεδονία και στην Ελλάδα, στη Βοσνία και Ερζεγοβίνη, στην Κροατία κλπ. Ως απάντηση σε αυτές τις διχαστικές προσπάθειες των κυρίαρχων τάξεων, διατυπώθηκε η επείγουσα αναγκαιότητα συντονισμένων δράσεων και μιας καμπάνιας εναντίον του εθνικισμού, του μιλιταρισμού και ενάντια σε κάθε είδους διαίρεση μεταξύ των καταπιεσμένων. Αυτά μπορούν να επιτευχθούν μόνο μέσω κοινής κινητοποίησης των κοινωνικών δυνάμεων. Μια από τις επόμενες σημαντικές στιγμές κατά τις οποίες μπορούμε να δράσουμε με συγκεκριμένο τρόπο προς αυτόν τον στόχο θα είναι η κινητοποίηση εναντίον του «Lukovmarch» στη Σόφια της Βουλγαρίας, τον Φλεβάρη του 2019. Οι συμμετέχουσες και οι συμμετέχοντες στο Βαλκανικό Αναρχικό Φεστιβάλ Βιβλίου εκφράζουμε την πλήρη υποστήριξή μας στην προγραμματισμένη αντι-πορεία και καλούμε όλες και όλους είτε να διαδηλώσουν στη Σόφια είτε να οργανώσουν τοπικές αντιεθνικιστικές δράσεις. Πέραν αυτών, τονίζουμε τόσο την αποφασιστικότητά μας να προστατεύσουμε τις δομές μας από τις φασιστικές επιθέσεις όσο και τη δέσμευσή μας ότι καμία επίθεση δεν θα μείνει αναπάντητη.

Παράλληλα με τα παραπάνω, αναγνωρίζουμε ότι η επέκταση του παγκόσμιου καπιταλισμού φτάνει στα όρια που θέτει το γεγονός ότι ζούμε σε έναν πεπερασμένο πλανήτη. Ο καπιταλισμός, προκειμένου να αντισταθμίσει αυτούς τους περιορισμούς, δεν διστάζει να καταφύγει σε φονικές μεθόδους ευθείας λεηλασίας και ακραίας εκμετάλλευσης, συνήθως και ολοένα και περισσότερο με τη μορφή της επίθεσης τόσο ενάντια στα δικαιώματα των εργαζομένων όσο και ενάντια στο περιβάλλον. Δεν είναι τυχαίο, λοιπόν, ότι και τα Βαλκάνια έχουν δει, τα τελευταία χρόνια, την έκρηξη πολλών αγώνων ενάντια στην καπιταλιστική λεηλασία της φύσης: στα χρυσορυχεία στη Χαλκιδική και στη Roşia Montană, τα μεγάλα υδροηλεκτρικά έργα σε ποτάμια των Βαλκανίων, όπως στη Stara Planina στη Σερβία ή Mura στη Σλοβενία και στη Valbona στην Αλβανία, η εξόρυξη υδρογονανθράκων με τη μέθοδο fracking στη Ρουμανία και στη Βουλγαρία, τα έργα εξόρυξης ορυκτών καυσίμων σε όλη την Ελλάδα και στις αποκαλούμενες αποκλειστικές οικονομικές ζώνες από τοπικές εταιρείες και ενεργειακούς γίγαντες, όπως η Repsol, η Total, η ExxonMobil και η Edison, για να αναφέρουμε μερικές μόνον περιπτώσεις. Τα παραπάνω αποτελούν χαρακτηριστικά παραδείγματα για το πώς ο εξορυκτισμός, υπό τη διεύθυνση κάποιων πολυεθνικών και με την κάλυψη των κρατικών κατασταλτικών και νομικών μηχανισμών, οικειοποιείται εκτάσεις στα Βαλκάνια, προσφέροντας ως αντάλλαγμα όχι μόνον ρύπανση, αλλά και καταστροφή των δικαιωμάτων των εργαζομένων και των κοινοτήτων.

Στην περιφέρεια του παγκόσμιου καπιταλιστικού συστήματος η λεηλασία και ο πόλεμος μετατρέπουν μεγάλα τμήματα του πληθυσμού σε μετανάστες και πρόσφυγες, μια διαδικασία που για εμάς, εδώ στα Βαλκάνια, δεν είναι ένα ζήτημα θεωρητικής ανάλυσης, αλλά και μια βιωμένη εμπειρία. Οι διαφορετικοί και ετερογενείς πληθυσμοί που αναζητούν έναν τόπο που να μπορούν να αποκαλέσουν «σπίτι», ώστε να ξαναφτιάξουν τη ζωή τους, μπαίνουν στο στόχαστρο του κεφάλαιου και των πολιτικών του δομών: το κεφάλαιο τους ενσωματώνει άμεσα στην καπιταλιστική οικονομία ως φθηνή εργασία, ενώ οι πολιτικές δομές τούς χρησιμοποιούν ως αποδιοπομπαίους τράγους για να δικαιολογήσουν την αύξηση του κοινωνικού ελέγχου πάνω σε όλο τον πληθυσμό, την επιτήρηση και την καταστολή των ανταγωνιστικών τμημάτων της κοινωνίας, ενισχύοντας τη λαϊκιστική (ακρο)δεξιά και υπονομεύοντας την αλληλεγγύη μεταξύ των καταπιεσμένων.

Τρία χρόνια μετά την προσωρινή διαρραγή του μηχανισμού της Ευρώπης-Φρούριου, όλο και περισσότεροι/ες ρίχνονται στις φυλακές επειδή τόλμησαν να αντισταθούν στο καθεστώς απανθρωποίησης στο οποίο υποβάλλονται. Περιπτώσεις όπως του Harmanli στη Βουλγαρία, της Μόριας στην Ελλάδα και του Röszke στην Ουγγαρία είναι απλά οι πιο γνωστές, καθώς καταδεικνύουν μια ευρύτερη διαδικασία καταστολής και ποινικοποίησης. Μέσα αυτής δεν στοχοποιούνται μόνον οι μετανάστες, αλλά και η ιδέα και η πρακτική της διεθνικής πολιτικής αλληλεγγύης. Τώρα που τα βαλκανικά και τα ευρωπαϊκά κράτη έχουν αποκαταστήσει σε μεγάλο βαθμό τον έλεγχο των συνόρων τους, χρησιμοποιούνται τα πιο σιωπηλά, αλλά ταυτόχρονα πιο θανατηφόρα εργαλεία ποινικοποίησης και ρατσισμού προκειμένου να ωθήσουν τους ανθρώπους στο περιθώριο, συχνά υποχρεώνοντάς τους στην παρανομία και στις πιο ακραίες μορφές εκμετάλλευσης. Αναγνωρίζουμε ως απόλυτα αναγκαίο τον αγώνα ενάντια στο καθεστώς εξαίρεσης που επιβάλλεται στους μετανάστες και τους πρόσφυγες, ενάντια στο απάνθρωπο ευρωπαϊκό καθεστώς των συνόρων και των στρατοπέδων συγκέντρωσης. Υποστηρίζουμε όλες τις δράσεις αλληλεγγύης ενάντια στην ποινικοποίηση της μετανάστευσης, ενάντια στα κέντρα κράτησης και στα «hot spots».

Το φετινό Βαλκανικό Αναρχικό Φεστιβάλ Βιβλίου φιλοξένησε επίσης μια συνάντηση συνδικαλιστικών πρωτοβουλιών βάσης από τα Βαλκάνια, κατά την οποία είχαμε την ευκαιρία να γνωρίσουμε τους πρόσφατους εργατικούς αγώνες στα ναυπηγεία στην Πούλα και τη Ριέκα την Κροατία, τους αγώνες των γυναικών στον υγειονομικό τομέα στο Κόσοβο, αγώνες σε αλυσίδες καφέ και σούπερ μάρκετ στην Ελλάδα, στον τομέα των logistics στη Βουλγαρία κλπ. Αναγνωρίζοντας τα κοινά σημεία των διαφόρων αγώνων και λαμβάνοντας, επιπλέον, υπόψη τη διασύνδεση του κεφαλαίου στα Βαλκάνια, συμφωνήθηκε η περαιτέρω ενίσχυση της αμοιβαίας υποστήριξης και ανταλλαγής πληροφοριών. Δημιουργήθηκε μια κοινή πλατφόρμα ανταλλαγής πληροφοριών και δρομολογήθηκαν συγκεκριμένα βήματα που ελπίζουμε να διευκολύνουν την αλληλεγγύη των εργαζομένων στα Βαλκάνια. Ο νέος δίαυλος επικοινωνίας θα διευκολύνει την αλληλεγγύη των εργαζομένων και θα επιτρέψει τον αποτελεσματικό συντονισμό άμεσων δράσεων στην περιοχή. Επιπλέον, οι αναρχοσυνδικαλιστικές και ριζοσπαστικές συνδικαλιστικές οργανώσεις βάσης που συναντήθηκαν επιβεβαίωσαν τη βούλησή τους να επικεντρωθούν στους αγώνες σε εργασιακούς χώρους, βοηθώντας τους εργαζόμενους να αυτο-οργανωθούν, προπαγανδίζοντας επιπλέον τη διεθνή ταξική πάλη στα Βαλκάνια.

Τέλος, αποφασίσαμε ότι το 13ο Βαλκανικό Αναρχικό Φεστιβάλ Βιβλίου θα πραγματοποιηθεί σε έναν χρόνο, στη Σόφια της Βουλγαρίας. Το εκεί αντιεξουσιαστικό και αναρχικό κίνημα θα συναντηθεί προκειμένου να δημιουργήσει έναν χώρο για τη συνέχιση των αγώνων μας αλλά και προκειμένου να τιμήσει τα 100 χρόνια από την ίδρυση της αναρχικής ομοσπονδίας στη Βουλγαρία.

Ενάντια στον εθνικισμό και τον καπιταλισμό,
για τα Βαλκάνια των αγώνων και της αλληλεγγύης!

Κανένα όνομα δεν μας χωρίζει, κανένα έθνος δεν μας ενώνει!

Συμμετέχουσες και συμμετέχοντες στο 12ο Βαλκανικό Αναρχικό Φεστιβάλ Βιβλίου,
Novi Sad, 30 Σεπτέμβρη 2018

 

★ For the Balkans of struggle and solidarity ★

// joint statement of the participants of the 12th Balkan Anarchist Bookfair

Between the 28th and 30th of September, 2018, many individuals and collectives from the anarchist and anti-authoritarian movement of the Balkans and beyond came together in Novi Sad for the 12th Balkan Anarchist Book Fair. Coming from all across the region, we speak many languages: Serbo-Croatian, Hungarian, Romanian, Slovenian, Macedonian, Bulgarian, Albanian, Greek and others. Taking into account our heterogeneous backgrounds, our gathering confirmed that the one language that we all share is the language of struggle and solidarity.

During the days spent together, we shared many experiences of struggle, updated and tested our analyses, and formulated some concrete proposals for the future of our struggles. Through this we were able to recognize some common patterns that are coming to the fore of political strategies of the ruling class everywhere in the region. Once again, it employs nationalism as a tool of sowing divisions in order to facilitate the attack on the oppressed and at the same time, creates a fake opponent in the form of populist nationalism that pretends to oppose the truly destructive impacts of the capitalist offensive while actually providing global capital with bloody opportunities for its restructuring.

As usual, nationalism is combined with militarism, renewed religious obscurantism, and patriarchy. All of this is clearly present in the new wave of tensions between various state forces and in the rise of popular nationalisms (i.e. between Kosovo and Serbia, in Macedonia and Greece, in Bosnia and Herzegovina, in Croatia, etc.). As a response to these divisive efforts of the ruling class, the coordinated actions and Balkan-wide campaign against nationalism, militarism, and any type of division between the oppressed were expressed as an urgent necessity. This can only be achieved through the joint mobilization of social forces. One of the next important moments when we can concretely act towards this goal will be the mobilization against Lukov march in Sofia, Bulgaria in February 2019. We express our full support for the Anti-Lukov march and call upon everybody to build localized anti-nationalist mobilizations and, if possible, to come to Sofia. We also stress both our commitment to protect our structures from fascist attacks and the necessity of striking back.

Parallel to this, we recognize that the expansion of global capitalism is limited by the finite nature of our planet. To compensate for these limitations, capitalism readily employs deadly methods of direct looting and vulgar exploitation, most commonly and continuously in the form of attack on workers’ rights and the environment. It is thus no coincidence that in recent years the Balkans has seen the eruption of many struggles against capitalist appropriation of nature: the goldmines in Chalkidiki, and Roșia Montană, big hydroelectric projects on rivers of the Balkans, among them in Stara Planina in Serbia, Mura in Slovenia, Valbona in Albania, fracking in Romania and Bulgaria, fossil fuel extraction all over Greece, and in so-called ‘exclusive economic zones’ by local companies and energy giants like Repsol, Total, ExxonMobil, Edison to name a few. All these are particular examples of how the extractivist sector of the economy, managed by a few global corporations and covered by the legal and repressive apparatus of the State, is taking over the territories in the Balkans, offering pollution and the destruction of workers’ rights as well as of communities in exchange.

On the periphery of the global capitalist system, looting and war transform large segments of the population who are turned into migrants and refugees; this process is not just a theoretical problem to us in the Balkans, but a lived experience as well. As the diverse and heterogeneous population searches for place to call home and to rebuild their lives, they are targeted by capital and its political structures: the former directly integrates them in capitalist economy as cheap labor, while the latter uses them as scapegoats to increased social control of everybody, surveillance and repression of antagonist segments of society and to feed the popular right and undermine solidarity among the oppressed.

Three years after the temporary breakdown of machinery of Fortress Europe, people are being incarcerated in prisons because they dare to resist the regime of dehumanization that they are subjected to. Cases like Harmanli in Bulgaria, Moria in Greece, and Röszke in Hungary are just the most widely known that point to wider processes of repression and criminalization. Through it, not only migrant resisters are targeted but the very ideas and practices of transnational political solidarity as well. Now that the Balkan and European states have, to a large degree, regained control of their borders, the more silent, yet even more lethal tools of criminalization and racism are being used to push people to the margins, often subjecting them to illegality and the most vulgar forms of exploitation. We recognize that it is necessary to break the state of exclusion that is imposed on migrants and refugees and to dismantle the dehumanizing European regime of borders and concentration camps. We support all solidarity actions against detention centers, hot spots, and the criminalization of migrants.

This year’s BAB also hosted a meeting between the grassroots syndicalist initiatives from Balkans from which we had a chance to get acquainted on recent struggles of shipyard workers in Pula and Rijeka, Croatia, women workers of hygiene service sector in Kosovo, struggle of workers of supermarket and coffee shop chains in Greece, logistic sector in Bulgaria, and so forth. Seeing how these struggles share similarities and especially taking into consideration the interconnectedness of capital in the Balkans, we agreed upon the further strengthening of mutual support and information sharing. We established a common information sharing platform and some other concrete steps were made that will hopefully facilitate workers' solidarity across the Balkans. New communication channels will facilitate workers’ solidarity and allow efficient coordination of direct actions across the region. Following that, present anarcho-syndicalist and radical grassroots syndicalist organizations confirmed their position to focus on organizing workplace struggles, helping workers to self-organize; and agitating for international class struggle in the Balkans.

Finally we decided to meet next year in Sofia, Bulgaria for the 13th annual Balkan Anarchist Bookfair. The anti-authoritarian and anarchist movement there will come together to provide a space for the continuation of our struggles, and also to honor the 100 year anniversary of the foundation of the anarchist federation in Bulgaria.

Against nationalism and capitalism!

For the Balkans of struggle and solidarity!

No name divides us, no nation unites us!

Participants of 12th Balkan Anarchist Bookfair
Novi Sad, 30th September 2018

 

★ Za Balkan borbe i solidarnosti ★

//zajednička izjava učesnika/ca 12. Anarhističkog sajma knjiga

Od 28. do 30. septembra, brojni pojedinci i grupe koji su deo anarhističkog i antiautoritarnog pokreta na Balkanu i šire, okupili su se u Novom Sadu na 12.Balkanskom anarhističkom sajmu knjiga. Dolazeći iz celog regiona, govorimo mnoge jezike, među kojima srpsko-hrvatski, mađarski, rumunski, slovenački, makedonski, bugarski, albanski, grčki i druge. Uzimajući u obzir naše različitosti, ovaj skup je potvrdio da je jezik koji svi delimo, govorimo i razumemo – jezik borbe i solidarnosti.

Tokom dana koje smo proveli zajedno, razmenili smo iskustva borbe, unapredili i testirali naše analize i formulisali neke konkretne predloge za budućnost naših borbi. Putem toga smo uspeli da prepoznamo neke zajedničke obrasce koji dolaze u prvi plan političkih strategija vladajuće klase svuda u regionu. Još jednom vladajuća klasa koristi nacionalizam da bi sejala podele i olakšala napad na potlačene i kako bi istovremeno kreirala lažnog protivnika u vidu populističkog nacionalizma koji se pretvara da se suprotstavlja istinski destruktivnim uticajima kapitalističke ofanzive, dok zapravo pruža globalnom kapitalu krvavu priliku za njegovo restruktuiranje.

Kao što je uobičajeno, nacionalizam je udružen sa militarizmom, obnovljenim religioznim opskurantizmom i patrijarhatom. Sve to je ponovo jasno prisutno u novom talasu tenzija između različitih državnih snaga i porastu popularnog nacionalizma, kao na primer između Kosova i Srbije, u Makedoniji i Grčkoj, u Bosni i Hercegovini, Hrvatskoj, itd. Kao odgovor na ove napore vladajuće klase da nas razdvoji, izražena je hitna potreba za koordinisanim akcijama i kampanjama širom Balkana protiv nacionalizma, militarizma i bilo koje vrste podele među potlačenima. To može biti postignuto samo kroz zajedničku mobilizaciju društvenih snaga. Jedan od sledećih važnih momenata kada možemo konkretno delovati ka tom cilju, biće mobilizacija protiv Lukov marša u Sofiji (Bugarska), u februaru 2019. Kao učesnici Balkanskog anarhističkog sajma knjiga izražavamo našu punu podršku Anti-Lukov maršu i pozivamo sve na lokalnu antinacionalističku mobilizaciju, organizovanje lokalnih antinacionalističkih akcija, kao i da se pridruže protestu u Sofiji ako su u mogućnosti. Takođe naglašavamo da smo odlučni da zaštitimo naše strukture od fašističkih napada i da je naša obaveza da na njih odgovorimo.

Paralelno tome, prepoznajemo da je ekspanzija globalnog kapitalizma stigla do granica koje nameće činjenica da živimo na ograničenoj planeti. Da bi nadomestio ova ograničenja, kapitalizam bez ustručavanja koristi smrtonosne metode direktne pljačke i vulgarne eksploatacije, najčešće i kontinuirano u vidu napada na prava radnika i životnu sredinu. Zbog toga nije slučajno da je i Balkan poslednjih godina video eksploziju mnogih borbi protiv kapitalisičkog prisvajanja prirode: rudnici zlata na Halkidikiju i na Roša Montani, projekti izgradnje hidroelektrana na rekama Balkana, među kojima na Staroj planini u Srbiji, na Muri u Sloveniji, Valboni u Albaniji, hidrauličko frakturisanje u Rumuniji i Bugarskoj, projekti vađenja fosilnih goriva po celoj Grčkoj i u takozvanim ekskluzivnim ekonomskim zonama od strane lokalnih kompanija i energetskih divova poput Repsol-a, Total-a, ExxonMobil-a, Edison-a i ostalih. Sve su to konkretni primeri kako ekstraktivistički sektor privrede, kojim upravlja nekoliko globalnih korporacija i koji je pokriven legalnim i represivnim aparatom država, preuzima teritorije na Balkanu, donoseći zauzvrat zagađenje, oduzimanje radničkih prava i uništenje zajednica.

Na periferiji globalnog kapitalističkog sistema, pljačka i rat pretvaraju veliki deo stanovništva u migrante i izbeglice – proces koji nama na Balkanu nije poznat samo u teoriji, već i kroz proživljeno iskustvo. Dok raznolike grupe ljudi traže gde mogu da se nastane i krenu iznova da grade svoje živote, one postaju mete kapitala i njegovih političkih struktura: prvo ih direktno integriše u kapitalističku ekonomiju kao jeftinu radnu snagu, dok ih drugo koristi kao izgovor da bi opravdalo povećanu društvenu kontrolu svih, nadzor i represiju nad buntovnim delovima društva, kao i da bi nahranilo desnicu i podrilo solidarnost među potlačenima.

Tri godine nakon privremenog urušavanja mašinerije Tvrđave Evrope, ljudi bivaju hapšeni zato što se usuđuju da pruže otpor režimu dehumanizacije kojem su podvrgnuti. Slučajevi kao što su Harmanli u Bugarskoj, Moria u Grčkoj i Röszke u Mađarskoj su samo najpoznatiji i ukazuju na širi proces represije i kriminalizacije. Tome nisu samo migranti na meti, već i sama ideja i praksa transnacionalne političke solidarnosti. Sad kad su balkanske i evropske države u velikoj meri uspostavile ponovo kontrolu nad svojim granicama, oni tiši, ali još smrtonosniji alati kriminalizacije i rasizma, se koriste da bi izgurali ljude do margina, i primorali na ilegalnost i najgore oblike eksploatacije. Mi smatramo da je neophodno da se razbije stanje isključivanja migranata i izbeglica i da se rasturi dehumanizujući evropski sistem granica i koncentracionih logora. Mi podržavamo sve akcije solidarnosti protiv kriminalizacije migracija, pritvorskih centara i “hotspotova”.

Na ovogodišnjem BASKu je takođe održan sastanak sindikalističkih inicijativa sa Balkana preko kojih smo imali priliku da se upoznamo sa nedavnim borbama radnika na brodogradilištu u Puli i Rijeci u Hrvatskoj, radnica iz higijenskog uslužnog sektora na Kosovu, borbi radnika iz supermarketa i kafe-lanaca u Grčkoj, logističkog sektora u Bugarskoj, i drugih. Videvši koliko ove borbe dele sličnosti i pogotovo uzimajući u obzir usku povezanost kapitala na Balkanu, dogovorili smo se oko daljeg jačanja uzajamne pomoći i deljenja informacija. Uspostavili smo zajedničku platformu za deljenje informacija i neki drugi konkretni koraci su preduzeti koji će, nadamo se, podstaći radničku solidarnost po čitavom Balkanu. Nov kanal komunikacije će pomoći radnicima da ostvare bolju solidarnost i efektivnu koordinaciju direktnih akcija u čitavom regionu. Nakon toga, prisutne anarho-sindikalističke i radikalne sindikalističke organizacije su potvrdile njihovu poziciju da se fokusiraju na organizovanje radničkih borbi, pomaganje radnicima da se samo-organizuju i agitovanje za internacionalni klasni konflikt na Balkanu.

Naposletku smo odlučili da se sretnemo sledeće godine u Sofiji, u Bugarskoj na 13. Balkanskom anarhističkom sajmu knjiga. Antiautoritarni i anarhistički pokret tamo će se okupiti da stvori prostor za nastavljanje naših borbi i takođe da obeleži 100 godina od osnivanja Anarhističke Federacije u Bugarskoj.

Protiv nacionalizma i kapitalizma, za Balkan borbe i solidarnosti!

Nikakvo ime nas ne razdvaja, nikakva nacija nas ne spaja!

Učesnici/e 12. Balkanskog Anarhističkog Sajma knjiga
Novi Sad, 30. septembar 2018.

 

★ Për një Ballkan të përpjekjeve dhe solidaritetit ★

// Deklaratë e përbashkët e pjesëmarrësve të edicionit të 12-të Panairit te Librit Anarkist të Ballkanit në Novi Sad

Mes datave 28 dhe 30 Shtator 2018, kolektivë dhe individë të shumtë, pjesë e lëvizjeve anarkiste dhe antiautoritare nga Ballkani dhe më gjerë, u takuan në Novi Sad për edicionin e 12-të të ‘’Panairit te Librit Anarkist të Ballkanit” (Balkan Anarchist Bookfair).Të ardhur nga i gjithë rajoni ne folëm në shumë gjuhë, mes tyre serbo-kroatisht, hungarisht, rumanisht, sllovenisht, maqedonisht, bullgarisht, shqip, greqisht e disa të tjera. Duke marr parasysh prejardhjen tonë heterogjene, ky takim konfirmoji se gjuha jonë e përbashkët është gjuha e përpjekjes dhe solidaritetit.

Gjatë ditëve të kaluara së bashku, ne ndamë shumë përvoja nga përpjekjet e ndryshme, përditësuam dhe testuam analizat tona dhe formuluam disa propozime konkrete për të ardhmen e përpjekjeve tona. Përmes kësaj ne arritëm t’i identifikojmë disa veçori të përbashkëta të strategjisë politike të klasës sunduese të tërë rajonit. Edhe këtë herë klasa sunduese përdorë nacionalizmin si një mjet për të mbjellë ndasi në mënyrë që të lehtësojë sulmin ndaj të shtypurve dhe në të njëjtën kohë të krijojë një kundërshtar të paqenë në formën e nacionalizmit popullist që paraqitet kinse si konservatorë ndaj ofensivës së dëmshme kapitaliste, kur në fakt i ofron kapitalit global mundësi për ristrukturim të ri e të përgjakshëm.

Si zakonisht, nacionalizmi gërshetohet me militarizmin,obskurantizmin e përtërirë religjioz dhe patriarkatin. Kjo shihet qartazi tek vala e re e tensioneve mes pushteteve të shteteve të ndryshëm, si dhe nëpërmjet rritjes së diskursit së nacionalizmit popullist, p.sh.. në mes pushteteve të Kosovës e Serbisë, Maqedonisë e Greqisë, në Bosnje e Hercegovinë, në Kroaci, etj. Si kundërpërgjigje ndaj këtyre përpjekjeve përçarëse nga ana e klasës sunduese, u pa një nevojë urgjente për koordinim të veprimeve në një fushatë të gjerë ballkanike kundër nacionalizmit, militarizmit dhe çdo lloji të përçarjes në mes të shtypurve. Kjo mund të arrihet vetëm përmes mobilizimit të përbashkët të forcave sociale. Moment i randësishëm kur ne mund të veprojmë konkretisht drejt këtij qëllimi është mobilizimi kundër marshit të Lukov-it në Sofje, Bullgari në Shkurt 2019. Ne pjesëmarrësit e Panairit shprehim mbështetjen e plotë për marshin Anti-Lukov dhe ju bëjmë thirrje të gjithëve të organizojnë mobilizim lokal anti-nacionalist dhe sipas mundësive të shkojnë në Sofje. Ne gjithashtu theksojmë zotimin tonë për të mbrojtur strukturat tona nga sulmet fashiste dhe nevojën për të kundër-sulmuar.

Paralelisht me këtë, ne kuptojmë që zgjerimi i kapitalizmit global arrin limitet e veta nga vetë fakti që ne jetojmë në një planet me burime të kufizuara. Për ta kompensuar këtë, kapitalizmi me lehtësi përdor metoda vdekjeprurëse të grabitjes së drejtpërdrejt dhe të shfrytëzimit vulgar,më së shpeshti dhe vazhdimisht e merr formën e sulmit ndaj të drejtave të punëtorëve dhe ambientit. Kështu pra nuk është e rastësishme që në vitet e fundit Ballkani gjithashtu ka jetuar një shpërthim të betejave kundër përvetësimit kapitalist të natyrës sikurse minierat e arit ne Halkidiki dhe Rosia Montană, projekte të mëdha hidroelektrike në lumenjtë e Ballkanit, mes tyre Stara Planina në Serbi e Mura në Slloveni, Valbona në Shqipëri, fraking në Rumani dhe Bullgari, projekte të nxjerrjes së naftës nëpër gjithë Greqinë dhe në të ashtuquajturat zona ekonomike ekskluzive nga ana e kompanive lokale dhe gjigantët e energjisë si Repsol, Total, ExxonMobil, Edison, për të përmendur vetëm disa prej tyre. Të gjitha këto janë shembuj se si sektori ekonomik i ekstraktimit, i menaxhuar nga disa korporata globale dhe i mbrojtur nga aparati shtetëror ligjor e shtypës, po merr territoret e Ballkanit, duke ofruar në shkëmbim ndotje, shkatërrimin e të drejtave të punëtorëve dhe shkatërrim të komuniteteve.

Në periferi të sistemit global kapitalist, grabitja dhe lufta transformojnë segmente të mëdha të popullatës në emigrantë ekonomikë dhe refugjatë, proces që edhe për ne në Ballkan nuk është thjesht çështje e kuptimit teorik, por gjithashtu një përvojë e jetuar. Përderisa popullata heterogjene kërkon një vend për ta quajtur shtëpi dhe për të rindërtuar jetët e tyre, ata sulmohen nga kapitali dhe strukturat e tij politike: e para i integron drejtpërdrejtë në ekonominë kapitaliste si fuqi të lirë punëtore, kurse e dyta i flijon ata për të justifikuar rritjen e kontrollit social ndaj të gjithëve, përgjimin dhe shtypjen e segmenteve antagoniste të shoqërisë, si dhe të ushqej të djathtën populliste, ndërkohë që minon solidaritetin mes të shtypurve.

Tre vjet pas rrenimit të përkohshëm të makinerisë së Evropës Kështjellë, njerëzit janë duke u burgosur vetëm se guxojnë ti rezistojnë regjimit çnjerzor ndaj të cilit janë të nënshtruar. Rastet si Harmanli në Bullgari, Moria në Greqi dhe Röszke në Hungari janë vetëm disa raste të njohura që shpërfaqin një proces më të gjerë të shtypjes dhe kriminalizimit. Përmes tij, nuk janë shënjestër vetëm migrantët që rezistojnë, por gjithashtu edhe vetë ideja dhe praktika e solidaritetit politik transnacional. Tani që Ballkani dhe shtetet evropiane në një shkallë të madhe kanë rimarrë kontrollin e kufijve të tyre, mjete më të heshtura, por shumë më vdekjeprurëse të kriminalizimit dhe racizmit janë duke u përdorur për të shtyrë njerëzit në pasiguri, shpesh duke i shtyrë ata në ilegalitet dhe format më të ulëta të shfrytëzimit. Ne e kuptojmë që është e nevojshme që të thyejmë gjendjen e përjashtimit që është imponuar mbi emigrantët ekonomikë dhe refugjatët dhe të çmontojmë regjimin evropian çnjerzor të kufijve dhe kampeve të përqendrimit. Mbështesim të gjitha aksionet e solidaritetit kundër kriminalizimit të emigrantëve, qendrave të mbajtjes dhe pikave të grumbullimit të tyre.

Këtë vit në PLAB gjithashtu u zhvillua një takim mes iniciativave sindikaliste bazë nga Ballkani prej të cilave patëm mundësinë të njoftohemi për përpjekjet e fundit të punëtorëve të kantiereve detare në Pula dhe Rijeka, Kroaci, gratë punëtore të sektorit të pastrimit në Kosovë, punëtorët e rrjeteve të supermarketëve dhe kafeve në Greqi, sektori i logjistikës në Bullgari, e kështu me radhë. Duke parë se si këto përpjekje kanë midis tyre veçori të ngjashme, si dhe duke marrë në konsideratë posaçërisht komunikimin e kapitalit në Ballkan, ramë dakord për forcimin e mëtejshëm të ndihmës së ndërsjellë dhe shpërndarjes së informacioneve. Ne krijuam një platformë të përbashkët të shpërndarjes së informacionit dhe u ndërmorën disa hapa të tjerë konkretë të cilët shpresojmë që do të ndërmjetësojnë solidaritetin mes punëtorëve nga i gjithë Ballkani si dhe të mundësojë koordinimin efikas të veprimeve të drejtpërdrejta. Si vazhdim i kësaj, grupet prezente anarko-sindikaliste dhe grupet sindikale radikale bazë, konfirmuan pozitën e tyre për tu përqendruar në organizimin e përpjekjeve në vendet e punës, t’u ndihmojnë punëtorëve për tu vetë-organizuar, dhe të propagandojnë për përpjekje klasore internacionale në Ballkan.

Së fundmi ne vendosëm që të takohemi vitin tjetër në Sofie, Bullgari në edicionin e 13të të Panairit të Librit Anarkist të Ballkanit. Lëvizja antiautoritare dhe anarkiste atje do të organizojë në bashkpunim hapësirën për vazhdimin e përpjekjeve tona dhe gjithashtu për të nderuar 100 vjetorin e themelimit të ‘’Federatës Anarkiste të Bullgarisë’’.

Kundër nacionalizmit dhe kapitalizmit - për një Ballkan të përpjekjeve dhe solidaritetit.

Asnjë emërtim nuk na ndan, asnjë komb nuk na bashkon!

Pjesëmarrësit e edicionit të 12të të Panairit të Librit Anarkist të Ballkanit

Εικόνες:


H κοινή ανακοινώση των συμμετεχουσών και των συμμετεχόντων στο φεστιβάλ στα βουλγάρικα και μακεδόνικα:

За Балкани на солидарност и борба

// Обща декларация на участниците в 12-ия балкански анархистки фестивал на книгата в Нови Сад

Между 28 и 30 септември 2018 година много личности и колективи от анархисткото и анти-авторитарното движение на Балканите и не само, се събраха в Нови Сад за 12-ия Балкански анархистки фестивал на книгата. Идвайки от различни места от целия регион, ние говорихме на много езици: сърбо-хърватски, унгарски, румънски, словенски, македонски, български, албански, гръцки и други. Вземайки предвид различните условия, в които се намираме, нашето събиране потвърди, че единственият език, който всички споделяме, е този на борбата и солидарността.

В дните, прекарани заедно, споделихме много опити на борба, обновихме и изпитахме нашите анализи и формулирахме някои конкретни предложения за нашите борби. Преминавайки през всичко това, имахме възможност да осъзнаем някои общи модели, които излизат на преден план в политическите стратегии на управляващите класи навсякъде в региона. За пореден път национализмът е използван като инструмент за посяване на разделения, които да улеснят атаката срещу потиснатите. В същото време национализмът създава опонент-плашило под формата на популистки национализъм, който претендира, че се противопоставя на наистина разррушителните въздействия на капиталистическата офанзива, докато в същото време осигурява на глобалния капитал кървави възможности за неговото реструктуриране.

Както обикновено, национализмът е комбиниран с милитаризъм, подновен религиозен обскурантизъм и патриархалност. Всичко това е ясно представено в новите вълни на напрежения между различни държавни сили и във възхода на популярните национализми ––(напр.между Косово и Сърбия, в Македония и в Гърция, в Босна и Херцеговина, в Хърватска и др.) Като отговор на тези разделящи усилия на управляващата класа, координираните действия и широка балканска кампания срещу национализма, милитаризма и всяка форма на разделение между потиснатите беше изразена като неотложна необходимост. Това може да бъде постигнато единствено чрез обща мобилизация на социалните сили. Един от следващите важни моменти, когато можем конкретно да действаме за тази цел, ще бъде мобилизацията срещу Луков марш в София, България през февруари 2019 година. Участниците в Балканския анархистки фестивал изразяват своята пълна подкрепа за Анти-Луков марш и призовават всички да изграждат локализирани анти-националистически мобилизации и ако е възможно, да дойдат в София. Ние също подчертаваме едновременно нашата отговорност да защитаваме своите структури от фашистки нападения, както и необходимостта да им отговорим.

Паралелно с това, осъзнаваме, че експанзията на глобалния капитализъм достига границите на изчерпаемост на нашата планета. За да компенсира всички тези ограничения , капитализмът използва смъртоносни методи на ограбване и груба експлоатация най-често и продължително под формата на атаки срещу работническите права и околната среда. В този смисъл не е съвпадение, че в последните години на Балканите можем да видим избухването на много борби срещу капиталистическото присвояване на природата: златните мини в Халкидики и Руша Мунтаня, големи хидроелектрически проекти по реки на Балканите, между които в Стара планина в Сърбия, Мура в Словения, Валбона в Албания, фракинга в Румъния и България, извличането на фосилни горива из цяла Гърция, както и в т.нар. „изключителни икономически зони” от местни компании и енергийни гиганти като Репсол, Тотал, Ексон мобайл, Едисон, ако трябва да назовем само някои. Всички те са отделни примери за това как изземващият сектор на икономиката, ръководен от няколко глобални корпорации и защитаван от правния и репресивен апарат на Държавата, завладява територии на Балканите, предлагайки единствено замърсяване и унищожаване на работническите права, както и на местните общности.

В периферията на глобалната капиталистическа система ограбването и войната трансформират огромни сегменти от населението, които се превръщат в мигранти и бежанци. Този процес за нас на Балканите не е просто теоретичен проблем, но също така и жив опит. Докато разнообразното и хетерогенно население търси място, което да нарече дом и да изгради своя живот, то се намира под прицела на капитала и неговите политически структури: първият директно го интегрира в капиталистическата икономика като евтин труд, докато последните го използват като изкупителна жертва, за да оправдаят нарастващия обществен контрол над всички. Свидетели сме на нарастващо наблюдение и репресия над обществото, подхранване на популисткото дясно и подкопаване на солидарността между потиснатите.

Три години след временния неуспех на машината на Крепостта Европа, хора биват хвърлени в затвори, защото са се осмелили да се съпротивляват на режима на дехуманизация, на който са подложени. Случаи като Харманли в България, Мория в Гърция и Рожке в Унгария са само най-известните, които посочват по-големите процеси на репресия и криминализация. В тези процеси на прицел са не само съпротивляващите се мигранти, но също така и самите идеи и практики на транснационална политическа солидарност. Сега, когато балканските и европейски държави до голяма степен си върнаха контрола върху границите, по-тихи, но дори много по-смъртоносни инструменти на криминализация и расизъм биват използвани, за да се изблъскат хората към покрайнините на обществото, често поставяйки ги в нелегалност и подлагайки ги на най-груби форми на експлоатация. Ние признаваме необходимостта да разрушим състоянието на изключване, което е наложено на мигрантите и бежанците, и да разрушим нечовешкия европейски режим на граници и концентрационни лагери. Подкрепяме всички солидарни действия срещу центровете за задържане, горещите точки и криминализацията на мигрантите като цяло.

Тазгодишният Балкански анархистки фестивал предостави също място за среща между синдикалистки инициативи от Балканите, организирани отдолу нагоре, от която среща имахме шанса да се запознаем с неотдавнашните борби на корабостроителните работници в Пула и Риека, Хърватска, работничките от сектора по чистота в Косово, борбата на работници от вериги на супермаркети и магазини за кафе в Гърция, логистичния сектор в България и други. Виждайки как тези борби споделят много сходства, и особено имайки предвид свързаността на капитала на Балканите, се съгласихме, че трябва да засилим бъдещата взаимна подкрепа и споделена информация. Създадохме обща информационна форма за споделяне и предприехме други конкретни стъпки, които се надяваме, ще улеснят работническата солидарност на Балканите. Нови канали на информация ще улеснят работническата солидарност и ще позволят ефикасна координация на преките действия в целия регион. Съобразно с това, представените на фестивала анархо-синдикалистки и радикални синдикалистки организации, работещи отдолу нагоре, потвърдиха своята позиция да се фокусират върху организирането на борбата на работните места, да помагат на работниците да се самоорганизират и да агитират за международна класова борба на Балканите.

Накрая, решихме да се срещнем следващата година в София, България за 13-ия ежегоден Балкански анархистки фестивал на книгата. Анти-авторитарното и анархистко движение там ще се събере, за да предостави пространство за продължаване на нашите борби и също така да чества стогодишнината от създаването на Анархистката федерация в България.

Срещу национализма и капитализма!
За Балкани на солидарност и борба!

Никое име не ни разделя,
никаква нация не ни обединява!

Участници в 12-ия Балкански анархистки фестивал на книгата

Нови Сад, 30 септември 2018 г.

------------------------------------------------------

За Балкан на солидарност и борба

// Заедничка изјава на учесниците и учесничките на 12-тиот Балкански анархистички саем на книгата во Нови Сад

Од 28 до 30 Септември 2018, поединци/ки и колективи од анархистичкото и антиавторитарното движење на Балканот и пошироко, се собраа во Нови Сад за 12-тиот Балкански анархистички саем на книгата. Даоаѓајќи од целиот регион, зборувавме на многу различни јазици: српско-хрватски, унгарски, романски, словенечки, македонски, бугарски, албански, грчки и други. Имајќи ја во предвид нашата различна позадина, овај собир потвдри дека јазикот кој сите ние го делиме, зборуваме и разбираме е јазикот на борбата и солидарноста.

За време на деновите поминати заедно, меѓусебно разменивме искуства од борбата, ги унапредивме и тестиравме нашите анализи и формулиравме заеднички конкретни предлози за понатамошната борба. На тој начин успеавме да ги препознаеме заедничките обрасци кои доаѓаат до израз во политичките стратегиии на владеачката класа во регионот. Владеачката класа, повторно, го користи национализмот за да не подели и полесно да ги завладее и потчини угнетените. Истовремено, национализмот создава лажен непријател во облик на популистички национализам кој се претставува како непријател на стварното деструктивно влијание на капиталистичкото офанзивно дејствување, а всушност му обезбедува на глобалниот капитал крвави можности за негово реструктурирање.

Вообичаено, национализмот е комбиниран со милитаризмот, возобновениот религиозен опскурантизам и патријархатот. Сето ова е повторно присутно во новиот бран на тензии помеѓу различните државни сили и во порастот на популарниот национализам, како на пример, помеѓу Косово и Србија, Македонија и Грција, во Босна и Херцеговина, во Хрватска итн. Како одговор на обидите на владеачката класа да не подели, изразена е итна потреба за координирани акции и широка кампања портив национализмот, милитаризмот и секој друг вид на поделба помеѓу угнетените, ширум Балканот. Тоа единствено може да се постигне преку заедничка мобилизација на општествените сили. Еден од следните важни моменти за конкретно делување кон таа цел, ќе биде мобилизацијата против Луков марш во Софија (Бугарија) во Февурари, 2019 г. Ние, учесниците на Балканскиот анархистички саем на книгата, даваме целосна поддршка на Анти-Луков марш и повикуваме на антинационалистичка мобилизација, како и конкретно учество на протестот во Софија. Исто така, ја потенцираме потребата за заштита од фашистичките напади врз нашите структури и нужноста за возвраќање на нападите.

Исто така, препознаваме дека експанзијата на глобалниот капитализам е ограничена со самиот факт што живееме на ограничена планета. Со цел да ги компензира овие ограничувања, капитализмот бескрупулозно користи смртоносни методи на директен грабеж и вулгарна експлоатација, најчесто и котинуирано, во облик на напад на работничките права и животната средина. Поради тоа, не е ни случајно што на Балканот се случува ерупција на борби против капиталистичкото присвојување на природата: рудниците за злато на Халкидики и Роша Монтани, проектите за изградба на хидроцентрали на реките на Балканот, меѓу кои на Стара планина во Србија, Мура во Словенија, Валбони во Албанија, хидрауличното фрактурирање во Романија и Бугарија, проектите за екстракција на фосилно гориво низ цела Грција и во така наречените „ексклузивни економски зони“ од страна на локалните компании и енергетските гиганти како Repsol, Total, ExxonMobil, Edison и други. Ова се конкретни примери за тоа како економскиот екстрактивистички сектор, со кој управуваат неколку глобални корпорации, со поддршка на правниот и репресивен апарат на државата, ги освојуваат териториите на Балканот, носејќи за возврат загадување, одземање на работничките права и уништување на заедницата.

На периферијата на глобалниот капиталистички систем, ограбувањето и војната го претвораат поголемиот дел од населението во мигранти/ки и бегалци/ки – ова не е само теоретски проблем туку и преживеано искуство на Балканот. Додека хетерогената популација бара нов дом каде ќе започне со нов живот, таа всушност стануваат мета на капиталот и неговите политички структури: капиталот дирекно ги интегрира во капиталистичкото општество како ефтина работна сила, додека останатите ги искористува како жртвени јагниња за оправдување на зголемената општествена контрола. Сведоци сме и на зголемување на надзорот и репрсијата врз антагонистичките сегменти на општеството, потхранување на популарната десница, и поткопување на солидарноста помеѓу угнетените.

Три години по привременото рушење на машинеријата на „Тврдината Европа“, луѓето се затвораат во затвори затоа што даваат отпор на режимот на дехуманизација на кој се изложени. Случаевите како „Харманли“ во Бугарија, „Moria” во Грција и „Röszke“ во Унгарија се меѓу попознатите и укажуваат на поширок процес на репресија и криминализација. Со тоа, не се само мигрантите на мета, туку и самите идеи и практикувањето траснационална политичка солидарност. Сега, кога во голема мера балканските и европските држави воспоставија повторна контрола над своите граници, се користат тивките но смртоносни алатки на криминализација и расизам за туркање на луѓето на маргините, принудување на илегалност и најстрашни облици на експлоатација. Ние сметаме дека е неопходно да се разбие состојбата на исклучување која е наметната врз мигрантите/ките и бегалците/ките и да се разбие дехуманизирачкиот Европски режим на граници и концентрациони логори. Ги поддржуваме сите солидарни акции против криминализацијата на миграцијата, притворните центи и hotspot-ови.

На годинешниот саем, исто така, се одржа состанок и на синдикалната инцијатива од Балканот преку која имавме можност да се запознаеме со скорешната борба на работниците/чките на бродоградилиштата во Пула и Риека во Хрватска, работничките/ците од хигиенскиот услужен сектор на Косово, борбата на работниците/чките во супермаркетите и синџирот на кафетерии во Грција, логистичкиот сектор во Бугарија итн. Согледувајќи ја сличноста на борбата, посебно земајќи ја во предвид тесната поврзанот на капиталот на Балканот, се договоривме за понатамошно зајакнување на меѓусебната помош и споделување на информациите. Воспоставивме заедничка платформа за делење на информации и превземање на други конкретни чекори, со надеж дека ќе се поттикне работничката солидарност низ целиот Балкан. Новите начини на комуникација ќе помогнат за остварување на подобра работничка солидарност и ефективна координација на директните акции во регионот. Потоа, присутните анархо-синдикалистички и радикално синдикалистички организации ја потвдрија својата позиција за фокусирање на организираната работничка борба, помагање на работниците/чките за само-организирање и агитирање за интернационална класна борба на Балканот.

Конечно, одлучивме да се сретнеме наредната година во Софија, Бугарија за 13-тиот Балкански анархистички саем. Тамошното анти-авторитарно и анархистичко движење, заеднички, ќе создаде простор за продолжување на нашата борба, и одбележување на 100 годишнината од формирањето на анархистичката федерација во Бугарија.

Против национализмот и капитализмот!
За Балкан на солидарност и борба!

Ниту едно име нема да не раздели,
ниту една нација нема да не обедини!

Учесниците и учесничките на 12-тиот Балкански анархистички саем,

Нови Сад, 30 Септември, 2018

Προσθέστε περισσότερες πληροφορίες

To μέγιστο μέγεθος των αρχείων είναι 16ΜΒ. Επιτρέπονται όλες οι γνωστές καταλήξεις αρχείων εικόνας,ήχου, βίντεο. ΠΡΟΣΟΧΗ! Για να υπάρχει η δυνατότα embed ενός video πρέπει να είναι της μορφής mp4 ή ogg.

Νέο! Επιλέξτε ποιά εικόνα θα απεικονίζεται στην αρχή του σχόλιου

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License