O EZLN ανακοινώνει το πρώτο Ζαπατιστικό Φεστιβάλ Κινηματόγραφου

By Σύλβια Βαρνάβα - October 19, 2018

Η Έκτη Επιτροπή του Εθνικού Απελευθερωτικού Στρατού των Ζαπατίστας (EZLN) ανακοίνωσε ένα «αδύνατο/ανέφικτο φεστιβάλ κινηματογράφου», το «Puy Ta Cuxlejaltic» (Το σαλιγκάρι της ζωής μας), που θα διεξαχθεί στο αυτόνομο έδαφος των ανταρτών από την 1η έως τις 5 Νοεμβρίου του 2018.

Πρόκειται για το πρώτο κινηματογραφικό φεστιβάλ που διοργανώνεται από τον ιθαγενή στρατό και θα πραγματοποιηθεί στο Oventik, το πιο προσβάσιμο έδαφός τους στα υψίπεδα της Τσιάπας.

Εναλλακτικές προβολές θα πραγματοποιηθούν στο Κέντρο Ιθαγενών του Εκπαιδευτικού Πανεπιστημίου (Cideci-Unitierra) στο San Cristobal de las Casas.

Στην δημοσιευμένη πρόσκληση, που μοιάζει περισσότερο με μια σύντομη ιστορία γραμμένη με το ξεχωριστό παιχνιδιάρικο ύφος του Supcomandante Galeano, ένα κορίτσι γνωστό ως «Defense Zapatista» οδηγεί τον αναγνώστη από το χέρι, στο φεστιβάλ κινηματογράφου, περνώντας μέσα από τρομακτικές σκηνές, αλλά και σκηνές από κλασικές ταινίες, οι οποίες αναμειγνύονται με εικόνες από τα ομιχλώδη μεξικανικά υψίπεδα.

Τις ταινίες που θα προβληθούν, αλλά και άλλες δραστηριότητες θα τις αποκαλύψουν, όπως αναφέρουν, τις προσεχείς μέρες. Υποσχέθηκαν όμως, ότι αυτό το φεστιβάλ δεν θα μοιάζει με κανένα άλλο. “Η οθόνη…δεν είναι στο ένα άκρο, αλλά ενδιάμεσα, και οι άνθρωποι που θα έρχονται για την ταινία θα βρίσκονται και στις δύο πλευρές της οθόνης … από τη μία πλευρά θα είναι εκείνοι που δημιουργούν τις ταινίες … από την άλλη πλευρά θα βρίσκεται το κοινό.” Οι δημιουργοί των ταινιών θα παρακολουθούν και θ’ακούν προσεκτικά το κοινό και αντίστροφα, αλλά ένα κοινό που θα φορά μπαλακλάβες. Η οθόνη δεν θα είναι απλά διάφανη, αλλά θα επιτρέπει επίσης στους ανθρώπους να περνούν από τη μια πλευρά στην άλλη.

Στην ιστορία της πρόσκλησης, ο τρόπος που λειτουργεί η οθόνη προκαλεί μια αναμενόμενη σύγκρουση, με αποτέλεσμα η κάθε πλευρά να ρίχνει ποπ κορν η μία στην άλλη. Στο τέλος βέβαια οι δημιουργοί των ταινιών κερδίζουν, επειδή το κοινό δεν άντεξε και έφαγε τα πυρομαχικά του.

Στην πρόσκληση συναντάμε τον γνωστό τρόπο γραφής των Ζαπατίστας που χαρακτηρίζεται από σάτιρα, χιούμορ και επισημαίνει με μεταφορικό τρόπο πολιτικά ζητήματα. Τα ανακοινωθέντα ιδίως που γράφει ο Sub Galeano, όπως η συγκεκριμένη πρόσκληση είναι γεμάτα με εσωτερικά ανέκδοτα και αυτοσαρκασμό.

Ωστόσο, είναι ακόμα ασαφές πόσα απ’όσα αναφέρονται σε αυτή τη συγκεκριμένη πρόσκληση είναι μεταφορικά και θα γίνουν αντιληπτά εντέλει επιτόπου και πόσα είναι κυριολεκτικά. Όπως φαίνεται, κοινό και δημιουργοί θα ζήσουν αρκετές εκπλήξεις. Οι Ζαπατίστας ευελπιστούν ότι το φεστιβάλ αυτό θα καθιερωθεί ως ετήσια εκδήλωση.

Ακολουθεί σε μετάφραση η δημοσιευμένη πρόσκληση των Ζαπατίστας (Μετάφραση Σύλβια Βαρνάβα) Το πρωτότυπο κείμενο στο http://enlacezapatista.ezln.org.mx/

Μια πρόσκληση για:”Ένα αδύνατο φεστιβάλ κινηματογράφου”

Έκτη Επιτροπή του EZLN, Οκτώβριος 2018 ΖΑΠΑΤΙΣΤΙΚΟΣ ΣΤΡΑΤΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΘΝΙΚΗ ΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ

Έκτη Επιτροπή του EZLN Μεξικό Οκτώβριος 2018

Προς τα πρόσωπα, τις ομάδες, τις συλλογικότητες και τις οργανώσεις της εθνικής και διεθνούς έκτης: Προς τα δίκτυα υποστήριξης του Διοικητικού Συμβουλίου των Αυτοχθόνων: Πρός εκείνους για τους οποίους ο κινηματογράφος είναι ένα χόμπι, μια αδυναμία ή μια εμμονή:

Μέρος 1ο και μοναδικό: (Σκηνή έναρξης: Ο όφις προσφέρει το μήλο)

Περπατάς χωρίς προορισμό. Δεν ξέρεις πού πηγαίνεις, πολύ λιγότερο δεν ξέρεις γιατί περπατάς. Πίσω σου είναι ο πολυσύχναστος δρόμος που κινείται κατά μήκος του τείχους, του οποίου η φθίνουσα πρόσοψη συγχέεται με την χειρότερη αφίσα της ταινίας «Happy Family». Στο βάθος βρίσκεται το μνημειώδες στάδιο και το αγενές ερώτημά του: “Ποιος κυβερνάει;” Τέλος πάντων, δεν έχεις ιδέα πού βρίσκεσαι και αρχίζεις να αναρωτιέσαι αν πρέπει να γυρίσεις πίσω … αλλά δεν ξέρεις πάλι πού ή γιατί να κατευθυνθείς.

Επομένως σταματάς, αλλά μόνο για μια στιγμή, καθώς ένα μικρό κορίτσι σε αρπάζει από το χέρι και σε τραβάει:”Βιάσου αλλιώς θ’αργήσουμε για την ταινία.” Δεν έχεις την ευκαιρία να απαντήσεις, γιατί βλέπεις αμέσως μια πολύχρωμη πινακίδα που γράφει: “Όλοι οι ενήλικες πρέπει να συνοδεύονται από ένα παιδί [niño]”. Αλλά κάποιος έχει διαγράψει το”un niño” κι έχει γράψει “ένα κορίτσι [una niña]” κάποιος άλλος έχει διαγράψει κι αυτό και έχει γράψει “unoa niñoa”[Ι]. Κάποιος άλλος έχει διαγράψει κι αυτό και έγραψε:”Τίποτα από αυτά δεν έχει σημασία εδώ”.

Κάποιος που φοράει μάσκα σκι σε σταματάει, αλλά το μικρό κορίτσι του λέει, «είναι μαζί μου». Ο μασκοφόρος σου επιτρέπει να περάσεις. Περπατάς σε μια πλαγιά που καλύπτεται μερικώς από τσιμέντο, μέσα από λακκούβες, βράχους και λάσπη. Στην έξω πλευρά υπάρχουν πολλές ξύλινες κατασκευές με στέγες κασσίτερου. Η ομίχλη πέφτει βαριά, με αποτέλεσμα οι ταπεινές κατασκευές να εμφανίζονται και να εξαφανίζονται σε κάθε βήμα που κάνεις, όπως ακριβώς οι σκηνές μια ταινίας “εμφανίζονται σταδιακά” και “εξαφανίζονται σταδιακά”. Συνεχίζεις χωρίς να ξέρεις προς τα πού κατευθύνεσαι. Η ατμόσφαιρα θυμίζει παλιά ταινία μυστηρίου … ή ταινία τρόμου.

Οι πινακίδες που σηματοδοτούν τις διάφορες καλύβες είναι … πώς μπορώ να το πω… ενοχλητικές. Προχωρώντας μέσα από μια ομίχλη που θα μπορούσε εύκολα να συγκριθεί με εκείνη του Λονδίνου, διαβάζεις σε μία από αυτές, “The Lodger”[ΙΙ], και κάτω από αυτό, “Υπηρεσία δωματίου που παρέχεται προσωπικά από τον Norman Bates”. Λίγο πιο πέρα υπάρχει μια φωτογραφία ενός σοβαρού νεαρού άνδρα που θα μπορούσε εύκολα να είναι ο Anthony Perkins, αν βέβαια κάτι τέτοιο δεν ήταν αδύνατο.

Σε αυτό το σημείο δεν έχεις ιδέα αν βρίσκεσαι στο νοτιοανατολικό Μεξικό ή στην πόλη Whitechapel. Τότε είναι που αναρωτιέσαι, αν αντί να σου δείξει το δρόμο προς την κινηματογραφική αίθουσα, το μικρό κορίτσι ίσως σε πηγαίνει στην κουζίνα του γαστρονόμου και γιατρού, Hannibal Lecter.

Παροτρύνεις τον εαυτό σου να ηρεμήσει. Αλλά αυτό γίνεται ακόμα πιο δύσκολο από το γεγονός ότι η πινακίδα σε μια άλλη καλύβα γράφει: “Η Σιωπή των Αμνών“ πάγκος που πωλούνται τάκος. Tάκος με στομάχι γουρουνιού, γλώσσα ή ΜΥΑΛΑ, γραμμένο ακριβώς έτσι, με το τελευταίο συστατικό γραμμένο με κεφαλαία. Αρχίζεις να φοβάσαι, όχι μήπως ανοίξουν το κρανίο σου, αλλά τον Sir Anthony Hopkins – που φοράει μια ποδιά που λέει “Ας προχωρήσουμε κομμάτι κομμάτι, ακολουθώντας το στυλ του Τζακ του Αντεροβγάλτη” . Δεν σου αρέσει καθόλου βέβαια η ιδέα των εντοσθίων σου μέσα σε σκουπιδοτενεκέ. Κι αν, μαζί με τα μυαλά σου, αφαιρέσουν και τα όνειρά σου; Θέλω να πω, το θέμα των εντοσθίων δεν είναι και κάτι, – κάθε παλιά άλλωστε ταινία φρίκης έχει τόνους από εντόσθια (σκέφτεσαι επίσης, ότι οι ταινίες με «αίματα», είναι της μόδας στις μέρες μας). Αλλά τι θα μπορούσε να αφαιρέσει τα όνειρά σου; «Η Πραγματικότητα», διαβάζεις σε μια μάλλον παλιά πινακίδα που βρίσκεται σε μιαν άλλη ξύλινη κατασκευή, και την συμπληρώνουν παρακάτω τα εξής : «Δωρεάν ηλεκτροσόκ, χαστούκια στο πρόσωπο και χτυπήματα στο κεφάλι! Κάνουμε τρύπες σε όνειρα, μπαλόνια, εκλογικές υποσχέσεις και κυβερνητικά προγράμματα».

Μία άλλη πινακίδα, λίγα βήματα πιο κάτω και στην απέναντι πλευρά της πλαγιάς, γράφει: “Tercios Compas” [ΙΙΙ]. Δεν είμαστε αυτόνομοι, ανεξάρτητοι, εναλλακτικοί ή οτιδήποτε-αποκαλείτε -τα μέσα μαζικής ενημέρωσης, αλλά είμαστε compas (πυξίδες). Λίγο πιο κάτω γράφει,”δεν έχουμε τελειώσει το ντοκιμαντέρ, επιστρέψτε για την επόμενη εξέγερση και θα σας πούμε πότε θα είναι έτοιμο”.

Στη συνέχεια, υπάρχει μια άλλη πινακίδα: “Το οδοντιατρείο του Τζόκερ. Γιατί είσαι τόσο σοβαρός; Πάρε ένα χαμόγελο για να διαρκέσει σ’ όλη τη ζωή σου!” Τα όσα γράφει η πινακίδα συνοδεύονται από μια φωτογραφία του Heath Ledger που υποδύθηκε αυτόν τον διάσημο ρόλο. Παραπέρα υπάρχει μια άλλη πινακίδα που έχει ζωγραφισμένο έναν σαμουράι με την κατάνα του και τις λέξεις “Heihachi – Minuro Chiaki. Φωτισμός στο Χαρά-Κιρι. Βασικές αρχές, βασικές έννοιες, εξειδίκευση, τελική εξέταση και βαθμολόγηση, όλα σε λιγότερο από ένα λεπτό. 100% πρακτικό!”

Ένα τρέμουλο διαπερνάει το σώμα σoυ. Το μικρό κορίτσι σταματάει, γυρίζει προς το μέρος σου και, για να σε καθησυχάσει, σου εξηγεί:

“Μην δίνεις σημασία σε καμία από αυτές τις πινακίδες, ο Sup Galeano φταίει πάλι. Είναι πειραχτήρι ως συνήθως, βάζει συνέχεια τέτοια πράγματα στις ιστορίες του, αλλά γίνεται πιο ενοχλητικός τώρα επειδή τον νίκησαν στο παιχνίδι honeybun. Ω, και επίσης επειδή δεν δείχνουν τις ταινίες που του αρέσουν – θέλει μόνο να παρακολουθεί ταινίες με γυμνές γυναίκες. Σιγά μην έδειχναν τέτοιες! Σε παρακαλώ αν είναι δυνατόν! Πάει γυρεύοντας να φάει καμιά καρπαζιά στο κεφάλι και ν’ακούσει και μια πολιτική ανάλυση από μας τις γυναίκες. Του χουμε ήδη δώσει πολλές, αλλά δεν καταλαβαίνει. Έτσι είναι αυτοί οι καταραμένοι άνδρες. Εκτός αυτού, ο πάγκος με τα τάκος σερβίρει γαλοπούλα, όχι χοιρινό ή βοδινό, και δεν είναι τάκος, είναι tamales”.

Οι δυο σας συνεχίζετε να περπατάτε, ακόμα δεν έχεις ιδέα πού βρίσκεσαι, ούτε καν σε ποια χώρα ή σε ποιο κόσμο. Ποια είναι η ημερομηνία; Δεν έχεις ιδέα. Είναι η βροχή ή είναι η ομίχλη που υγραίνει το δέρμα σου;

«Φτάσαμε», λέει το κορίτσι καθώς εισέρχεστε σ’ένα μεγάλο κτίσμα, που φαντάζεσαι ότι πρέπει να είναι η κινηματογραφική αίθουσα. Σταματάς στην πόρτα για να κοιτάξεις γύρω. Για κινηματογράφος, είναι πολύ παράξενος. Η οθόνη, για παράδειγμα, δεν είναι στο ένα άκρο, αλλά ακριβώς στο κέντρο και το κοινό κάθεται σε κάθε πλευρά της οθόνης, όπου θα προβληθεί η ταινία.

Από τη μια πλευρά είναι οι άνθρωποι που δημιουργούν τις ταινίες: οι ηθοποιοί, οι σκηνοθέτες, οι παραγωγοί, οι μοντέρ, οι δημιουργοί των soundtracks, όσοι διδάσκουν, αναλύουν, κριτικάρουν, προβάλλουν και κυκλοφορούν ταινίες, κι όσοι συμμετέχουν σε άλλες εργασίες που απαιτούνται για την παραγωγή μιας ταινίας. Από την άλλη πλευρά είναι το κοινό, οι θεατές, αν και αυτοί οι άνθρωποι έχουν τα πρόσωπά τους καλυμμένα, έτσι ώστε να μπορείς να δεις μόνο τα μάτια τους. Σε πολλές περιπτώσεις δεν μπορείς να καταλάβεις την ηλικία ή το φύλο τους, σαν να μην έχουν σημασία αυτά τα πράγματα στη συγκεκριμένη πλευρά της οθόνης και αυτό που στην ουσία αποτελεί το κοινό, είναι ένα βλέμμα που κοιτάζει και ακούει. Δεν είναι σαφές εάν χαμογελούν ή κοκκινίζουν, θυμώνουν ή διασκεδάζουν. Άσε που σχολιάζουν μεταξύ τους σε ακατανόητες γλώσσες.

Εκτός από το ότι η οθόνη έχει τοποθετηθεί σε τέτοια παράλογη θέση, φαίνεται πως είναι και διαφανής, καθώς εκείνοι που φτιάχνουν τις ταινίες κοιτάζουν και ακούν προσεκτικά τις αντιδράσεις του ακροατηρίου, φαίνεται πως σ’αυτόν τον κινηματογράφο μπορούν να δουν αυτό που δεν θα μπορούσαν ποτέ να δουν: την επίδραση που έχει μια ταινία στο κοινό. Μπορούν να δουν την επίδραση της ταινίας με τον πιο ιδανικό τρόπο για τους σκηνοθέτες : μέσα από την ίδια την οθόνη. Από εκεί μπορούν να δουν τις εκφράσεις των ανθρώπων και να ακούσουν τις αντιδράσεις τους, κάτι που μπορεί να σου πει πολλά περισσότερα από τα πραγματικά τους λόγια και σίγουρα πολλά περισσότερα από ό,τι μαθαίνεις μέσα από τις πωλήσεις στο box office, τις βαθμολογίες στις υπηρεσίες streaming, τα χρυσά αγαλματίδια ή από τις κριτικές των εξειδικευμένων μέσων ενημέρωσης.

Από την πλευρά του το κοινό παρακολουθεί και κάνει σχόλια, αλλά φαίνεται ότι δεν δίνουν τόση προσοχή στην οθόνη , όση σε εκείνους που τους παρακολουθούν. Για κάποιον ανεξήγητο λόγο, φαίνεται ότι το κοινό δεν ενδιαφέρεται τόσο πολύ για την προβολή της ταινίας, όσο για το βλέμμα εκείνων που ανέλαβαν όλες τις εργασίες, ώστε να προβληθούν αυτές οι ιστορίες που ονομάζονται “κινηματογράφος” . «Φαίνεται πως εδώ οι ρόλοι είναι ανεστραμμένοι» σκέφτεσαι, όταν το κοριτσάκι, που σου ανακοινώνει ότι το όνομά της είναι “Defensa Zapatista”, σου λέει να καθίσεις, γιατί η ταινία έχει αρχίσει.

Ένα μικρό αγόρι που σου είπαν ότι το λένε ” Pedrito” εμφανίζεται πίσω σου και μουρμουρίζει: “Κοίτα, η Defensa Zapatista είναι απελπισμένα ρομαντική. Πιστεύει ότι οι ταινίες νιώθουν μοναξιά, αν δεν έχουν κάποιον να τις παρακολουθήσει ή να χειροκροτήσει, να γελάσει, να φωνάξει, να φοβηθεί, να συγκινηθεί, να γιορτάσει ή να λυπηθεί μαζί τους. Τι νομίζετε ότι κάνουν οι ταινίες, αν κανείς δεν τις βλέπει; Νομίζεις ότι κλαίνε; Ότι λυπούνται; Ότι παραιτούνται; Δεν ξέρουμε και η Defensa δεν θέλει να μάθει. Γι ‘αυτό πάντα έρχεται στις προβολές, ανεξάρτητα από το ποια ταινία παίζεται. Της εξήγησα ήδη ότι αυτό είναι ένα αδύνατο και άλυτο μυστήριο, διότι για να μάθουμε αν μια ταινία κλαίει, όταν κανείς δεν την βλέπει, θα πρέπει να την παρακολουθήσουμε. Μπορεί να την δούμε να κλαίει, αλλά τότε δεν θα είναι επειδή κανείς δεν την παρακολούθησε, γιατί τώρα κάποιος την παρακολουθούσε, για να δει αν θα κλάψει, όταν κανείς δεν την παρακολουθεί. Έτσι, ακόμη και αν την δούμε να κλαίει, μπορεί να οφείλεται στο γεγονός ότι το σενάριο ή η επεξεργασία ή η ηθοποιία ή το σάουντρακ ή η παραγωγή είναι χάλια ή επειδή ένας κριτικός της έκανε μια αρνητική κριτική ή όλα τα παραπάνω μαζί. Βλέπετε το παράδοξο; Ο μόνος τρόπος να αποδειχθεί η υπόθεση είναι να παρέμβεις στην ίδια την υπόθεση, ακυρώνοντας έτσι την πιθανότητα να αποδείξεις την υπόθεση. Το ονομάζω αυτό «το παράδοξο της λυπημένης ταινίας». Τα εξήγησα όλα αυτά και στον Sup Galeano, αλλά ο Sup είπε ότι δεν γνωρίζει τίποτα για τις ταινίες, αλλά αν δεν υπάρχει ποπ κορν δεν είναι κινηματογράφος και επομένως κάθε εικασία είναι άχρηστη”.

Προσπαθείς να ακολουθήσεις τη λογική του παιδιού και νομίζεις ότι αυτός ο τύπος που ονομάζουν”Sup Galeano” θα μπορούσε να είναι αυτό που ο σπουδαίος δάσκαλος Jorge Ayala Blanco (IV), θα χαρακτήριζε ως “μια νοοτροπία του popcorn”, αλλά καθώς κάθεσαι, ακούς το μικρό κορίτσι να ψιθυρίζει σαν να λέει προσευχή : “Μην ανησυχείς μικρέ μου φίλε, είμαι εδώ. Θα σε παρακολουθήσω και θα σε χειροκροτήσω, ακόμα κι αν δεν μου αρέσεις, ακόμα κι αν μου δείξεις τρομακτικά φίδια και αράχνες που με τρομάζουν και μου δημιουργούν εφιάλτες – απλά θα κλείσω τα μάτια μου όταν θα προβάλλονται αυτές οι σκηνές. Αν η ιστορία σου είναι λυπητερή, θα κλάψω αλλά όχι πάρα πολύ … καλά, πιθανώς πολύ, αλλά όλα είναι σχετικά. Αν πεις αστεία, θα γελάσω πολύ, γιατί θα είναι σίγουρα καλύτερα από τα χαζά που λέει εδώ ο Pedrito. Και αν εξηγήσεις την γαμημένη λειτουργία αυτού του καταραμένου καπιταλισμού, θα κρατήσω σημειώσεις. Αν μιλήσεις για αγώνα θα συσπειρώσω το πλήθος φωνάζοντας «Λέω Άνθρωποι, λέτε Δύναμη. Άνθρωποι! Δύναμη! Άνθρωποι! Δύναμη! Αν χορέψεις θα χορέψω. Αν τραγουδήσεις θα τραγουδήσω. Αν πεις ονειρέψου, θα ονειρευτώ. Αν πεις ξύπνα, θα ξυπνήσω. Εδώ είμαι λοιπόν: κοίταξε με που σε παρακολουθώ και άφησε την καρδιά σου να νιώσει ευτυχισμένη». Ο Pedrito σε κοιτάζει μ’ένα ύφος που λέει “σου τα λεγα εγώ ” και χαμογελάει κοροϊδευτικά. Το μικρό κορίτσι τον αρπάζει και του δίνει μια φάπα στο κεφάλι. “Μα δεν είπα τίποτα!” Διαμαρτύρεται. «Ναι αλλά σκέφτηκες », απαντά το κορίτσι “Δεν σκέφτομαι τίποτα απολύτως!” απαντάει, κλείνοντάς σου το μάτι συνωμοτικά.

Σ’αυτό το σημείο ένα ολόκληρο πλήθος αγοριών και κοριτσιών έχει μαζευτεί γύρω σου στο ίδιο παγκάκι, όλα φοράνε κόκκινα μαντήλια γύρω από τους λαιμούς τους ή μάσκες του σκι που καλύπτουν τα πρόσωπά τους. Χωρίς κάποιος προφανώς να καθοδηγεί τη διαδικασία, άρχιζουν ένα, ένα να συστήνονται: “Είμαι η Esperanza”, “Είμαι ο Pablito”, “Είμαι ο Amado”. Τότε με ένα νιαούρισμα που ήταν και σαν γάβγισμα, ένα περίεργο μικρό ζώο που μοιάζει λίγο σαν γάτα και λίγο σαν σκυλί πηδάει στην αγκαλιά της Defensa Zapatista.

Ένα από τα παιδιά, ο Amado, ρωτάει: “Άρχισε κιόλας;” “Ναι, έχει λίγη ώρα που άρχισε”, απαντά η Esperanza. “Και το ποπ κορν;” ρωτά ο Pablito. “Ο Sup Galeano το κράτησε όλο, απάντησε ο Pedrito, “λέει ότι οι θεοί δημιούργησαν το ποπ κορν αυστηρά για τους υποδιοικητές και ότι όποιος προσπαθήσει να του το πάρει είναι σαν να ζητά μια μαχαίρα με σκουριασμένη λεπίδα στο λαιμό, ώστε να μολυνθεί και να χρειάζεται ενέσεις”. Όλη συμμορία των παιδιών ανατριχιάζει με τη λέξη”ενέσεις”.

“Κρατήστε μια θέση για την Calamidad [Calamity] σε περίπτωση που έρθει”, λέει η Defensa Zapatista. “Και για τον Sup”, προσθέτει.

«Μπορούσα να καταλάβω από το βλέμμα του ότι ήταν τσαντισμένος», ακούς τον Pedrito να λέει, καθώς αφηγείται τι συνέβη, όταν είπε στον Sup ότι έπρεπε να μοιραστεί το ποπ κορν.

“Έπομένως εδώ προσέχουν το βλέμμα σου,” σκέφτεσαι “και σε κάνουν να προσέξεις και συ το βλέμμα που σε κοιτάει. Πόσο άβολο.”

Κάποιος φωνάζει ησυχία και η παιδική συμμορία σωπαίνει. Τώρα έχεις χρόνο να κοιτάξεις πιο προσεκτικά αυτόν τον ακατανόητο κινηματογράφο. Εκτός από την παράλογη θέση της οθόνης και την παράξενη διάθεση του κοινού, όλα φαίνεται να εξελίσσονται κανονικά. Αλλά αυτό απλά σε επιφανειακό επίπεδο. Δεν θυμάσαι πλέον ποια ταινία προβλήθηκε. Στην πραγματικότητα, δεν θυμάσαι καν αν προβλήθηκε κάποια ταινία. Αλλά θυμάσαι ότι, ξαφνικά, ένα μικρό κορίτσι που κρατούσε ένα μασκοφόρο αρκουδάκι (θυμάσαι πως είχε πει,”το όνομά μου είναι Esperanza και το επώνυμό μου είναι Ζαπατίστας”) σηκώνεται και κατευθύνεται προς την οθόνη, περνάει στην άλλη πλευρά και κάθεται δίπλα στους δημιουργούς της ταινίας. Κάνει νόημα και στην υπόλοιπη παιδική συμμορία να την ακολουθήσει. Όλοι οι υπόλοιποι θεατές ακολουθούν, και αφού δεν υπάρχουν αρκετά καθίσματα εκεί, εκείνοι που έφτιαξαν την ταινία πρέπει να σηκωθούν και να ψάξουν για μια θέση στην πλευρά, όπου οι κάθονταν αρχικά οι θεατές.

Σε αυτό το σημείο συνειδητοποιείς, ότι όχι μόνο η οθόνη είναι διαφανής, όχι μόνο μπορεί κανείς να δει από την άλλη πλευρά, αλλά μπορεί και να περάσει και ο ίδιος από την άλλη πλευρά, λες και η οθόνη είναι ένα παράθυρο ή ακόμα καλύτερα μια πόρτα. Αλλά αυτό είναι αδύνατο – δεν υπάρχουν οθόνες κινηματογράφου που να λειτουργούν έτσι.

Συνεχίζεις να βλέπεις τι συμβαίνει και φαίνεται ότι οι ρόλοι έχουν αντιστραφεί: οι θεατές παρακολουθούν από την πλευρά που συνήθως κάθονται όσοι φτιάχνουν τις ταινίες και εκείνοι που φτιάχνουν τις ταινίες παρακολουθούν από την πλευρά των θεατών. Κάθονται έτσι για αρκετή ώρα και μετά αλλάζουν πάλι θέσεις. Αυτή η εναλλαγή συμβαίνει ξανά και ξανά. Στέκεσαι μακριά στη μία πλευρά, απ’ όπου μπορείς να εκτιμήσεις αυτόν τον αναχρονιστικό χορό.

Εκείνοι που δεν περνούν απέναντι αλλάζοντας θέση και οπτική, αφοσιώνονται στο πανάρχαιο άθλημα της ρίψης ποπ κορν στην οθόνη. Εδώ όμως τα «βλήματα» δεν αναπηδούν πάνω στην οθόνη, αλλά περνούν από την άλλη πλευρά. Έτσι δημιουργείται μια μάχη με πυρομαχικά τα ποπ κορν: το κοινό εναντίον των κινηματογραφιστών. Οι δημιουργοί κερδίζουν όχι επειδή έχουν καλύτερο στόχο ή είναι περισσότεροι – στην πραγματικότητα ήταν λιγότεροι και άστοχοι- αλλά οι θεατές, παρά το γεγονός ότι ήταν περισσότεροι και είχαν καλύτερο στόχο, έμειναν από πυρομαχικά επειδή φυσικά τα έφαγαν.

“Κτηνώδες!”, ακούς να λέει ένας από τους κινηματογραφιστές, “εδώ δεν βλέπεις τους ανθρώπους να παρακολουθούν την ταινία σου, τους βλέπεις να παρακολουθούν την καρδιά σου. Την ξεριζώνουν, την κάνουν κομμάτια, την αναδιοργανώνουν και την τοποθετούν πάλι μέσα, σαν να μη συνέβη τίποτα. Δεν θα ξανάρθω εδώ σίγουρα. Βέβαια ίσως και να ξαναέρθω. Δεν ξέρω. Τα κάνουν όλα αυτά χωρίς να βγάζουν μιλιά. Είναι αρκετό όλο αυτό, για να με κάνει να λαχταράω για τα εξειδικευμένα μέσα ενημέρωσης που κατέστρεψαν το σκηνοθετικό μου ντεμπούτο”. Ο τύπος δίπλα του δεν αντιδρά, καθώς είναι απασχολημένος προσπαθώντας να προσαρμόσει το σακάκι του, έτσι ώστε να μην μπορείς να δεις την πληγή στο στήθος του.

Ενώ η αναστάτωση της μάχης του ποπ κορν καταλαγιάζει, το κίνημα αντίθετα όχι. Είναι σαφώς χαοτικό, αλλά διαθέτει και ένα είδος ακούσιας χορογραφίας, όπως αυτή των πρώτων κινούμενων σχεδίων.

Υπήρχαν δύο πλευρές: εκείνοι που έδειξαν τον εαυτό τους πίσω από τις μάσκες του σκι και εκείνοι που το έδειξαν πίσω από τις ταινίες. Πέρα από αυτό, δεν είχαν τίποτα κοινό, αλλά η οθόνη τους ένωσε. Ήταν η οθόνη που καθόρισε την οπτική τους, τις κινήσεις τους και τη συνεχή εναλλαγή θέσεων. Η οθόνη ήταν σαν … πώς θα μπορούσαμε να την ονομάσουμε; Ναι, σαν μια γέφυρα. Αλλά αυτό είναι αδύνατον. Ή μήπως δεν είναι;

Με βάση τα παραπάνω, η Έκτη Επιτροπή του EZLN προσκαλεί όλους τους άνδρες, τις γυναίκες, τους άλλους (V), τα παιδιά και τους πρεσβύτερους της Έκτης, του CNI και των δικτύων υποστήριξης της CIG σε όλο τον κόσμο, καθώς φυσικά και όλους τους σινεφίλ, που μπορούν και θέλουν να έρθουν, σε ένα Φεστιβάλ Κινηματογράφου: “PUY TA CUXLEJALTIC” (“Το σαλιγκάρι της ζωής μας”)

Η πρώτη παρουσίαση (οραματιζόμαστε ότι θα καθιερωθεί ως ετήσια) θα πραγματοποιηθεί στην Ζαπατιστική Καρακόλ του Oventik, στα βουνά του νοτιανατολικού Μεξικό (με εναλλακτικές προβολές στο CIDECI στο San Cristóbal de las Casas, της Τσιάπας ), από την 1η ως τις 5 Νοεμβρίου 2018 .

Οι ταινίες που θα προβληθούν και οι δραστηριότητες που θα πραγματοποιηθούν κατά τη διάρκεια αυτού του φεστιβάλ (οι οποίες προφανώς περιλαμβάνουν, μεταξύ άλλων παραλογισμών: μια συζήτηση χωρίς στρογγυλά τραπέζια – ένα “ορθογώνιο τραπέζι” ίσως … για το ποδόσφαιρο. Μα δεν είναι αυτό ένα φεστιβάλ κινηματογράφου; Υπάρχει μια ταινία που θα διαβαστεί και θα σκηνοθετηθεί από ένα σχιζοφρενικό σκαθάρι;) θα ανακοινωθούν τις επόμενες μέρες (ελπίζουμε). – * – (συνεχίζεται)

Από την κινηματογραφική αίθουσα “Comandanta Ramona” Για την έκτη επιτροπή του EZLN Sup Galeano, καπνίζοντας ανεύθυνα στο θάλαμο προβολής.

(Κοιτάξτε, δεν είμαι ανεύθυνος, ίσως και να είμαι, αλλά δεν είναι αυτή η ουσία εδώ.) Αυτό που κάνω είναι να βοηθάω με ειδικά εφέ – τι γίνεται με τις μέρες εκείνες που δεν υπάρχει ομίχλη; Έχω δίκιο, σωστά; Επίσης δεν βλέπω ταινίες με γυμνές γυναίκες· αυτό στο οποίο αναφέρονται είναι τα εξειδικευμένα εξ αποστάσεως μαθήματα ανατομίας που κάνω. Το θέμα είναι ότι η Defensa Zapatista με κριτικάρει πάντα επειδή είμαι μάτσο, αλλά δεν είναι τόσο απλά τα πράγματα, εξαρτάται … Τι; Τελείωσε; Ω εντάξει…)

Μεξικό, Οκτώβριος 2018.

[Ι]unoa niñoa λέξη που χρησιμοποιούν οι Ζαπατίστας για ορίσουν το τρίτο φύλο [ΙΙ]”The Lodger” ταινία γνωστή στα ελληνικά ως “ο Ένοικος” [ΙΙΙ]”Tercios Compas” ζαπατιστικό μέσο ενημέρωσης [ΙV] Jorge Ayala Blanco κριτικός κινηματογράφου και ιστορικός, καθώς και καθηγητής στο Εθνικό Αυτόνομο Πανεπιστήμιο του Μεξικό. (V)τους άλλους, otroas στο πρωτότυπο κείμενο, αναφερόμενοι στο τρίτο φύλο.

πηγή


(η μετάφραση που παρατίθεται έχει πάρει κάποια στοιχεία από την παραπάνω μετάφραση. Το πρωτότυπο κείμενο είναι εδώ)

http://enlacezapatista.ezln.org.mx/2018/11/15/Μια-πρόσκληση-για-Ακατόρθωτο-φεστιβ/

Μια πρόσκληση για: “Ακατόρθωτο φεστιβάλ κινηματογράφου”. Επιτροπή της Έκτης του EZLN, Οκτώβρης 2018

ΕΘΝΙΚΟΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΤΙΚΟΣ ΖΑΠΑΤΙΣΤΙΚΟΣ ΣΤΡΑΤΟΣ

Επιτροπή της Έκτης του EZLN

Μεξικό

Οκτώβρης 2018


Προς τα άτομα, τις ομάδες, τις συλλογικότητες και τις οργανώσεις της Εθνικής και Διεθνούς Έκτης,

Προς τα δίκτυα υποστήριξης του Ιθαγενικού Συμβουλίου Διακυβέρνησης,

Πρός όσους και όσες έχουν χόμπι, βίτσιο και εμμονή για τον κινηματογράφο,

ΔΕΔΟΜΕΝΟΥ ΟΤΙ:

Πρώτον και τελευταίο:

ΤΟ ΑΚΑΤΟΡΘΩΤΟ ΦΕΣΤΙΒΑΛ

(Εναρκτήρια σκηνή: Ο όφις προσφέρει το μήλο)

Περπατάτε χωρίς προορισμό. Δεν ξέρετε καλά προς τα πού κατευθύνεστε, και, φυσικά, σε τι. Αφήσατε πίσω τον πολυσύχναστο δρόμο που περνάει κατά μήκος του τοίχου που διαλύεται, κοροϊδεύοντας, με τον τρόπο του, τη φθαρμένη αφίσα της χαρούμενης Ευτυχισμένης Οικογένειας. Το μνημειώδες στάδιο έμεινε πίσω, μαζί και το επίμονο ερώτημά του: “ποιος κυβερνάει;”. Αλλά, ωραία, αυτή τη στιγμή δεν γνωρίζετε πού διάολο βρίσκεστε και σκέφτεστε μήπως είναι καλύτερα να επιστρέψετε... αλλά δεν ξέρετε πάλι προς τα πού, και, φυσικά, σε τι: Έτσι σταματάτε, αλλά μόνο για μια στιγμή, γιατί ένα κορίτσι σας παίρνει από το χέρι και σας αναγκάζει: “βιάσου γιατί αλλιώς θ' αργήσουμε για το σινεμά”. Δεν σας δίνει περιθώριο να δεχτείτε ή όχι, γιατί ήδη βρίσκεστε μπροστά από μια αφίσα, η οποία, με πολλά χρώματα, ανακοινώνει: “Ενήλικες μόνο συνοδευόμενοι από παιδί [niño=αγόρι, παιδί] . Και κάποιος έχει διαγράψει το un niñoκι έβαλε “ένα κορίτσι[una niña]”. Κι άλλο ανώνυμο χέρι έσβησε το una niña κι έγραψε “unoa niñoa”. Και κάποιος άλλος απάλειψε το “unoa niñoaκαι πρόσθεσε “αυτό εδώ δεν έχει σημασία”.

Ένα ον με κουκούλα σας σταματάει, αλλά το κορίτσι διευκρινίζει στο καλυμμένο πρόσωπο: “είναι μαζί μου”. Ο κουκουλοφόρος σας επιτρέπει να περάσετε. Μια πλαγιά μερικώς καλυμμένη από τσιμέντο. Λακούβες με νερά. Πέτρες. Λάσπη. Στα πλάγια διάφορα ξύλινα σπιτάκια με τσίγκινη στέγη. Η ομίχλη είναι πολύ πυκνή, κι οι ταπεινές κατασκευές είναι σα να εμφανίζονται και να εξαφανίζονται σε κάθε βήμα, σ' ένα πηγαιν' έλα από fade inκαι fade out”. Αλλά εσείς συνεχίζετε χωρίς να ξέρετε προς τα πού. Το περιβάλλον μοιάζει με παλιά ταινία μυστηρίου... ή τρόμου.

Οι πινακίδες που σηματοδοτούν τις διάφορες καλύβες είναι… πώς μπορώ να το πω;… αποπροσανατολιστικές. Για παράδειγμα σε μία απ' αυτές, μέσα σε μια ομίχλη που θα μπορούσε εύκολα να περάσει για λονδρέζικη, λέει “The Lodgerκαι πιο κάτω “room service παρέχεται από τον ίδιο τον Norman Batesκαι η φωτογραφία ενός άχαρου νεαρού που θα μπορούσε να είναι ο Anthony Perkins, αν βέβαια κάτι τέτοιο δεν ήταν αδύνατο.

Σε αυτό το σημείο δεν ξέρετε πια αν βρίσκεστε στα βουνά του νοτιοανατολικού Μεξικού ή σε μια γειτονιά του Whitechapel και τότε αναρωτιέστε μήπως το κορίτσι αντί να σας οδηγεί στον κινηματογράφο δεν σας πηγαίνει στην κουζίνα του γαστρονόμου και γιατρού Hannibal Lecter.

Πρέπει να ηρεμήσετε, λέτε από μέσα σας.

Αλλά αυτό γίνεται το κάνει ακόμη δυσκολότερο η ανακοίνωση μια άλλης καλυβούλας που γράφει: Τακερία “Η Σιωπή των Αμνών. Tάκος από μήτρα, στομάχι γουρουνιού, γλώσσα, και ΜΥΑΛΑ”. Ακριβώς έτσι, με κεφαλαία το τελευταίο συστατικό. Νιώθετε φόβο, όχι μήπως σας ανοίξουν το κρανίο, αλλά μήπως ο Sir Anthony Hopkins, φορώντας ποδιά με μια λεζάντα που γράφειΠάμε κομμάτι κομμάτι, feat Τζάκ ο Αντεροβγάλτης” απορρίψει τον εγκέφαλό σας λέγοντας ότι “Σας λείπει συνείδηση”. Θα σας λυπούσε επίσης η εικόνα των εντοσθίων σας μέσα σε σκουπιδοτενεκέ. Κι αν, μαζί με τον εγκέφαλό σας, σας αφαιρέσουν και τις ψευδαισθήσεις σας; Το θέμα των εντοσθίων δεν είναι και κάτι, κάθε ταινία τρόμου έχει περίσσευμα από εντόσθια (“σπλαντεριές” θαρρείτε πως λένε αυτό το είδος της μόδας), αλλά τι θα μπορούσε να σας αφαιρέσει τις ψευδαισθήσεις; Η Πραγματικότητα”, διαβάζετε σε μια πινακίδα απροσδιόριστης ηλικίας σε ένα άλλο από τα σπιτάκια, που ακολουθούνταν από ένα “Ηλεκτροσόκ, μπουνίδια και χαστούδια δωρεάν. Κάνουμε τρύπες σε ψευδαισθήσεις, μπαλόνια, προεκλογικές υποσχέσεις και κυβερνητικά προγράμματα”.

Λίγα μέτρα παρακάτω σε μια γωνιά απέναντι από την πλαγιά άλλη πινακίδα: “Οι Tercios Compas. Δεν είμαστε μέσο, ούτε μέσοι, ούτε αυτόνομοι, ούτε ανεξάρτητοι, ούτε εναλλακτικοί, ούτε ελεύθεροι, ούτε και 'όπως αλλιώς λέγονται', αλλά είμαστε συντρόφισσες/οι” και πιο κάτω, με πένα, κάποιο άτομο έχει προσθέσει: “δεν έχουμε τελειώσει το ντοκιμαντέρ, επιστρέψτε για την επόμενη εξέγερση και θα σας πούμε πότε θα είναι έτοιμο”.

Σε μια άλλη: “Τζόκερ. Αισθητική στόματος. Γιατί είσαι τόσο σοβαρός; Βάλτε ένα χαμόγελο για όλη σας τη ζωή!” και μια φωτογραφία του Heath Ledger στο ρόλο του “Τζόκερ”. Παραπέρα, άλλη, με ζωγραφισμένο έναν σαμουράι με την κατάνα του και την επιγραφή “Heihachi – Minuro Chiaki. Μάθημα αστραπή. Προπαρασκευή, βασική εκπαίδευση, τελικές εξετάσεις και αποφοίτηση. Όλα σε λιγότερο από ένα λεπτό. 100% πρακτικό!”.

Ανατριχιάζετε. Το κορίτσι σταματάει, γυρίζει να σας κοιτάξει και, για να σας καθησυχάσει, σας εξηγεί:

Μην δίνεις σημασία σε καμία από αυτές τις πινακίδες. Είναι που ο Σουπ Γκαλεάνο έχει τις μαύρες του και βάζει αυτά τα πράγματα στις ιστορίες του. Αλλά το κάνει μόνο και μόνο για να ενοχλήσει και γιατί έχει σπαστεί που κερδίσαμε το κέικ του και γιατί δεν περνάνε οι ταινίες που του αρέσουν. Γιατί θέλει μόνο να βλέπει ταινίες με γυμνές. Σιγά μην έδειχναν τέτοιες! Εσύ πιστεύεις πως μπορούν να περάσουν τέτοιες ταινίες; Ποτέ των ποτών. Μερικοί πάνε γυρεύοντας να φάνε τις φάπες τους και την πολιτική συζητήση ως γυναίκες που είμαστε. Ήδη του έχουμε δώσει πολλές, αλλά εκείνος δεν καταλαβαίνει. Έτσι είναι αυτοί οι παλιοάντρες. Εκτός αυτού, εκείνα τα τάκος είναι από γαλοπούλα, όχι χοιρινό ούτε βοδινό, και δεν είναι τάκος, είναι ταμάλες”.

Συνεχίζετε να περπατάτε, κι εσείς ακόμη δεν ξέρετε πού βρίσκεστε, σε ποια χώρα ή σε ποιο κόσμο. Και η ημερομηνία; Δεν έχετε ιδέα. Είναι η βροχή ή είναι η ομίχλη που μουσκεύει το δέρμα σας;

“Φτάσαμε”, λέει το κορίτσι καθώς μπαίνετε σε μια μεγάλη στοά που, υποθέτετε, ότι πρέπει να είναι η κινηματογραφική αίθουσα. Σταματάτε στην παραστάδα της πόρτας και κοιτάτε γύρω.

Για σινεμά, είναι πολύ διαφορετικό. Η οθόνη, για παράδειγμα, δεν είναι στην άκρη, αλλά στη μέση. Και το κοινό που παρακολουθεί βρίσκεται εκατέρωθεν της προβολής... ή αυτού που υποτίθεται ότι είναι η προβολή.

Από τη μια πλευρά είναι οι άνθρωποι που δημιουργούν τις ταινίες, αυτοί που υποδύονται, σκηνοθετούν, παράγουν, επιμελούνται, κάνουν τον ήχο, δείχνουν, αναλύουν, κριτικάρουν, προβάλλουν, αναμεταδίδουν και κάνουν όλες τις άλλες εργασίες που υποτίθεται πως απαιτούνται για την παραγωγή μιας ταινίας.

Από την άλλη πλευρά είναι το κοινό, οι θεατές. Αυτοί έχουν τα πρόσωπά τους καλυμμένα και διακρίνεται μόνο το βλέμμα τους. Σε πολλές περιπτώσεις δεν μπορεί κανείς να προσδιορίσει την ηλικία ή το φύλο τους. Σαν η πρώτη και το δεύτερο να μην έχουν σημασία στη συγκεκριμένη πλευρά της οθόνης, και να είναι μόνο ένα βλέμμα που κοιτάζει και ακούει. Δεν είναι σαφές εάν χαμογελούν, λυπούνται, θυμώνουν ή χαίρονται. Κι επιπλέον ανταλλάζουν σχόλια σε ακατανόητες γλώσσες.

Εκτός από την παράλογη θέση της, φαίνεται πως η οθόνη είναι και διαφανής, καθώς εκείνοι που κάνουν τις ταινίες κοιτάζουν και ακούν προσεκτικά τις αντιδράσεις του ακροατηρίου, σαν να ήξεραν ότι αυτή η κινηματογραφική αίθουσα τους επιτρέπει να αποτιμήσουν αυτό που δεν γίνεται ποτέ: την επίδραση της ταινίας στο κοινό. Και μπορούν να το κάνουν ίσως από την καλύτερη γωνία για κάποιον που κάνει σινεμά, δηλαδή μέσα από την οθόνη. Από εκεί μπορούν να δουν τα βλέμματα και να ακούσουν τις αντιδράσεις τους, που συνήθως λένε περισσότερα από τα λόγια και, φυσικά, από τις πωλήσεις των εισιτηρίων, τα ratings των υπηρεσιών streaming, τα αγαλματίδια ή από τις κριτικές των εξειδικευμένων μέσων ενημέρωσης.

Από την πλευρά του το κοινό παρακολουθεί και σχολιάζει. Φαίνεται όμως ότι δεν δίνουν προσοχή στην οθόνη , αλλά σ' εκείνους που τους παρακολουθούν. Με τρόπο που δεν μπορείτε να καταλάβετε, το κοινό δεν ενδιαφέρεται τόσο για την προβολή, όσο για τα βλέμματα εκείνων που δούλευψαν ώστε αυτές οι ιστορίες που ονομάζονται “κινηματογράφος” να προβάλλονται, δηλαδή να γίνονται αντικείμενα αφήγησης. Επιπλέον, υπάρχουν μερικά άτομα, επίσης με κουκούλες, που έχουν τις κάμερές τους στραμμένες σε αυτούς που αυτοπροσδιορίζονται ως “καλλιτεχνιστές των ταινιών”. Σαν η σκηνή στην κινηματογραφική αίθουσα, στην ταινία “Οι Καραμπινιέροι” (Jean Luc Godard, 1963), να αντιστρέφεται, και αντί να φαίνεται ο καραμπινιέρος τρομοκρατημένος από το τρένο που έρχεται, ή που πλησιάζει για να δει τη γυναίκα που γδύνεται και λούζεται στην μπανιέρα (όλα σε μια οθόνη που, σκισμένη, απογυμνώνει έναν τοίχο άσεμνο και υπερόπτη) θέλαμε να δούμε όχι το βλέμμα του μηχανοδηγού, ούτε της γυναίκας που τη βλέπουν, αλλά το βλέμμα των αδερφών Λουμιέρ.

“Φαίνεται πως εδώ οι πάπιες πυροβολούν τις καραμπίνες”, σκεφτεστε, ενώ το κορίτσι, που όπως σας διευκρινίζει, ονομάζεται “Ζαπατιστική Άμυνα”, σας λέει να καθίσετε καθώς η ταινία έχει ήδη αρχίσει.

Ένα αγόρι , που όπως σας διευκρινίζει, ονομάζεται “ο Πεδρίτο” -και που εμφανίστηκε πίσω απ' την πλάτη σας-, σας λέει ψιθυριστά: “Είναι που η Άμυνα είναι αθεράπευτα ρομαντική. Πιστεύει ότι οι ταινίες, αν δεν έχουν κάποιο άτομο να τις παρακολουθήσει, να τις χειροκροτήσει, να γελάσει, να κλάψει, να τρομάξει, να γιουχάρει, να συγκινηθεί, να προβληματιστεί, να τις χαρεί ή να τις λυπηθεί, νιώθουν μόνες. Και τι κάνουν οι ταινίες όταν κανείς δεν τις βλέπει; Κλαίνε; Στεναχωριούνται; Λιποθυμούν; Δεν το ξέρουμε και η Άμυνα δεν θέλει να το μάθει. Γι ‘αυτό πάντα έρχεται όταν βάζουν μια ταινία, δεν έχει σημασία ποια. Έγω ήδη της απέδειξα ότι είναι αδύνατο να λύσει αυτό το μυστήριο, διότι για να μάθουμε αν μια ταινία κλαίει όταν κανείς δεν την βλέπει, θα πρέπει να την παρακολουθήσουμε. Μπορεί να δούμε ότι κλαίει, αλλά τότε δεν θα είναι επειδή κανείς δεν την παρακολούθησε, γιατί πλέον την είδε κάποιος για να δει αν κλαίει που δεν την κοιτούν. Έτσι, ακόμη και αν την δούμε να κλαίει, μπορεί να είναι επειδή το σενάριο είναι χάλια, ή η επιμέλεια, ή οι ερμηνείες, ή ο ήχος, ή η σκηνογραφία, ή η παραγωγή, ή επειδή ένας κριτικός που έχει τις μαύρες του την κακολογεί, ή όλα μαζί. Καταλαβαίνεις το παράδοξο; Ο τρόπος να αποδείξεις την υπόθεση, που συνάγεται από την ίδια την υπόθεση, ακυρώνει την πιθανότητα να αποδείξεις την υπόθεση. Εγώ το ονομάζω “Tο παράδοξο της λυπημένης ταινίας”. Τα εξήγησα όλα αυτά στον Σουπ Γκαλεάνο, αλλά ο Σουπ είπε ότι δεν ξέρει από ταινίες, αλλά ότι αν δεν έχει ποπ κορν δεν είναι κινηματογράφος και επομένως κάθε εικασία είναι άχρηστη”.

Εσείς προσπαθείτε να παρακολουθήσετε τη λογική επιχειρηματολογία του αγοριού και σκέφεστε ότι αυτός ο τύπος που ονομάζουν “Σουπ Γκαλεάνο” θα μπορούσε να προσδιοριστεί με αυτό που ο σπουδαίος δάσκαλος Jorge Ayala Blanco ονομάζει “νοημοσύνη τρώει-ποπ-κορν”, αλλά καθώς κάθεσαι, ακούς το κορίτσι να ψιθυρίζει σαν να επρόκειτο για προσευχή:

Μην ανησυχείς, αδερφούλα, είμαι πια εδώ. Εγώ θα σε δω και θα σε χειροκροτήσω, ακόμα κι αν δεν μου αρέσεις, ακόμα κι αν βγουν φίδια και αράχνες, που είναι πολύ άγριες και πολύ με τρομάζουν, και μετά έχω 'εφαλτήρες' όταν κοιμάμαι, αλλά μετά κλείνω τα μάτια και τελειώνει. Κι αν είναι λυπητερή η ιστορία σου, θα κλάψω αλλά όχι πολύ … ωραία, ίσως λίγο αρκετά, αλλά εξαρτάται. Κι αν πεις αστεία, θα γελάσω πολύ, γιατί θα είναι σίγουρα καλύτερα από τις μπούρδες που λέει ο Πεδρίτο που είναι παρών. Και αν εξηγήσεις τις μαλακίες των παλιοκαπιταλισμών, θα κρατήσω σημειώσεις. Κι αν διηγηθείς κάποιον αγώνα θα σου φωνάξω συνθήματα όπως 'εδώ είναι, υπάρχει, ξαναβγήκαμε'. Κι αν χορέψεις, θα χορέψω. Κι αν τραγουδήσεις, θα τραγουδήσω. Κι αν πεις να ονειρευτείς, σε ονειρεύομαι. Κι αν φωνάξεις να ξυπνήσεις, σε ξυπνάω. Εδώ είμαι λοιπόν. Κοίτα με που σε κοιτάω για να αναπτερωθεί η καρδιά σου”.

Ο Πεδρίτο σε κοιτάζει μ’ ένα ύφος που λέει “σου τα λεγα” και χαμογελάει κοροϊδευτικά. Το κορίτσι τον παίρνει πρέφα και του δίνει μια φάπα. Το αγόρι διαμαρτύρεται: “Μα δεν είπα τίποτα”. Το κορίτσι: “Αλλά σκέφτηκες”. Το αγόρι: Δεν σκέφτομαι τίποτα απολύτως” και σας κλείνει το μάτι συνωμοτικά.

Συγχρόνως, μαζί με εσάς και στον ίδιο πάγκο, υπάρχει ήδη μια συμμορία αγοριών και κοριτσιών, καθένα με κόκκινο παλιακάτε [μαντήλι] στο λαιμό ή κουκούλα που καλύπτει το πρόσωπο. Χωρίς κανείς να δίνει το σήμα, άρχιζουν ένα, ένα να συστήνονται: “Είμαι η Ελπίδα”, “Εγώ είμαι ο Παμπλίτο”, “Εγώ είμαι ο Αγαπημένος”. Και με ένα είδος νιαουρίσματος-γαβγίσματος, ένα ζωάκι μεταξύ γάτας και σκύλου χοροπηδάει στα πόδια της Ζαπατιστικής Άμυνας.

Ένα από τα παιδιά, ο Αγαπημένος, ρωτάει: “Άρχισε;“Ναι”, απαντά η Ελπίδα. “Και το ποπ κορν;” ρωτά ο Παμπλίτο. “Το πήρε όλο ο Σουπ Γκαλεάνο. Λέει ότι οι θεοί δημιούργησαν το καλαμπόκι του ποπ κορν μόνο για τους υποδιοικητές και όποιοι θέλουν να του το πάρουν ματσέτα στο σβέρκο, χωρίς ακόνισμα για να κρατήσει περισσότερο, σκουριασμένη για να μολυνθείς και να πρέπει να σου κάνουν ενέσεις”. Όλη συμμορία των παιδιών ανατριχιάζει με τη λέξη “ενέσεις”. “Κρατήστε μια θέση για την Calamidad [καταστροφή] αν έρθει”, λέει η Ζαπατιστική Άμυνα. “Και για τον Σουπ”, προσθέτει.

«Είδα πως τα μάτια του φουρτούνιασαν», ακούτε να λέει ο Πεδρίτο, καθώς αφηγείται τα καθέκαστα όταν είπε στον Σουπ ότι έπρεπε να μοιραστεί το ποπ κορν.

Έπομένως εδώ βλέπουν το βλέμμα σου,” λέτε από μέσα σας, και προσθέτετε: “και σε αναγκάζουν να κοιτάξεις εκείνο το βλέμμα που σε κοιτάζει. Εδώ να δεις πρόβλημα”.

Κάποιος ζητάει ησυχία και η συμμορία ηρεμεί. Τώρα έχετε χρόνο να παρατηρήσετε πιο προσεκτικά αυτόν τον ακατανόητο κινηματογράφο. Εκτός από την παράλογη θέση της οθόνης και τη διάθεση του κοινού, όλα φαίνενται να εξελίσσονται κανονικά. Αλλά μόνο φαίνονται. Πλέον δεν θυμάστε ποια ταινία προβαλλόταν. Κι ακόμη περισσότερο, δεν θυμάστε αν υπήρξε προβολή.

Αλλά θυμάστε ότι... ότι, ξαφνικά, ένα κορίτσι που κρατούσε ένα κουκουλοφόρο αρκουδάκι (“εμένα με λένε Ελπίδα και με επιθέταν Ζαπατίστα”, θυμάστε ότι είπε) σηκώνεται και, κατευθυνόμενη προς την οθόνη, περνάει από μέσα και κάθεται δίπλα στους δημιουργούς των ταινιών. Από εκεί, κάνει νοήματα στην υπόλοιπη συμμορία για να διασχίσουν κι εκείνοι την οθόνη. Την ακολουθούν οι υπόλοιποι θεατές και, καθώς δεν υπάρχουν αρκετά καθίσματα, όσοι κάνουν σινεμά πρέπει να σηκωθούν και να ψάξουν θέση στην άλλη πλευρά.

Τότε συνειδητοποιείτε, ότι η οθόνη δεν είναι μόνο διαφανής, δεν αφήνει μόνο να περάσουν τα βλέμματα στην άλλη πλευρά, αλλά αφήνει να περάσουν και τα σώματα, σα να είναι παράθυρο, ή, ακόμα καλύτερα, πόρτα. Αλλά είναι αδύνατο να υπάρχει τέτοια κινηματογραφική οθόνη.

Συνεχίζετε να παρατηρείτε και, υποθέτετε, πως οι ρόλοι αντιστρέφονται: οι θεατές παρακολουθούν από την πλευρά εκείνων που κάνουν σινεμά κι όσοι κάνουν σινεμά βλέπουν από την πλευρά των θεατών. Κάθονται έτσι για λίγο και μετά αλλάζουν πάλι θέσεις. Αυτή η εναλλαγή επαναλαμβάνεται ξανά και ξανά. Εσείς έχετε πάρει θέση σε μιαν άκρη, οπότε μπορείτε να εκτιμήσετε αυτό που έχει κάτι από αναχρονιστικό χορό.

Όσοι δεν περνούν απέναντι αλλάζοντας θέση και οπτική, αφοσιώνονται στο πανάρχαιο άθλημα της ρίψης ποπ κορν στην οθόνη. Παρόλο που, εννοείται, τα βλήματα δεν αναπηδούν πάνω στην οθόνη, αλλά περνούν από την άλλη πλευρά. Έτσι δημιουργείται μια προσχεδιασμένη μάχη από ποπ κορν: κοινό εναντίον κινηματογραφιστών. Κερδίζουν οι κινηματογραφιστές, αλλά όχι επειδή έχουν καλύτερο στόχο ή είναι περισσότεροι. Στην πραγματικότητα είναι λιγότεροι και δεν μπορούν να πετύχουν ούτε το λόφο από τον οποίο κατεβαίνει η ομίχλη σαν μεγάλο νάγουα. Αλλά το κοινό, παρότι ήταν υπέρτερο σε αριθμό και στόχο από την αντίθετη ομάδα, έχασε τη μάχη καθώς, όπως πρέπει να συμβαίνει, έφαγε τα πυρομαχικά, δηλαδή το ποπ κορν.

Είναι γάμησέ τα!”, ακούτε να λέει κάποια που κάνει σινεμά σε κάποιον άλλο, “γιατί δεν κοιτάς που κοιτούν την ταινία σου, αλλά κοιτάς πώς κοιτούν την καρδιά σου, τη βγάζουν, την αφοπλίζουν, την απορρυθμίζουν, και σου την ξαναβάζουν σα να μην έχει συμβεί τίποτα. Δεν θα ξανάρθω. Ή ίσως θα ξανάρθω. Δεν ξέρω. Και όλ' αυτά χωρίς ούτε μια λέξη. Μπορώ να σου πω ότι λαχταρώ τις κριτικές με τις οποίες ο εξειδικευμένος τύπος κατέστρεψε το σκηνοθετικό μου ντεμπούτο”. Ο τύπος δίπλα της δεν απαντά, καθώς είναι απασχολημένος προσπαθώντας να φτιάξει το σακάκι του, έτσι ώστε να μην φαίνεται η πληγή στο στήθος του.

Μόλις τελειώνει ο χαμός του ποπ κορν, δεν καταλαγιάζει το πήγαιν' έλα. Το χάος είναι σαφές. Ωστόσο διαθέτει ένα είδος ακούσιας χορογραφίας, όπως αυτή των πρώτων κινούμενων σχεδίων.

Εκεί είναι οι δύο πλευρές: εκείνοι που δρουν πίσω από τις κουκούλες κι εκείνοι που δρουν πίσω από τις ταινίες. Πέρα από αυτό, δεν έχουν τίποτα κοινό, αλλά η οθόνη τους καλεί. Εκείνη είναι που καθορίζει τους τόπους, τις κινήσεις, τις ακατάπαυστες εναλλαγές θέσεων.

Η οθόνη είναι σαν … πώς θα μπορούσαμε να το πούμε; Σαν μια γέφυρα.

Αλλά αυτό είναι αδύνατον.

Ή μήπως δεν είναι;

-*-

Με βάση όσα εκτίθενται παραπάνω, η Επιτροπή της Έκτης του EZLN, προσκαλεί τους άντρες, τις γυναίκες, τις αλλόες, τα παιδιά και τους ηλικιωμένους της Έκτης, του Εθνικού Ιθαγενικού Κογκρέσου και των δικτύων υποστήριξης στο Ιθαγενικό Συμβούλιο Διακυβέρνησης σε όλο τον κόσμο, και, φυσικά, τους και τις σινεφίλ, που μπορούν και θέλουν στο

ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ

PUY TA CUXLEJALTIC

(“Το σαλιγκάρι της ζωής μας”)

Του οποίου η πρώτη παρουσίαση (υποθέτουμε πως θα γίνει ετήσιο) θα πραγματοποιηθεί στο ζαπατιστικό καρακόλ του Οβεντίκ, στα βουνά του νοτιανατολικού Μεξικού (με εναλλακτικές προβολές στο CIDECI στο Σαν Κριστόμπαλ δε λας Κάσας, Τσιάπας ), από την 1η ως τις 5 Νοεμβρίου 2018 .

Οι ταινίες που θα προβληθούν και οι δραστηριότητες που θα πραγματοποιηθούν κατά τη διάρκεια του προαναφερθέντος φεστιβάλ (που όπως φαίνεται περιλαμβάνουν, μεταξύ άλλων παραλογισμών: μια συζήτηση χωρίς στρογγυλή τράπεζα -ίσως ορθογώνια- … για το ποδόσφαιρο; Μα δεν πρόκειται για φεστιβάλ κινηματογράφου; Μια ταινία που θα διαβαζεται και θα σκηνοθετείται από έναν σχιζοφρενές σκαθάρι;) θα ανακοινωθούν τις επόμενες μέρες (ή τουλάχιστον αυτό ελπίζουμε).

-*-

(συνεχίζεται...)

Από την κινηματογραφική αίθουσα “Comandanta Ramona”

Για την Επιτροπή της Έκτης του EZLN

Ο Σουπ Γκαλεάνο, καπνίζοντας, ανεύθυνα, στο θάλαμο προβολής.

(δεν είμαι ανεύθυνος, ωραία, ίσως και να είμαι, αλλά δεν είναι αυτό το θέμα. Βοηθάω κάνοντας ειδικά εφε. Τι θα γίνει αν εκείνες τις μέρες δεν έχει ομίχλη; Έχω δίκιο, δεν είναι έτσι; Και δεν κέρδισαν το κέικ μου. Παραγκωνίστηκα. Δεν είναι το ίδιο. Και δεν βλέπω ταινίες με γυμνές. Είναι τα μαθήματα ανατομίας που παίρνω εξ αποστάσεως. Αυτό που συμβαίνει είναι ότι η Ζαπατιστική Άμυνα με αυτοκριτικάρει για μάτσο, αλλά, τέλος πάντων, εξαρτάται... Τι; Τέλειωσε; Όκεϊ. Είδατε που τα λέω;)

Μεξικό, Οκτώβρης 2018

Προσθέστε περισσότερες πληροφορίες

To μέγιστο μέγεθος των αρχείων είναι 16ΜΒ. Επιτρέπονται όλες οι γνωστές καταλήξεις αρχείων εικόνας,ήχου, βίντεο. ΠΡΟΣΟΧΗ! Για να υπάρχει η δυνατότα embed ενός video πρέπει να είναι της μορφής mp4 ή ogg.

Νέο! Επιλέξτε ποιά εικόνα θα απεικονίζεται στην αρχή του σχόλιου

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License