Κείμενα στήριξης της διακλαδικής και από τα κάτω οργανωμένης απεργίας την 1η Νοέμβρη


Τις τελευταίες μέρες και με στόχο τη στήριξη της διακλαδικής και οργανωμένης από τα κάτω απεργία που έχει καλεστεί για την 1η Νοέμβρη συνδέοντάς την με τα προβλήματα που αντιμετωπίζουμε, προχωρήσαμε σε μοιράσματα των παρακάτω κειμένων στους χώρους εργασίας μας (αμαξοστάσια, σταθμούς και γραφεία)

ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗ ΔΙΑΡΚΗ ΥΠΟΤΙΜΗΣΗ ΤΩΝ ΖΩΩΝ ΜΑΣ, ΝΑ ΟΡΓΑΝΩΘΟΥΜΕ ΑΠΟ ΤΑ ΚΑΤΩ

ΚΑΙ ΝΑ ΣΤΗΣΟΥΜΕ ΑΝΑΧΩΜΑΤΑ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ.

Τα προβλήματα των οδηγών λεωφορείων και κάλεσμα στήριξης της διακλαδικής και από τα κάτω οργανωμένης απεργίας της 1ης Νοέμβρη

Τα τελευταία χρόνια η αδράνεια των συνδικάτων στην Ο.ΣΥ. για την αντιμετώπιση των ολοένα οξυνόμενων προβλημάτων που αντιμετωπίζουμε στην εργασιακή μας καθημερινότητα αποτελεί τον κανόνα. Σε συνδυασμό με την αυξανόμενη ένταση της επίθεσης που δεχόμαστε κάνει τη σιωπή του συνδικάτου ακόμα πιο εκκωφαντική. Τελευταία επεισόδια στη διαρκή υπότιμησή μας από τη διοίκηση αποτελούν μια σειρά μονομερών αποφάσεων. Αποφάσεις που εντατικοποιούν ακόμα περισσότερο την εργασία, μας αναγκάζουν να σπαταλάμε χρόνο για πάμε από το σπίτι στη δουλειά και το ανάποδο ενώ διαρκώς καλλιεργούν το φόβο και την ανασφάλεια ανάμεσά μας.

Ενδεικτικά μπορούμε να σταθούμε στην αυθαίρετη απόφαση της διοίκησης να μετακινήσει συναδέλφους από το αμαξοστάσιο των λεωφορείων στο Βοτανικό και να τους μεταφέρει στο αμαξοστάσιο των Άνω Λιοσίων. Επιδιώκοντας με αυτό τον τρόπο να λύσουν υπηρεσιακά ζητήματα, πάντα εις βάρος μας, και να δείξουν πως μπορούν να μεταφέρουν δεκάδες συναδέλφους όπου, όπως και όποτε θέλουν. Σε αυτή τη λογική κινείται και η απόφαση της διοίκησης να πιέζει τους συναδέλφους να δουλεύουν τα ρεπό τους σε όποιο αμαξοστάσιο υπάρχει ανάγκη. Έχοντας μειώσει τους μισθούς και παράλληλα καλλιεργήσει την ανασφάλεια, δημιουργεί μια συνθήκη όπου ο εκβιασμός που ασκεί παρουσιάζεται ως λύση ανάγκης για τους συναδέλφους. Για να καλύψουν τις ανάγκες που δημιουργούνται από τις ελλείψεις εργαζομένων μας κάνουν τη ζωή λάστιχο, όπου κάθε μέρα ξεκινάς τη βάρδια σε άλλο αμαξοστάσιο, κάνεις διαφορετικά δρομολόγια μέσα στη βάρδια και σχολάς σε διαφορετικά αμαξοστάσια ή τερματικούς. Έχουν προφανώς ήδη στα σχέδια να εφαρμόσουν ανάλογη ευελιξία στο σύνολο των βαρδιών μας και όχι μόνο στα ρεπό.

Η ανασφάλεια αποτελεί βασικό πυλώνα της στρατηγικής τους, για αυτό και στοχοποιούν όποιον αντιστέκεται ή απλά δεν εφαρμόζει τις εντολές τους. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η εντολή να ανοίγουν οι οδηγοί μόνο την μπροστινή πόρτα, μια εντολή που προπαγανδίστηκε από τα media για την αποτελεσματικότητάς της. Μια εντολή που αμφισβητήθηκε εξ αρχής και σε πολλές περιπτώσεις δεν εφαρμόστηκε. Για αυτό και έχει ξεκινήσει μια παραφιλολογία και τρομοκράτηση των συναδέλφων για ποινές και στοχοποιήσεις εργαζομένων που ανοίγουν όλες τις πόρτες, προκειμένου να πειθαρχήσουμε στις εντολές τους.

Όλα αυτά τα μέτρα δεν έρχονται τυχαία. Αποτελούν κομμάτι ενός ευρύτερου σχεδιασμού εδώ και αρκετά χρόνια για το πώς θα καμφθούν οι αντιστάσεις των εργαζομένων και πώς οι συγκοινωνίες θα λειτουργούν αποκλειστικά με σκοπό το κέρδος. Τελευταία κίνηση σε αυτή την κατεύθυνση αποτελεί η ψήφιση της τροπολογίας για τη λειτουργία των συγκοινωνιών. Βέβαια σε αυτή την περίπτωση αυτό που κέρδισε τις εντυπώσεις είναι τα ψέματα κυβερνητικών και μη συνδικαλιστών ότι δεν μας αφορά. Χρησιμοποιώντας γκεμπελίστικες μεθόδους μας έβγαζαν φωτογραφίες το 33ο άρθρο της τροπολογίας όπου η 2η παράγραφος αναφέρει : “οι διατάξεις που περιλαμβάνονται στο παρόν κεφάλαιο δεν έχουν εφαρμογή…..δ) στις δημόσιες αστικές οδικές μεταφορές επιβατών που εκτελούνται μέσα στα όρια της Περιφέρειας Αττικής,…Ξεχνώντας όμως να μιλήσουν για το άρθρο 54, το οποίο τροποποιεί τον 3920/2011 και στην παράγραφο 3 αναφέρει : Στις περιοχές αρμοδιότητας Ο.Α.Σ.Α Α.Ε. και του Ο.Σ.Ε.Θ. Α.Ε., επιτρέπεται να εκτελούνται αστικά και υπεραστικά δρομολόγια από τα Κ.Τ.Ε.Λ. Α.Ε. ή από τους Ο.Τ.Α. Ά ή ‘Β βαθμού ή από οδικό μεταφορέα επιβατών με την υπογραφή σύμβασης μεταξύ αφενός του Ο.Α.Σ.Α Α.Ε. ή του Ο.Σ.Ε.Θ. Α.Ε και αφετέρου του φορέα εκτέλεσης….”

Επειδή λοιπόν όχι μόνο μας αφορά η τροπολογία αλλά πολύ σύντομα θα βρεθούμε αντιμέτωποι με τους σχεδιασμούς τους, πρέπει να αντιληφθούμε ότι οι γραφειοκρατικές και ρεφορμιστικές συνδικαλιστικές οργανώσεις δεν μπορούν να σταθούν ανάχωμα σε μια τέτοια συνολική επίθεση. Μόνο η οργάνωση από τα κάτω, η δημιουργία συνδικάτων μαχητικών και ταξικών, συνδικάτων που θα λειτουργούν με συνελεύσεις και θα αποφασίζουν τα μέλη τους και όχι οι πεφωτισμένες ηγεσίες, θα μπορέσουν να αγωνιστούν με επιτυχία και να αμφισβητήσουν την κυριαρχία του οικονομικού και πολιτικού συστήματος. Σε αυτή την κατεύθυνση κινείται και η διακλαδική και από τα κάτω οργανωμένη απεργία την 1η Νοέμβρη. Μια απεργία που αφορά μια σειρά κλάδους και έχει οργανωθεί μέσα από τις γενικές συνελεύσεις των σωματείων που την καλούν. Μια απεργία που θέτει στο προσκήνιο μια εναλλακτική προοπτική, απέναντι από την ταυτισμένη με τα συμφέροντα των εργοδοτών ΓΣΕΕ ή από το γραφειοκρατικό και κομματικά ελεγχόμενο ΠΑΜΕ.

Στηρίζουμε την απεργία της 1ης Νοέμβρη, ακόμα και εάν τα σωματεία των συγκοινωνιών δεν προχωρήσουν σε απεργία. Μέσα από το συντονισμό εργαζομένων στις συγκοινωνίες και επιβατών για ελεύθερη μετακίνηση καλούμε όσους συναδέλφους και συναδέλφισσες μπορούν να κατέβουν στο δρόμο, για να πορευτούμε μαζί, να χτίσουμε σχέσεις εμπιστοσύνης και να δημιουργήσουμε τις προϋποθέσεις για έναν άλλο συνδικαλισμό στις συγκοινωνίες. Ένα συνδικαλισμό Βάσης – Μαχητικό – Ταξικό – Ακηδεμόνευτο.

Τα προβλήματα των εκδοτών εισιτηρίων και κάλεσμα στήριξης της διακλαδικής και από τα κάτω οργανωμένης απεργίας της 1ης Νοέμβρη

Τα τελευταία χρόνια τα σχέδια των διάφορων κυβερνήσεων για τις αστικές συγκοινωνίες έχουν επιδεινώσει σε μεγάλο βαθμό την καθημερινότητα επιβατών και εργαζόμενων. Η ψήφιση του νόμου 3920/2011, έδωσε τη δυνατότητα για σαρωτικές αλλαγές σε όλα τα επίπεδα. Όσον αφορά τους εργαζόμενους είχαμε απολύσεις, αναγκαστικές μετατάξεις, μισθολογικές μειώσεις, εντατικοποίηση της εργασίας και γενικότερα κάνουν ότι μπορούν για να γίνει χειρότερη η καθημερινότητά μας. Για τους επιβάτες οι ουρές και η ταλαιπωρία αποτελούν μόνιμη συνθήκη. Ειδικά τον τελευταίο χρόνο με την πλήρη εφαρμογή του ηλεκτρονικού εισιτηρίου το αλαλούμ στις αποβάθρες και μπροστά στα εκδοτήρια έχει ξεφύγει από κάθε έλεγχο.

Συγκεκριμένα οι διφορούμενες εντολές του ΟΑΣΑ από την μία και της ΣΤΑΣΥ από την άλλη εκθέτει σε μόνιμη βάση τους εκδότες και τους σταθμάρχες, οι οποίοι πολλές φορές δεν ξέρουν τι να απαντήσουν στα ερωτήματα των επιβατών. Η δήθεν ενημέρωση του ΟΑΣΑ μέσω των media δεν είναι τίποτα άλλο από ανακρίβειες και δημιουργία εντυπώσεων και πανικού, όπως για παράδειγμα ότι ξαφνικά θα κλείσουν οι μπάρες, ξαφνικά θα καταργηθούν τα εισιτήρια, ξαφνικά το ένα ξαφνικά το άλλο. Ποιος από μας θα ξεχάσει τις ατελείωτες ουρές στα εκδοτήρια, τα 4ωρα-5ωρα που περιμένανε οι επιβάτες να βγάλουν μια κάρτα με τον φόβο ότι δεν θα μπορούν να περνάνε από τις μπάρες. Ποιος από μας θα ξεχάσει τις εντάσεις, τις κεκαλυμμένες απειλές των εποπτών για να καθόμαστε παραπάνω απ’το ωράριό μας για να «εξυπηρετήσουμε» τον κόσμο.

Το μόνο που έγινε πραγματικά ξαφνικά ήταν το κλείσιμο εν μια νυκτί της πλειοψηφίας των εκδοτηρίων των σταθμών που δημιούργησε απίστευτο μπάχαλο στα εναπομείναντα εκδοτήρια με τον κόσμο να συρρέει και να διαμαρτύρεται σ’αυτούς που έβλεπε μπροστά του, στους εκδότες δηλαδή, για την ταλαιπωρία που του δημιούργησε το υπουργείο και οι διοικήσεις των εταιρειών με τις αποφάσεις τους. Οι διάφοροι προϊστάμενοι και διευθυντές το μόνο που ξέρουν είναι να πιέζουν και να εκβιάζουν τους εργαζόμενους, αφήνοντάς τους βορά στα νεύρα και στα παράπονα των επιβατών. Όλα αυτά τα μέτρα δεν έρχονται τυχαία. Αποτελούν κομμάτι ενός ευρύτερου σχεδιασμού εδώ και αρκετά χρόνια για το πώς θα καμφθούν οι αντιστάσεις των εργαζομένων και πώς οι συγκοινωνίες θα λειτουργούν αποκλειστικά με σκοπό το κέρδος.

Από την άλλη τα σωματεία το μόνο που κάνουν είναι «συναντήσεις» για να «μάθουν » τα προβλήματα των εκδοτών (λες και δεν τα ξέρουν…) εντείνοντας ταυτόχρονα την ανασφάλεια μιλώντας για ιδιωτικοποιήσεις. Φυσικά δεν είναι κάτι που δεν γνωρίζουμε, άλλωστε ο νόμος 3920 το λέει ξεκάθαρα. Όταν όμως σε μια συνθήκη όπως η σημερινή τα ίδια τα ΔΣ των σωματείων κραδαίνουν πάνω από τα ίδια τους τα μέλη την σπάθη της απόλυσης, έστω και σαν πιθανότητα, τότε παίζουν το παιχνίδι της διοίκησης. Φυσικά για δράσεις ούτε να το συζητάμε, που και που καμιά στάση εργασίας και πολύ είναι. Η σύγκληση Γενικής Συνέλευσης, είναι ίσως το πιο σύντομο ανέκδοτο. Κι όμως το σημαντικότερο όργανο για τη λήψη αποφάσεων και σχεδιασμών κινητοποιήσεων, έχει τεθεί στο περιθώριο.

Εδώ όμως πρέπει και οι εκδότες να κάνουμε την αυτοκριτική μας. Τόσο καιρό μας έχουν φορτώσει τα πάντα. Από τον τρόπο που θα πουλάμε τα εισιτήρια μέχρι τους καθαρισμούς των μηχανημάτων. Από φωνή αρκετή αλλά από δράση τίποτα. Σαφώς και οι περισσότεροι εναποθέτουν τις ελπίδες τους στα ΔΣ αλλά έχει περάσει τόσος καιρός και πλέον είναι ξεκάθαρο ότι ή δεν θέλουν ή δεν μπορούν. Κάποια στιγμή θα πρέπει να αντιληφθούμε ότι δεν μπορούμε να περιμένουμε από άλλους να αποφασίσουν για μας. Εμείς τα ζούμε καθημερινά, εμείς ερχόμαστε καθημερινά σε επαφή με τους επιβάτες, εμείς ζούμε την πραγματική καθημερινότητα. Μια καθημερινότητα που μας φέρνει αντιμέτωπους με τους επιβάτες και όχι με αυτούς που πραγματικά ευθύνονται για τις καταστάσεις που αντιμετωπίζουμε. Απέναντι στον κανιβαλισμό που καλλιεργούν οι από πάνω, καλούμαστε να δημιουργήσουμε το κοινό πεδίο και να αγωνιστούμε μαζί με τους επιβάτες. Πρέπει να αντιληφθούμε ότι εργαζόμενοι στις συγκοινωνίες και επιβάτες, οι εργαζόμενοι και οι άνεργοι, οι ντόπιοι, οι πρόσφυγες και οι μετανάστες ανήκουμε στο ίδιο στρατόπεδο, έχουμε κοινά συμφέροντα και ανάγκες.

Πρέπει να αντιληφθούμε ότι οι γραφειοκρατικές και ρεφορμιστικές συνδικαλιστικές οργανώσεις δεν μπορούν να σταθούν ανάχωμα σε μια τέτοια συνολική επίθεση. Μόνο η οργάνωση από τα κάτω, η δημιουργία συνδικάτων μαχητικών και ταξικών, συνδικάτων που θα λειτουργούν με συνελεύσεις και θα αποφασίζουν τα μέλη τους και όχι οι πεφωτισμένες ηγεσίες, θα μπορέσουν να αγωνιστούν με επιτυχία και να αμφισβητήσουν την κυριαρχία του οικονομικού και πολιτικού συστήματος. Σε αυτή την κατεύθυνση κινείται και η διακλαδική και από τα κάτω οργανωμένη απεργία την 1η Νοέμβρη. Μια απεργία που αφορά μια σειρά κλάδους και έχει οργανωθεί μέσα από τις γενικές συνελεύσεις των σωματείων που την καλούν. Μια απεργία που θέτει στο προσκήνιο μια εναλλακτική προοπτική, απέναντι από την ταυτισμένη με τα συμφέροντα των εργοδοτών ΓΣΕΕ ή από την από τα πάνω, γραφειοκρατικό και κομματικά ελεγχόμενο ΠΑΜΕ.

Στηρίζουμε την απεργία της 1ης Νοέμβρη, ακόμα και εάν τα σωματεία των συγκοινωνιών δεν προχωρήσουν σε απεργία. Μέσα από το συντονισμό εργαζομένων στις συγκοινωνίες και επιβατών για ελεύθερη μετακίνηση καλούμε όσους συναδέλφους και συναδέλφισσες μπορούν να κατέβουν στο δρόμο, για να πορευτούμε μαζί, να χτίσουμε σχέσεις εμπιστοσύνης και να δημιουργήσουμε τις προϋποθέσεις για έναν άλλο συνδικαλισμό στις συγκοινωνίες. Ένα συνδικαλισμό Βάσης – Μαχητικό – Ταξικό – Ακηδεμόνευτο.

ΣΤΗΡΙΖΟΥΜΕ ΤΗΝ ΔΙΑΚΛΑΔΙΚΗ ΚΑΙ ΑΠΟ ΤΑ ΚΑΤΩ ΑΠΕΡΓΙΑ ΤΗΣ 1ης ΝΟΕΜΒΡΗ

ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ – ΠΟΡΕΙΑ 1/11 12:00 ΧΑΥΤΕΙΑ (συμμετέχουμε στο πανό του Συντονισμού εργαζομένων στις Συγκοινωνίες και Επιβατών για Ελεύθερη Μετακίνηση)

Προσθέστε περισσότερες πληροφορίες

To μέγιστο μέγεθος των αρχείων είναι 16ΜΒ. Επιτρέπονται όλες οι γνωστές καταλήξεις αρχείων εικόνας,ήχου, βίντεο. ΠΡΟΣΟΧΗ! Για να υπάρχει η δυνατότα embed ενός video πρέπει να είναι της μορφής mp4 ή ogg.

Νέο! Επιλέξτε ποιά εικόνα θα απεικονίζεται στην αρχή του σχόλιου

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License