Αντικαπιταλιστική-αντικρατική πορεία ενάντια στο αναπτυξιακό συνέδριο Thessaloniki Summit | Πέμπτη 15/11, 18:30, Καμάρα

Στις 15 & 16/11 με πρωτοβουλία του Συνδέσμου Βιομηχάνων Βορείου Ελλάδος πρόκειται να πραγματοποιηθεί, στο Βελλίδειο Συνεδριακό Κέντρο, το συνέδριο επιχειρηματικότητας, ανάπτυξης και ανταγωνιστικότητας “Τhessaloniki Summit”, στο οποίο είναι καλεσμένοι ως ομιλητές διάφοροι εκπρόσωποι της πολιτικής και οικονομικής ελίτ κυρίως των Βαλκανίων (και όχι μόνο), αλλά και αντιπρόσωποι υπερεθνικών οργανισμών και ιμπεριαλιστικών σχηματισμών. Θέμα του συνεδρίου είναι οι κεφαλαιοκρατικοί σχεδιασμοί στα Δυτικά Βαλκάνια. Ανάμεσα στους κύριους καλεσμένους βρίσκονται και ο πρωθυπουργός της χώρας Α. Τσίπρας, όπως και ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης Κ. Μητσοτάκης. Δηλαδή, οι δύο κύριοι πολιτικοί εκπρόσωποι του ντόπιου και διεθνούς κεφαλαίου, αμφότεροι εφαρμοστές αστικών πολιτικών λυσσαλέας ταξικής αφαίμαξης, οι οποίοι αποκλειστικά για ψηφοθηρικούς λόγους προσπαθούν μανιωδώς να διαχωριστούν μεταξύ τους σε αμιγώς διακηρυκτικό επίπεδο, αφού στην ουσία, στην πολιτική τους πρακτική δηλαδή, ακολουθούν κατά γράμμα τις επιταγές του κεφαλαίου, προωθώντας μέσα από την κυβερνητική τους πολιτική τις ανάγκες του για επιθετική αναδιάρθρωση εις βάρος του κόσμου της εργασίας και των λοιπών απόκληρων στρωμάτων που βρίσκονται στη βάση της κοινωνικής πυραμίδας.

Η παραγωγική ανασυγκρότηση των αφεντικών σημαίνει υποτίμηση και εξαθλίωση των εργατών/τριών

Στις 15 & 16/11 με πρωτοβουλία του Συνδέσμου Βιομηχάνων Βορείου Ελλάδος πρόκειται να πραγματοποιηθεί, στο Βελλίδειο Συνεδριακό Κέντρο, το συνέδριο επιχειρηματικότητας, ανάπτυξης και ανταγωνιστικότητας “Τhessaloniki Summit”, στο οποίο είναι καλεσμένοι ως ομιλητές διάφοροι εκπρόσωποι της πολιτικής και οικονομικής ελίτ κυρίως των Βαλκανίων (και όχι μόνο), αλλά και αντιπρόσωποι υπερεθνικών οργανισμών και ιμπεριαλιστικών σχηματισμών. Θέμα του συνεδρίου είναι οι κεφαλαιοκρατικοί σχεδιασμοί στα Δυτικά Βαλκάνια. Ανάμεσα στους κύριους καλεσμένους βρίσκονται και ο πρωθυπουργός της χώρας Α. Τσίπρας, όπως και ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης Κ. Μητσοτάκης. Δηλαδή, οι δύο κύριοι πολιτικοί εκπρόσωποι του ντόπιου και διεθνούς κεφαλαίου, αμφότεροι εφαρμοστές αστικών πολιτικών λυσσαλέας ταξικής αφαίμαξης, οι οποίοι αποκλειστικά για ψηφοθηρικούς λόγους προσπαθούν μανιωδώς να διαχωριστούν μεταξύ τους σε αμιγώς διακηρυκτικό επίπεδο, αφού στην ουσία, στην πολιτική τους πρακτική δηλαδή, ακολουθούν κατά γράμμα τις επιταγές του κεφαλαίου, προωθώντας μέσα από την κυβερνητική τους πολιτική τις ανάγκες του για επιθετική αναδιάρθρωση εις βάρος του κόσμου της εργασίας και των λοιπών απόκληρων στρωμάτων που βρίσκονται στη βάση της κοινωνικής πυραμίδας.

Τα αφεντικά μας και οι πολιτικοί εκπρόσωποι των συμφερόντων τους για ακόμα μια φορά σχεδιάζουν τα επόμενα βήματα της επίθεσης τους σε βάρος της τάξης μας, οργανώνουν αποτελεσματικότερα την όλο και εντεινόμενη εκμετάλλευση και υποτίμηση της εργασίας μας. Και αν ίσως θα έμοιαζε εύλογο να αντιδράσει κάποιος λέγοντας ότι δε μπορεί, πιάσαμε πάτο, δυστυχώς για μας, η -προεκλογικά αντιμνημονιακή!- κυβέρνηση ΣΥ.ΡΙΖ.Α.-ΑΝΕΛ, έχει αποδειχθεί κάτι περισσότερο από ικανή να μας αποδεικνύει κάθε φορά ότι… υπάρχουν πολλά ακόμα που μπορούν και πρέπει να γίνουν.

Σε αμιγώς δημαγωγικό επίπεδο, ο πρωθυπουργός της χώρας επιδεικνύει επισήμως, λίγο πριν από τη φετινή ΔΕΘ κι έπειτα, το νέο επικοινωνιακό εφεύρημα που σκαρφίστηκε η κυβέρνηση ΣΥ.ΡΙΖ.Α. – ΑΝ.ΕΛ, την περίφημη “έξοδο από τα μνημόνια”, ευελπιστώντας μ’ αυτόν τον τρόπο ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α. να ανανεώσει τη θητεία του στους κρατικούς θώκους μέσα από την προσπάθεια ανάσυρσης του προκυβερνητικού σοσιαλδημοκρατικού προφίλ του κόμματος, έστω και με λόγια του αέρα. Όλο αυτό το κατασκεύασμα, εκτός από κυνικό, είναι και εξαιρετικά εύθραυστο. Πολύ απλά, διότι αναιρείται από την ίδια την υλική πραγματικότητα της ταξικής υποτίμησης των από τα κάτω, η οποία εντείνεται αδιάλειπτα τα τελευταία 8 χρόνια. Τα νέα μέτρα λιτότητας μπορεί να μην αποκαλούνται, από δω και μπρος, “μνημόνια”, αλλά θα συνεχίζουν να εντείνουν τη ληστρική μεταβίβαση του πλούτου από τη βάση προς την κορυφή της κοινωνικής πυραμίδας. Η καπιταλιστική βαρβαρότητα εξαπλώνεται σαν το πυκνό σκοτάδι, καταδικάζοντας στην ανέχεια και την υποτέλεια, εις το διηνεκές μάλιστα, τους από τα κάτω. Η διεθνής δημοσιονομική εποπτεία πρόκειται να συνεχιστεί τουλάχιστον μέχρι το 2060. Η επιτήρηση δεν πρόκειται να λήξει προτού εξοφληθεί το 75% του δημόσιου χρέους, κάτι που συνεπάγεται αιματηρά πλεονάσματα που πρόκειται να επωμιστεί εξ’ ολοκλήρου στις πλάτες της η ίδια η εργατική τάξη. Επιπλέον, η εκποίηση της δημόσιας περιουσίας ή πιο απλά οι ιδιωτικοποιήσεις θα κρατήσουν μέσω του Υπερταμείου ως το 2114. Ούτε ένας από τους 700 μνημονιακούς νόμους που έχουν ψηφιστεί δεν έχει ανακληθεί και καταργηθεί, ούτε μία από τις 60.000 μνημονιακές διατάξεις, ούτε μία από τις 300.000 υπουργικές και εφαρμοστικές μνημονιακές αποφάσεις. Ας μην ξεχνάμε πάντως πως όλα τα μέτρα λιτότητας των τελευταίων ετών τα έχουν ψηφίσει και με τα δύο χέρια και άλλοι επίδοξοι διεκδικητές της κυβερνητικής κουτάλας, που ανταγωνίζονται μεταξύ τους για την απρόσκοπτη εξυπηρέτηση των συμφερόντων του κεφαλαίου.

Αρκεί να κάτσει λίγο και να θυμηθεί κάποιος τι επακολούθησε όλες αυτές τις φορές που προαναγγέλθηκε στο παρελθόν η έλευση της πολυπόθητης ανάπτυξης: κλιμάκωση της ολομέτωπης επίθεσης στην εργασία, την ασφάλιση, τις κοινωνικές ελευθερίες, το περιβάλλον και τα κοινωνικά αγαθά. Μετά τις μειώσεις σε μισθούς και συντάξεις, τις ιδιωτικοποιήσεις, τις περικοπές σε όλες τις δημόσιες παροχές, την σταδιακή κατάργηση της Κυριακάτικης αργίας, την αύξηση της φορολογίας, την αύξηση τιμών σε βασικά αγαθά, ήρθε η αλλαγή στο ασφαλιστικό σύστημα, ήρθε το πετσόκομμα της κοινωνικής ασφάλισης, οι πλειστηριασμοί πρώτης κατοικίας και η προσπάθεια να καταργηθεί το δικαίωμα της απεργίας αμφισβητώντας τα συλλογικά όργανα των εργατών. Τα εργασιακά κάτεργα καταλαμβάνουν πλέον ολοένα και περισσότερο χώρο στη σύγχρονη εργασιακή πραγματικότητα. Τα εξαντλητικά ωράρια εργασίας, οι απλήρωτες εργατοώρες, η επισφαλής και εντατικοποιημένη εργασία -ανασφάλιστη ως επί το πλείστων- και η απουσία μέτρων ασφαλείας, εξοντώνουν τόσο μεταφορικά όσο και κυριολεκτικά τους εργαζόμενους σε καθημερινή βάση.

Θα ήταν λάθος να πιστέψει κανείς ότι τα παραπάνω είναι μεμονωμένα περιστατικά, άτυχες στιγμές η “ασυνείδητα αφεντικά”. Ή ότι είναι μια “δύσκολη φάση” που όλοι πρέπει να “κάνουμε θυσίες” στο δρόμο προς την πολυπόθητη ανάπτυξη. Όλα τα παραπάνω είναι η ανάπτυξη. Μόνο που είναι η ανάπτυξη της κερδοφορίας των αφεντικών και επιτυγχάνεται μόνο με τις θυσίες των εργατών/τριών. Γι’ αυτό άλλωστε το λέμε Κεφάλαιο: κάποιος καρπώνεται και συγκεντρώνει, τα κέρδη που προκύπτουν από την εργασία κάποιου άλλου. Τώρα το τραγικό φυσικά είναι, ότι αυτοί οι τύποι που ταΐζονται από τον ιδρώτα και το αίμα μας, κατάφεραν -χωρίς και πολύ κόπο είναι η αλήθεια- να μας πείσουν ότι το συμφέρον μας ταυτίζεται με το δικό τους. Ότι η κερδοφορία τους είναι και δικιά μας. Ότι η “παραγωγική ανασυγκρότηση” που σχεδιάζουν και εφαρμόζουν είναι και προς δικό μας όφελος. Τι να πει κανείς, βρίσκουν και τα κάνουν…

Για όσες και για όσους όμως παραμένουν δύσπιστοι ή ακόμα και άπιστοι, το κράτος -ως η πολιτική μορφή του κεφαλαίου- με την συνέχεια που το διακρίνει, και που τόσο περήφανα την διαβεβαίωσε τότε ο πρωθυπουργός, εγγυάται το νόμο (του ισχυρού) και την τάξη (δηλαδή, την επιβολή του). Οι εκκενώσεις καταλήψεων, η αστυνομική καταστολή σε πορείες, η βιομηχανία παραγωγής δικαστικών διώξεων, οι χαλκευμένες δίκες και οι εξοντωτικές ποινές που επιβάλλονται σε αναρχικούς και άλλους αγωνιστές, ακόμα και σε συγγενικά τους πρόσωπα, η «σκλήρυνση» των συνθηκών εγκλεισμού (με πιο εξόφθαλμο παράδειγμα τον προς ψήφιση νέο σωφρονιστικό κώδικα) και η μεθοδευμένη παρακώλυση/παρεμπόδιση στις παροχές αδειών σε πολιτικούς κρατούμενους υπό τον εκβιασμό της δήλωσης πολιτικής μετάνοιας, καταμαρτυρούν την άρρηκτη συναρμογή των συμφερόντων κράτους και κεφαλαίου.

Για να μην αγόμαστε και φερόμαστε λοιπόν από τα αφεντικά, είτε αυτά είναι μεγάλα είτε μικρά, και το συναινετικό, καθεστωτικό-γραφειοκρατικό συνδικαλισμό που συνάπτει ειρήνη με τους ταξικούς μας εχθρούς, είναι επιτακτικό να οργανώσουμε έναν αδιάλλακτο, μαχητικό συνδικαλισμό βάσης. Να βάλουμε μπροστά τα εργατικά συμφέροντα και να πάρουμε τις ζωές μας στα χέρια μας, χωρίς ιεραρχίες, μεσολαβήσεις και πατερναλισμούς. Να προετοιμάσουμε τις άγριες γενικές απεργίες διαρκείας, συνδέοντάς τες με ένα επαναστατικό πρόταγμα που θα συντείνει στη συλλογική και ατομική χειραφέτηση, στη λήξη της εξουσίας από άνθρωπο σε άνθρωπο, στην κοινωνική αυτοδιεύθυνση.

Γιατί η μόνη ανάπτυξη που πρέπει να μας ενδιαφέρει ως εργάτες και εργάτριεςείναι αυτή των ταξικών μας αντιστάσεων.

 

ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΥΠΟΤΙΜΗΣΗ ΤΩΝ ΖΩΩΝ ΜΑΣ

ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗ ΛΕΗΛΑΣΙΑ ΤΗΣ ΦΥΣΗΣ

Η ΑΝΑΠΤΥΞΗ ΤΟΥΣ ΕΙΝΑΙ Η ΕΞΑΘΛΙΩΣΗ ΜΑΣ

ΑΝΤΙΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΟΣ ΚΑΙ ΑΝΤΙΚΡΑΤΙΚΟΣ ΑΓΩΝΑΣ, ΜΕΧΡΙ ΤΗΝ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ ΚΑΘΕ ΕΞΟΥΣΙΑΣ

ΑΝΤΙΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΗ-ΑΝΤΙΚΡΑΤΙΚΗ ΠΟΡΕΙΑ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟ ΑΝΑΠΤΥΞΙΑΚΟ ΣΥΝΕΔΡΙΟ THESSALONIKI SUMMIT:

ΠΕΜΠΤΗ 15/11, 18:30, ΚΑΜΑΡΑ

 

Ελευθεριακή Πρωτοβουλία Θεσσαλονίκης – μέλος της Αναρχικής Ομοσπονδίας

lib_thess@hotmail.com

libertasalonica.wordpress.com

Προσθέστε περισσότερες πληροφορίες

To μέγιστο μέγεθος των αρχείων είναι 16ΜΒ. Επιτρέπονται όλες οι γνωστές καταλήξεις αρχείων εικόνας,ήχου, βίντεο. ΠΡΟΣΟΧΗ! Για να υπάρχει η δυνατότα embed ενός video πρέπει να είναι της μορφής mp4 ή ogg.

Νέο! Επιλέξτε ποιά εικόνα θα απεικονίζεται στην αρχή του σχόλιου

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License