Ενάντια στον αστικό μύθο της δημοκρατίας, η εξέγερση παραμένει ζωντανή και επίκαιρη

Απέναντι στη λήθη και τον αστικό αναθεωρητισμό, θεωρούμε πως κάθε 17η Νοέμβρη αποτελεί ένα ακόμη σημείο τομής στο ιστορικό συνεχές των προλεταριακών αγώνων, ένα ακόμα σημείο συνάντησης και μια ευκαιρία ανασυγκρότησης, οργάνωσης και προετοιμασίας της αντεπίθεσης του μαχητικού ταξικού κινήματος, εργατικού και φοιτητικού/νεολαιίστικου.

post image

Ενάντια στον αστικό μύθο της δημοκρατίας, η εξέγερση παραμένει ζωντανή και επίκαιρη.

« [οι νεκροί συναγωνιστές] μας λείπουν γιατί τόλμησαν να προτείνουν μια ζωή καλύτερη απ' την αγελαία. Μας λείπουν γιατί είπαν πως ψωμί θα υπάρχει για όλους ή για κανέναν. Μας λείπουν γιατί άναψαν ένα φως μες στο σκοτάδι – έντονο ή χλωμό, δεν έχει σημασία»

Λουίς Σεπούλβεδα, Η τρέλα του Πινοσέτ

Η 17η Νοέμβρη δεν αποτελεί για εμάς μια γιορτινή επέτειο, πόσο μάλλον όταν η κυρίαρχη ανάγνωσή της γίνεται εκτός του ιστορικού πλαισίου όπου συνέβη, αλλά και εκτός των διαμορφωμένων συνθηκών υπό τις οποίες διεξάγεται σήμερα η κοινωνική και ταξική σύγκρουση. Είναι αλήθεια πως οι προσεγγίσεις της 17ης Νοέμβρη διαφέρουν ανάλογα με το ποια πολιτική δύναμη γνωμοδοτεί επ' αυτής. Γι' αυτό, λοιπόν, υπάρχουν αυτή τη στιγμή στο δημόσιο λόγο πολλές και μεταξύ τους αντίθετες αναγνώσεις. Από τη μεριά μας, δεν έχουμε καμία πρόθεση να ιδιοποιηθούμε πολιτικά την εξέγερση του Πολυτεχνείου, επειδή επρόκειτο για ένα χειμαρρώδες εξεγερτικό ρεύμα, το οποίο όσο δυναμικό ήταν, άλλο τόσο πολιτικά ετερόκλητη ήταν η σύστασή του. Αυτό που κρατάμε εμείς, είναι πως η 17η Νοέμβρη αποτέλεσε σημείο κορύφωσης, για την εποχή, των ταξικών αγώνων των φοιτητών, των νεολαίων και της εργατικής τάξης ενάντια στην τυραννία και την ανελευθερία της χούντας, ενάντια στην ντόπια αστική τάξη και τους διεθνείς πάτρωνές της. Απέναντι στη λήθη και τον αστικό αναθεωρητισμό, θεωρούμε πως κάθε 17η Νοέμβρη αποτελεί ένα ακόμη σημείο τομής στο ιστορικό συνεχές των προλεταριακών αγώνων, ένα ακόμα σημείο συνάντησης και μια ευκαιρία ανασυγκρότησης, οργάνωσης και προετοιμασίας της αντεπίθεσης του μαχητικού ταξικού κινήματος, εργατικού και φοιτητικού/νεολαιίστικου.

Αν θέλουμε, τελικά, να μιλήσουμε για το Πολυτεχνείο του 73’, μάλλον δε χρειάζεται να κοιτάξουμε πολύ μακριά ή πίσω στο παρελθόν: ό,τι πολεμήσαμε τότε είναι ακόμα εδώ, στη θανατοπολιτική του κράτους και του κεφαλαίου. Στο σήμερα έχει φανεί ότι οι πρυτάνεις κλειδώνουν ολόκληρες σχολές εν όψει δράσεων ενίσχυσης των ελευθεριακών προταγμάτων και των αυτοδιαχειριζόμενων κατειλημμένων στεκιών, όπως συνέβη με το στέκι Ρουβίκωνα στη Φιλοσοφική EKΠΑ, που χτυπιέται από καθηγητές, δεξιούς φοιτητές και φασίστες, επιβεβαιώνοντας τη συμπληρωματική σχέση κράτους–παρακράτους. Στην πόλη μας, τα lock outs σε ΣΘΕ και Πολυτεχνείο με πρόσχημα τη φύλαξη «πολύτιμου υλικού» συνιστούν μια πράξη άμεσης εκδίωξης των πολιτιστικών και πολιτικών ομάδων που δραστηριοποιούνται στα πανεπιστήμια και δεν ευθυγραμμίζονται με τα συμφέροντα των πρυτάνεων. Παράδειγμα αποτελεί η χορηγούμενη από εταιρείες «επίσημη» θεατρική ομάδα της Φιλολογίας, στην οποία παραχωρείται χώρος και υλικό με τις ευλογίες του Μήτκα, ώστε να διαφημίζει το «άσυλο ιδεών» (στο βαθμό που οι ιδέες δεν εναντιώνονται στο καθεστώς). Την ίδια στιγμή, όμως, η αυτοοργανωμένη θεατρική ομάδα Καλών Τεχνών, προβάλλοντας τα αδιαμεσολάβητα και οριζόντια χαρακτηριστικά της και μη φοβούμενη πίσω απ’ τον μανδύα της «ακαδημαϊκής άνοιξης» να αρθρώσει άμεσα λόγο για την κατάσταση όπως έχει, εκδιώκεται και βρίσκει κλειδωμένες τις σχολές όπου κανονικά θα δραστηριοποιούταν.

Καμία έκπληξη δεν αποτελεί το γεγονός πως οι ίδιοι οι πρυτάνεις τρέχουν να ξεκλειδώσουν για το «ΑΠΘ την Κυριακή», ανοίγοντας την κερκόπορτα στο ιδιωτικό κεφάλαιο. Μέρα με τη μέρα, οι σχολές μετατρέπονται σε στείρα ιδρύματα μονολιθικού ακαδημαϊσμού, αυστηρά επιταγμένα στις παραγωγικές απαιτήσεις του κεφαλαίου, χωρίς να έχουν σύνδεση με την κοινωνία, κλειδώνονται και ξεκλειδώνονται ανάλογα με το πώς βολεύει την πρυτανεία, η οποία τρώει με χρυσά κουτάλια, αλλά βάζει έλεγχο και αντίτιμο στη λέσχη, για να αυξήσει τα κέρδη της ακόμα περισσότερο η ιδιωτική, μα κρατικά επιχορηγούμενη, εργολαβία σίτισης. Είναι η ίδια ακριβώς διαχείριση, με τη συνακόλουθη συνενοχή του κράτους και των πρυτανικών αρχών, που συντηρεί τις ναρκοπιάτσες κλείνοντας το μάτι στην αστυνομία, ώστε να επέμβει κατασταλτικά, για να χτυπήσει τα μαχόμενα κομμάτια του αγώνα, τους φοιτητές και τους κατειλημμένους χώρους, για να υπονομεύσει τον κοινωνικό χαρακτήρα του ασύλου τον οποίο προσπαθούμε να διαφυλάξουμε με τις δυνάμεις που διαθέτουμε ως αγωνιζόμενη φοιτητική κοινότητα. Σε αυτή την κατεύθυνση κινείται άμεσα, εξάλλου, και το πόρισμα Παρασκευόπουλου, το οποίο οι ιθύνοντες της πιο δεξιάς ατζέντας (ΔΑΠ) χαρακτήρισαν «μαλθακό». Όλα αυτά φυσικά η πρυτανεία δεν τα κάνει από καπρίτσιο, αλλά γιατί έχει λυσσάξει να υλοποιήσει την ατζέντα που της παρέχεται από το κράτος. Με τη μείωση μερίδων στη λέσχη, ο εργολάβος μεγιστοποιεί τα κέρδη του, τη στιγμή που τα 14 τ.μ. και η εξαθλιωμένη κατάσταση στις εστίες δε φαίνεται να προβληματίζουν ιδιαίτερα τους Συγκλητικούς.

Ο αντιφασιστικός-αντιεθνικιστικός αγώνας όπως και το ‘73 (με κεντρικό σύνθημα «θάνατος στον φασισμό»), έτσι και τώρα παρουσιάζει διάρκεια στον χρόνο, ακριβώς επειδή οι μετέπειτα κυβερνήσεις -εμφανιζόμενες ως τοποτηρητές της κοινωνικής ειρήνης- προσέφεραν ειρήνη στους φασίστες. Σε επίπεδο πόλης, η ανάδυση του «μακεδονικού» έδρασε ως βούτυρο στο ψωμί των φασιστών, με αποτέλεσμα να διαχύσουν τον ρατσιστικό λόγο τους και τη δράση τους με πογκρόμ κατά μεταναστών, επιθέσεις σε καταλήψεις και πορείες, που ωστόσο πάντα περιορίζονταν από το μαχητικό αντιφασιστικό κίνημα. Δίχως να βρίσκουν χώρο στις σχολές, οι φασίστες περιορίζονται στην ζωγραφική κέλτικων σταυρών και εθνικιστικών παραληρημάτων στις τουαλέτες της Φιλοσοφικής. Για εμάς η μάχη ενάντια στον φασισμό και τη συμπληρωματική σε αυτόν δύναμη –τον εθνικισμό– αφορά όχι μια «αντιπαράθεση συμμοριών», αλλά αποτελεί αναπόσπαστο και οργανικό κομμάτι του συνολικότερου αγώνα για την κοινωνική και ταξική χειραφέτηση. Παλεύουμε ενάντια σε φασίστες και εθνικιστές, ενάντια σε όσους προπαγανδίζουν τον εθνικό φυλετισμό και τον σοβινισμό υπεράνω όλων και ονειρεύονται ολόκληρους λαούς να σφαγιαστούν μεταξύ τους. Κρίνουμε ότι οι καταπιεσμένοι και εκμεταλλευόμενοι, από οποιαδήποτε πλευρά των συνόρων, δεν έχουμε τίποτα να χωρίσουμε μεταξύ μας, προτάσσοντας τη διεθνιστική αλληλεγγύη και την από κοινού μάχη ενάντια στους δυνάστες μας. Έτσι πάλεψαν και νίκησαν, μεταξύ άλλων λαϊκών στρωμάτων, και οι φοιτητές τη δικτατορία του Παπαδόπουλου, αφού ο αντιδικτατορικός αγώνας ήταν ταυτισμένος από σημαντική μερίδα των εξεγερμένων με ένα συνολικότερο πρόταγμα ριζικού επαναστατικού κοινωνικού μετασχηματισμού, που δεν του αρκούσε απλά η επαναφορά της αστικής κοινοβουλετικής δημοκρατίας, διότι τοιουτοτρόπως θα άλλαζε μονάχα το πολιτικό προσωπικό του κεφαλαίου και όχι ο πυρήνας των σχέσεων εκμετάλλευσης της μισθωτής εργασίας. Οι λίγοι θα εξακολουθούσαν να ζουν και να πλουτίζουν από τον μόχθο των πολλών. Έτσι κι έγινε τότε, έτσι συνεχίζει ακόμη να γίνεται, μέχρι να καταλυθεί εντελώς αυτή η ταξική κοινωνία. Στις 14 Νοέμβρη 1973, με την κατάληψη Νομικής, ο αγώνας κορυφώνεται και εδαφικοποιείται, στήνει έναν απελευθερωμένο χώρο, ένα οχυρό. Είναι το ίδιο άσυλο, το κεκτημένο των μαχόμενων κοινωνικών κομματιών, που ακόμα και τώρα λυσσάνε να χτυπήσουν οι πρυτανείες και οι κοσμητείες, το κράτος μέσα από την κυβέρνηση, η δεξιά αντιδραστική ατζέντα. Η όξυνση της καταστολής από πλευράς του κράτους επιβεβαιώνει το δίκαιο και την μαχητικότητα του κινήματος.

Ως συνέχεια των προηγούμενων γεγονότων, είναι καλά γνωστό πως η εξουσία στήνει αγάλματα στις εξεγέρσεις που πέρασαν, τις οποίες προσπαθεί να αφομοιώσει στους κόλπους της ή να ξαναγράψει την ιστορία όπως τη βολεύει, ενώ παράλληλα ακονίζει τα μαχαίρια της για τις εξεγέρσεις που έρχονται. Η 17η Νοέμβρη σε καμία περίπτωση δεν είναι για εμάς μια αστική ή εθνική «γιορτή της δημοκρατίας» ούτε όμως μια αποπολιτικοποιημένη προσπάθεια «φοιτητών», χωρίς στόχο, ενάντια στη χούντα, γενικά και αφηρημένα. Είναι η έκφραση μιας κορυφαίας στιγμής του αντιδικτατορικού, απελευθερωτικού ταξικού αγώνα, όπως αυτός δόθηκε από τα μαχόμενα κομμάτια της κοινωνίας. Η μνήμη της δε συντηρείται με στεφάνια και γιορτές πένθους. Αντίθετα, ανασαίνει μόνο όσο διατηρούμε ζωντανό το ίδιο διαχρονικό αίτημα για ζωή, ψωμί, αξιοπρέπεια, για τον έλεγχο των ζωών μας από εμάς τους ίδιους, για μια κοινωνία πολιτικής ελευθερίας και οικονομικής ισότητας χωρίς να υφίστανται εξουσιαστές και εξουσιαζόμενοι. Όσα γέννησαν την κοινωνική εξέγερση του 73’ είναι ακόμα εδώ, μεταμφιεσμένα αλλά εξίσου δολοφονικά. Οι φασίστες δε χρειάζεται να εισβάλλουν με τανκ: είναι ήδη στη βουλή και προσπαθούν με κάθε μέσο να εδραιώσουν την παρουσία τους ανάμεσα στους χώρους μας.

Γνωρίζουμε καλά ότι η επαναστατική έκρηξη δεν περιορίζεται σε κινηματικές καλένδες. Δίνουμε καθημερινή μάχη μέσα και έξω από τις σχολές, μέχρι την κοινωνική χειραφέτηση, μέχρι το γκρέμισμα και του τελευταίου τανκ, μέχρι την υλοποίηση του διαχρονικού συνθήματος που αναγραφόταν σε μια μικρή γωνίτσα τον Νοέμβρη του 73’ και στεκόταν σαν υπόσχεση για τους αγώνες του αύριο. Κάτω η εξουσία!

• Η υπεράσπιση της ιστορικής προλεταριακής μνήμης ενάντια στη λήθη και τον αναθεωρητισμό του αστικού στρατοπέδου είναι το καύσιμο των κοινωνικών και ταξικών αγώνων στο σήμερα. Η 17η Νοέμβρη ανήκει στους αγώνες της εργατικής τάξης και της νεολαίας!

• Να αγωνιστούμε συλλογικά και ακηδεμόνευτα για την υπεράσπιση των κοινών μας ταξικών συμφερόντων. Να αναχαιτίσουμε συλλογικά και από τα κάτω τη συντελούμενη καπιταλιστική αναδιάρθρωση στον χώρο της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης. Να εντείνουμε τις συλλογικές μας πιέσεις και κινητοποιήσεις για την κατάργηση του νόμου Γαβρόγλου.

• Υπερασπιζόμαστε το άσυλο, αγωνιζόμαστε για την προάσπιση του δημόσιου και κοινωνικού χαρακτήρα του, ενάντια στην αστυνομική καταστολή και τον κοινωνικό κανιβαλισμό. Όπλα μας η συλλογικοποίηση, η αυτοοργάνωση και η αλληλεγγύη.

ΟΛΟΙ ΚΑΙ ΟΛΕΣ ΣΤΗ ΦΟΙΤΗΤΙΚΗ-ΤΑΞΙΚΗ ΠΟΡΕΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΞΕΓΕΡΣΗ ΤΟΥ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟΥ:

ΣΑΒΒΑΤΟ 17 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ, 18:00, ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ Α.Π.Θ.

*Συμμετέχουμε και στηρίζουμε το ελευθεριακό φοιτητικό μπλοκ.

Ελευθεριακό Σχήμα Φιλοσοφικής

mail επικοινωνίας: eleutheriakosxhmafilolosofikhs@espiv.net

fb: facebook.com/eleutheriakosximafilosofikisauth

Εικόνες:

O σχολιασμός έχει απενεργοποιηθεί.

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License