Τί ενοχλεί περισσότερο το σύστημα; Η αποχή, το λευκό, ή η ψήφος σε αντισυστημικό κόμμα;

η μόνη πολιτική ιδεολογία που εμπιστεύομαι είναι η αναρχία, η άμεση δημοκρατία και η αυτονομία, αλλά δεν ξέρω αν πετυχαίνω κάτι με την αποχή από τις εκλογές

Δεν θέλω ούτε καπιταλισμό ούτε κράτος. Εμπιστεύομαι πραγματικά μόνο αναρχικούς, αμεσοδημοκράτες και αυτόνομους, αλλά δεν πάω σε πορείες-καταλήψεις κλπ γιατί δεν το χω στη ψυχολογία μου να συγκρούομαι με την εξουσία, απλά διαβάζω για αναρχία και δεν ψηφίζω.

Αλλά κάτι δε μου πάει καλά με την αποχή απ'τις εκλογές, δεν θέλω να ενισχύω τα κόμματα που μπαίνουν στη βουλή, και ο εκλογικός νόμος παραδίδει όλη την αποχή στα κόμματα της βουλής, οπότε με την αποχή τους βοηθάω να αυξάνουν τα ποσοστά τους! Αλλά κανένα από τα εξωκοινοβουλευτικά κόμματα δεν μου αρέσει (τα έχω ψάξει όλα τα κόμματα και έχω διαφωνίες με το κάθε ένα, κι όχι μόνο στο θέμα αναρχίας-εξουσίας αλλά και σε άλλα θέματα).

Οπότε βρίσκομαι στο δίλλημα: συνεχίζω να απέχω ξέροντας οτι έτσι αυξάνω τα ποσοστά των κομμάτων που μπαίνουν βουλή; ή ψηφίζω ένα μικρό κόμμα με το οποίο όμως έχω διαφωνίες; Μισώ τα κόμματα που μπαίνουν στη βουλή, αλλά μου πάει άσχημα να συμμετέχω στο σύστημα με τη ψήφο μου και να ενισχύσω ένα μικρό κόμμα με το οποίο δεν συμφωνώ!

Τί ενοχλεί περισσότερο το σύστημα; Η αποχή; Το λευκό; ή η ψήφος σε αντισυστημικό κόμμα;

από @ 24/11/2018 11:22 πμ.


Μην ψηφίζεις, τους νομιμοποιείς, όλα τα κόμματα είναι εξουσία ενάντια στην εργατική τάξη, κανείς δεν είναι με μας, πρέπει να τους διαλύσουμε όλους

από Χ. Π. Σοφίας 25/11/2018 9:30 πμ.


Το σύστημα δεν ενοχλείται.Το σύστημα ανατρέπεται...

από χμμ 25/11/2018 3:43 μμ.


Να το ανατρέψουμε το σύστημα, ναι, αλλά μέχρι να το καταφέρουμε να το ανατρέψουμε τί πρέπει να κάνουμε για να το ενοχλούμε λίγο όσο μπορούμε; Έχουμε τη δύναμη να το ανατρέψουμε εδώ και τώρα;

Το σύστημα δεν έχει ανατραπεί εδώ και 200 χρόνια από τότε που έλεγε ο Μπακούνιν οτι πρέπει να ανατραπεί. 200 χρόνια οι καταπιεσμένοι προσπαθούν να το ανατρέψουν, έκαναν δυο προσπάθειες (μια φορά στην Ισπανία το '36 και μια φορά στην Ουκρανία με τον Μάχνω) αλλά το σύστημα ακόμα υπάρχει.

Εν το μεταξύ μέσα σε αυτά τα 200 χρόνια το σύστημα έχει κάνει παγκόσμιους πολέμους, έχει φτιάξει ατομικές βόμβες, έχει καταστρέψει τις ζωές αμέτρητων ανθρώπων, συνεχώς δημιουργεί όλο και περισσότερη δυστηχία, και καταστρέφει και το περιβάλλον.

από Red Αντιφασίστας 25/11/2018 6:32 μμ.


Αριστερισμός , παιδική αρρώστεια του κομμουνισμού , για κάνε ένα κόπο να το διαβάσεις http://www.antitetradia.gr/portal/images/klasika_keimena/%CE%9B%CE%AD%CE%BD%CE%B9%CE%BD%20-%20%CE%9F%20%CE%B1%CF%81%CE%B9%CF%83%CF%84%CE%B5%CF%81%CE%B9%CF%83%CE%BC%CF%8C%CF%82%20%CF%80%CE%B1%CE%B9%CE%B4%CE%B9%CE%BA%CE%AE%20%CE%B1%CF%81%CF%81%CF%8E%CF%83%CF%84%CE%B9%CE%B1%20%CF%84%CE%BF%CF%85%20%CE%BA%CE%BF%CE%BC%CE%BC%CE%BF%CF%85%CE%BD%CE%B9%CF%83%CE%BC%CE%BF%CF%8D.pdf Λοιπόν , στο ερώτημα που θέτεις σχετικά με την αποχή από τις εκλογές. Η αποχή - «το κόμμα» της αποχής όπως έλεγαν τότε πολλοί - πήρε 50% και 30% στις προηγούμενες εκλογές. Από την επόμενη κιόλας μέρα όμως ψήφισαν όλα τα αντεργατικά μέτρα της ΕΕ, του ΔΝΤ. Η αποχή τους βολεύει. Βολεύει τα μεγάλα συμφέροντα που πλασάρουν και καλλιεργούν την ψεύτικη εικόνα, ότι τάχα δεν υπάρχει καμία θετική λύση για τα λαϊκά προβλήματα. Οτι είμαστε όλοι ίδιοι! Φοβούνται μη βρει ο λαός το δρόμο του. Γι' αυτό στέλνουν στην αποχή τους ψηφοφόρους που ξέρουν ότι δε θα τους ψηφίσουν. Θέλουν το λαό στη γωνία. Ομως, όταν ο λαός είναι στη γωνία αυτό δεν είναι ουδετερότητα, δεν είναι απλά άρνηση να πάρεις θέση. Είναι πολιτική θέση που στρώνει ακόμα πιο καλά το έδαφος για νέα αντεργατικά και αντιλαϊκά μέτρα. Με μεγάλη αποχή, ιδιαίτερα με μεγάλη νεανική αποχή, θα έρθουν την επομένη των εκλογών και θα χύνουν κροκοδείλια δάκρυα για την κρίση των θεσμών, θα τρίβουν τα χέρια τους όμως, γιατί αποχή σημαίνει απογοήτευση και μοιρολατρία.Η αποχή, λοιπόν, δεν είναι λύση. Στην πράξη σημαίνει εκχώρηση του δικαιώματος συμμετοχής του λαού για να αλλάξει τη «μοίρα» του. Κάτι χειρότερο. Σημαίνει απεμπόληση αυτού του δικαιώματος. Η αποχή φαίνεται να μη μετρά ούτε υπέρ κανενός κόμματος. Οσοι την επικαλούνται πιστεύουν ότι καταδικάζει την όποια πολιτική εφαρμόζεται. Αλλά δε βάζει εμπόδια, δε συμβάλλει στην ανάγκη αλλαγής ρότας.Σκεφτείτε λοιπόν. Θα στείλουμε μήνυμα αδιαφορίας για ό,τι συμβαίνει; Θα αφεθούμε στη «μοίρα» ή, πιο σωστά, θα αφήσουμε στο αστικό πολιτικό σύστημα την τύχη μας, το μέλλον μας; Θα τους αφήσουμε απέχοντας να λένε, όπως τώρα η κυβέρνηση, ότι ο λαός δε μας καταδικάζει, άρα είναι μαζί μας; Θα αφήσουμε να εκβιάζουν με τα διλήμματα περί χρεοκοπίας, όταν μας χρεοκοπούν; Θα αφήσουμε σε άλλους να δρουν για μας χωρίς εμάς και ενάντιά μας; Θα αφήσουμε στην τύχη, πιο σωστά στις αστικές δυνάμεις, να εξαθλιώνουν εργαζόμενους, να ξεκληρίζουν μικροπαραγωγούς, να στέλνουν στον καιάδα συνταξιούχους, γιατί υποκλινόμαστε στο «είναι μοιραίο» ή από την αντίληψη ότι είτε ψηφίσω είτε όχι δε γίνεται τίποτα; Δηλαδή, τους αφήνουμε να μας καταστρέφουν απέχοντας με τη θέλησή μας, αντί να χρησιμοποιήσουμε την ψήφο για να αρχίσει η αντιστροφή αυτής της πορείας;Η αποχή δεν είναι αντισυστημική στάση, όπως καλλιεργούν διάφορες πλευρές. Αντισυστημική είναι μόνο η στάση που βρίσκεται απέναντι στην αντιλαϊκή πολιτική. Είναι η ψήφος στο ΚΚΕ η μόνη που μπορεί να ανοίξει το δρόμο αλλαγής του σημερινού αρνητικού αντιδραστικού συσχετισμού δυνάμεων, που διαμορφώθηκε μετά τη μεταπολίτευση και συνεχίζει τη σημερινή βαρβαρότητα.Ας σκεφτούμε την πείρα από τις μεγάλες απεργιακές κινητοποιήσεις στη χώρα μας και από αυτές στη Γαλλία. Τις απεχθάνονται οι κυβερνήσεις των καπιταλιστών, γιατί θέλουν συναίνεση στα αντιλαϊκά μέτρα, αλλά συνεχίζουν στον ίδιο βάρβαρο δρόμο.Τι θα τους τρομάξει; Η αφαίρεση πολιτικής δύναμης. Και οι εκλογές είναι ένα μέσο. Με την προϋπόθεση να πάμε όλοι για ψήφο όχι απλά καταδίκης τους, αλλά και υπερψήφισης της μοναδικής δύναμης που τους αντιστρατεύεται κυριολεκτικά, με ψήφο υπέρ του ΚΚΕ. Ετσι τους αφαιρούμε πολιτική δύναμη. Αφαιρώντας τους δύναμη, εμποδίζουμε την αντιλαϊκή πορεία. Ας τους δώσουμε με την ψήφο να καταλάβουν ότι ο δυνατός λαός θα τραντάξει το σάπιο πολιτικό σύστημα. Και δυνατό ΚΚΕ σημαίνει δυνατός λαός. Αυτοί δεν αλλάζουν. Την Κυριακή ψήφο στη «Λαϊκή Συσπείρωση», για ισχυρό ΚΚΕ. Πάνω ο λαός κάτω αυτοί.

από @νάρχας 25/11/2018 9:47 μμ.


το ενοχλεί περισσότερο η κατάληψη των μέσων παραγωγής ;)

από Ψόφιος κοριός 26/11/2018 10:06 πμ.


"Ψήφος" και "αντισυστημικό κόμμα" είναι αντίφαση στους όρους. Aπό τέτοιους «αντισυστημισμούς» χορτάσαμε αιώνες τώρα. Τελευταίος επίδοξος αντισυστημικός αυτού του είδους ο Μιχαλολιάκος και η παρέα του αλλά και ο ΣΥΡΙΖΑ....

από Red Αντιφασίστας 26/11/2018 3:44 μμ.


Η αποχή δεν είναι λύση. Η συμμετοχή και η έμπρακτη καταδίκη των κομμάτων του ευρωμονοδρόμου, με την ταυτόχρονη ενίσχυση των δυνάμεων που αγωνίζονται με σθένος για μια φιλολαϊκή προοπτική είναι η επιλογή που έπρεπε να κάνουν, που πρέπει να κάνουν στο εξής. Το σύστημα και η αστική δημοκρατία τους που υποτίθεται πως πρεσβεύει την αρχή «το άπαν της δημοκρατίας είναι η συμμετοχή», όταν βλέπει πως η συμμετοχή δεν εξυπηρετεί τη διαιώνισή του, βάζει λυτούς και δεμένους για να πείσουν τον κόσμο ότι η αποχή από τις εκλογές είναι «πράξη επαναστατική» απέναντι στην αντιλαϊκή πολιτική της Ευρωπαϊκής Ενωσης, της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ , του ΣΥΡΙΖΑ. Κι επειδή η αποχή δεν αφορά μόνο την εκλογική διαδικασία, αλλά καθημερινά καλλιεργείται ως στάση ζωής, αφορά και την αποχή από το σωματείο, τα συνδικάτα, από τους συλλογικούς αγώνες, από τη δράση στους χώρους δουλειάς, στις σχολές, στο σύλλογο της γειτονιάς, σε επιτροπές αγώνα και αλλού. Η μοιρολατρία και η ηττοπάθεια ενισχύουν ακόμα περισσότερο την επίθεση του κεφαλαίου. Οπου υπήρξε συντονισμένος αγώνας εργατών απέναντι στην εργοδοσία, υπήρξαν νίκες. Ο Λένιν, γενικεύοντας την πείρα της Οχτωβριανής Επανάστασης του 1917, αλλά και του 1905, διατύπωσε την επαναστατική τακτική του κόμ­ματος απέναντι στο αστικό κοινοβούλιο. «...Η συμμετοχή στις βουλευτικές εκλογές και στην πάλη από το βήμα της βουλής είναι υποχρεωτική για το κόμμα του επαναστατικού προλεταριάτου ακριβώς για να δια­παιδαγωγήσει τα καθυστερημένα στρώματα της τάξης του, ακριβώς για να ξυπνήσει και να διαφωτίσει τις καθυστερημένες, κακομοιριασμένες και αμόρφωτες μάζες του χωριού. Οσο καιρό δεν θα έχετε τη δύναμη να διαλύσετε το αστικό κοινοβούλιο και οποιοδήποτε άλλο αντιδραστικό ίδρυ­μα άλλου τύπου, είστε υποχρεωμένοι να δουλεύετε μέσα σ' αυτά ακριβώς γιατί εκεί μέσα υπάρχουν ακόμη εργάτες που τους έχουν αποβλακώσει οι παπάδες και η αποπνικτική ατμόσφαιρα των απομακρυσμένων χωριών».

από unitat 26/11/2018 5:47 μμ.


Υπαρχουν στο σημερινο αστικο κοινοβουλιο εργατες;

από Στάχτη 26/11/2018 9:37 μμ.


Η μόνη ψήφος που ενοχλεί είναι αυτή που καίγεται ετεροχρονισμένα και μαζί της καίει όλη την κάλπη.

από unitat 26/11/2018 11:42 μμ.


Ναι,αλλα ο Λενιν εγραψε και για τον κοινοβουλευτικο κρετινισμο...

από Ναι βέβαια... 27/11/2018 1:32 πμ.


Να τα διαπαιδαγωγίσει στην ανάθεση, στην υπακοή στο κόμμα (γιατί αυτό ξέρει και δεν κάνει λάθη), στην αιώνια αναμονή για να ωριμάσουν οι συνθήκες, στην υποταγή στους ανώτερους (κομματικούς ή άλλους) κλπ κλπ Κορυφαία διαπαιδαγώγιση αυτές οι εκλογές... Επαναστατική...

από Α 27/11/2018 5:27 πμ.


Ασφαλώς και η αποχή, δεν είναι η λύση.

Η έννοια της ανάθεσης (του όποιου προβλήματος, σε κάποιους «ειδικούς») είναι και αυτό κομμάτι και ουσία της επιβολής. Οι «πορείες - καταλήψεις κ.λπ.» δεν είναι θέμα «ψυχολογίας». Και στον βαθμό που δεν θέλεις «ούτε καπιταλισμό ούτε κράτος», θα πρέπει να δεις τι μπορείς να κάνεις γι’ αυτό.

Οπότε, η μη συμμετοχή στις όποιες εκλογικές διαδικασίες, είναι ένα πρώτο βήμα. Και αυτό είναι κάτι διαφορετικό από την αποχή – οι λέξεις και οι έννοιες, έχουν τη σημασία τους.

Σε κάθε περίπτωση, πήγαινε και βρες ανθρώπους οι οποίοι μοιράζονται κοινούς προβληματισμούς με εσένα. Στέκια, ομάδες, καταλήψεις, υπάρχουν. Άνθρωποι, με τους οποίους μπορείς να βρεθείς και να ακούσεις, να συζητήσεις, να ανταλλάξεις απόψεις.

Η ουσία, λοιπόν, του προβληματισμού σου, είναι η εξής.

Ξεκίνα, λαμβάνοντας υπόψη πως λίγο τα έχεις μπερδέψει… Άλλο η άμεση δημοκρατία, άλλο η αυτονομία και άλλο η αναρχία… Πολύ μεγάλη κουβέντα –και όχι της παρούσης. Δεν θα επεκταθώ, γιατί δεν υπάρχει περίπτωση να συμφωνήσουμε τι είναι η αναρχία. Αντιθέτως, θα συμφωνούσαμε στο τι είναι άμεση δημοκρατία και τι αυτονομία. Τροφή για σκέψη αυτό…

Το «σύστημα», όπως θέλεις να το ονομάζεις, δεν «ενοχλείται» από τίποτα, το οποίο το αποδέχεται ως ρυθμιστή κα εγγυητή, της υπάρχουσας κατάστασης…

Με πιο απλά λόγια.

Αναφερόμενος σε εκλογικές διαδικασίες, αναφέρεσαι στην δημοκρατία. Το θέμα ασφαλώς και είναι –αρχικά- η αποδοχή της «αναγκαιότητας» της οργανωμένης –και όχι μόνο- εξουσίας, σαν απαραίτητη συνθήκη κοινωνικής οργάνωσης. Και ασφαλώς, του εκφραστή και εγγυητή της, του κράτους.

Στη συνέχεια –και επειδή οι εποχές του πλανητάρχη «ελέω θεού» έχουν περάσει, ο στόχος εντοπίζεται στην επιβολή. Θεσμών και μηχανισμών, που με τη σειρά τους επιβάλλουν και διατηρούν εξουσιαστικές δομές, μέσα από τις οποίες αναπαράγονται και διαμορφώνονται οι εξουσιαστικές σχέσεις.

Το κράτος λοιπόν –και όχι το «σύστημα»-, στην δημοκρατία χρειάζεται την συμμετοχή. Σε λογικές πλειοψηφίας-μειοψηφίας, σε λογικές αντιπροσώπευσης, εκλογικών διαδικασιών, ανάθεσης και γενικότερα την (είπαμε, αποδοχή και στη συνέχεια) συνδιαλλαγή, με αυτό.

Η έννοια της συνδιαλλαγής, είναι πολυδιάστατη. Ξεκινώντας από την άνευ όρων αποδοχή της υπάρχουσας κατάστασης μέχρι τους αγώνες απέναντι σε επιμέρους εκφάνσεις της κρατικής επιβολής, ο,τιδήποτε δεν αρνείται το κράτος και κάθε μορφή εξουσίας στο σύνολο του (σαν «αναγκαία» συνθήκη κοινωνικής οργάνωσης), είναι καταδικασμένο να την αναπαράγει –έστω και σε άλλη μορφή…

«Η δημοκρατία δεν έχει αδιέξοδα» λένε.

Σε κάθε περίπτωση έχει δομηθεί με τέτοιο τρόπο, ώστε να εμπεριέχει τους ιδεολογικούς –και όχι μόνο- μηχανισμούς εκείνους, που δίνουν τη δυνατότητα να αφομοιώνει, αλλοιώνει και σε βάθος χρόνου ακόμη και να υιοθετεί (αλλοιωμένα πάντα από το καρκίνωμα της εξουσίας) ο,τιδήποτε σε πρώτη ανάγνωση «δείχνει» να «ενοχλεί»… Το κράτος και κάθε μορφή εξουσίας... 

από red-Hπα= αντισυστημικοί 27/11/2018 8:32 πμ.


Καταρχάς ορίστε ποιοί βάζουν λυτούς και δεμένους για να κάνουν οτιδήποτε:

https://thesstoday.gr/%CE%B7%CF%80%CE%B1-to-twitter-%CE%AD%CF%83%CE%B2%CE%B7%CF%83%CE%B5-10-000-%CE%BB%CE%BF%CE%B3%CE%B1%CF%81%CE%B9%CE%B1%CF%83%CE%BC%CE%BF%CF%8D%CF%82-%CF%80%CE%BF%CF%85-%CE%BA%CE%B1%CE%BB%CE%BF%CF%8D/

 

Έπειτα πολύ θα ήθελα ένα παράδειγμα που το «σύστημα» έβαλε λυτούς και δεμένους για να προωθήσει την αποχή. Εκτός αν εννοεί ο κκές παραπάνω ότι οι αναρχικοί είναι το σύστημα ή αν εννοεί ότι το ΚΚΕ το 1946 άνηκε στους «λυτούς και δεμένους» του συστήματος...

Άρα, παρακαλούνται, βεβαίως τα ερίφια να μη μας το παίζουν και τιμητές της συμμετοχής στις εκλογές των λύκων...

από ξ 27/11/2018 8:48 μμ.


Για να έχουμε αντίληψη του απο που προέρχονται τέτοιου είδους ερωτήματα, αρκεί να συνηδητοποιήσουμε ότι σήμερα το μόνο κόμμα που πλασάρεται σαν "αντισυστεμικό κόμμα" είναι η ΧΑ.

Το ΚΚΕ π.χ. δεν αυτοπροσδιοριστηκε ποτέ ώς "αντισυστεμικό κόμμα", ούτε η ΑΝΤΑΡΣΥΑ.

από έν@ς 28/11/2018 8:25 μμ.


Ούτε η αποχή, ούτε το λευκο ούτε η ψήφος σε "αντισυστημικό" (ή οτιδήποτε άλλο) κόμμα ενοχλεί το σύστημα. Ούτε -θα πρόσθετα- τα μπάχαλα στα Εξάρχεια ενοχλούν το σύστημα. Κι ας έχω χαραμίσει χρόνια σ'αυτά.

Το σύστημα το ενοχλούν οι ανυπότακτες συνειδήσεις, οι καταπιεσμένοι που δεν έχουν ανάγκη τους καταπιεστές τους, οι περιθωριοποιημένες ομάδες (οι φτωχοί, οι ομοφυλόφιλοι, οι γυναίκες κλπ) που διατηρούν την αξιοπρέπειά τους.

Κλάιν μάιν για το σύστημα αν ο Μπάμπης ο Σουγιάς ψηφίσει Λεβέντη ή ΕΕΚ (επί παραδείγματι) αντί να το ρίξει στην τουαλέττα. Επειδή ακριβώς οι εκλογές δεν είναι ούτε υπεράνω ούτε εκτός του συστήματος, είναι το ίδιο το σύστημα.

Ναι. Τους ξέρω αυτούς τους μπαρμπάδες και τις θείτσες που θα σε πλησιάσουν και θα σου πουν "καλά τα λες ρε παληκάρι/κοπελιά, κι εμείς μαζί σου. Αλλά εμείς μόνο την ψήφο έχουμε. Αυτό είναι το όπλο μας. Πες μας τι θάταν καλύτερο να ψηφίσουμε, αυτό ζητάμε."

Θα τους απαντούσα ευθαρσώς ότι το "όπλο" της ψήφου είναι άσφαιρο όταν στοχεύεις το ίδιο το σύστημα. Αυτό το "όπλο" το έφτιαξε το σύστημα και το σχεδίασε με τρόπο που να μην αποτελέσει ποτέ κίνδυνο για τον εαυτό του. Αν αυτό είναι το "όπλο" σας τότε είσαστε εντελώς άοπλοι.

Κι εκεί ο μάγκας και η μόρτισσα που οπλίστηκαν ενάντια στο σύστημα έχουν να τους μοστράρουν τα δικά τους όπλα: Την Αλληλεγγύη μεταξύ των καταπιεσμένων απέναντι στον κανιβαλισμό του συστήματος, την Αυτοδιεύθυνση απέναντι στην κυριαρχία, τις ελευθεριακές δομές απέναντι στους μηχανισμούς της εξουσίας, το είναι απέναντι στο φαίνεσθαι.

Αν έχουν να δείξουν τέτοια όπλα, τότε δεν τους προβληματίζει ουδόλως ο προβληματισμός των ψηφοφόρων. Αν δεν έχουν τότε επόμενο είναι να προβληματίζονται.

από παγκοσμίως 29/11/2018 2:47 μμ.


το ενοχλεί (οταν υπάρχουν γνήσια αγωνιστικά στοιχεία και ειλικρινής διάθεση για αλλαγή προς το καλύτερο και το ανθρωπινότερο) η ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ στις εκλογές!

από ο ετσι 30/11/2018 4:43 πμ.


αυτο αρκει

από Red Αντιφασίστας 30/11/2018 2:39 μμ.


το σύστημα είναι ο καπιταλισμός. Ποιο κόμμα δηλώνει αντικαπιταλιστικό , άρα αντισυστημικό? Οι καπιταλιστές ποιοι είναι ? Αυτοί που κατέχουν τα μέσα παραγωγής. Δηλαδή ? Δηλαδή οι εφοπλιστές , οι βιομήχανοι , ξενοδόχοι κλπ. Η αστική τάξη. Και ποιος πολιτικός φορέας ή κόμμα πραγματοποιεί απεργίες και χαλάει τα σχέδια των καπιταλιστών ? Οι εφοπλιστές για ποιους έστειλαν τους χρυσαυγίτες στο Πέραμα για να τους επιτεθούν δολοφονικά ? Ποιος πολιτικός φορέας ή κόμμα αντιστέκεται στους πλειστηριασμούς , στα διόδια, στις ελεύθερες παραλίες, ελεύθερα μμμ , στην ιδιωτικοποίηση της παιδείας κι υγείας , ποιος υπερασπίζεται τους εργαζόμενους διεκδικώντας "δουλειά για όλους" , μόνιμη εργασία , υγεία , παιδεία?

από Αντισυστημικός 30/11/2018 7:18 μμ.


που συνεχίζεις την κκεδικη προπαγάνδα στο ιντιμήντια, ακόμα και μετά τα αίσχη σας στην Πάτρα. Ξεφτίλες... 

tip για αδαείς «κομμουνιστές»:Ο καπιταλισμός είναι υποσύστημα του συστήματος ακριβώς όπως και το ΚΚΕ.

από Α 30/11/2018 10:37 μμ.


Απορώ.

Κόκκινε αντιφασίστα – και κάθε μαρξίζων υποκείμενο…

Κάπου εδώ, θα μπορούσε πολύ εύκολα να ανοίξει μια ακόμη –από τις τόσες- κουβέντα, αναφορικά με τις παπαρολογίες που επιμένεις να γράφεις. Εδώ. Απευθυνόμενος άραγε που; Σε ποιους και κυρίως γιατί;

Για να λιβανίσεις το κκ; Να το ξεπλύνεις;

Πότε το κκ «χάλασε τα σχέδια των καπιταλιστών»;

Όταν πούλησε το τηλεοπτικό κανάλι και το ραδιόφωνο του ή όταν άφησε τους εργαζομένους του απλήρωτους; Όταν είχε πλάτη τη βουλή και συγκρουόταν με αυτούς που θέλανε να την ισοπεδώσουν; Όταν δήλωνε πως «στην πραγματική εξέγερση δεν θα σπάσει ούτε βιτρίνα»; Όταν συνεργαζόταν με τα ΜΑΤ για να συλλάβουν κακούς-διαδηλωτές; Όταν «περιφρουρούσε» τον χώρο του πολυτεχνείου; Και πως γίνεται ένα κομμουνιστικό κόμμα να αγωνίζεται για την ιδιοκτησία –αυτή της πρώτης κατοικίας;

Τέλος πάντων, θα μπορούσαν να γραφτούν πάρα πολλά ακόμη – τελειωμό δεν θα είχαν και άλλωστε έχουν γραφτεί και αλλού. Και θα γραφτούν και στο μέλλον…

Πιστεύεις πως με αυτόν τον τρόπο θα προσεγγιστούν όλοι αυτοί, οι οποίοι τον τελευταίο καιρό «βλέπουν με συμπάθεια» τις σαχλαμάρες περί «αγώνα για την αναρχία και τον κομμουνισμό», για τον «ταξικό πόλεμο» κ.λπ.; Ή θα δουν με συμπάθεια το κκ, το οποίο «είναι μέσα στους αγώνες» (για νομιμότητα)…

Επαναλαμβάνω –όσο πιο απλά γίνεται- πως η αναρχία στέκεται απέναντι στο κράτος. Απέναντι στο σύνολο των θεσμών και μηχανισμών, οι οποίοι επιβάλλουν και διατηρούν εξουσιαστικές δομές, μέσα από τις οποίες αναπαράγονται και διαμορφώνονται οι εξουσιαστικές σχέσεις. Και το κκ, υπάγεται σε αυτούς τους θεσμούς και μηχανισμούς. Όπως όλα τα κόμματα, ασφαλώς.

Ο καπιταλισμός, όπως και ο κομμουνισμός, είναι απλά ένα ακόμη από τα πολλά πρίσματα «επεξήγησης» των ανθρωπίνων σχέσεων, που βασίζονται σε οικονομίστικες αντιλήψεις. Οι οποίες –αρκετά απλοποιημένα- διαχωρίζουν τους ανθρώπους με βάση οικονομικά κριτήρια. Για να σε βοηθήσω, η λέξη – κλειδί στην συγκεκριμένη περίπτωση, είναι ο «διαχωρισμός».

Αυτό δεν σημαίνει πως ο μαρξισμός (και κατ’ επέκταση ο,τι «πηγάζει» από αυτόν –κομμουνισμός, σοσιαλισμός, καπιταλισμός, αναρχισμός και ό,τι άλλο –ισμό θέλεις βάλε εδώ) δεν παρουσιάζει ένα κάποιο ενδιαφέρον.

Η πρώτη παγίδα όμως (και από τις ουσιαστικότερες στην συγκεκριμένη περίπτωση, είναι η θεμελιώδης αντίληψη) του μαρξισμού- πως οι ανθρώπινες σχέσεις ορίζονται από τις παραγωγικές σχέσεις και τον «καταμερισμό της εργασίας».

Λογικά, δεν θα έπρεπε να ισχύει το αντίθετο; Τουλάχιστον για αυτούς που αγωνίζονται για την υπόθεση της κοινωνικής απελευθέρωσης; Υπόθεση εργασίας…

Αυτό λοιπόν που «διδάσκεται» σήμερα, είναι ακριβώς η παραπάνω οπτική, στην οποία οι παραγωγικές σχέσεις (και η εργασία) είναι η βάση, πάνω στην οποία δομούνται οι ανθρώπινες σχέσεις – και κατ’ επέκταση η ίδια η κοινωνική οργάνωση. Η αποδοχή, του αφηγήματος αυτού, οδηγεί και στην υιοθέτηση της συνέχειας –δηλαδή του συνόλου της επιχειρηματολογίας και της σκέψης του καρόλου.

Μέσα στην οποία, να προσθέσω, υπάρχει και η αντίληψη πως «το κράτος είναι όργανο ταξικής κυριαρχίας»… Και κατ’ επεκταση, την αποδοχή της «πραγματικότητας» όπου οι άνθρωποι είναι όντως διαχωρισμένοι (τάξεις τις λένε), έχουν συμφέροντα (ταξικά τα λένε) κ.λπ. κ.λπ.

Η ουσία, δεν είναι αν η κοινωνία που οραματίζονται οι κομμουνιστές θα περάσει μέσα από την «δικτατορία του προλεταριάτου» για να φτάσει στην «αταξική κοινωνία» ή όχι.

Η ουσία, έχει να κάνει με το κατά πόσο κοστολογείς (και άρα ιεραρχείς) τους ανθρώπους ή όχι.

Αφού δηλαδή, η οικονομική δομή των κοινωνιών ορίζουν τις σχέσεις των μελών τους, άρα με κάποιον τρόπο η «σημασία» του καθένα από εμάς, έχει να κάνει με το κατά πόσο «συνεισφέρουμε» στην παραγωγική διαδικασία; Μεταφραζόμαστε σε υποκείμενα, αντικείμενα και επιθετικούς προσδιορισμούς;

Ανάλογα με τι; Σε σχέση με τι; Και έννοιες όπως η αυτοοργάνωση; Η αλληλεγγύη; Η αξιοπρέπεια, η συνέπεια; Ο ίδιος ο κοινωνικός αγώνας, είναι επιλογή η οποία βασίζεται στις παραγωγικές σχέσεις;

Ερωτήματα, απορίες, αφορμές για συζητήσεις κ.λπ. κ.λπ. 

από @ 01/12/2018 1:48 πμ.


ποιος πολιτικος φορεας ή κομμα αναπαραγει ενα μικροπολιτικο οργανωτικο μονοπωλιο στον συνδικαλισμο, επιδιωκει μονο το να εχει τη διαμεσολαβηση αναμεσα σε εργαζομενους κ το κρατος, και λειτουργει εδω και δεκαετιες ως ενα ακομη αναχωμα στην ριζοσπαστικοποιηση τους;

ποιος πολιτικος φορεας ή κομμα, ενω ευαγγελιζεται οτι ειναι αντικαπιταλιστικο, διατηρει υπαλληλους - με το βασικο προφανως, οχι 751 και παραμυθια της χαλιμας - ενω ολους τους εργαζομενους πολιτικου του οργανου, τους πεταξε στον δρομο εν μια νυκτι με το που ηρθε η κριση;

ποιος πολιτικος φορεας ή κομμα αφησε και αφηνει ακαλυπτα τα μελη του απεναντι σε φασιστικες επιθεσεις, για να μην προβοκαρει και να μην χασει ψηφαλακια απο τη δεξια πολυκατοικια; ποιος πολιτικος φορεας ή κομμα επιτρεπει στον εαυτο του να ξεφτυλιζεται απο τη χα στο περαμα, μεσα στο υποτιθεμενο σπιτι του, ενω τσαμπουκα θυμαται να βγαζει μονο απεναντι σε κατι ανεμοδαρμενους εαακιτες σε κατι φοιτητικες εκλογες, και σε κατι μαθητουδια του λυκειου;

ποιος πολιτικος φορεας ή κομμα ανεβοκατεβαζει τους αναρχικους ως προβοκατορες, πρεζονια και ασφαλιτες, ενω εχει πληρη ασυλια απο την αστυνομια εδω και δεκαετιες; ποιος πολιτικος φορεας ή κομμα ειναι παντα, σε πλήρη συνεργασια και συνεννοηση με τους μπατσους σε καθε πορεια και κινητοποιηση, ενω μελη του δεν εχουν συλληφθει ποτε, μα ποτε ομως, που αν αναρχικοι ειχαν κανει τις ιδιες αξιοποινες πραξεις με αυτους με ακαλυπτα προσωπα ή καλυμμενα θα ηταν ηδη προφυλακισθεντες; στον αντιποδα, ποτε εχει συμβει, σε ολοκληρη τη μεταπολιτευτικη ιστορια, περιφρουρηση απο αναρχικους να εχει γυρισει πλατη στους μπατσους ή να κανει πεσιματα απο κοινου, αγκαζε με τους μπατσους, απεναντι σε τριτους;

ποιος πολιτικος φορεας ή κομμα θαλασσοπνιγεται μεχρι και σημερα αναμεσα στην αστικη νομιμοτητα και τα "επαναστατικα" του προταγμα; και συνεχιζουν να εχουν το θρασσος να σηκωνουν το βλεμμα τους απο τα γονατα και πανω οταν κοιτανε αναρχικους, οι οποιοι αναρχικοι δεν εχουν προδωσει τον επαναστατικο σκοπο - εδω και δυο αιωνες, σε ολη τη γη - μπροστα σε τιποτα και κανενα;

δεν γυρνας στην οβα σου καλυτερα μπας ασχοληθειτε εκει με τον αντιφασισμο, που δεν μπορειτε να δειρετε ουτε τους δαπιτες; μια σκεψη

από 9 01/12/2018 7:21 πμ.


Ο όρος "αντισυστημικό κόμμα" είναι αντιφατικός. Σαν να λέμε "ηλιόλουστη νύχτα" ή "ζωντανο πτώμα". Οι εκλογές και ο κοινοβουλευτισμός είναι αναπόσπαστα στοιχεία του συστήματος, από τα οποία εξαρτάται η ομαλή αναπαραγωγή του.

Στα λεγόμενα του Red Αντιφασίστα βλέπουμε την κλασική περιορισμένη αντίληψη των αριστερών, οι οποίοι αδυνατουν να καταλάβουν ότι το πρόβλημα είναι το σύνολο του υπάρχοντος κόσμου, ο οποίος είναι εγγενώς και ανέκαθεν πλήρως διαβρωμένος από σχέσεις κυριαρχίας και εκμετάλλευσης (στο σύνολο της καθημερινής ζωής και σε κάθε στοιχείο του, από την ηθική μέχρι την πολεοδομία, από την τέχνη μέχρι την επιστήμη και την τεχνολογία και απο το χρόνο εργασίας μέχρι τον "ελεύθερο" χρόνο), ο οποίος αναπαράγεται μέσα από τις ατομικές επιλογές κάθε επιμέρους υποκειμένου το οποίο συμμετέχει σε αυτόν, και ο οποίος πρέπει να καταστραφεί ολοκληρωτικά, έτσι ώστε η οικοδόμηση του νέου κόσμου να ξεκινήσει από το μηδέν.

Αν διεκδικείς από το κράτος δουλειά για όλους, μόνιμη εργασία, υγεία και παιδεια είσαι ξεκάθαρα συστημικός, αφού αποδέχεσαι τη μισθωτή εργασία και το ρόλο του κράτους-νταβατζή ως παρόχου υγείας, παιδείας και γενικά πρόνοιας στους πολίτες με αντάλλαγμα την υποταγή τους. Η αντισυστημική επιλογη είναι να αγωνίζεσαι για τη κατάργηση του κράτους και της εργασίας (και της εργατικής τάξης), την καταστροφή του εκπαιδευτικού συστήματος και τη δημιουργία αυτόνομων ακρατικών ελευθεριακών σχολείων και νοσοκομείων.

Κλείνοντας, ας θυμηθούμε τα αυτονόητα: Αν οι εκλογές μπορουν να αλλάξουν τα πράγματα, πώς εξηγείται το γεγονός ότι είναι νόμιμες;

Και επαυξάνω: Αν το ΚΚΕ είναι αντισυστημικό, πώς εξηγείται το γεγονός ότι είναι νόμιμο;

Ε;

από έν@ς 01/12/2018 2:13 μμ.


"Σύστημα" δεν είναι μόνο ο καπιταλισμός του ιδιωτικού κεφαλαίου. Είναι και ο κρατικός καπιταλισμός (πρώην ΕΣΣΔ-Κίνα κλπ), είναι και ο κρατικός φεουδαρχισμός (Κούβα), είναι και η αριστερίζουσα διαχείρηση του καπιταλισμού (αριστεροί κυβερνήτες της Ν.Αμερικής, συριζα κλπ) όπως και κάθε κακοστημένη (εθνικισμός) ή καλοστημένη (δήθεν σοσιαλισμός) απάτη που διαιωνίζει το σύστημα εκμετάλλευσης και εξουσίας ανθρώπου σε άνθρωπο.

Κι αφού ο παραπάνω φίλος (αφού είναι αντιφασίστας) αναρωτιέται ποιό κόμμα διεκδικεί το "δικαίωμα στην εργασία" (η εργασία είναι εκβιασμός κι όχι δικαίωμα), ας αναρωτηθεί σαν αντιφασίστας ποιό συστημικό κόμμα έστρωσε ροδοπέταλα στο μονοπάτι να περάσουν οι χρυσαβγίτες και άλλα ταξικά απόβλητα, εθίζοντας το προλεταριάτο στον λαικισμό, στις προσωπολατρείες και στον πατριωτισμό. Οι φασίστες στο Πέραμα και στο Κερατσίνι όλως τυχαίως "σπούδασαν" το φασισμό σε "αντιφασιστικά" κόμματα. Οπως (σε μεγαλύτερο βαθμό) και οι μαφιόζοι, οι σύγχρονοι εκμεταλλευτές και εξουσιαστές της πρώην ΕΣΣΔ.

Γιατί πέρα από το φαντασιακό της θρησκείας του καθενός, υπάρχει και η αδυσώπητη αντικειμενική πραγματικότητα.

από RedTramp 02/12/2018 11:03 πμ.


Το σύστημα δεν είναι το οικονομικό αλλά το σύστημα εξουσίας που νομιμοποιεί το όποιο οικονομικό σύστημα. Σε αυτό το σύστημα πρέπει να ενταχθεί κάθε κόμμα, όσο και αντικαπιταλιστικό να είναι, για να αναγνωριστεί ως κόμμα και να κατέβει στις εκλογές. Αντισυστημική πολιτική οργάνωση είναι μόνο η παράνομη. Αυτό δεν την κάνει θεμιτή επειδή είναι παράνομη ή εκτός νόμου και θεσμών.

 

Μυρίζει όμως πανηγύρι ψηφοδελτίων και κάποιοι θέλησαν να αρμέγουν μερικές εκατοντάδες ψηφαλάκια να τα μετρήσουν και να απαλύνουν την ήττα τους και να στολίσουν την ανυπαρξία τους. Το ζήτημα είναι η ανάθεση και η ψευδαίσθηση που προκαλούν. Ακόμα και μέσα στην βουλή τα κόμματα εκτός κυβέρνησης μπορούν να καταψηφίσουν τις προτάσεις της κυβέρνησης αλλά δεν μπορούν να περάσουν καμιά δική τους μεταρρύθμιση. Το όλο σύστημα αυτό ωφελεί μόνο αυτούς που λαμβάνουν βουλευτικό μισθό ή την κομματική επιχορήγηση για τις εκλογές. Τόσο το (μ-λ) όσο και το ΕΕΚ, με 10% το καθένα παραμένουν όσο ανούσια και ανύπαρκτα όσο είναι και τις τελευταίες δεκαετίες.

Εσύ Red βλέπεις τον εαυτό σου βουλευτή; Αν ναι, σωστά ενεργείς, λογικότατη η στάση σου. Τώρα βέβαια που το Σύριζα απέδειξε ότι κανείς πιο νεοφιλελεύθερος από τους εαυτούς τους και κανείς πιο αριστερός δεν θα φτάσει ποτέ στην εξουσία, θα αρχίσει να πουλιέται ο συστημικός αντιφασισμός. Ψηφίστε Σύριζα να φύγει ο φασισμός.

Η ανάθεση εξουσίας σε κόμμα, να αποφασίζει και να επιβάλλει τις αποφάσεις του, είναι η ελεεινή υποταγή του ανθρώπου στην συνθήκη που δεν θα μπορέσει ποτέ να αποφασίζει για την ίδια του την ζωή. Είναι ολέθριο αυτό που ζητούν τα κόμματα από τους ανθρώπους. Βέβαια η εξαθλίωση της ανθρωπότητας ποτέ δεν εμπόδισε κανέναν εξουσιαστή από την εκμετάλλευση και την καταπίεση. Το αντίθετο μάλιστα.

Το σύμβολο της υποταγής λέγεται κόμμα.

από Red Αντιφασίστας 05/12/2018 1:09 πμ.


το γεγονός ότι σε Λεττονια , Ουκρανία , Πολωνία και σε άλλες χώρες της Ε.Ε. τα ΚΚ είναι εκτός νόμου και ποινικοποιείται η κομμουνιστική δράση , να φανταστώ ότι είτε δεν το ξέρετε είτε το ξέρετε και σας αφήνει παγερά αδιάφορους στην καλύτερη στην χειρότερη συμφωνείτε!!! Στην Βραζιλία το 1ο πράγμα που είπε ότι θα κάνει ο φασίστας Μπολσονάρο είναι να τσακίσει τους κομμουνιστές. Στην Ελλάδα αυτό ακριβώς θέλουν οι αστοί να βγάλουν το ΚΚΕ εκτός νόμου μέσω της "θεωρίας των 2 άκρων" Αν δεν το ξέρεις υπάρχει η λέξη "σοσιαλδημοκρατία" (ΠΑΣΟΚ και ΣΥΡΙΖΑ τσακώνονται ποιος θα την υιοθετησει περισσότερο) και είναι αυτή 9η αντίστοιχη της τότε Γερμανίας) που συνέβαλε στην άνοδο του Χιτλερ στην εξουσία , είναι αυτή που δολοφόνησε τη Ροζα Λούξεμπουργκ , είναι αυτή που δολοφόνησε τους κομμουνιστές στα Δεκεμβριανά, είναι αυτή που πλέον συγκυβερνά με τους δεξιούς του Καμμένου ψηφίζοντας μνημόνια και παίρνοντας αντιλαικά κι αντεργατικά μέτρα, έχει το θράσος να στέλνει ασφαλίτες ρουφιάνους να παρακολουθούν συνελεύσεις εργατικών σωματείων και συνδικάτων , καθυστερεί την δίκη των χρυσαυγιτών , να δηλώνει πως το αστικό κράτος έχει και συνέχεια. Στη Γερμανία ο ναζισμός αποτέλεσε την ιδανική μορφή στήριξης του κεφαλαίου σε συνθήκες στρατιωτικής προετοιμασίας για τη διεκδίκηση νέων αγορών, βαθύτατης καπιταλιστικής κρίσης, ανόδου των επαναστατικών ιδεών, του κύρους του ΚΚΓ και της ΕΣΣΔ. Στηρίχτηκε πολιτικά και οικονομικά από τμήματα του γερμανικού κεφαλαίου, ταυτίστηκε με μονοπώλια (Krupp, I.G. Farben, Siemens κ.λπ.), συνεργάστηκε με μεγαθήρια των «δημοκρατικών» καπιταλιστικών κρατών (General Motors, General Electric, ITT, Ford, IBM). το 2005, που για πρώτη φορά συζητήθηκε στην Πολιτική Επιτροπή της Κοινοβουλευτικής Συνέλευσης του Συμβουλίου της Ευρώπης το περιβόητο αντικομμουνιστικό μνημόνιο με τίτλο «Για την αναγκαιότητα διεθνούς καταδίκης των εγκλημάτων των κομμουνιστικών καθεστώτων». Ηταν εκείνο το κείμενο που ταύτιζε το φασισμό και το ναζισμό με το σοσιαλισμό και τον κομμουνισμό, μια λογική που στην πραγματικότητα αθωώνει τη φασιστική ναζιστική ιδεολογία και πρακτική.Το 2009 πέρασε κατά πλειοψηφία ψήφισμα του Ευρωκοινοβουλίου από τα φιλελεύθερα, σοσιαλδημοκρατικά και πράσινα κόμματα για εξίσωση του φασισμού με τον κομμουνισμό.

από Κακός Ιονός 05/12/2018 1:34 πμ.


Γιατί αυτό που τελικά ενοχλεί περισσότερο το σύστημα είναι μόνο 1 πράγμα. 

 

Η ΟΡΓΑΝΩΜΕΝΗ ΑΠΟ ΤΑ ΚΑΤΩ ΚΑΙ ΣΥΛΛΟΓΙΚΑ ΕΞΕΓΕΡΣΗ ΤΩΝ ΑΠΟΚΛΗΡΩΝ ΑΥΤΟΥ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ.

 

Ολα τ' άλλα είναι πολιτικαντισμοί και να 'χαμε να λέγαμε. Το θέμα είναι αν κατα την διάρκεια αυτού του αγώνα έχουμε την δύναμη να κρατήσουμε χαρακτήρα, άλλοι σπάσαν αλλάξανε ροτα, άλλοι τσακίσανε και πεθάνανε, άλλοι θαυτήκανε στις φυλακές, Μα πάντα υπάρχει ελπίδα για όσους ακόμα αχνοφέγγουνε σ' ανάστατο ουρανο. Αν δεν πέσεις στην φωτιά να καείς, να τσουλήσεις λίγο προς τα τάρταρα, δεν μπορείς να ελπίζεις σε καλύτερες μέρες. Γιατί η ζωη τελικά είναι πόνος. (ξέφυγα αλλά μου βγήκε να πιάσω έτσι λίγο και το φιλοσοφικό του ζητήματος, ευχαριστώ.)

από έν@ς 05/12/2018 5:20 μμ.


Η συνήθης μέθοδος που επιστρατεύουν οι προπαγανδιστές κάθε εξουσίας, είναι η χρήση παρωχημένων λογικών πράξεων προκειμένου να εμφανίζουν τον παραλογισμό τους σαν "αυτονόητο".

Η καρτεσιανή λογική θεωρείται πλέον παρωχημένη δεδομένου ότι χωρίζει το αντικείμενο της μελέτης της σε υποσύνολα και κάνει πράξεις με αυτά βγάζοντας κατα περίσταση όσα τη βολεύουν. Η καρτεσιανή λογική δεν λαβαίνει υπόψη της θεμελιώδεις πλευρές της αντικειμενικής πραγματικότητας όπως η εξέλιξη στο χρόνο, ο παράγοντας του χάους κ.α. Δε λαβαίνει υπόψη της τους φυσικούς νόμους που απέδειξε η διαλεκτική από τον Λάο Τσε και τον Ηράκλειτο μέχρι τον Έντουαρντ Λώρενς.

Παραπάνω ένας χωρίζει τους τύπους "αντιεπαναστατικού ανθρώπου" προκειμένου να βγάλει το συμπέρασμα πως οι ρεφορμιστικές διεκδικήσεις είναι επαναστατικές.

Διαλεκτικά ο ρεφορμισμός -η διεκδίκηση μεταρρυθμίσεων στο πλαίσιο του συστήματος- αποτελεί το ακριβώς αντίθετο της επανάστασης και ιστορικά χρησιμοποιείται από τους κυρίαρχους με αντιεπαναστατικό σκοπό.

Δεν είναι κάτι που θα το λύσουμε στο φόρουμ του ιντιμίντια, έχει απασχολήσει το κίνημα αιώνες πριν, όταν οι λικβινταριστές και οι μεταρρυθμιστές έλεγαν πως οι μεταρρυθμίσεις ήταν το παν ενώ οι αναρχικοί μαζί με τους λενινιστές υποστήριζαν την επανάσταση.

Προσέξτε πόσο περιγραφικά θέτει το ζήτημα ο Λένιν (άπαντα 5η έκδ. τόμ. 24ος, σελ. 1-4) και πόσο διαχρονική αποδυκνείεται η ανάλυσή του (οι υπογραμμίσεις δικές μου - τα συμπεράσματα δικά σας):

Η φιλελεύθερη αστική τάξη, δίνοντας με το ένα χέρι μεταρυθμίσεις, με το άλλο τις παίρνει πάντα πίσω, τις εκμηδενίζει, τις χρησιμοποιεί για να υποδουλώνει τους εργάτες, για να τους διαιρεί σε ξεχωριστές ομάδες, για να διαιωνίζει τη μισθωτή σκλαβιά των εργαζομένων. Γι’ αυτό ο ρεφορμισμός, ακόμη κι όταν είναι ολότελα ειλικρινής, στην πράξη μετατρέπεται σε όργανο αστικής διαφθοράς και εξασθένισης των εργατών. Η πείρα όλων των χωρών δείχνει ότι, όπου οι εργάτες έδωσαν εμπιστοσύνη στους ρεφορμιστές, βρέθηκαν πάντα γελασμένοι.

από Φωνταρούνας Μπαμπαγήτας 05/12/2018 5:59 μμ.


Είδαμε και με το σύριζα ποσο ενοχλήθηκε το σύστημα οταν έγινε εξουσία ψηλέ. Ψηφίσαν σύριζα , βγήκε και το σύστημα ενοχλήθηκε ; Ψαξε λίγο στατιστικά στοιχεία επί νδ πασοκ και συριζα και κάνε τις συγκρίσεις σου μεγάλε. Θα πάρεις πολλές απαντήσεις .

από Λείπει η Ουσία 07/12/2018 2:12 μμ.


Κλασική αντίληψη ανθρώπου που ζει στη γυάλα του και τη βγάζει.Πες εσύ στον καρκινοπαθή να μην διεκδικεί από το συστημικό καθεστώς τα αναγκαία διότι έτσι το στηριζεί και θα βρεθεί ένας ρεφορμιστής να τον ξεγελάσει στο τέλος. Άντε βρες εσύ τώρα προοπτική για τον καρκινοπαθή από το σεντόνι σου. Τί το έγραψες αυτό για επίδειξη; Το ιστορικό υποκείμενο δεν τον ενδιαφέρουν οι απευθύνσεις σου αν μιλάς εξ αυτού. Το ενδιαφέρουν αν είσαι αυτό. Και εσύ δεν είσαι οπότε σου είναι πανεύκολο να του αποδίδεις το ακατόρθωτο και να το απαιτείς. Είπαμε κλασική αντιμετώπιση.

από # 07/12/2018 5:11 μμ.


Τι νόμους και ποιες πλευρές της πραγματικότητας δε λαμβάνει υπόψη της η καρτεσιανή;

από θυμα του νομου και της ταξης 09/12/2018 8 πμ.


Ειναι μερικοι ρεφορμες. Αν ηταν οτι διεκδικει κανεις να το παιρνει παρακαλωντας, δε θα υπηρχε αναγκη ανατροπης του καπιταλισμου και του κρατους... Αυτο για τον καρκινοπαθη.

Μερικοι εχουν μπερδεψει τη διεκδικηση με τη ζητιανια.  

Μονο η αδιαμεσολαβητη κοινωνικη αντιβια και για οσο παραμενει αδιαμεσολαβητη, μπορει να πετυχει ακομα και τετοιου ειδους λυσεις των προβληματων.

Παραδειγματα πολλα. Απο το αρθρο 16 εδω, στο Δεκεμβρη του 08, στην Αραβικη Ανοιξη και τωρα στα κιτρινα γιλεκα....

Ρεφορμιστη δε σε κανει τοσο η διεκδικηση, οσο ο τροπος υλοποιησης της...

Αν ηταν οι ικετες να ελυναν τα προβληματα για προσβαση στα αναγκαια, τοτε αυτη τη στιγμη με τοσο αριστερο παρακαλετο και λιτανειες θα ειχε εξαφανιστει ο ιδιος ο καρκινος, λεμε...

από Λείπει η Ουσία 09/12/2018 1:28 μμ.


Στη πράξη. Βγάζει η κυβέρνηση επίδομα καρκινοπαθών και παροχές για ακτινογραφίες. Να τα πάρει ο ασθενής αυτά ή τον καθιστά ρεφόρμα δεκανίκι του κράτους; Βγάζει η κρατική υγεία κατεντολή κυβέρνησης νέο μηχάνημα ενέσεων για διαβητικούς δωρεάν. Τί να κάνει ο ασθενής να μην το πάρει; 

από Ουσιας 09/12/2018 6:19 μμ.


Δε χρειαζεται να ψηφισουμε για να διεκδικησουμε επιδομα καρκινοπαθων και ακτινογραφιες. Απλα το διεκδικουμε και τους αναγκαζουμε να υποχωρησουν.

Ρεφορμας ειναι αυτος που λεει οτι πρεπει να ψηφισουμε για να το πετυχουμε και οτι κανοντας το αυτο μια μερα θα ξημερωσει σοσιαλισμος και δι ευχων των αγιων πατερων υμων, ρεφορμες....

Ας μας πουν οι ρεφορμες αν ειναι κι εναντια στις απεργιες, αφου μια κυβερνηση μπορει να δωσει αυξησεις με διαταγμα...

από @ 10/12/2018 7:15 πμ.


Το να εκμεταλλεύεσαι τις αδυναμίες και τις παροχές του εχθρού δεν είναι ρεφορμισμός. Αφού τα παραχωρεί θα του τα πάρουμε, χωρίς βέβαια να αισθανόμαστε ότι του χρωστάμε τίποτα.

Ρεφορμισμός είναι να κάνεις την κοινωνική προνοια και άλλα τέτοια μίζερα αιτηματάκια σημαία του αγώνα σου αντί για τη συνολική ανατροπή.

Αν οι εργάτες δεν καταλαβαίνουν από συνολική ανατροπή και τους ενδιαφέρουν μόνο οι μικρές βελτιώσεις της κατάστασής τους εντός του συστήματος (ακολουθώντας τυφλά την πεπατημένη των γονιών τους και δίχως ποτέ να κινηθεί το μυαλό τους λίγο παραπέρα) τόσο το χειρότερο για αυτούς. Είναι άξιοι της μοίρας τους.

Την επανάσταση θα την κάνουν όσοι εγκαταλείψουν την ασφάλεια της πεπατημένης, αρνηθούν τον υπάρχοντα κόσμο και ριχτούν ολόψυχα  στις  φλόγες της άρνησης.

Αν οι εργάτες αδυνατούν να κάνουν κάτι τέτοιο, ίσως πρέπει να αναθεωρήσετε τη λατρεία σας για την εργατική τάξη. Πάντως το να τους χαϊδεύουμε τα αυτιά και να σιγοντάρουμε την εξάρτησή τους από τις ασήμαντες παραχωρήσεις του κράτους δεν βοηθάει την κατάσταση.

από Α 11/12/2018 11:16 μμ.


Να μιλήσουμε λοιπόν για την ουσία, βρε «ουσία»…

Κάποιες σκέψεις…

Η υγεία, η εκπαίδευση και η ασφάλεια, είναι βασικοί πυλώνες του «κοινωνικού κράτους» των προηγουμένων δεκαετιών, στον ευρωπαϊκό τουλάχιστον χώρο. Και πολλές αναλύσεις, αναφέρονται στο «σπάσιμο» ακριβώς αυτής της «συμφωνίας», που έχει ως αποτέλεσμα το ξέσπασμα της «κοινωνικής κρίσης»… Όπου ναι μεν «προέρχεται» από την «κρίση» του καπιταλισμού, (οικονομίστικες σαχλαμαρίτσες) αλλά το αποτέλεσμα όταν μεταφράζεται στην καθημερινότητα των ανθρώπων, έχει αυτό ακριβώς το αφήγημα…

Θα πρέπει να είμαστε πολύ προσεκτικοί, όταν λαϊκίζουμε γενικά, αλλά ειδικότερα αναφερόμενοι σε ζητήματα υγείας. Γιατί όσο εύκολο σου είναι να αναφέρεσαι σε αυτά, άλλο τόσο εύκολο είναι να αναφερθείς και σε ζητήματα ασφάλειας (π.χ. μόλις μπουν οι τούρκοι, τι ακριβώς θα κάνουμε; Με τόσους μετανάστες τι θα γίνει; Κ.λπ.) Μην σου φαίνεται αστείο, αλληλένδετα είναι τα θέματα αυτά, ειδικότερα με τον τρόπο που τα παρουσιάζεις.

Αναφέρεσαι στην κυβέρνηση και όχι στο κράτος. Υπάρχει κάποιος λόγος;

«Βγάζει η κυβέρνηση επίδομα καρκινοπαθών και παροχές για ακτινογραφίες. Να τα πάρει ο ασθενής αυτά ή τον καθιστά ρεφόρμα δεκανίκι του κράτους; Βγάζει η κρατική υγεία κατεντολή κυβέρνησης νέο μηχάνημα ενέσεων για διαβητικούς δωρεάν. Τί να κάνει ο ασθενής να μην το πάρει;» Δεν πιστεύω κανένας –και ειδικότερα όσον αφορά ένα τόσο προσωπικό ζήτημα, όπως αυτό της υγείας- να σου πει «όχι, να μην λάβει την κατάλληλη θεραπεία, επειδή προέρχεται από το κράτος», Και εδώ φυσικά, το «προέρχεται» σηκώνει μεγάλη κουβέντα.

Επίσης παρουσιάζει ενδιαφέρον τα πως το αναφέρεις ακριβώς, «κρατική υγεία»; Δηλαδή;

Τώρα, μην προσπαθείς να δημιουργήσεις εντυπώσεις.

Τη στιγμή που δεν ζούμε σε μια αναρχική κοινωνία, σε μικρό ή μεγάλο βαθμό, ο καθένας από εμάς «στηρίζει» το κράτος. Το θέμα είναι κατά πόσο το κάνει συνειδητά, το κατά πόσο αντιλαμβάνεται την πραγματικότητα, το κατά πόσο επιθυμεί/αγωνίζεται/πολεμά να αλλάξει την υπάρχουσα κατάσταση, με τι τρόπους/επιλογές…

Για παράδειγμα, τα «επιδόματα», οι «συντάξεις» και γενικότερα οι οικονομικές απολαβές που εξασφαλίζονται/παρέχονται από το κράτος, είναι ένα άλλο μεγάλο θέμα προς συζήτηση…

Ο προβληματισμός θα μπορούσε να είναι για το αν δέχεται κάποιος να τα πάρει. Θα μπορούσε να είναι για το που θα χρησιμοποιηθούν αυτά τα χρήματα.

Όπως επίσης, θα μπορούσε να είναι και στο κατά πόσο ένας αγώνας για αύξηση του χρηματικού αυτού ποσού (που ας υποθέσουμε χρησιμοποιείται για ανάγκες του κοινωνικού αγώνα), είναι ουσιώδες ή μη κομμάτι του κοινωνικού αγώνα. Ή καθόλου. Ειδικότερα αν αυτός ο αγώνας (για την αύξηση, ντε), είναι μονοδιάστατος, υπερθεματικός και άξονας πάνω στον οποίο κινείται η αγωνιστικότητα αυτών που τον επιλέγουν.

Ακόμη, αν αυτές οι θεραπείες προέρχονται από εταιρίες; Από ιδιώτες που για διάφορους λόγους (φορολογικούς, διαφημιστικούς, πειραματικούς κ.λπ.) προσφέρουν «δωρεάν» θεραπείες;

Το θέμα και η ουσία, αν δεν έχεις καταλάβει ακόμη, δεν είναι αυτό που αναφέρεις.

Η αναρχία δεν πρόκειται να σου προτάξει ένα μοντέλο, μέσα από το οποίο θα λειτουργούν υγειονομικές δομές… Ή εκπαιδευτικές… Ή ο,τιδήποτε άλλο, πιστεύεις πως θα πρέπει να υπάρχει σε μια αναρχική κοινωνία. Ασφαλώς και ο καθένας από εμάς, έχει μια συγκεκριμένη εικόνα, επιθυμία ή πρόταση.

Η απάντησ σε αυτό το ερώτημα, είναι πως όταν έρθει αυτή η ώρα, οι άνθρωποι που θα ζούνε τότε, θα βρουν τρόπο να τα μοντάρουνε όλα αυτά… Υποθέτω, έχοντας στον πυρήνα της σκέψης τους –και άρα της διαμορφούμενης άποψης (οπότε και της πράξης), έννοιες πάνω στις οποίες βασίζεται ο αγώνας για την αναρχία… Η συνέπεια, η συνέχεια, η αξιοπρέπεια, η αλληλεγγύη…Αλλιώς, θα σκοτωθούνε και αυτοί μεταξυ τους...

Το πρόβλημα, βλέπεις, είναι πως η ίδια λογική, που προτάσσει τον «ρεαλισμό» απέναντι στην αναρχική άποψη (με άλλα λόγια αυτό που επιχειρείς να κάνεις, εκβιάζοντας απαντήσεις «στην πράξη»), είναι και αυτή που για χάρη της «πραγματικότητας» θα «δικαιολογήσει» την οποιαδήποτε προσπάθεια επαναπροσδιορισμού της αναρχικής θεώρησης…

Επαναπροσδιορισμός, δηλαδή (και αντιγράφω από κάπου αλλού) «όπως π.χ η συμμετοχή σε εκλογικές διαδικασίες, η διαμόρφωση «μετώπων» ενάντια σε «κοινούς» εχθρούς, η υιοθέτηση φρασεολογίας και εννοιών με σκοπό την σύμπλευση/εισοδισμό ή δεν ξέρω τι έχει ο καθένας στο μυαλό του, από άλλους «χώρους» του «κινήματος» κ.λπ. κ.λπ.»

Ο «ρεαλισμός» (βλ. «στην πράξη) είναι και ο λόγος που πάμπολλες φορές στο παρελθόν, έχει επιχειρηθεί η αλλοίωση της αναρχικής θεώρησης. Ειδικότερα, με συνεργασίες και συμπορεύσεις, με εξουσιαστικές τάσεις και λογικές (βλ. κομμουνισμός).

Το αποτέλεσμα, γνωστό και πάντοτε το ίδιο.

Τέλος, ο ρεφορμισμός σαν έννοια, δεν έχει σχέση με την αναρχία. Αναφέρεται σε μια επιλογή, μέσα από την οποία (κομμουνιστικές και αριστερές) οργανώσεις, κόμματα και γενικότερα σχηματισμοί, υιοθετούν στρατηγικές και τακτικές, οι οποίες στοχεύουν στον «ομαλό σοσιαλιστικό μετασχηματισμό της κοινωνίας», με ό,τι και αν σημαίνει αυτό, για τον καθένα.

Υποθέτω όχι με έφοδο στα χειμερινά ανάκτορα… 

από ο ποιητής 13/12/2018 8:18 πμ.


υποστηρίζει ότι το δικαίωμα στην εργασία είναι «δικαίωμα» και μάλιστα "θεσμοθετημένο". Αυτό που δε μας είπε είναι πως εξηγεί την ανεργία και γιατί δεν έχει κάνει μήνυση στο Κράτος και τον καπιταλισμό που του καταπατούν το ιερό «δικαίωμα στην εργασία».

Η ΜΙΣΘΩΤΗ ΣΚΛΑΒΙΑ ΕΙΝΑΙ ΘΑΝΑΤΟΣ

ΣΚΑΤΑ ΣΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΑ (και τους θιασώτες της) ΤΟΥ ΘΕΑΜΑΤΟΣ

από Ανθρωπογεωγράφος 13/12/2018 8:25 πμ.


«παροχές του εχθρού». Τα επιδόματα δεν είναι παροχές, είναι τρόπος διαχείρισης των κλεμμένων και πάνω απ' όλα του πληθυσμού.

από Λείπει η Ουσία 13/12/2018 6:30 μμ.


Φυσικά και υπάρχει λόγος να αναφέρομαι συγκεκριμένα σε κυβέρνηση, διότι οι σοσιαλόφιλες κυβερνήσεις κάνουν παροχοπολιτική σε επιλεγμένα κομμάτια της κοινωνίας και κλάδους του ιδιωτικού και δημόσιου όπως ακριβώς κάνουν και στη φορολόγηση για τη δημιουργία πλούτου, είτε από κρατιστική αντίληψη των οικονομικών, είτε σκοπούμενα για αρπαγή ψήφου. Τα στρώματα που πιθανόν να ευνοούνται από τέτοιες πολιτικές, δεν έχω λύσει εγώ μέσα μου πως τα αντιμετωπίζουμε. Δεν πρόκειται για μια ευδιάκριτη μάζα ξεκάθαρα αντικινηματική όπως οι μπάτσοι. Για παράδειγμα, η καθαρίστρια που μπήκε με πλαστό πτυχίο πως την αντιμετωπίζουμε δεδομένου ότι κάποιος άλλος θα μπορούσε να πάρει τη θέση αυτή; Και εν τέλει, έχει σημασία να ασχοληθεί ο αναρχικός με τέτοια ερωτήματα; Από συντρόφους έχω ακούσει και την στάση ότι αυτές οι μάζες είναι σχεδόν χαμένη υπόθεση.

από Α 14/12/2018 8:48 μμ.


Μάλιστα.

Η συζήτηση αυτή, έχει αρχίσει να γίνεται ενδιαφέρουσα...Και ίσως να έχει και κάποια ουσία...

Θεωρώ όμως, πως οι προβληματισμοί σου, έχουν απαντηθεί. Σε αυτή τη συζήτηση.

Θα γίνω κουραστικός και θα επαναλάβω πως "η αναρχία στέκεται απέναντι στο κράτος. Απέναντι στο σύνολο των θεσμών και μηχανισμών, οι οποίοι επιβάλλουν και διατηρούν εξουσιαστικές δομές, μέσα από τις οποίες αναπαράγονται και διαμορφώνονται οι εξουσιαστικές σχέσεις".

Αυτό σημαίνει, πως αυτοί που αγωνίζονται για την αναρχία, ΔΕΝ αποδέχονται την « «αναγκαιότητα» της οργανωμένης –και όχι μόνο- εξουσίας, σαν απαραίτητη συνθήκη κοινωνικής οργάνωσης. Και ασφαλώς, του εκφραστή και εγγυητή της, του κράτους.»

Αν συμφωνούμε σε αυτό, το επόμενο βήμα είναι να γίνει κατανοητό πως δεν υπάρχει «καλύτερος» και «χειρότερος» διαχειριστής. Δεν υπάρχει «ανθρώπινη» ή «μη» διαχείρισης της εξουσίας. Δεν έχει σημασία αν το μαστίγιο έχει εννέα ουρές ή μια. Δεν έχει σημασία αν τους δούλους τους ονομάζουν εξανδραποδισμένους ή τις πουτάνες, εταίρες. Αν οι… κυβερνήσεις (μάλλον εννοείς την πολιτική τους) αυτοπαρουσιάζεται ως σοσιαλόφιλη ή φιλελεύθερη (κάτι άλλο;).

Το θέμα δεν είναι η συνεχής ανάδειξη, μερικοποιημένων πεδίων σύγκρουσης (αντι-καπιταλισμός, αντι-φασισμός, αντί-σεξισμός κ.λπ.) και γενικότερα η εναντίωση, σε επιμέρους εκφράσεις και εκφάνσεις της κυριαρχίας.

Άλλωστε, όπως πολύ εύστοχα αναφέρθηκε και κάπου παραπάνω, «αν ηταν οι ικετες να ελυναν τα προβληματα για προσβαση στα αναγκαια, τοτε αυτη τη στιγμη με τοσο αριστερο παρακαλετο και λιτανειες θα ειχε εξαφανιστει ο ιδιος ο καρκινος, λεμε...» Και για να σε προλάβω, αυτό δεν έχει να κάνει μονάχα με την βία, αλλά με την λογική της «ικεσίας». Και ταυτόχρονα, της αποδοχής μιας αρχής, η οποία είναι και «υπεύθυνη» και με την οποία υπάρχει ένας ιδιότυπος διάλογος. Με βίαια μέσα ή όχι, δεν έχει σημασία.

Τώρα, όσον αφορά τα ερωτήματα και τις αναφορές σε μάζες, κινήματα, στρώματα και κυρίως, στο πολύ γενικό «πως αντιμετωπίζουν οι αναρχικοί, τους μη αναρχικούς»…

Οι άνθρωποι, δεν είναι μάζα. Δεν είναι υποκείμενα, αντικείμενα ή επιθετικοί προσδιορισμοί. Και σίγουρα, οι ανθρώπινες σχέσεις δεν μπορούν να εξηγηθούν μέσα από οικονομίστικα πρίσματα. Αν όμως, παρόλα αυτά, αποδέχεσαι αυτή την οπτική και θέλεις η τάξη σου να νικήσει μια άλλη τάξη και μετά να πάψουν να υπάρχουν τάξεις, τότε οι απαντήσεις είναι πολύ εύκολο να δοθούν…

Τόσο σε θεωρητικό επίπεδο (βλ. όλη την κομμουνιστική βιβλιογραφία), όσο και σε πρακτικό (βλ. την πραγματικότητα του «υπαρκτού σοσιαλισμού»).

Για τους αναρχικούς τώρα. Όλοι όσοι αγωνίζονται για την αναρχία, δεν παύουν να είναι άνθρωποι. Δίπλα «με όλους τους υπόλοιπους», με κοινούς προβληματισμούς, ανάγκες… Δεν είναι ούτε «ρομπέν των δασών», ούτε υπεράνθρωποι…

Έχοντας μεταξύ τους –όπως άλλωστε και όλοι οι «υπόλοιποι», διαφορετικές καταβολές, βιώνουν ακριβώς την ίδια –με όλους τους «άλλους»- καθημερινότητα. Και αυτό που τους συνδέει, είναι ακριβώς η αναρχική θεώρηση. Σε γενικές γραμμές, όλα τα παραπάνω τα οποία αναφέρθηκαν, και πιστεύω να έχουμε συμφωνήσει.

Τώρα, για το «πώς θα πρέπει να αντιμετωπίζει ο αναρχικός τον μη αναρχικό»; Τι να σου πω; Υποθέτω με αξιοπρέπεια και όταν τον έχει απέναντι του, με σαφείς κατασταλτικές βλέψεις και κινήσεις, να τον ισοπεδώσει;

Και για το αν «έχει σημασία να ασχοληθεί ο αναρχικός με τέτοια ερωτήματα;» (υποθέτω εννοείς την ιστορία με την καθαρίστρια). Αν ξεπεράσουμε το επίπεδο του group therapy, η κατάθεση της αναρχικής οπτικής για οποιοδήποτε θέμα, μόνο ανασταλτικά δεν θα μπορούσε να λειτουργήσει.

Το συγκεκριμένο ερώτημα για παράδειγμα, νομίζω πως απαντήθηκε παραπάνω, όπου «τραγικός ο ποιητής που υποστηρίζει ότι το δικαίωμα στην εργασία είναι «δικαίωμα» και μάλιστα "θεσμοθετημένο". Αυτό που δε μας είπε είναι πως εξηγεί την ανεργία και γιατί δεν έχει κάνει μήνυση στο Κράτος και τον καπιταλισμό που του καταπατούν το ιερό «δικαίωμα στην εργασία».

Δεν πιστεύω πως είσαι «προβοκάτορας», περισσότερο για μπερδεμένος μου φαίνεσαι –όπως και εκείνος που ξεκίνησε αυτή την συζήτηση. «Δεν θέλω ούτε καπιταλισμό ούτε κράτος. Εμπιστεύομαι πραγματικά μόνο αναρχικούς, αμεσοδημοκράτες και αυτόνομους, αλλά δεν πάω σε πορείες-καταλήψεις κλπ γιατί δεν το χω στη ψυχολογία μου να συγκρούομαι με την εξουσία, απλά διαβάζω για αναρχία και δεν ψηφίζω.»… Θυμάσαι;

Η υιοθέτηση του μαρξιστικού λόγου/οπτικής, αντίληψης, εννοιών, ανάλυσης κ.λπ., ΔΕΝ είναι αστείο, (τάξεις, μάζες κ.λπ.). Αν κάποιος θεωρεί πως προσδίδει κύρος και σοβαρότητα στην ανάλυση και λογική του, κάνει λάθος. Σοβαροφάνεια, ίσως… Υπάρχει μια πάρα πολύ λεπτή και ασφαλώς κόκκινη γραμμή, η οποία διαχωρίζει την ειλικρινή διάθεση για ανάλυση της πραγματικότητας μέσα από αυτό το οικονομίστικο πρίσμα και την αναπαραγωγή και διαιώνιση, εξουσιαστικών αντιλήψεων και επιβολών.  

από α.α 15/12/2018 4:54 μμ.


να πεταξετε μονο οτι χωραει. να ειναι αρκετα λαδωμενο και να τοποθετηθει  λιγο πριν το κλεισιμο της καλπης. καλη επιτυχια στις εκλογες.

Προσθέστε περισσότερες πληροφορίες

To μέγιστο μέγεθος των αρχείων είναι 16ΜΒ. Επιτρέπονται όλες οι γνωστές καταλήξεις αρχείων εικόνας,ήχου, βίντεο. ΠΡΟΣΟΧΗ! Για να υπάρχει η δυνατότα embed ενός video πρέπει να είναι της μορφής mp4 ή ogg.

Νέο! Επιλέξτε ποιά εικόνα θα απεικονίζεται στην αρχή του σχόλιου.

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License