Σκοτώστε τις “μητέρες”: Ένα βιωματικό κείμενο για τη Φεμιν@tre

Πολλές φορές σοκάρομαι με πράγματα που φαντάζουν αυτονόητα και στη συνέχεια, τραγικά, διαπιστώνω οτι ήταν αυτονόητα μόνο για μένα και κάποιες λίγες συντρόφισσες και φίλα. Βρίσκομαι λοιπόν, 1.5 χρόνο μετά την τελευταία μας συνάντηση, σοκαρισμένο που χρειάζεται ακόμη να ασχοληθώ μαζί σου. Κάθε φορά που διεκδικώ τον αποκλεισμό της ομάδας και της εαυτής σου από διαδικασίες καλούμαι να περιγράψω το "περιστατικό" της κακοποίησής μου από εσένα κι αυτό είναι το εύκολο κομμάτι της υπόθεσης.

 Πολλές φορές σοκάρομαι με πράγματα που φαντάζουν αυτονόητα και στη συνέχεια, τραγικά, διαπιστώνω οτι ήταν αυτονόητα μόνο για μένα και κάποιες λίγες συντρόφισσες και φίλα. Βρίσκομαι λοιπόν, 1.5 χρόνο μετά την τελευταία μας συνάντηση, σοκαρισμένο που χρειάζεται ακόμη να ασχοληθώ μαζί σου. Κάθε φορά που διεκδικώ τον αποκλεισμό της ομάδας και της εαυτής σου από διαδικασίες καλούμαι να περιγράψω το "περιστατικό" της κακοποίησής μου από εσένα κι αυτό είναι το εύκολο κομμάτι της υπόθεσης.

 Για το γενικότερο πλαίσιο, ήμασταν σύντροφα και φίλα στη Φεμιν@tre, όσο εκείνη παρέμενε στα μάτια μου μια φεμινιστική, αντικαπιταλιστική κι αντιρατσιστική ομάδα. Υπήρχαν πολλές πολιτικές διαφωνίες στο εσωτερικό της που αφορούσαν τον ίδιο το χαρακτήρα της ομάδας και άνοιγαν σε επίπεδο διαδικασιών και διαπροσωπικών αντιπαραθέσεων:

  1. Πως μπορεί η ομάδα να θεωρείται φεμινιστική, από τη στιγμή που εκφράζονται πολλαπλώς ζητήματα ιεράρχησης επιθυμιών και απόψεων ανάμεσα σε δυο ξεκάθαρα διακριτούς πόλους εντός της - ένα μαρξιστογενή πόλο, στον οποίο εσύ και τα άλλα δυο άτομα που παρέμειναν είχατε αναφορά κι έναν αντιεξουσιαστικό πόλο, στον οποίο είχαμε αναφορά τα τέσσερα άτομα που αποχωρήσαμε συλλογικά το Μάιο του '17. Ζητήματα που όχι απλώς δε λύνονταν, αλλά που καταστέλλονταν δια της φίμωσης και της αδιαφορίας και διαιωνίζονταν διαρκώς.
  2. Πως μπορεί αυτή η ομάδα να αποκαλείται αντικαπιταλιστική, την ώρα που η βαριά, γραφειοκρατική "ατζέντα" της μπλόκαρε επιθυμίες για ενασχόληση με οτιδήποτε ταξικό βάζουμε άτομα στο τραπέζι, ζήτημα που αργότερα κατανόησα οτι συνδεόταν καθοριστικά με τη μικροαστική θέση που είχατε όσες σας βάραινε η συγκεκριμένη θεματική.
  3. Τι είδους αντιρατσισμό εκφράζει η Φεμιν@tre, που έχει μπει στην οργάνωση πρωτοβουλία για λοατκια+ πρόσφυγα, όταν λευκά, δυτικά άτομα έχουν τελικά τη κεντρική θέση και λόγο σε αυτήν και προχωρούν ακάθεκτα σε συνεργασίες με ΜΚΟ και μετατροπή της ίδιας της πρωτοβουλίας σε ΜΚΟ (παρά την αρχική ομόφωνη απόφαση δημιουργίας μιας αυτοοργανωμένης πρωτοβουλίας), μετατροπή που μπόρεσε να ολοκληρωθεί "με τις ευχές" της Φεμιν@tre μετά και τη συλλογική μας αποχώρηση.

 Αυτές οι διαφωνίες επανέρχονταν συνεχώς, πάγωναν την όποια εξέλιξη της ομάδας και εκφράστηκαν ξανά σε μορφή σύγκρουσης στην απολογιστική της συνέλευση τον Απρίλιο του '17. Τοποθετήσεις εντόπιζαν τη ρίζα της εσωτερικής εξουσιαστικότητας και ιεραρχίας συγκεκριμένα σε εσένα και στο πρόσωπο της Σ., με τη δική μου τοποθέτηση να σας αποκαλεί "κεφάλια" της ομάδας. Εσύ επιτέθηκες με στόχο τη καταστολή των αντιδράσεων, όπως είχες κάνει άπειρες φορές στο παρελθόν απέναντι σε εμένα και άλλα. Απείλησες οτι θα σηκωθείς και θα ασκήσεις σωματική βία "γιατί θέλω πολύ ξύλο σαν άτομο". Με αποκάλεσες "αγάμητο ψυχάκι", "καρικατούρα με ψυχογενή δόλο" κι άτομο "με mommy issues", που στο πρόσωπό σου εκτελώ μητροκτονία. Προφανώς όσα λέχθηκαν δεν ήταν τυχαίοι χαρακτηρισμοί. Σε βιωματικούς κύκλους στην ομάδα και σε διαπροσωπικές συζητήσεις είχα αναφερθεί πολλές φορές στο κακοποιητικό οικογενειακό μου περιβάλλον και στη βία που είχα υποστεί. Για τις συνέπειες αυτής της βίας - τα ψυχωσικά επεισόδια και τις δυσκολίες που αντιμετωπίζω στο κομμάτι της σεξουαλικότητας - είχα μιλήσει μόνο σε εσένα και σε λίγα άτομα που τότε εμπιστευόμουν, γιατί δεν ήμουν σε θέση να τα αναλύσω ακόμη σε πλαίσια διαδικασιών. Όλα αυτά που με εμπιστοσύνη μοιράστηκαν, εσύ τα εργαλειοποίησες για την υπεράσπιση του εγωισμού και τη διατήρηση της μικροεξουσίας σου. Βρίσκω ενδιαφέρουσα τη ταύτισή σου με την κακοποιητική μητέρα μου και την παρομοίωση της σχέση μας με τη σχέση γονιού - παιδιού. Προσπάθησες να αφαιρέσεις το πολιτικό υπόβαθρο της σύγκρουσης που είχαμε με το να εκμεταλλευτείς τα τραύματά μου. Στη πραγματικότητα απλώς επιβεβαίωσες την εικόνα σου ως τη "φεμινομαμά", που ελέγχει και αν χρειαστεί τιμωρεί τα σύντροφα - παιδιά της. Αφού είπες οτι είχες να πεις, αποχώρησες από το χώρο και έληξε εκείνη τη στιγμή το περιστατικό. Το δύσκολο κομμάτι της υπόθεσης όμως ήρθε με όσα ακολούθησαν.

 Στην αμέσως επόμενη συνέλευση τέσσερα άτομα πήγαμε με αίτημα το πρώτο για εμάς αυτονόητο, την απομάκρυνσή σου από την ομάδα. Αντί αυτό να γίνει σεβαστό μπήκαμε σε μια διαδικασία - φιάσκο με απόπειρα να κουκουλωθούν όσα είχαν συμβεί. Η Σ. έλεγε πως "πρέπει να αφήσουμε πίσω μας αυτό το κακό περιστατικό, γιατί όλες οι πλευρές έχουν μερίδιο ευθύνης κι αν φύγει κάποιο, να φύγουν και τα δυο άτομα", να ρωτάει αν τα βιωματικά που χρησιμοποιήθηκαν έγιναν εντός ή εκτός διαδικασίας "γιατί έχει σημασία" και η συνέλευση να αναρωτηθεί γιατί έφτασες σε αυτό το σημείο. Στη συνέχεια μίλησε ο Γ. και συμπλήρωσε πως η ομάδα έχει πολλές δυνατότητες αν δεν αναλωθούμε στο να μαλώνουμε, ότι δε μπορεί να πάρει θέση λόγω της έμφυλα προνομιακής του θέσης σε σχέση με τα υποκείμενα που εμπλέκονται και ότι "αναλαμβάνει μόνο το κομμάτι της δικής του ατομικής ευθύνης". Η δική σου τοποθέτηση δε, όχι απλώς ήταν αμετανόητη, αλλά επικαλέστηκες οτι "προκλήθηκες, κι αν ξαναπροκληθείς θα το ξανακάνεις", απαίτησες να ζητήσω εγώ συγγνώμη που προκάλεσα τη κατάσταση και αρνήθηκες να αποχωρήσεις από την "ομάδα σου". Η στάση των Σ. και Γ. ήταν γνώριμη. Ήταν η στάση συνενοχής των σιωπηλών θεατών (των νοικοκυραίων όπως λέμε, σε καταστάσεις πάντα εκτός φεμινιστικού χώρου) που κλείνουν τα μάτια σε περιστατικά βίας που γίνονται μπροστά τους, που στο όνομα μιας ευθύνης αποκλειστικά ατομικής αποποιούνται το ρόλο της συγκάλυψης που παίζουν και όπως συνηθίζεται το βάρος του κακοποιητικού περιστατικού έπεσε στο θύμα, σε εμένα στη προκειμένη περίπτωση. Βρίσκω ενδιαφέρον το γεγονός οτι η σχετικοποίηση αυτής της κακοποίησης έγινε με εργαλεία πατριαρχικά (διάκριση ιδιωτικού, διαπροσωπικού / δημόσιου,συνελευσιακού χώρου), όπως και με εργαλεία φεμινιστικά (αναγνώριση της θέσης του Γ.), γεγονός που αποδεικνύει στα μάτια μου πως τα εργαλεία από μόνα τους δεν έχουν σημασία αν δε συνδέονται με μια αντίληψη της εξουσίας σαν ένα φάσμα πολλαπλών σχέσεων που αγγίζει όλα μας ανεξαιρέτως και παράλληλα μια συνολικότερη συντροφική στάση ανάμεσα στα καταπιεζόμενα υποκείμενα. Κι η δική σου αντίδραση γνώριμη και αναμενόμενη ήταν. Ήταν η αντίδραση της τοξικής αρρενωπότητας που δεν απολογείται και λογοδοτεί για τίποτα, που κακοποιεί χωρίς όρια για την ικανοποίηση των δικών της επιθυμιών και νομιμοποιεί τις συμπεριφορές της με την ιδιοκτησιακή, δικαιωματική της λογική. Απέναντι σε αυτό το κλίμα που δεν έδινε χώρο στην οποιαδήποτε ειλικρινή επικοινωνία αποφασίσαμε εκείνη τη στιγμή να αποχωρήσουμε συλλογικά.

 Η Φεμιν@tre αυτή τη στιγμή αποτελείται από τα ίδια τρια άτομα που έχτισαν τα θεμέλια της ομάδας τους πάνω στη φυσικοποίηση της κακοποίησης και ένα/δυο άτομα ακόμη που μπήκαν μετά από όσα προαναφέρθηκαν και το πιο πιθανό να μην ενημερώθηκαν ποτέ για το τι είχε συμβεί. Η αξιοποίηση της βίας ως μέσο τιμωρίας, η συγκάλυψη/αποσιώπιση/σχετικοποίηση των επαναλαμβανόμενων κακοποιητικών περιστατικών και η παραμονή σου στην ομάδα απέναντι στη δική μου αποχώρηση και θυματοποίηση αποτελούν τη βαθιά ριζομένη κουλτούρα βιασμού που επικρατεί μέσα στη συγκεκριμένη ομάδα. Δυστυχώς, ως άτομα με μικρή πορεία στο φεμινιστικό χώρο πιστέψαμε στο δεύτερο αυτονόητο, την αναγνώριση της παραπάνω ανάλυσης από άλλες φεμινιστικές ομάδες που συνεργαζόμασταν εκείνη τη περίοδο. Μια τέτοια ανάλυση δεν ήταν δεδομένη. Χρειάστηκε να μοιραστεί πολλές φορές αυτό το βιωματικό για να του δωθεί χώρος και σεβασμός κι όταν επιχειρήματα όπως η μαζικότητα σε δράσεις μπήκαν στο τραπέζι, παραμερίστηκε εντελώς για τη συλλογή άλλης μιας υπογραφής κάτω από "φεμινιστικά" κείμενα και αφίσες. Τι φεμινισμός είναι όμως αυτός με αμετανόητα κακοποιητικά άτομα και ομάδες όπως εσύ και η Φεμιν@tre; Μπορεί να υποστήριζαν κάποια πως δε γνωρίζανε. Δεν τους αφήσαμε κανένα περιθώριο. Ποιοί είναι οι μίνιμουμ κανόνες αυτού του φεμινισμού; Υπάρχουν ή μπροστά στην επίτευξη ενός “κινήματος μαζικών διαστάσεων” τα ποιοτικά κριτήρια δεν έχουν σημασία; Που είναι η αντιστοιχία των πολιτικών διακυβευμάτων με τη προσωπική συνείδηση; Κι αν αυτή δεν υπάρχει μπορούμε να μιλήσουμε για διαφορά φεμινισμών ή καταλήγουμε στη κατάλυση οποιασδήποτε φεμινιστικής βάσης; Ποιά είναι, τέλος, τα υποκείμενα που καλύπτονται από τέτοιες εξουσιαστικές και επιβλητικές συνθήκες; Κι αν είναι μόνο κάποια από συγκεκριμένες προνομιούχες θέσεις, είναι αυτή η πολιτική που χρειαζόμαστε; Ως ένα αναρχικό τρανς άτομο που ανήκει στο κόσμο της εργασίας, σίγουρα δε καλύπτομαι κι ένα τέτοιο φεμινισμό μόνο εχθρικό μπορώ να τον νιώσω.

 Ξέρω πως πολλές θα ενοχληθούν και θα σχολιάσουν αρνητικά το ύφος και το περιεχόμενο αυτού του κειμένου. Ευτυχώς πλέον αντιλαμβάνομαι πως η διάθεση χώρου και η άρνηση κριτικής απέναντι στο βίωμα δεν είναι πράγματα αυτονόητα ούτε καν εντός των φεμινισμών. Όσο βρίσκομαι σε συλλογικές διαδικασίες δε θα ανεχτώ τη δική σου παρουσία και της Φεμιν@τρε, γιατί ο χώρος που καταλαμβάνετε είναι χώρος που κλέψατε από εμένα και ακόμη δεν τον έχω πάρει πίσω. Η καταγραφή αυτού του κειμένου αποτελεί ένα μόνο από τα βήματα ενδυνάμωσης που χαρίζω στο εαυτό μου. Η δημόσια ανάρτησή του είναι ένα από τα λίγα εργαλεία που μου έμειναν να αξιοποιήσω, όταν η μεγάλη πλειοψηφία του φεμινιστικού κόσμου στρέφει τα πυρά της απέναντι στους μεγάλους εξωτερικούς εχθρούς, τους "πατέρες" της πατριαρχίας, την ώρα που κάποιες "μητέρες" ασκούν ανενόχλητες, εσωτερικά και εσωτερικευμένα, τα ίδια ακριβώς μοτίβα συμπεριφορών. Αναθεωρώ που στα πρώτα μου βήματα στο φεμινιστικό χώρο άφησα το εαυτό μου να σε δει σαν αυθεντία και σου παραχώρησα έτσι ένα κομμάτι από την εξουσία που αργότερα εκμεταλλεύτηκες. Νιώθω ενοχές που σε περιστατικά παλαιότερων επιθέσεών σου απέναντι σε άλλες δεν ήμουν είτε σε θέση να τα αντιληφθώ, είτε τα αντιλήφθηκα και δεν αντέδρασα. Αυτό είναι ένα ζήτημα που θα λύσω με όσες από αυτές τις άλλες δέχονται μια συγγνώμη από μέρους μου. Σχετικά με εσένα, όμως, θα κλείσω εδώ με μια μικρή παραδοχή. Μερικές φορές η μητροκτονία φαντάζει μαγική...

από Αντι-καταπίεση 01/12/2018 1:18 μμ.


Επιτέλους να βγαίνουν και τέτοια κείμενα ώστε να αρχίσει να αναπαράγεται και εντός χώρους η προβληματική για τη βιωματική εξουσία, τη σχετικοποίηση των θέσεων εξουσιαστής-εξουσιαζόμενος, την ενδοτασική εξουσία και τα συναφή εργαλεία ανάλυσης της σύγχρονης εξουσίας, που ενυπάρχει ακόμη και στις σύγχρονες ελευθεριακές ομάδες.

Να αρχίσει να γίνεται γνωστό πόσα αναχρονιστικά στερεότυπα και σχέσεις εξουσίες  κρύβονται  και ενυπάρχουν στο σύγχρονο ρεύμα της μικροαστικής ισότητας, το οποίο έχει αφήσει εντελώς το κομμάτι των σχέσεων εξουσίας μεταξύ των ίδιων των καταπιεσμένων.

Και να ξεφύγουμε επιτέλους από το "ο αναρχικός χώρος αυτά τα έχει λύσει" που ακούγεται και αυτό κατά καιρούς.

Η αντίδραση της πρώην συντρόφου σου ήταν η αναμενόμενη. Βαφτίζουμε τις προσωπικές αντιδράσεις ως κάτι αναπάντεχο, απομονωμένο από τη πολιτική στάση, ώστε να μην φανερωθεί η αναντιστοιχία μεταξύ χαρακτήρα και πολιτικής σκέψης. Διότι αυτό που πρέπει να διασωθεί είναι το κινηματικό εργαλείο, η συνέλευση κοκ.

Για κάποιους βέβαια αυτά θα συνεχίσουν να είναι μια "μεταφυσική" αντίληψη της εξουσίας. Την ίδια κριτική που μας ασκούν τα κνιτόπουλα.

Προσθέστε περισσότερες πληροφορίες

To μέγιστο μέγεθος των αρχείων είναι 16ΜΒ. Επιτρέπονται όλες οι γνωστές καταλήξεις αρχείων εικόνας,ήχου, βίντεο. ΠΡΟΣΟΧΗ! Για να υπάρχει η δυνατότα embed ενός video πρέπει να είναι της μορφής mp4 ή ogg.

Νέο! Επιλέξτε ποιά εικόνα θα απεικονίζεται στην αρχή του σχόλιου.

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License