post image

Σε μια κοινωνία που για την αναπαραγωγή και τη συντήρησή της έχει θεσμοθετήσει καθαρά ιεραρχικές και εξουσιαστικές δομές και έχει υποταχθεί εν μέρη σ' αυτές, με βασικό της μέσο την κυριαρχία από άνθρωπο σε άνθρωπο, γεννιέται η αναγκαιότητα διαμόρφωσης συνόλων που υιοθετούν πρότυπα συμπεριφοράς κατάλληλα να εξασφαλίζουν αυτή την συνθήκη. Μια κοινωνία λοιπόν, που σε όλο της το φάσμα πρέπει να είναι ικανή να υπηρετεί αυτή την διαδικασία αναπαραγωγής ανά πάσα στιγμή, χρειάζεται και απαραίτητους θεσμούς. Θεσμοί όπως το σχολειό, η οικογένεια ,η εκκλησία, το κράτος αναλαμβάνουν να καλλιεργήσουν τα χειραγωγήσιμα ,πειθήνια όργανα που θα εξασφαλίζουν τις εξουσιαστικές δομές ανάμεσα στις κοινωνικές σχέσεις.

Βασικό συστατικό μιας τέτοιας κοινωνικής οργάνωσης είναι η θέση του άνδρα υπεράνω των γυναικών, των παιδιών και όλων όσων το κοινωνικό φύλο ή το σώμα δεν υπάγονται στον παραδοσιακό διαχωρισμό ανάμεσα σε άντρα και γυναίκα*. Ιστορικά , το ανδρικό φύλο προσδένεται σε ρόλους πρότυπα όπως αυτό της κυριαρχίας στις πολιτικές υποθέσεις, στις σεξουαλικές σχέσεις κλπ. ή της εκπροσώπησης της οικογένειας σε εξωτερικά ζητήματα ως ο επικεφαλής αυτής, ενώ το γυναικείο είναι αρμόδιο, εκτός από την βιολογική παραγωγή, και για την ανάθρεψη και φροντίδα των παιδιών, για τη συντήρηση των οικιακών εργασιών κλπ. Ή αλλιώς με μία λέξη, Πατριαρχία.

Με την νέα καπιταλιστική οργάνωση της εργασίας και την επέκταση της κερδοφορίας, άρα και την αναγκαιότητα για περισσότερο εργατικό δυναμικό, η γυναίκα ενσωματώθηκε στην αμειβόμενη εργασία με μαζικούς όρους. Κατέστη πλέον ως υπερεκμεταλλευόμενη λόγω της διπλής φύσης της εργασίας της, εφόσον η οικιακή εργασία ανέκαθεν θεωρούταν ως κάτι φυσικό, μία προσωπική υπηρεσία και όχι κοινωνική-οικονομική δραστηριότητα. Έτσι βρέθηκε αντιμέτωπη τόσο με την ταξική όσο και με την έμφυλη καταπίεση.

Αναγνωρίζοντας πως η ύπαρξη της πατριαρχικής δόμησης της κοινωνίας εξυπηρετεί τα εκάστοτε εξουσιαστικά μοντέλα που προηγηθήκαν ανά τους αιώνες αλλά και συνεχίζουν να υπάρχουν ,ερχόμαστε στο σήμερα όπου η ίδια αποτελεί βασικό όπλο του μοντέρνου καπιταλιστικού συστήματος.

Δύο ,πλέον, άρρηκτα συνδεδεμένα συστήματα καταπίεσης ,που δημιουργούν μια πολλαπλότητα κλειστών κατηγοριών (φύλου, φυλής και τάξης) οξύνοντας τις κοινωνικές αντιθέσεις των ανθρώπων. Ιδίως στην εποχή καπιταλιστικής κρίσης, οι εκφάνσεις τις πατριαρχικής κυριαρχίας εντείνονται όσο εντείνετε η επίθεση των κυρίαρχων και η προσπάθεια εκφασισμού της κοινωνίας. Από το λιντσάρισμα και τη δολοφονία του Ζακ/της Zackie Oh! στην Ομόνοια, τη φυλάκιση της 22χρονης στην Κόρινθο που επέλεξε να αμυνθεί απέναντι στον βιαστή της, την αθώωση των εμπλεκόμενων σε κύκλωμα trafficking της αλυσίδας αρτοποιείων «Το Χωριάτικο» μεσολαβούν δεκάδες καθημερινά κρούσματα έμφυλης βίας. Οι τρανσοφοβικές επιθέσεις, οι βιασμοί ,το σωματεμπόριο, οι απολύσεις εγκύων ,οι δολοφονίες μεταναστριών, η διαπόμπευση οροθετικών γυναικών και γενικότερα κάθε μορφή επιβολής ανάμεσα σε εξουσιαστή-καταπιεζόμενο δείχνει πόσο βαθιά έχει ριζωθεί στις συνειδήσεις η επιβολή και ο έλεγχος ,τα οποία ,άλλωστε, είναι δομικά στοιχεία που χρησιμοποιεί το πατριαρχικό-καπιταλιστικό σύστημα. Αυτός ο διαχωρισμός έχει πολλές βαθμίδες καταπίεσης που δεχόμαστε καθημερινά.

Δεν θεωρούμε ότι όλοι οι καταπιεσμένοι και καταπιεσμένες αυτού του κόσμου κουβαλάμε βάρη ίδιας ισχύος στις πλάτες μας. Είναι διαφορετικής έντασης και ποιότητας εφόσον διαφέρουμε σε ανάγκες, φύλο, σώμα και σεξουαλικότητα. Από την μεριά μας, ως γυναίκες αντιλαμβανόμαστε πως η κοινωνία συντηρεί το πατριαρχικό καθεστώς και συνεπώς δικαιολογεί την σεξιστική κουλτούρα. Έχουμε πόλεμο ενάντια στην αυτονομία των σωμάτων μας. Μας μαθαίνουν πώς να ντυνόμαστε για να μην προκαλούμε, πώς να συμπεριφερόμαστε στο δρόμο μέχρι εκεί που μας παίρνει. Η παρουσία μας τόσο μέσα στην οικογένεια, όσο και στο δημόσιο χώρο είναι αντικείμενο αδιάκοπης επιτήρησης, αξιολόγησης και περιορισμού. Αυτός ο πόλεμος αποτελεί επίθεση στις επιλογές μας, στις ανάγκες μας, τους όρους την κοινωνικής μας αναπαραγωγής. Αντίστοιχα, ως προς το πώς διαμορφώνεται η δικιά μας ψυχολογία, βρισκόμαστε συχνά σε θέση άμυνας και πολλές φορές ανοχής, υιοθετώντας άκριτα τα χαρακτηριστικά του ρόλου που μας έχουν αποδοθεί. Πειθαρχημένες μαθήτριες-εργάτριες, ερωμένες και μάνες, να ορίζουμε την σεξουαλικότητα μας σύμφωνα με τα θέλω των άλλων, το θέαμα και τις ανάγκες των αφεντικών, να είμαστε υποψιασμένες για όποια σεξουαλική παρενόχληση μπορεί να δεχθούμε και έτοιμες να αμυνθούμε στο δρόμο ενοχοποιώντας οι ίδιες τον «προκλητικό» χαρακτήρα μας.

Δεν θεωρούμε ότι μπορεί να αποκτηθεί ισότητα εντός ενός συστήματος ανισοτήτων. Για εμάς ο φεμινισμός συμπεριλαμβάνεται στον συνολικότερο αγώνα για την ελευθερία, δεν αποτελεί μια προσπάθεια απόκτησης ισότιμης θέσης με τους εξουσιαστές μας. Άλλωστε η ιστορία μας έχει δείξει ότι όσες ελευθερίες αποκτήθηκαν έως τώρα στα πλαίσια του κράτους ήταν επιφανειακές αφού κάνουν το κλουβί μεγαλύτερο και τα κάγκελα πιο σκληρά. Επιπλέον, είναι αναγκαιότητα να αντιληφθούμε ότι ο φεμινιστικός αγώνας δεν ανήκει αποκλειστικά στις γυναίκες, ούτε τυγχάνει συμπάθειας, αλλά είναι επιτακτικό και αδιάσπαστο στοιχείο του συνολικού ριζοσπαστικού απελευθερωτικού κινήματος. Αναγνωρίζουμε την πολυπλοκότητα των καταπιέσεων που επιτάσσει η πατριαρχία, ακόμη και πως την υφίσταται το φύλο που η ιστορία έχει ορίσει ως ‘’κυρίαρχο’’. Παρ΄όλα αυτά δεν δικαιολογούμε την αποφυγή αναγνώρισης και κατάδειξης της ως μιας ακόμη εξουσιαστικής δομής. Το μόνο που αναγνωρίζουμε είναι την έμπρακτη προσπάθεια αποτίναξης των προνομίων που οξύνουν τους διαχωρισμούς και τη συμμετοχή και στήριξη στο φεμινιστικό έργο, ως αναπόσπαστο κομμάτι του αντιεξουσιαστικού, για την απελευθέρωση όλων, για την ίδια μας την επιβίωση.

Για τους παραπάνω λόγους, λοιπόν, βγήκαμε στο δρόμοκαι γεμίσαμε με σπρέι τόσο το κέντρο, όσο και γειτονιές της πόλης μας (παραθέτουμε ενδεικτικά μερικά), για να καταδείξουμε την πατριαρχική κοινωνία στην οποία ζούμε, ως τέτοια, ως μια κοινωνία που μάχεται καθημερινά επιβάλλοντας τον συντηρητισμό της πάνω στα σώματα και στις ψυχές μας, με στόχο τη διατήρηση της ''κανονικότητας''. Επαναλαμβάνουμε πως η πατριαρχία είναι ένα σύστημα εξουσίας που διακρίνει, διαχωρίζει, ιεραρχεί και επιβάλλεται. Ως τέτοιο το εκλαμβάνουμε, ως τέτοιο το στοχοποιούμε, ως τέτοιο το καταπολεμούμε. Ενάντια στις εκφάνσεις του από τους εξουσιαστικούς ,κρατικούς, πολιτικούς, κοινωνικούς θεσμούς, στην καθημερινότητα, στις φιλικές-ερωτικές-συντροφικές μας σχέσεις, στο σπίτι, στα σχολείο, στις σχολές, στην δουλεία, στον δρόμο. Τίποτα δεν περνάει στην λήθη, γι’ αυτό και εμείς θα βρισκόμαστε στους δρόμους, στα στέκια, στις καταλήψεις ,μαζί με όλα τα βαλλόμενα κομμάτια της κοινωνίας, να τα υπενθυμίζουμε και να αντιστεκόμαστε με κάθε μέσο.

*Καθώς σαν ατομικότητες διαφωνούμε πλήρως με τον διαχωρισμό διπόλου ''άνδρα- γυναίκα'', είναι απαραίτητο για εμάς να αποσαφηνίσουμε ότι η αναφορά μας στον ''άνδρα'' ως προνομιακό φύλο με χαρακτηριστικά επιβολής, όπως αναφέρουμε παραπάνω, γίνεται στα πλαίσια της βιολογικής κατανομής του φύλου, άρα και των ρόλων που αποδόθηκαν και τελικά εμπεδώθηκαν από τον καθένα κα τη καθεμία μας, καθώς και της ιστορικής εξέλιξης αυτού. Δηλαδή, στο σήμερα, αναφερόμαστε σε κάθε κυρίαρχο υποκείμενο εντός του συστήματος καταπίεσης που υιοθετεί ανδροπρεπή στοιχεία επιβολής, συντηρώντας, θέλοντας και μη, το πατριαρχικό μοντέλο. Ενάντια στην κοινωνική κατασκευή, όπως αυτή έχει διαμορφωθεί, θεωρούμε αναγκαία την αποδόμηση των επικρατέστερων σεξουαλικών και έμφυλων ταυτοτήτων, που γίνεται με βιολογικούς όρους, και την αναγνώριση αυτών που δεν έχουν ταυτοποιηθεί, για την απόκτηση ριζοσπαστικών οδών στο ευρύτερο φεμινιστικό κίνημα.

Αλληλεγγύη σε όλα τα μαχόμενα, μέχρι την απελευθέρωση μας

Εικόνες:

Προσθέστε περισσότερες πληροφορίες

To μέγιστο μέγεθος των αρχείων είναι 16ΜΒ. Επιτρέπονται όλες οι γνωστές καταλήξεις αρχείων εικόνας,ήχου, βίντεο. ΠΡΟΣΟΧΗ! Για να υπάρχει η δυνατότα embed ενός video πρέπει να είναι της μορφής mp4 ή ogg.

Νέο! Επιλέξτε ποιά εικόνα θα απεικονίζεται στην αρχή του σχόλιου.

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License