WikiLeaks: το Κράτος Διώκει τους Ιδεαλιστές του

Κριτική ανάλυση για την εκτίμηση που τρέφει το WikiLeaks προς το μπουρζουάδικο - δημοκρατικό κράτος που το διώκει. Μετάφραση από αγγλικό κείμενο: https://gegen-kapital-und-nation.org/media/furball-00.pdf

post image

Η θεωρητική βάση του εγχειρήματος του WikiLeaks βρίσκεται στο ότι η αποκάλυψη κυβερνητικών και επιχειρηματικών μυστικών αποτελεί και ασκεί κριτική προς αυτούς τους θεσμούς. Το εγχείρημα και το μανιφέστο του – γραμμένο από τον Julian Assange πριν από το ξεκίνημα του WikiLeaks – ασχολείται με πολεμικές συνωμοσίες, σχέδια που εκτελούνται εν κρυπτώ, μακριά από το εξεταστικό βλέμμα της κοινής γνώμης. Το WikiLeaks ανιχνεύει αυτές τις κρυμμένες ατζέντες στα απολυταρχικά καθεστώτα και – ως τάσεις – σε κάποιες δημοκρατικές κυβερνήσεις.[1] Απέναντι σε αυτές τις τάσεις, το WikiLeaks δεν αντιπαραθέτει το επιχείρημά του ή την πολιτική του θέση, αφού θεωρεί ότι η έκθεση των μυστικών όσων βρίσκονται στην εξουσία αρκεί για να προκαλέσει την αναστάτωση των καταπιεσμένων μαζών: «Τα απολυταρχικά καθεστώτα, με το να καταπιέζουν την ατομική και συλλογική βούληση για ελευθερία, αλήθεια και αυτοπραγμάτωση, προκαλούν την ανάδυση δυνάμεων που εναντιώνονται σε αυτά. Οι σχεδιασμοί που συνδράμουν στην απολυταρχική διακυβέρνηση, όταν αποκαλύπτονται, προκαλούν αντίσταση. Γι’ αυτό οι σχεδιασμοί αυτοί συγκαλύπτονται από τα επιτυχημένα απολυταρχικά καθεστώτα.»[2] Αυτό στο οποίο αποσκοπεί το WikiLeaks είναι να αποκαλύψει αυτούς τους κρυμμένους σχεδιασμούς, έτσι ώστε να υποκινηθεί το δημοκρατικό αντιστασιακό κίνημα για ελευθερία, αλήθεια και αυτοπραγμάτωση. Σύμφωνα με το WikiLeaks, εάν οι λαοί δεν επαναστατούν, είναι γιατί δεν γνωρίζουν τα σκοτεινά σχέδια των κυβερνήσεών τους.

Το WikiLeaks ισχυρίζεται ότι αυτό που χαρακτηρίζει τα απολυταρχικά καθεστώτα και τις απολυταρχικές τάσεις των δημοκρατικών κυβερνήσεων είναι η λειτουργία τους εν κρυπτώ. Παρόλα αυτά δεν αποτελεί μυστικό το ότι η κερδοφορία είναι η κινητήρια δύναμη των εταιρικών corporations, το ότι οι ΗΠΑ και οι σύμμαχοί τους διεξάγουν θανατηφόρους πολέμους στο Ιράκ και στο Αφγανιστάν για τα δικά τους εθνικά συμφέροντα, και ότι η κυβέρνηση των ΗΠΑ βλέπει στο WikiLeaks έναν εχθρό του κράτους. Αυτά δεν είναι συγκαλυμμένη πληροφόρηση. Αντιθέτως, διακηρύσσονται και συζητούνται ανοικτά. Το ότι ο Hosni Mubarak κυβέρνησε την Αίγυπτο για 30 χρόνια, το ότι η αστυνομία του βασάνισε και κατέστειλε κάθε αντιπολίτευση κάνοντας χρήση νόμου 30ετούς κατάστασης έκτακτης ανάγκης, το ότι οι ΗΠΑ υποστήριξαν το καθεστώς του λόγω των δικών τους συμφερόντων στην περιοχή, το ότι η ΕΕ διαπραγματεύτηκε μία συμφωνία ελεύθερου εμπορίου με το Αιγυπτιακό καθεστώς και το ότι η ΕΕ υποστήριξε τη Λιβύη του Gaddafi λόγω της συμβολής της στον περιορισμό της ροής των προσφύγων προς την Ευρώπη: όλα αυτά έχουν καταγραφεί δημόσια. Υπάρχουν επίσης δράσεις και πολιτικές από καθεστώτα και δημοκρατικές κυβερνήσεις που είναι μυστικές, όπως «παράνομες» δολοφονίες[3], βασανιστήρια, συλλογή πληροφοριών, renditions[4] και δοσοληψίες με άλλα κράτη και εταιρείες. Από αυτό όμως δεν συνεπάγεται ότι η κυριαρχία αυτών των κυβερνήσεων χαρακτηρίζεται από αυτά που οι υπήκοοί τους δεν γνωρίζουν. Αντιθέτως, ένα καθεστώς που βασανίζει τους εχθρούς του για να τους εκφοβίσει θέλει αυτοί να το γνωρίζουν, έτσι ώστε να αποθαρρύνονται από τα σχέδιά τους.

To WikiLeaks προτείνει ότι η διαφάνεια οδηγεί σε καλή διακυβέρνηση, σε μια καλύτερη ζωή για τους υπηκόους. Όμως, όταν μία κυβέρνηση δηλώνει με ειλικρίνεια ότι η τρέχουσα κρίση χρέους απαιτεί περικοπές μεγάλη κλίμακας στις κοινωνικές υπηρεσίες, αυτό είναι διαφάνεια. Όταν οι ΗΠΑ διακηρύσσουν ανοικτά την εχθρότητά τους προς το WikiLeaks, αυτό είναι διαφάνεια. Όταν ο νόμος ενημερώνει κάποιον ότι οι υλικές του ανάγκες μετράνε μόνο στο μέτρο που αντιστοιχούν σε αποτελεσματική ζήτηση, αυτό είναι διαφάνεια. Όταν το κράτος κινητοποιεί τον πληθυσμό για τη στρατιωτική νίκη του επί του κινητοποιημένου πληθυσμού ενός άλλου κράτους, αυτό είναι διαφάνεια. Η διαφάνεια από μόνη της δεν αποτρέπει το κακό. Απεναντίας, η πιο πολλή δυστυχία προκαλείται στα ανοικτά.[5]

Περιγράφοντας τα «επιτυχημένα απολυταρχικά καθεστώτα» ως ανήσυχα να κρύψουν τον απολυταρχικό χαρακτήρα τους φοβούμενα την όποια αντίσταση, το WikiLeaks παραβλέπει τους σκοπούς της κυριαρχίας. Πριν κανείς ρωτήσει πώς κάτι επιτυγχάνεται, πρέπει να προσδιορίσει την πρόθεση και τον σκοπό. Τόσο τα απολυταρχικά όσο και τα δημοκρατικά κράτη σήμερα απαιτούν πολύ περισσότερα από το να αυτοσυντηρούνται και μόνο. Καθώς, ειδικά στον καπιταλισμό, μια δυνατή οικονομία είναι η βάση για την ισχύ του κάθε κράτους, οι υπήκοοι του κράτους δεν είναι απλώς αδιάφορες μάζες αλλά αποτελούν χρήσιμο υλικό.[6] Τα κράτη κάνουν μεγάλες προσπάθειες να θρέφουν τις οικονομίες τους, συγκρίνουν με ζήλο τα ΑΕΠ τους – το σύνολο της οικονομικής δραστηριότητας μιας χώρας – με αυτά άλλων χωρών, παρακολουθούν στενά τις τρέχουσες ισοτιμίες νομισμάτων και τους χρηματιστηριακούς δείκτες: συγκρίνουν την οικονομική επίδοση των πληθυσμών τους γιατί αυτή αποτελεί τη βάση της ισχύος τους. Όμως η συνεισφορά του πληθυσμού στην ισχύ του κράτους δεν εξαντλείται στην οικονομική του δραστηριοποίηση. Το κράτος θέλει τους υπηκόους του να το αγαπούν και να το φροντίζουν[7], να υποστηρίζουν τις πολιτικές του.[8] Όταν κρίνεται αναγκαίο το κράτος απαιτεί ακόμη από τον πληθυσμό να πηγαίνει στον πόλεμο. Αυτοί οι σκοποί δεν μπορούν να επιτευχθούν στα κρυφά, πρέπει να βγαίνουν στη δημοσιότητα.

Η κριτική του WikiLeaks προς τις πρακτικές των κυβερνήσεων σε όλο τον πλανήτη οδηγείται από την εκτίμηση που τρέφει για το θεσμό της κυβέρνησης ως έχει. Το WikiLeaks στοχεύει στην υποκίνηση μια αντίστασης που αποσκοπεί στην «αλλαγή της συμπεριφοράς του καθεστώτος»[9], όχι στον τερματισμό των καθεστώτων. Η προοπτική του να ξεφορτωθούμε την κυριαρχία - δηλ. τη συστηματική και επιβαλλόμενη ηγεμονία[10] - και η ιδέα πως η ύπαρξη των καθεστώτων είναι αναγκαία μόνο λόγω των συνθηκών που τα ίδια επιβάλλουν, δεν είναι παρούσα στις δημοσιεύσεις ή δράσεις του WikiLeaks. Το να κατηγορήσει κανείς το WikiLeaks ως αναρχικό εγχείρημα, που πιθανώς εναντιώνεται σε κυβερνήσεις και εταιρείες για θέματα αρχών, είναι λανθασμένο. Αντίθετα, ο ακτιβισμός του WikiLeaks βασίζεται στην υπόθεση ότι το κράτος όντας δημοκρατικό αξίζει υπεράσπισης και όχι εκ των θεμελίων κριτικής.

Το WikiLeaks προωθεί την άνευ επεξεργασίας έκδοση αδημοσίευτων πληροφοριών, άνευ σχολιασμού, αφού οι ίδιες οι πληροφορίες από μόνες τους μπορούν να πυροδοτήσουν την αντίσταση. Όμως, δεν είναι οι πληροφορίες - τα γεγονότα - αυτά που φέρνουν τους ανθρώπους αντιμέτωπους με συγκεκριμένες πολιτικές - αλλά ο τρόπος που οι άνθρωποι ερμηνεύουν αυτά τα γεγονότα. Η σφαγή Ιρακινών πολιτών από το στρατό των ΗΠΑ ερμηνεύεται από τους ενάντιους στον πόλεμο στο Ιράκ ως ακόμα ένας λόγος για τον τερματισμό του πολέμου. Άλλοι μπορεί να εκλάβουν το μήνυμα ότι ο πόλεμος έχει άσχημες πλευρές που όμως είναι δυστυχώς απαραίτητες, ότι οι εξεγερμένοι έχουν την ευθύνη γιατί κρύβονται πίσω από άοπλους πολίτες, ότι αυτοί που σκοτώνονται δεν θα έπρεπε να βρίσκονται έξω στους δρόμους μέσα στην εμπόλεμη ζώνη ή ότι αυτοί οι «υπάνθρωποι» δεν αξίζουν κάτι καλύτερο. Τα γεγονότα παρέχουν μόνο το υλικό για την ετυμηγορία, δεν την καθορίζουν. Αυτό ισχύει ειδικά όταν οι περισσότερες πληροφορίες που φτάνουν στην κοινή γνώμη μέσω του WikiLeaks επιβεβαιώνουν απλώς αυτό που όλοι γνώριζαν ήδη: «Αυτή είναι μια περιγραφή του Πολέμου στο Αφγανιστάν που και ένα έξυπνο δεκάχρονο θα μπορούσε να έχει δώσει χωρίς την βοήθεια από […] 90.000 έγγραφα που διέρρευσαν.»[11] Το μόνο που μπορεί να προσφέρουν άγνωστα μέχρι πριν γεγονότα είναι η απαραίτητη υποστήριξη για νέες ετυμηγορίες που χωρίς αυτά θα ήταν αδύνατο να υποστηριχτούν.

Το ιδεώδες του WikiLeaks για το κράτος είναι αυτό που μετριέται με τις αρχές του δημοκρατικού κράτους.[12] Ένα σύγχρονο δημοκρατικό κράτος αυτοπαρουσιάζεται ως μια υπηρεσία προς τους υπηκόους του και ως μια έκφραση της βούλησης αυτών των υπηκόων. Παραχωρεί στους υπηκόους του δικαιώματα και ελευθερίες, ζητά από τους υπηκόους του να επιλέξουν τους αξιωματούχους του, παρέχει τις βασικές υποδομές για τις οικονομικές τους δραστηριότητες και κάποιες παροχές κοινωνικής ασφάλειας. Το ότι το κράτος επιβάλει τις συνθήκες που εξαναγκάζουν τους υπηκόους του να βασίζονται στο κράτος δεν αλλάζει αυτό το γεγονός. To WikiLeaks συμφωνεί με αυτές τις αρχές: «Καλύτερος έλεγχος οδηγεί σε μειωμένη διαφθορά και σε περισσότερη δημοκρατία σε όλους τους θεσμούς της κοινωνίας, συμπεριλαμβανομένων της κυβέρνησης, των εταιρειών και άλλων οργανισμών.»[13] Το να περιορίζεται κανείς στο να καταπολεμά τη διαφθορά στις κυβερνήσεις και τις εταιρείες, υπαινίσσεται πως δεν είναι οι αρχές αυτών των οργανισμών που έχουν την ευθύνη για την παρατηρούμενη δυστυχία, αλλά η παρέκκλιση από αυτές τις αρχές.[14] Επομένως, ο αγώνας του WikiLeaks ενάντια στην διαφθορά υποδεικνύει υποστήριξη επί της αρχής σε αυτούς τους οργανισμούς εφόσον απελευθερωθούν από τη διαφθορά. Όταν το WikiLeaks συμφωνεί με το Ανώτατο Δικαστήριο των ΗΠΑ για την «αποτελεσματική αποκάλυψη της εξαπάτησης από τις κυβερνήσεις»[15], δεν πρόκειται για ρητορικό τρικ - και τα δύο θέλουν αποτελεσματικούς θεσμούς, τους θεσμούς της τρέχουσας κοινωνικής δομής. Τόσο το WikiLeaks όσο και οι ΗΠΑ πιστεύουν από κοινού στο ιδεώδες ενός δημοκρατικού, καπιταλιστικού κράτους που φροντίζει για το «κυνήγι της ευτυχίας» των πολιτών του.

Κάποια από τη δυσπιστία του WikiLeaks απέναντι σε όσους είναι στην εξουσία βρίσκεται και θεσμοθετημένη μέσα στο κράτος. Η θεσμική οργάνωση του κράτους αποκαλύπτει μια αξιοσημείωτη έλλειψη εμπιστοσύνης προς όσους κατέχουν αξιώματα, αποκαλύπτει την υποψία προς τους κρατικούς αντιπρόσωπους ότι μπορεί να κάνουν κατάχρηση της δύναμής τους στα κρυφά (ή στα ανοιχτά). Ο νόμος απαιτεί την τακτική διενέργεια εκλογών και έτσι εξασφαλίζει ότι η συλλογική βούληση των πολιτών αντιστοιχεί σε αυτή των πολιτικών.[16] Κάποιες χώρες έχουν ακόμη όρια στη θητεία για τα ανώτατα αξιώματα για να αποτρέπουν την προσκόλληση στην εξουσία. Ο νόμος απαιτεί τον διαχωρισμό των εξουσιών ανάμεσα στην κυβέρνηση, το κοινοβούλιο και τα δικαστήρια έτσι ώστε κανένα από αυτά να μην μπορεί να σφετερίζεται την εξουσία που του έχει δοθεί για σκοπούς άλλους από αυτούς της περιγραφής της θέσης εργασίας. Ο νόμος εγγυάται της ελευθερία του τύπου, της έκφρασης και του συνέρχεσθαι και επομένως επιτρέπει σε μια δημοκρατική αντιπολίτευση να εκφράζει της ανησυχίες της. Επίσης, κυβερνητικοί υποψήφιοι κάποιες φορές υπόσχονται να «ισχυροποιήσουν τους νόμους περί διαρροών για να προστατέψουν τους ομοσπονδιακούς εργαζόμενους που αποκαλύπτουν σπατάλες, απάτες και κατάχρηση εξουσίας μέσα στην κυβέρνηση»[17]. Το δημοκρατικό κράτος είναι ένα έννομο κράτος και ως τέτοιο είναι καχύποπτο προς τους εκπροσώπους του που εκτελούν τον νόμο.

Η θεσμοθετημένη έλλειψη εμπιστοσύνης δεν υπάρχει χωρίς αιτία. Πρώτον, αυτοί οι αντιπρόσωποι είναι άνθρωποι που - όπως ο κάθε ένας - έχουν προσωπικά συμφέροντα, όμως δουλειά τους είναι η τήρηση της τάξης εις βάρος των συγκεκριμένων προσωπικών συμφερόντων τους. Εάν η κοινωνία των μπουρζουάδων είναι μια κοινωνία υποκειμένων που βρίσκονται σε ανταγωνισμό μεταξύ τους, τότε η στελέχωση με άτομα από αυτή την κοινωνία έχει κάποιο ρίσκο. Αυτοί οι αντιπρόσωποι μπορεί να κάνουν κατάχρηση της εξουσίας τους για να τρέξουν την δική τους ατζέντα, με το να δωροδοκούνται ή με το να ελίσσονται του νόμου προς όφελος των φίλων τους.[18] Είναι αυτού του είδους η παρερμηνεία των θέσεων εξουσίας ενάντια στην οποία οι κρατικοί κανονισμοί, οι νόμοι και ο διαχωρισμός των εξουσιών στοχεύουν. Είναι επίσης αυτό το είδος της διαφθοράς ενάντια στο οποίο άνθρωποι όπως ο πρόεδρος των ΗΠΑ θέλουν να στρέψουν τους υπεύθυνους των διαρροών[19].

Η δεύτερη αιτία για την έλλειψη εμπιστοσύνης είναι ότι οι έλεγχοι και οι εξισορροπήσεις ενός δημοκρατικού κράτους μπαίνουν εμπόδιο στην αποτελεσματική διακυβέρνηση. Ο περιορισμός της δύναμης της κυβέρνησης είναι ένας περιορισμός της ικανότητάς της να κάνει τη δουλειά της. Οι έλεγχοι και οι εξισορροπήσεις είναι τυφλά στο τι η κυβέρνηση προσπαθεί να επιτύχει και έτσι μπορούν να την εμποδίσουν από το να προωθήσει τις πολιτικές που είναι προς το εθνικό συμφέρον. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο πολιτικοί και άλλοι εκπρόσωποι του κράτους, που τρέφουν τον μεγαλύτερο θαυμασμό για τη δημοκρατία και την εξουσία του νόμου, κάμπτουν συστηματικά τους κανόνες - παράνομες παρακολουθήσεις συνομιλιών, απαγωγές για ανάκριση σε άλλες χώρες[20] κτλ. Το κατά πόσο αυτού του είδους οι παραβάσεις μπορούν να θεωρηθούν παραβιάσεις των αρχών του κράτους ή όχι δεν μπορεί να αποφασιστεί εκ των προτέρων. Αυτό εξαρτάται από την επιτυχία αυτών των πρακτικών. Η πιθανή καταδίκη για μια τέτοια παρέκβαση (είτε για προσωπικό πλουτισμό είτε για το καλό του έθνους χωρίς να τηρείται το γράμμα του νόμου) είναι ένας λόγος που οι κρατικοί εκπρόσωποι μπορεί να επιλέξουν να προσπαθήσουν να κρατήσουν συγκεκριμένες πράξεις κρυμμένες από την κοινή γνώμη.

Με αυτόν τον τρόπο η καμπάνια των ΗΠΑ ενάντια στο WikiLeaks, που υποστηρίζεται από τους διεθνείς συμμάχους καθώς και από τα δύο μεγάλα κόμματα στις ΗΠΑ, στοχεύει ένα εγχείρημα που είναι θεμελιακά υποστηρικτικό προς το κράτος ως έχει. Είναι η διενέργεια μιας καμπάνιας ενάντια σε ανθρώπους που τρέφουν τον μεγαλύτερο θαυμασμό για τις αρχές του. Οι άνθρωποι που ανακηρύσσονται εχθροί του κράτους οδηγούνται στις πράξεις τους από τον θαυμασμό τους για τις αρχές του κράτους.

Η επίθεση στο WikiLeaks θα μπορούσε να φανεί σαν κακός υπολογισμός από την πλευρά της διοίκησης των ΗΠΑ και άλλων κυβερνήσεων: και οι δύο πλευρές φαίνονται να υποστηρίζουν τις ίδιες αρχές. Υπάρχει όμως μια θεμελιώδης διαφορά στο ρόλο που παίζουν αυτές οι αρχές για τις δύο πλευρές. Για το WikiLeaks και τους υποστηρικτές του οι δημοκρατικές αρχές είναι οι πρώτες και βασικές αρχές του κράτους, είναι αυτές που κάνουν το κράτος. Για το κράτος, από την άλλη, αυτές οι αρχές είναι μέσο κυριαρχίας. Το ότι το κράτος παρέχει τις υπηρεσίες του στους πολίτες του δεν σημαίνει απαραίτητα ότι ο ρόλος του περιορίζεται σε αυτή την παροχή των υπηρεσιών. Αν ήταν έτσι, οι μπάτσοι, τα δικαστήρια και οι φυλακές δεν θα χρειάζονταν. Το ότι το κράτος είναι ένα κράτος νόμου και αρχών, το ότι ζητά την υποστήριξη των υπηκόων του, το ότι επιδιώκει να χρησιμοποιεί τα ιδιωτικά συμφέροντα των υπηκόων του με παραγωγικό τρόπο για τη δική του ενδυνάμωση, δεν σημαίνει ότι η διακυβέρνησή του δεν είναι κυριαρχία και ότι δεν απαιτεί μυστικότητα. Εξακολουθεί να καταστέλλει τα συμφέροντα εκείνα που ουσιαστικά αντιτίθενται στην κυριαρχία του. Σε γενικές γραμμές, επιβάλλει περιορισμούς στα συμφέροντα των υπηκόων του: ο καθένας μπορεί να υπηρετεί τα δικά του συμφέροντα – αλλά σε συμφωνία με το γράμμα του νόμου.[21] Για να το πούμε διαφορετικά, το ότι το κράτος προσέχει και προστατεύει κάποια νόμιμα ιδιωτικά συμφέροντα, δεν σημαίνει από μόνο του – αντίθετα με αυτό που πιστεύει το WikiLeaks – πως ο τελικός του στόχος είναι να εγγυάται την ευημερία των υπηκόων του: κυριαρχία με ευγενή κίνητρα[22] είναι μια αντίφαση.

Δεύτερον, η δημοσιοποίηση των διπλωματικών διαύλων επικοινωνίας και εσωτερικών στρατιωτικών αναφορών από το WikiLeaks αποτελεί πραγματική απειλή για τις ΗΠΑ διεθνώς. Δημόσιες δηλώσεις των αξιωματούχων του κράτους – ειδικά στη σφαίρα της διεθνούς διπλωματίας – θεωρούνται εκφράσεις πολιτικής. Η ανοιχτή κριτική προς ένα άλλο κράτος ή το προσωπικό του αποτελεί μια προσπάθεια να δείξει στο κράτος αυτό τα όριά του ή να του επιβάλλει αυτά τα όρια. Ο επίσημος απολογισμός πολεμικών επιχειρήσεων στοχεύει να στείλει ένα μήνυμα σε κάποιον φίλο ή εχθρό.[23] Με τη δημοσίευση εσωτερικών μέμο των ΗΠΑ το WikiLeaks άσκησε πολιτική εκ μέρους των ΗΠΑ, έκανε την κυβέρνηση των ΗΠΑ να πει πράγματα που η ίδια δεν ήθελε να πει δημόσια, στέλνοντας μηνύματα κάθε είδους σε κυβερνήσεις ανά την υφήλιο. Το θέμα εδώ είναι πως η κυβέρνηση των ΗΠΑ δεν ήθελε να πει αυτά τα πράγματα στους σύμμαχους και εχθρούς ανοιχτά· το WikiLeaks έκανε παρόλα αυτά την κυβέρνηση των ΗΠΑ να τα πει. Με τη δημοσίευση αυτών των μέμο τo WikiLeaks όπλισε το χέρι της εξωτερικής πολιτικής των ΗΠΑ. Το κράτος αντιδρά σε αυτό ερμηνεύοντας αυτή την επίθεση ως μια εξ αρχής αμφισβήτηση της κυριαρχίας του – ανεξαρτήτως από την πρόθεση του WikiLeaks.

Η καμπάνια των ΗΠΑ ενάντια στο WikiLeaks είναι αντιμαχόμενη. Από τη μια μεριά, υπάρχουν εκκλήσεις από κάποιους πολιτικούς για τη δολοφονία του Assange και η διοίκηση των ΗΠΑ αναζητά νομικά παράθυρα που θα επιτρέψουν τη δίωξή του. Ο Bradley Manning – αυτός που υποτίθεται πως διέρρευσε τους διαύλους και άλλα εσωτερικά έγγραφα των ΗΠΑ - είναι πιθανό να σαπίσει στη φυλακή για πολύ καιρό αποτελώντας παράδειγμα του τι συμβαίνει σε αυτούς που απειλούν το κράτος. Από την άλλη πλευρά, το WikiLeaks ακόμα δεν είναι παράνομο στις ΗΠΑ, και δεν έχει αποδοθεί σχεδόν καμία ευθύνη προς πχ τους New York Times, που συνεργάστηκαν με το WikiLeaks στην δημοσιοποίηση των διπλωματικών διαύλων.[24] Το κράτος θέλει πραγματικά να κλείσει το WikiLeaks αλλά διστάζει να περιορίσει την ελευθερία του τύπου κατά τη διαδικασία. Το κράτος θέλει πολίτες σαν τον Assange, αλλά αυτοί οι καλοί πολίτες θα πρέπει να αναλογίζονται την πραγματικότητα του κράτους στο οποίο είναι υπήκοοι, πριν δράσουν για τις ιδεαλιστικές τους αντιλήψεις.

 

[1] ”Σήμερα, με αυταρχικές κυβερνήσεις στην εξουσία σε πολλά μέρη του κόσμου, αυξανόμενες εξουσιαστικές τάσεις σε δημοκρατικές κυβερνήσεις, και αυξανόμενες ποσότητες δύναμης φωλιασμένες σε σκοτεινά corporations, η ανάγκη για ειλικρίνεια και διαφάνεια είναι μεγαλύτερη από ποτέ.” http://goo.gl/eT7GX (wikileaks.org)

[2] WikiLeaks Manifesto, http://blog.9while9.com/manifesto-anthology/assange.html

[3] Στμ. Στο πρωτότυπο: Extra-legal killings.

[4] Στμ. Rendition είναι η μεταφορά αλλοδαπού κατηγορούμενου για τρομοκρατία για να ανακριθεί σε χώρα με λιγότερο αυστηρή νομοθεσία περί ανθρώπινης μεταχείρισης κρατουμένων. [5] Το WikiLeaks υποθέτει μια αντίθεση ανάμεσα στη συλλογή πληροφοριών και τη δημοσιοποίησή τους: «Εξ ορισμού, οι υπηρεσίες πληροφοριών συλλέγουν πληροφορίες. Αντιθέτως, το WikiLeaks έχει δείξει πως θέλει να κάνει ακριβώς το αντίθετο.» Όμως, οι υπηρεσίες πληροφοριών στην πραγματικότητα δημοσιοποιούν πληροφορίες, και το κάνουν όταν εξυπηρετεί την ατζέντα τους. Κάνουν χρήση των πληροφοριών για να εκθέσουν ή να προκαλέσουν αντίπαλα κράτη και τις κυβερνήσεις τους. Δεν είναι από θαυμασμό προς τον δημοκρατικό ιδεαλισμό του WikiLeaks, ο λόγος που έκανε την Κίνα να προτείνει το WikiLeaks ως υποψήφιο για το βραβείο Νόμπελ ειρήνης. Η Κίνα πρότεινε την υποψηφιότητα του WikiLeaks γιατί το Wikileaks εκθέτει τις ΗΠΑ και για να επιδείξει το πώς οι ΗΠΑ και οι σύμμαχοί τους χρησιμοποιούν τα βραβεία Νόμπελ κατά των αντιπάλων τους.

[6] Υπάρχουν πράγματι κάποια κράτη όπου ο πληθυσμός είναι άχρηστος για το κράτος αφού τα κράτη αυτά έχουν την οικονομική τους βάση στο να εξάγουν απλώς τους φυσικούς τους πόρους. Σε τέτοια κράτη ο πληθυσμός κρατιέται μακριά από τις πηγές εσόδων τους κράτους. Το Σουδάν είναι, ανάμεσα στις περισσότερες χώρες του ‘Τρίτου Κόσμου’, ένα τέτοιο κράτος το οποίο δεν περιμένει πολλά από τον πληθυσμό και δεν έχει πολλά να του προσφέρει, γιατί αδυνατεί να λάβει μέρος στον παγκόσμιο ανταγωνισμό απέναντι σε επιτυχημένες οικονομικές δυνάμεις όπως οι ΗΠΑ, η ΕΕ και η Κίνα.

[7] Στμ. Στο πρωτότυπο: cherish.

[8] Τα δημοκρατικά κράτη καλούν ακόμη τον πληθυσμό τους να επιλέγουν τους αξιωματούχους του κράτους. Δες και You mean they actually vote for the lizards? στο kittens #1 διαθέσιμο στο http://goo.gl/HYt8Y (antinational.org)

[9] WikiLeaks Manifesto

[10] Στμ. Στο πρωτότυπο: systematic and forceful rule.

[11] (spiked-online.com)

[12] «Στην απόφαση ορόσημο για τα Έγγραφα του Πενταγώνου, το Ανώτατο Δικαστήριο των ΗΠΑ αποφάσισε ότι ‘μόνο ο ελεύθερος και αδέσμευτος τύπος μπορεί να αποκαλύψει επιτυχώς τη διαφθορά στην κυβέρνηση.’ Συμφωνούμε. Η δημοσιοποίηση βελτιώνει τη διαφάνεια, και αυτή η διαφάνεια δημιουργεί τις προϋποθέσεις για μια καλύτερη κοινωνία για όλους τους ανθρώπους. Καλύτερος έλεγχος οδηγεί σε μειωμένη διαφθορά και σε περισσότερη δημοκρατία σε όλους τους θεσμούς της κοινωνίας, συμπεριλαμβανομένων της κυβέρνησης, των εταιρειών και άλλων οργανισμών. Ένα υγιές, ζωηρό και διερευνητικό δημοσιογραφικό μέσο παίζει καθοριστικό ρόλο στην επίτευξη αυτών των στόχων. Εμείς αποτελούμε μέρος αυτού του μέσου.» http://goo.gl/eT7GX (wikileaks.org) (η έμφαση προστέθηκε)

[13] http://goo.gl/eT7GX (wikileaks.org)

[14] “Παρομοίως, κάποιες υπηρεσίες πληροφοριών υποχρεούνται να εκτελούν τα καθήκοντά τους στο βέλτιστο των δυνατοτήτων τους και αυτό απαιτεί, κάποιες φορές, μυστικότητα. Όμως, αυτό που δεν έχουν δικαίωμα, είναι για τον Στρατηγό, ή την Χίλαρι Κλίντον, να λένε ότι θέλουν να χρησιμοποιήσουν τον ποινικό κώδικα εις βάρος κάθε ανθρώπου στη χώρα, για να (τους) σταματήσουν να μιλάνε για ανησυχητικές πληροφορίες, που έχουν αποκαλυφθεί από τον οργανισμό της (ΣτΜ. της Χίλαρι Κλίντον) ή τον στρατό των ΗΠΑ. Δεν έχει το δικαίωμα να ανακηρύσσει ποιος είναι ο λόγος της ανησυχίας, αυτό είναι δουλειά του δικαστηρίου.” Julian Assange σε μια συνέντευξη στο Frost over the World στο Al Jazeera (21.12.2010).

[15] http://goo.gl/eT7GX (wikileaks.org)

[16] Αυτό ισχύει και αντιστρόφως. Η ηγεσία δεν θα παρεκκλίνει πολύ από το λαό και ο λαός θα αναγνωρίζει ποια είναι τα εθνικά προβλήματα. Δες το You mean they actually vote for the lizards? στο kittens #1 διαθέσιμο στο http://goo.gl/HYt8Y (antinational.org)

[17] http://goo.gl/5asd6 (change.gov)

[18] Προς αποφυγή παρεξηγήσεως: εάν συγκεκριμένες πολιτικές ωφελούν κάποιους ανθρώπους περισσότερο από άλλους αυτό δεν παραβιάζει τον σκοπό της δημοκρατικής διακυβέρνησης. Παρόλα αυτά, αν η πολιτική εφαρμόζεται εξολοκλήρου για το όφελος συγκεκριμένης ομάδας εις βάρος του εθνικού συμφέροντος, τότε γενικά τον παραβιάζει.

[19] Στμ. Whistleblowers στο πρωτότυπο.

[20] Στμ. Στο πρωτότυπο renditions: (ειδικά για τις ΗΠΑ) η πρακτική της αποστολής σε συνθήκες μυστικότητας, αλλοδαπού κατηγορούμενου για έγκλημα ή για τρομοκρατική ενέργεια, για ανάκριση σε μια χώρα με λιγότερο αυστηρούς κανονισμούς περί ανθρώπινης μεταχείρισης κρατουμένων.

[21] Δες το Private property, exclusion and the state, στο kittens #0 διαθέσιμο εδώ https://libcom.org/library/private-property-exclusion-state-junge-linke

[22] Στμ. Στο πρωτότυπο: benevolent domination.

[23] Επιπρόσθετα, οι σύμμαχοι των ΗΠΑ άρχισαν να αναρωτιούνται αν είναι ασφαλές να μοιράζονται ευαίσθητες πληροφορίες με αξιωματούχους των ΗΠΑ, υπό το φως των διαρροών. Αυτό μπορεί να περιορίσει την ικανότητα των ΗΠΑ να συλλέγουν τέτοιου είδους πληροφορίες.

[24] Η διαφορά στην αντιμετώπιση των NYT και του WikiLeaks δείχνει επίσης το τι είδους δημοσιογραφία ενδιαφέρει το κράτος. Ως 'τέταρτο κλαδί της κυβέρνησης', η δημοσιογραφία εκθέτει τις παραλείψεις και την διαφθορά. Από την άλλη μεριά, οι NYT επιμένουν – κόντρα σε όλα τα στοιχεία – στο να μην αποκαλούν τις ανακριτικές τακτικές του στρατού των ΗΠΑ ως 'βασανιστήρια', υπογραμμίζοντας τη δηλωμένη πίστη στο Αμερικάνικο κράτος. Το WikiLeaks, αντίθετα, δεν κωλύεται από πατριωτισμό στο να απαιτεί την πραγμάτωση του ιδανικού κράτους.

Εικόνες:

O σχολιασμός έχει απενεργοποιηθεί.

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License