Εκδήλωση του Αναρχικού στεκιού UTOPIA με τον Επαναστατικό Αγώνα (3ημερο για τα 15 χρόνια λειτουργίας του στεκιού)

Εκδήλωση του Αναρχικού στεκιού UTOPIA Κομοτηνής στις 22/9/2018 για την οργάνωση Επαναστατικός Αγώνας. Εισήγηση των συντρόφων του στεκιού και τοποθετήσεις των μελών του Επαναστατικού Αγώνα Πόλας Ρούπα και Νίκου Μαζιώτη. Ακολούθησαν τοποθετήσεις και ερωτήσεις συντρόφων/ ισσών.

Εκδήλωση του Αναρχικού στεκιού UTOPIA Κομοτηνής στις 22/9/2018 για την οργάνωση Επαναστατικός Αγώνας. Εισήγηση των συντρόφων του στεκιού και τοποθετήσεις των μελών του Επαναστατικού Αγώνα Πόλας Ρούπα και Νίκου Μαζιώτη. Ακολούθησαν τοποθετήσεις και ερωτήσεις συντρόφων/ ισσών.

1ος Εισηγητής Ευχαριστούμε όσους ήρθατε να στηρίξετε την εκδήλωση. Είναι για τα γενέθλια, για τα 15 χρόνια του στεκιού όπως ξέρετε. Σήμερα η μέρα είναι αφιερωμένη στον Επαναστατικό Αγώνα, την οργάνωση Επαναστατικός Αγώνας, την κρίση στην Ελλάδα και την επαναστατική προοπτική. Αυτά θα μας τα αναλύσουν οι δύο σύντροφοι που θα κάνουν την τηλεφωνική παρέμβαση σε λίγο. Εγώ να πω ότι την εκδήλωση την στηρίζουν οι φυλακισμένοι της Α΄ πτέρυγας των φυλακών Λάρισας και τους ευχαριστούμε, ιδιαίτερα τον Σπύρο Χριστοδούλου που μας έστειλαν και το πανό πίσω που έχει ανέβει στις φυλακές Λάρισας ως αλληλεγγύη στους φυλακισμένους αγωνιστές των αμερικανικών φυλακών που κάνανε απεργία σε πάρα πολλές πολιτείες, σχεδόν σε όλη την Αμερική (Η.Π.Α). Θα συνεχίσουν οι σύντροφοι της εισήγησης.

2ος Εισηγητής Καλησπέρα και από μένα. Θα σας διαβάσω ένα μικρό ιστορικό της οργάνωσης Επαναστατικός Αγώνας και στην συνέχεια θα αναλύσουμε τους άξονες της συζήτησης. Ο Επαναστατικός Αγώνας είναι μια ένοπλη αναρχική οργάνωση με επιθέσεις σε κυβερνητικά κτίρια και στην αμερικάνικη πρεσβεία στην Αθήνα. Η πρώτη του ενέργεια ήταν η βομβιστική επίθεση με 2 βόμβες στα δικαστήρια της οδού Ευελπίδων στις 5 Σεπτεμβρίου το 2003.

Πραγματοποίησε συνολικά 17 χτυπήματα, το τελευταίο το 2014. Μετά την επίθεση με RPG εναντίον της αμερικάνικης πρεσβείας στις 12 Ιανουαρίου του 2007 και σε αστυνομικό σταθμό στην Ν. Ιωνία μερικούς μήνες αργότερα, ο Επαναστατικός Αγώνας θεωρήθηκε η μεγαλύτερη εγχώρια απειλή. Η Ευρωπαϊκή Ένωση πρόσθεσε τον Επαναστατικό Αγώνα στις χαρακτηρισμένες ως ‘‘τρομοκρατικές’’ οργανώσεις στις 29 Ιουνίου του 2007. Στις 18 Μαΐου ανακοινώθηκε από τις ΗΠΑ επίσημα ο Επαναστατικός Αγώνας ως ξένη ‘‘τρομοκρατική ‘’ οργάνωση. Στις 10 Μαρτίου του 2010 ο Λάμπρος Φούντας μετά από ανταλλαγή πυροβολισμών με μπάτσους σκοτώθηκε. Τον Απρίλιο του 2010 ύστερα από μακροχρόνια έρευνα προσήχθησαν έξι ύποπτοι. Στα τέλη Απριλίου του 2010, οι τρεις κύριοι ύποπτοι επιβεβαίωσαν την συμμετοχή τους στον Επαναστατικό Αγώνα με γράμμα προς τον τύπο. Υποσχέθηκαν να συνεχίσουν την επαναστατική τους δράση όσο ζουν. Οι τρεις αναρχικοί ήταν ο Νίκος Μαζιώτης, η Πόλα Ρούπα και ο Κώστας Γουρνάς.

Τον Ιούνιο του 2012 οι Μαζιώτης και Ρούπα παραβίασαν τους περιοριστικούς όρους και χάθηκαν τα ίχνη τους ενώ ο Κώστας Γουρνάς δήλωσε ότι γι’ αυτόν ο Επαναστατικός Αγώνας τέλειωσε και δεν ακολούθησε τους Μαζιώτη και Ρούπα στην παρανομία για συνέχιση της ένοπλης πάλης. Τις πρωινές ώρες της Πέμπτης 10 Απριλίου του 2014 ύστερα από 2 προειδοποιητικά τηλεφωνήματα, ένα παγιδευμένο όχημα με 75 κιλά εκρηκτικά εξερράγη έξω από τα γραφεία της Τράπεζας της Ελλάδας στην Αθήνα προκαλώντας εκτεταμένες ζημιές αλλά χωρίς σοβαρούς τραυματισμούς. Την Τετάρτη 16 Ιουλίου 2014 ο Μαζιώτης συνελήφθηκε στο Μοναστηράκι ύστερα από συμπλοκή και ανταλλαγή πυροβολισμών με αστυνομικούς από την οποία τραυματίστηκε ο Μαζιώτης και ένας μπάτσος.

Η Πόλα Ρούπα στις 21 Φεβρουαρίου του 2016 προσπάθησε να απελευθερώσει τον σύντροφό της Νίκο Μαζιώτη και άλλους ‘‘πολιτικούς’’ κρατούμενους από τις φυλακές Κορυδαλλού με ελικόπτερο ανεπιτυχώς. Στις 5 Ιανουαρίου του 2017 ύστερα από επιχείρηση της αντιτρομοκρατικής συλλαμβάνονται οι Πόλα Ρούπα και η Κωνσταντίνα Αθανασοπούλου. Από την πρώτη στιγμή της σύλληψης, ο 6χρoνος Λάμπρος, γιος της Πόλας Ρούπα και του Νίκου Μαζιώτη απαγάγεται από τα ένοπλα καθάρματα και με εντολή της εισαγγελέα Νικολού οδηγείται σε παιδοψυχιατρική κλινική. Ένα ξεκάθαρο σχέδιο της εξουσίας με στόχο την ψυχολογική εξόντωσή του και εκδίκηση των αμετανόητων ανταρτών γονιών του. Οι Πόλα Ρούπα και Νίκος Μαζιώτης ξεκινούν άμεσα απεργία πείνας και δίψας με αίτημα να δοθεί το παιδί τους στην μητέρα και αδελφή της Πόλας Ρούπα, κάτι που πετυχαίνουν εντέλει.

Τέλος στις 11/11/2017 ξεκινούν απεργία πείνας με αιτήματα να αποσυρθούν οι φωτογραφικές διατάξεις του άρθρου 11 παρ. 6 σημείωση ε και η παράγραφος 4 στο ίδιο άρθρο αναφορικά με την κράτηση σε συνθήκες απομόνωσης όσων έχουν κάνει απόδραση ή απόπειρες αποδράσεων, να μην επανέλθει το καθεστώς τύπου Γ΄, να βγει άμεσα ο Νίκος Μαζιώτης από την απομόνωση που κρατείται από τον περασμένο Ιούλιο με εντολή του υπουργείου Δικαιοσύνης, να εισαχθεί στο σωφρονιστικό κώδικα η ελαστικοποίηση του ωραρίου των επισκεπτηρίων που έχει ένας κρατούμενος. Για παράδειγμα, ένας κρατούμενος που έχει ένα επισκεπτήριο τον μήνα ή δεν έχει καθόλου να επεκτείνεται ο χρόνος της συνάντησης, να υπάρχει ειδικός χώρος για συνάντηση κρατουμένων γονέων με τα παιδιά τους – στις αντρικές φυλακές Κορυδαλλού δεν υπάρχει τέτοιος χώρος – και όταν η συχνότητα των συναντήσεων είναι σπάνια να αυξάνεται ο χρόνος των επισκεπτηρίων. Πέντε μέρες μετά την λήξη της απεργίας πείνας την οποία κέρδισαν, ο Μαζιώτης δέχθηκε επίθεση από ποινικούς στην Ε΄ πτέρυγα ενώ λίγο καιρό μετά έγινε απόπειρα επίθεσης στις γυναικείες φυλακές στην Πόλα Ρούπα όπου η συντρόφισσα μαζί με συγκρατούμενές της απέκρουσαν και τσάκισαν τις επιτιθέμενες. Αυτή την στιγμή ο Νίκος Μαζιώτης βρίσκεται στην ΣΤ΄ πτέρυγα των φυλακών Κορυδαλλού ενώ η Πόλα Ρούπα στο ισόγειο των γυναικείων φυλακών Κορυδαλλού. Οι σύντροφοι χρειάζονται την αλληλεγγύη με όποιον τρόπο μπορεί ο καθένας.

3ος Εισηγητής: Καλησπέρα και από μένα. Αρχικά θα μιλήσουμε για την κρίση, πως άρχισε και ποια είναι τα αίτιά της καθώς και την αντίσταση μέσα στην κρίση, ποιες κινητοποιήσεις γίνανε ενάντια στα μνημόνια. Το 2007 έχει χαρακτηριστεί ως το έτος έναρξης της παγκόσμιας καπιταλιστικής κρίσης μετά από αυτή του 1929 έχοντας εντονότερα και ευρύτερα αποτελέσματα όσον αφορά τον μετασχηματισμό της πολιτικής και την κουλτούρα του κόσμου. Το 2009 αποκαλύπτεται η υπερχρέωση του ελληνικού δημοσίου σε ποσοστό 129% του ΑΕΠ, η Ελλάδα αξιολογήθηκε ως η χώρα με την μικρότερη πιθανότητα ελέγχου του διογκωμένου χρέους της. Οι δαπάνες της είναι περισσότερες από τα έσοδα, έτσι τα αυξημένα ελλείμματα ήταν ως συνέπεια της συνεχόμενης αύξησης του χρέους λόγω των τόκων. Στις 5 Μαΐου του 2010 γίνεται μία από τις μαζικότερες διαδηλώσεις στα πλαίσια της γενικής απεργίας κατά των μνημονίων. Κατά την διάρκεια της διαδήλωσης πυρπολείται το υποκατάστημα της τράπεζας Μarfin στην οδό Σταδίου. Στο κτίριο βρέθηκαν εγκλωβισμένοι οκτώ εργαζόμενοι με αποτέλεσμα τρεις εξ’ αυτών να βρουν τραγικό θάνατο. Το γεγονός λειτούργησε πυροσβεστικά κατά των κινητοποιήσεων, τα ΜΜΕ χρησιμοποίησαν τους νεκρούς μιλώντας για δολοφονία από διαδηλωτές εκφράζοντας σενάρια για το ποιος είναι πίσω από αυτό κάτι που έκανε και το μεγαλύτερο κομμάτι του ριζοσπαστικού χώρου. Κάποιοι έριχναν ευθύνες σε συγκεκριμένες τάσεις της αναρχίας ψάχνοντας τους υπαίτιους ενώ άλλοι μιλούσαν για προβοκάτσια ενώ όλοι μαζί αποποιούνταν των ευθυνών τους λες και κάποιος τους κατηγορούσε. Από το 2011 και μετά την ψήφιση του μεσοπρόθεσμου έγιναν μαζικές απεργίες και διαδηλώσεις με συγκρουσιακό χαρακτήρα. Παρομοίως με την ψήφιση των 2 πρώτων μνημονίων μεγάλη μερίδα του κόσμου εναντιώθηκε. Αντιδράσεις υπήρχαν σε όλη την επικράτεια. Εκατοντάδες χιλιάδες ο κόσμος κατέβηκε στους δρόμους, δημιουργήθηκαν λαϊκές συνελεύσεις σε όλη τη χώρα οι οποίες είχαν αμεσοδημοκρατικό χαρακτήρα ενώ παράλληλα έγιναν καταλήψεις κυβερνητικών κτιρίων τα οποία λειτούργησαν ως κέντρα αγώνα. Λόγω της μη ύπαρξης σωστής οργάνωσης δεν δημιουργήθηκε κάποια επαναστατική προοπτική κάτι για το οποίο είχε ευθύνη και ευρύτερα ο ριζοσπαστικός χώρος. Όταν οι κινητοποιήσεις άρχισαν να γιγαντώνονται, οι μεγαλύτερες αριστερές δυνάμεις έδειξαν τον ρόλο τους όσον αφορά την καταστολή των εξεγερμένων. ΣΥΡΙΖΑ και ΑΝΤΑΡΣΥΑ όταν οι συγκρούσεις έπαιρναν μεγάλες διαστάσεις με τον κόσμο στα πρόθυρα εισβολής στο κοινοβούλιο, τράβηξαν τις δυνάμεις τους ενώ το ΚΚΕ περιφρουρούσε το κοινοβούλιο και πολλά κυβερνητικά κτίρια ανά την Ελλάδα. Δεν δίστασαν να επιτεθούν σε διαδηλωτές και παράλληλα διέδιδαν προβοκατόρικα ότι μέλος του ΠΑΜΕ έπεσε νεκρός από αναρχικούς, κάτι που διέδιδαν ακόμα και όταν αποδείχθηκε πως ο θάνατός του προήλθε από τα χημικά των μπάτσων. Τέλος για την επιλογή του ΣΥΡΙΖΑ: Το σύστημα όταν ένιωσε ότι απειλείται, κήρυξε εκλογές με αποτέλεσμα η αντίσταση να ξεφουσκώσει και να εναποθέσει ο κόσμος τις ελπίδες του στην κάλπη. Το 2012 η νέα κυβέρνηση Σαμαρά συνέχισε την μνημονιακή πολιτική εφαρμόζοντας ακραία καταστολή στις όποιες αντιδράσεις. Μετά τον Σαμαρά την σκυτάλη πήρε ο ήδη δυναμωμένος ΣΥΡΙΖΑ το ’15 παρουσιάζοντας ένα αριστερό προσωπείο δημιουργώντας ελπίδες για μια αλλαγή. Εντέλει συνέχισε την πολιτική των μνημονίων χωρίς όμως να υπάρχουν αντιδράσεις, είτε γιατί υπήρχε μεγάλη απογοήτευση είτε γιατί μεγάλο κομμάτι του ριζοσπαστικού χώρου στήριξε με τον ένα ή τον άλλο τρόπο τις πολιτικές του θέσεις.

Συντρόφισσα: Εγώ θέλω να προσθέσω ότι και η Κωνσταντίνα Αθανασοπούλου έκανε απεργία πείνας.

Σύντροφος: Σωστά, αυτό παραλήφθηκε.

Ρούπα: Καλησπέρα σε όλες και σε όλους.

Συντρόφισσα: Εμείς εδώ πέρα έχουμε κάνει μία εισήγηση όσον αφορά την δράση της οργάνωσης και περιμένουμε την δική σας τοποθέτηση για να τοποθετηθούμε μετά, και μετά να υπάρξει συζήτηση.

Μαζιώτης: Καλησπέρα σε όλες τις συντρόφισσες και τους συντρόφους σε όλους τους παρευρισκόμενους. Αν θέλετε να κάνω μία ενημέρωση για τα δικαστήρια που έχουμε. Αυτή την στιγμή υπάρχουν 2 δικαστήρια, το ένα είναι το εφετείο της 2ης δίκης που αφορά την επίθεση στην Τράπεζα της Ελλάδας, 3 απαλλοτριώσεις τραπεζών και την συμπλοκή στο Μοναστηράκι όπου τραυματίστηκα. Σε αυτήν την δίκη έχω καταδικαστεί σε ισόβια κάθειρξη και 129 χρόνια πρόσθετα. Ισόβια είναι για την επίθεση στην Τράπεζα της Ελλάδας η οποία είχε ως αποτέλεσμα τον ελαφρύ τραυματισμό δύο υπαλλήλων ασφαλείας που βρίσκονταν μέσα στο κτίριο της ΤτΕ. Το άλλο δικαστήριο που δικάζομαι μόνο εγώ, όχι η συντρόφισσα είναι ένα που έχει αρχίσει από τα τέλη Μαΐου του 2018 και αφορά αποκλειστικά υποθέσεις ληστειών τραπεζών οι οποίες σύμφωνα με το κατηγορητήριο αποδίδονται εν μέρει στην οργάνωση, συν την απόπειρα απαγωγής του εφοπλιστή Μαρτίνου. Είναι ένα κατηγορητήριο σύμφωνα με το οποίο υπάρχει αρχικά μία εγκληματική οργάνωση από το 2006 ως το 2011 και από το 2012 όταν η συντρόφισσα Ρούπα και εγώ περάσαμε στην παρανομία, υποτίθεται σύμφωνα με το κατηγορητήριο ότι τα μέλη αυτής της εγκληματικής οργάνωσης εντάχθηκαν στον Επαναστατικό Αγώνα, γίνανε μέλη του Επαναστατικού Αγώνα και εξακολουθούσαν να διαπράττουν ληστείες τραπεζών για λογαριασμό του Επαναστατικού Αγώνα. Αυτή η δίκη έχει ξεκινήσει τώρα, είναι στις αρχές της, έχουν ξεκινήσει οι πρώτοι μάρτυρες κατηγορίας και θα διαρκέσει αρκετό καιρό. Εγώ είμαι κατηγορούμενος για μία (ληστεία) από αυτές τις υποθέσεις. Υπάρχει ένα τρίτο δικαστήριο το οποίο θα ξεκινήσει στις 12 Οκτωβρίου, σε λιγότερο από 1 μήνα και αφορά την απόπειρα απόδρασης με ελικόπτερο που πραγματοποίησε η συντρόφισσα Ρούπα συν 2 απαλλοτριώσεις τραπεζών, αυτή της τράπεζας Πειραιώς στο νοσοκομείο Σωτηρία για την οποία έχει αναλάβει και προσωπικά την ευθύνη και για την Εθνική τράπεζα της Μαλεσίνας τον Σεπτέμβριο του 2016 συν την κατοχή όπλων και εκρηκτικών που βρέθηκαν κατά την σύλληψη της συντρόφισσας στις 5 Ιανουαρίου 2017.

Εκκρεμούν και άλλα δικαστήρια πρωτόδικα όπως είναι η κατοχή εκρηκτικών που σύμφωνα με το κατηγορητήριο βρέθηκαν σε ένα εγκαταλειμμένο κλεμμένο αμάξι και σύμφωνα με το κατηγορητήριο, αυτό το κατέχουμε μέσα από την φυλακή και οι δύο. Το αμάξι αυτό βρέθηκε τον Αύγουστο του 2017 όταν και η Πόλα είναι στην φυλακή. Αυτό έχει μεγάλη σημασία γιατί σύμφωνα με τον νόμο, αν κάποιος διαπράττει κακούργημα μέσα από την φυλακή, σταματά η ποινή για την οποία είναι ήδη καταδικασμένος και εκτίει ποινή και αρχίζει η καινούργια ποινή για το νέο αδίκημα το οποίο δεν συγχωνεύεται με την παλαιά ποινή. Αυτό ισχύει για μένα για την απόπειρα απόδρασης αφού κατηγορούμαι για ηθική αυτουργία για 4 κακουργήματα, για αεροπειρατεία, για απόπειρα ανθρωποκτονίας εναντίον του πιλότου, γιατί σύμφωνα με το κατηγορητήριο έπεσαν πυροβολισμοί μέσα στο πιλοτήριο, για κίνδυνο ασφαλείας συγκοινωνιών λόγω της αεροπειρατείας και για την απόπειρα αρπαγής του πιλότου. Σε αυτή την περίπτωση, η ποινή στην οποία ενδεχομένως θα καταδικαστώ δεν είναι συγχωνεύσιμη με την ποινή που εκτίω ήδη τώρα. Και επίσης τελευταία, έχει ασκηθεί δίωξη για την συντρόφισσα Ρούπα για πλαστογραφία σε βαθμό κακουργήματος. Αυτά τα 2 τελευταία, και η απόπειρα απόδρασης και η κατοχή εκρηκτικών στο κλεμμένο αμάξι μέσα από την φυλακή, εντάσσονται σε αυτό που είπα ότι δεν συγχωνεύονται οι καινούριες ποινές με τις παλιές. Δηλαδή για να σας το δώσω να το καταλάβετε, ακόμα και αν σπάσουμε την ισόβια κάθειρξη, πιθανόν να βγάλουμε χρόνια έκτισης ποινής που αντιστοιχούν σε ισόβια πάνω – κάτω και όχι σε 25 χρόνια κάθειρξης. Το άλλο που ήθελα να πω σε σχέση με τις ποινές είναι ότι στην δική μας περίπτωση υπάρχει μία αναβάθμιση της ποινικής καταστολής σε επίπεδο ποινών στα δικαστήρια αφού οι περισσότεροι καταλαβαίνουν ότι η ισόβια κάθειρξη για την Τράπεζα της Ελλάδας δεν αντιστοιχεί σε ελαφρούς τραυματισμούς και ότι είναι η πιο μέγιστη και πιο αυστηρή. Αυτό αντανακλά την εκδικητικότητα του κράτους απέναντι στην στάση που έχουμε κρατήσει μέχρι τώρα και εξακολουθούμε να κρατάμε, για παράδειγμα εμείς δεν παραμείναμε να μπούμε στην φυλακή μετά το τέλος της α΄ δίκης που διήρκησε από τον Οκτώβριο του 2011 όταν είχαμε βγει με το 18μηνο και τέλειωσε τον Απρίλιο του 2013 όπου ήταν σίγουρη η καταδίκη μας – καταδικαστήκαμε σε 50 χρόνια κάθειρξη –, δεν παραδοθήκαμε να μπούμε στην φυλακή, περάσαμε στην παρανομία και συνεχίσαμε την δράση μας.

Η χειρότερη μεταχείριση από την μεριά του κράτους αποδείχθηκε στην σύλληψη της συντρόφισσας Πόλας τον Γενάρη του 2017. Πολλοί περίμεναν από το κράτος και από τον α/α χώρο ότι μετά την σύλληψή μου θα παραδινότανε, παρ’ όλα αυτά αυτό δεν έγινε, ήταν συνειδητή επιλογή στα πλαίσια της συνέχισης της δράσης της οργάνωσης. Η εκδίκηση για αυτή την επιλογή και αυτό το ‘‘πιστώθηκε’’ η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ και συγκεκριμένα ο τότε υπουργός Δικαιοσύνης Κοντονής, ήταν ότι κατά την σύλληψη της συντρόφισσας απήχθη ο γιος μας, ο Βίκτωρ – Λάμπρος, ο οποίος ήταν τότε 6,5 χρονών και κλείστηκε 3 μέρες στο ψυχιατρικό τμήμα του νοσοκομείου Παίδων.

Μας αφαιρέθηκε η επιμέλεια και μάλιστα πρόσφατα βγήκε απόφαση από το δικαστήριο Καλαμάτας όπου μας αφαίρεσε οριστικά όχι απλά την επιμέλεια αλλά σύμφωνα με την διατύπωση την γονική μέριμνα για το οποίο θα κάνουμε έφεση. Ουσιαστικά έβαλαν το παιδί μας στο επίκεντρο του πολέμου εναντίον μας αφού ως αμετανόητους δεν μπορούσε να μας κάνει τίποτα. Αυτό ήταν μία αναβάθμιση σε επίπεδο ποινικής καταστολής το οποίο δεν έχει ξαναγίνει ποτέ στο παρελθόν, ούτε και σε περίπτωση ποινικών κρατουμένων όπου και οι δύο γονείς έχουν μπει στην φυλακή και είχαν ανήλικο παιδί. Στις περισσότερες περιπτώσεις δεν έχουν πειράξει καν την επιμέλεια των γονέων, στην περίπτωσή μας όμως έγινε από την αριστερή κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, αυτό αποδεικνύει την αναβάθμιση της ποινικής καταστολής απέναντί μας ειδικά, και όπως σας είπα υπάρχει τώρα και απόφαση που μας αφαιρεί οριστικά την γονική μέριμνα και την δίνει στην γιαγιά και την θεία του παιδιού. Δεν υπάρχει κάτι καινούργιο σε σχέση με αυτό. Αυτή την στιγμή το ποινικό διακύβευμα είναι να σπάσει η ισόβια κάθειρξη.Το γεγονός ότι 2 μήνες πριν, τον Ιούλιο του ’18, καταδικάστηκε η συντρόφισσα Ρούπα σε ισόβια επίσης κάθειρξη, όχι φυσικά με βάση στοιχεία αλλά με βάση το ότι υπερασπίστηκε πολιτικά την δράση της οργάνωσης, όλες από το 2003 ως το 2016, συγκεκριμένα στο δικαστήριο της συντρόφισσας, ο εισαγγελέας έκανε αναφορά όχι μόνο στην συγκεκριμένη υπόθεση για την επίθεση της ΤτΕ αλλά και σε αυτές που έρχονται όπως αυτή της υπόθεσης της απόπειρας απόδρασης με το ελικόπτερο και σύμφωνα με την πρόταση του εισαγγελέα και την απόφαση ήταν ηθικός αυτουργός, ‘‘αρχηγός’’, ακόμα και δικός μου αρχηγός και ‘‘διευθύντρια’’, όλα αυτά είναι απόδειξη της αναβάθμισης της ποινικής καταστολής απέναντι ειδικά σε μας, στον Επαναστατικό Αγώνα λόγω της συνεπούς στάσης που έχουμε από την αρχή από τις πρώτες συλλήψεις από το 2010, το ότι παραμείναμε αμετανόητοι. Εξ’ άλλου το ότι μας δόθηκε η ευκαιρία να περάσουμε στην παρανομία γιατί είχαμε απελευθερωθεί λόγω του δεκαοκτάμηνου ήταν κάτι το οποίο έγινε για πρώτη φορά, δηλαδή αγωνιστές οι οποίοι ήταν στην φυλακή αποφυλακίζονται και περνάνε στην παρανομία, ήταν αναμενόμενο ότι θα δεχτούμε αυτό το κύμα της κρατικής καταστολής με αναβαθμισμένο το επίπεδο της αυστηρότητας και έπεται και συνέχεια αφού υπάρχουν και άλλα δικαστήρια πρωτόδικα, αλλά το διακύβευμα το ποινικό είναι να σπάσει η ισόβια κάθειρξη. Αυτό θα το δούμε σε κάποιο καιρό όταν θα τελειώσει το εφετείο της 2ης δίκης όπου εγώ δικάζομαι βασικά με κακουργηματικές κατηγορίες ενώ η συντρόφισσα που δικάζεται αυτή την στιγμή στο εφετείο είναι καταδικασμένη μόνο για πλημμελήματα γιατί όταν δικάστηκα εγώ ήταν στην παρανομία αλλά αν σπάσει στην δικιά μου την περίπτωση η καταδίκη της ισόβιας κάθειρξης, τότε θα υπάρχουν μεγαλύτερες πιθανότητες να σπάσει και η δικιά της ισόβια όταν θα γίνει το εφετείο της συντρόφισσας για την ΤτΕ. Αυτά όσον αφορά τα δικαστικά, δεν ξέρω αν έχω ξεχάσει κάτι.

Ρούπα: Θα ήθελα να πω κάποια πράγματα επιγραμματικά, μετά σκεφτόμασταν με τον Νίκο αν κάποιος θέλει να ρωτήσει κάτι…, να γίνεται μια κουβέντα, να μην έχουμε μονόλογο. Σε σχέση τώρα με τις ποινές: Η ποινή αυτή που επιβλήθηκε σε μας, τα ισόβια, για την επίθεση στην ΤτΕ που ήταν παντελώς αναντίστοιχη με την υπόθεση, αφορούσε όπως δήλωσε και ο εισαγγελέας της έδρας, την επικινδυνότητα της δράσης του Επαναστατικού Αγώνα. Θέλω να προσθέσω και κάποια πράγματα που πιστεύω ότι είναι ουσίας πλέον, πέρα από τα γεγονότα. Οι καταδίκες αυτές των ισοβίων, ήταν αναντίστοιχες με την πράξη σε ποινικό επίπεδο. Και αυτό το αναγνωρίζουν οι άπαντες. Η δίωξη αυτή βασίστηκε σε έναν νόμο, τον 270 για την έκρηξη ο οποίος είναι ένας χουντικός νόμος. Αυτός δημιουργήθηκε τότε για να αντιμετωπίσει η χούντα την ένοπλη δράση που εκδηλωνόταν εκείνη την περίοδο ενάντια στη χούντα των συνταγματαρχών.

Αυτή η ακραία έκφραση της απόφασης που είχαμε στην δικιά μας περίπτωση, δεν έχει προϋπάρξει πιστεύω και εφαρμόστηκε για πολιτικούς λόγους. Πέρα από τη στάση μας που ανέφερε ο σύντροφος και τις επιλογές μας, το γεγονός ότι δεν κάναμε πίσω, το γεγονός ότι βγήκαμε στην παρανομία για να συνεχίσουμε την δράση μας, το γεγονός ότι υπερασπιστήκαμε τις επιλογές μας μέσα στα δικαστήρια με την ανάληψη ευθύνης και μετά συνεχίσαμε τον αγώνα, είναι συνδυασμός πραγμάτων που αφορούν τόσο τη δράση του Επαναστατικού Αγώνα και την πολιτική του σημασία, όσο και το ευρύτερο κοινωνικοπολιτικό περιβάλλον μέσα στο οποίο εκδηλώθηκε αυτή η δράση. Και να γίνω πιο συγκεκριμένη. Αυτό το διατύπωσε κιόλας ο ίδιος ο εισαγγελέας εμμέσως πλην σαφώς, με την επιχειρηματολογία του για την ποινή που ήθελε να επιβάλλει σε εμένα όταν επικαλέστηκε την ίδια την δράση του Επαναστατικού Αγώνα και συγκεκριμένα, την προσφορότητά του όσον αφορά τη δυνατότητά του να επιφέρει την ανατροπή του καθεστώτος. Αυτό δεν έχει ξαναγίνει. Βέβαια ουσιαστικά αυτό είναι ένα πολιτικό ατόπημα που έκανε αλλά έγινε και έχει γραφτεί στην ιστορία. Την προσφορότητα της δράσης του Επαναστατικού Αγώνα, εμείς δεν την είχαμε αρνηθεί ποτέ. Ήμασταν οι μόνοι μέσα στα δικαστήρια που αναφερόμασταν σε αυτήν και κάναμε και τοποθέτηση πάνω σε αυτήν. Ότι ο ένοπλος αγώνας εάν δεν είναι πρόσφορος να επιφέρει ανατροπή του καθεστώτος, δεν έχει καμία σημασία. Ή να γίνεται εντέλει ως μορφή τουλάχιστον ένοπλης διαμαρτυρίας. Ο εισαγγελέας που είχα εγώ στο πρωτοβάθμιο δικαστήριο για την επίθεση στην ΤτΕ, μίλησε για την προσφορότητα της ένοπλης δράσης του Επαναστατικού Αγώνα συνολικά και ειδικά για την επίθεση στην Τράπεζα της Ελλάδας, η οποία κατά την εκτίμησή του βασίστηκε σε μια κατάθεση ενός μάρτυρα στο δικαστήριο του 2015 που είχε δικαστεί ο Νίκος Μαζιώτης – εγώ δεν ήμουνα τότε – ο οποίος είχε πει ότι σε περίπτωση που δεν προλάβαιναν να κατεβάσουν το ρολό της τράπεζας, το ωστικό κύμα θα προκαλούσε κατάρρευση του κτιρίου. Και αυτό κατά την εκτίμηση του εισαγγελέα, η κατάρρευση δηλαδή του κτιρίου, θα προκαλούσε την κατάρρευση του χρηματοπιστωτικού συστήματος πράγμα που θα προκαλούσε την κατάρρευση της οικονομίας. Παρ’ όλο που ο ίδιος πρότεινε τα ισόβια, εγώ είδα ότι σε πολιτικό επίπεδο είναι σύμμαχος, διότι αναγνωρίζει ότι μια ένοπλη οργάνωση και η ένοπλη δράση συνολικότερα έχει την δυνατότητα να επιφέρει ανατροπές. Το γεγονός και μόνο ότι αυτός, ως εκπρόσωπος του κρατικού μηχανισμού, αναφέρει πόσο ευάλωτο είναι το σύστημα και το καθεστώς απέναντι σε χτυπήματα των πολιτικών του αντιπάλων, είναι μια δήλωση που αν μη τι άλλο αναγνωρίζει ότι το σύστημα δεν είναι άτρωτο, είναι ευάλωτο, δεν είναι απρόσβλητο, κάτι το οποίο το ίδιο το σύστημα θέλει να παρουσιάζει για τον εαυτό του. Και αναφέρθηκε συγκεκριμένα, στην προσφορότητα της δράσης του Επαναστατικού Αγώνα.

Οπότε, θα ήθελα στη συνέχεια να κάνω μια σύντομη αναδρομή στην δράση του Επαναστατικού Αγώνα. Σύντομη αναδρομή γιατί βέβαια, νομίζω ειπώθηκαν κάποια πράγματα πριν και γιατί πολλά είναι γνωστά εξ’ άλλου, αλλά ενταγμένη η δράση μέσα στο κοινωνικό πλαίσιο στο οποίο διεξήχθη. Γιατί δεν μπορείς να μιλάς για τον Επαναστατικό Αγώνα και για τις ενέργειες έτσι εντελώς μηχανιστικά, χωρίς να είναι αυτές ενταγμένες μέσα στο ευρύτερο κοινωνικό πλαίσιο που αναπτύχθηκε η δράση του και μέσα στην ευρύτερη πολιτική και ιστορική συγκυρία που έγινε η κάθε ενέργεια ειδικά. Και ειδικά για την περίοδο από την έναρξη της κρίσης και ύστερα, όπου έγινε η επίθεση στην ΤτΕ, και για τη σημασία της.

Και για να έρθουμε στο σήμερα και για να μιλήσουμε για το κοινωνικό πλαίσιο που λέγαμε, για τις ανάγκες της δράσης και τον αγώνα από εδώ και ύστερα. Αλλά πριν από αυτό να συνεχίσω για το τι είπε ο εισαγγελέας στη δίκη. Είπε ότι όπως αποδείχθηκε από τη διαδικασία, εγώ είμαι ‘‘διευθύντρια’’ κλπ, κλπ. Βέβαια δεν υπήρχαν αποδεικτικά στοιχεία γι’ αυτό. Επικαλέστηκε ο ίδιος κάποια χαρακτηριστικά που έχω ως πολιτική παρουσία. Πέρα απ’ όλα αυτά αναφέρθηκε στην προσφορότητα της δράσης του Επαναστατικού Αγώνα θέλοντας να δείξει το βαθμό επικινδυνότητας της δράσης αυτής στοιχειοθετώντας έτσι την επιχειρηματολογία του ότι πρέπει να επιβληθούν τα ισόβια σε μένα. Έγινε κατανοητό;

Σύντροφοι: Ναι, ναι.

Ρούπα: Η προσφορότητα όσον αφορά την ανατροπή του καθεστώτος. Δηλαδή, είπε ο ίδιος ότι ήταν πρόσφορη αυτή η δράση να επιφέρει πλήγματα ουσιαστικά στο καθεστώς. Και συγκεκριμένα για την επίθεση για την ΤτΕ ο ίδιος ο εισαγγελέας είπε – δεν τα λέω εγώ αυτά –, ‘‘ήταν θέμα τύχης ότι δεν κατέρρευσε το κτίριο γιατί πρόλαβαν οι φύλακες να κατεβάσουν το ρολό· έτσι το ωστικό κύμα δεν μπήκε ως ένα βαθμό μέσα στο κτίριο και δεν κατέρρευσε το κτίριο· γιατί αν κατέρρεε το κτίριο, θα κατέρρεε το χρηματοπιστωτικό σύστημα’’. Συνεχίζω εγώ το σκεπτικό του αν κατέρρεε το χρηματοπιστωτικό σύστημα της χώρας, κλείνανε οι τράπεζες κλπ, αυτό θα είχε αλυσιδωτές αντιδράσεις, δεν θα έμενε εκεί. Εγώ δεν είχα πει, δεν είχα κάνει τοποθέτηση τέτοια συγκεκριμένη ποτέ, ούτε ο Νίκος. Δεν είπαμε εμείς δηλαδή, ότι με το χτύπημα στην ΤτΕ θα κατέρρεε το χρηματοπιστωτικό σύστημα, αυτά ήταν λόγια του εισαγγελέα. Απλά εγώ εντοπίζω εδώ πέρα το γεγονός ότι η τοποθέτησή του και η ποινή των ισοβίων επιβλήθηκε συνδυαστικά με το γεγονός της αναγνώρισης της πολιτικής επικινδυνότητας του Επαναστατικού Αγώνα, της προσφορότητας της δράσης του όσον αφορά την ανατροπή και ειδικά μέσα σε αυτή την περίοδο, και ειδικά σε σχέση με την επίθεση στην ΤτΕ, η οποία αφορούσε και την περίοδο μέσα στην οποία εκδηλώθηκε και αφορούσε το τι πρέσβευε αυτό το χτύπημα. Δηλαδή, ενάντια σε ποιους στρεφόταν. Γιατί στρεφόταν ενάντια σε δύο εκ των τριών θεσμών της τρόικας εκείνη την περίοδο. Δηλαδή, στεγαζόταν εκεί η ΕΚΤ, αφού η ΤτΕ είναι παράρτημα της ΕΚΤ, και το ΔΝΤ. Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή απουσίαζε. Είχαμε δύο εκ των τριών της τρόικας. Και το χτύπημα έγινε για τα μνημόνια.

Σύντροφος: Ουσιαστικά το σύστημα παραδέχτηκε ότι είσαστε πολιτικοί κρατούμενοι, όχι ληστές όπως θέλουν να σας παρουσιάσουν. Μέσω του εισαγγελέα παραδέχτηκε ότι ο ένοπλος αγώνας μπορεί να καταστρέψει με ένα χτύπημα ένα ολόκληρο οικονομικό σύστημα.

Ρούπα: Αφού ανέφερες αυτό, πρέπει να πω και κάτι ακόμα. Ο 187Α, ο λεγόμενος ‘‘αντιτρομοκρατικός’’ νόμος, αναφέρεται σε οργανώσεις και δράσεις οι οποίες είναι πρόσφορες να ανατρέψουν το καθεστώς. Βέβαια αυτό δεν το αναφέρουν στα ίδια τα δικαστήρια, ούτε βέβαια οι άνθρωποι ή οι συνήγοροι οι οποίοι παρευρίσκονται σε αυτές τις δίκες. Το γεγονός ότι δεν αναγνωρίζουν ότι πρόκειται για πολιτική δράση και για πολιτικές δίκες, το στοιχειοθετούν με βάση μια απόφαση του Αρείου Πάγου για την 17Ν που εκδόθηκε το 2010 ύστερα από προσφυγή που είχανε κάνει οι συνήγοροι που είχαν παρασταθεί τότε στα δικαστήρια για να αναγνωριστεί ως πολιτική η δίκη. Ήταν ζήτημα δηλαδή, της ένστασης της αναρμοδιότητας του δικαστηρίου, σύμφωνα με το οποίο εφόσον αναγνωριστεί ότι είναι πολιτική δράση, θα πρέπει να δικάζεται από μικτό ορκωτό δικαστήριο. Τελοσπάντων ο Άρειος Πάγος αποφάνθηκε το 2010 ότι ναι μεν τα υποκείμενα (οι δράστες) μπορεί να έχουν πολιτικά κίνητρα, ναι μεν μπορεί να προσβλέπουν σε μια αλλαγή του καθεστώτος και σε μια άλλη κοινωνική οργάνωση πλην όμως η δράση που επιλέγουν δεν είναι πρόσφορη για να επιφέρουν την αλλαγή. Αυτό, με βάση την αντικειμενική νομική θεωρία για το πολιτικό έγκλημα σημαίνει ότι εφόσον δεν είναι πρόσφορη η δράση, δεν είναι πολιτικό το έγκλημα. Άρα είναι ποινικό και δικάζεται από ειδικά δικαστήρια, όπως αυτά που δικαζόμαστε.

Αυτό που είπε πριν ο σύντροφος σε σχέση φυσικά, με το ότι αναγνωρίζεται η προσφορότητα της δράσης σου, σημαίνει ότι ανατρέπει τη βασική δικαστική και νομική θεωρία, πάνω στην οποία στηρίζονται όλα τα δικαστήρια για να απορρίπτουν τις ενστάσεις για την αναρμοδιότητα του δικαστηρίου και ότι πρέπει να δικαζόμαστε από μικτά ορκωτά. Και κατόπιν αυτής της τοποθέτησης του εισαγγελέα, εγώ έκανα ξανά ένσταση για την αναρμοδιότητα του δικαστηρίου, ότι στην πραγματικότητα, ο ίδιος έχει αναγνωρίσει με αυτό που λέει ότι είναι πολιτική αυτή η δίκη και ανατρέπει τη θεωρία με βάση την οποία απορρίπτονται τα αιτήματά μας. Ότι τώρα πλέον, με βάση την τοποθέτηση αυτή, πρέπει να σηκωθώ και να φύγω, ότι ακυρώνεται η διαδικασία και ότι θα πρέπει να πάω να δικαστώ σε μικτό ορκωτό. Ως αναμενόμενο δεν το δεχτήκανε, άρα αυτό είναι μία αντίφαση. Αλλά η μεγαλύτερη αντίφαση για μένα είναι αυτή: το ότι το ίδιο το καθεστώς δια των αντιπροσώπων του μέσα στα δικαστήρια αναγνωρίζει ότι δεν είναι άτρωτο. Ότι είναι ευάλωτο! Αυτό είναι για μένα μια επιτυχία πολιτική επιτυχία.

Σύντροφος: Να διευκρινίσω κάτι λίγο, το ρώτησα, αν είμαι λάθος διόρθωσέ με. Για τα δικαστήρια αναφέρομαι που μίλησα λίγο πριν η συντρόφισσα Πόλα…

Ρούπα: Δεν είναι μικτά ορκωτά.

Σύντροφος: Ναι, αυτό ήθελα να διευκρινίσω, δεν είναι ένορκοι στην ουσία, είναι κλειστές δίκες, δεν είναι μικτά ορκωτά, είναι ένα ειδικό δικαστήριο, σε ειδικούς χώρους κλπ.

Μαζιώτης: Αυτό γίνεται από το 2001 ουσιαστικά. Να επισημάνω κάτι εδώ πέρα. Στο σύνταγμα της χώρας πολιτικό έγκλημα ερμηνεύεται μόνο η πράξη εσχάτης προδοσίας που αναλογεί στα πραξικοπήματα των στρατιωτικών. Με βάση αυτό το άρθρο οι υποθέσεις αυτές πάνε σε μικτά ορκωτά. Επίσης την τελευταία φορά που κάναμε την ένσταση για το πολιτικό αδίκημα, πρώτη το έκανε η συντρόφισσα Ρούπα στο δικό της δικαστήριο και μετά, τώρα, σε αυτό το εφετείο για την ΤτΕ για πρώτη φορά επικαλεστήκαμε την προσφορότητα της ένοπλης δράσης και είπαμε διάφορα πράγματα σε σχέση με τις αντιφάσεις του νόμου. Για παράδειγμα σε σχέση με τα πραξικοπήματα, υπάρχουν απόψεις νομικών οι οποίες έρχονται σε αντίθεση με την κυρίαρχη λογική που επικαλούνται τα δικαστήρια, όπου σύμφωνα με τις οποίες δεν πρέπει τα πραξικοπήματα να θεωρούνται πολιτικά αδικήματα, δεν πρέπει να θεωρείται πολιτικός αδικηματίας αυτός που έχει υπαλληλική σχέση με το καθεστώς όπως είναι ο στρατιωτικός, ο αστυνομικός, δηλαδή όποιος είναι υπάλληλος του κράτους. Και με αυτή την έννοια τα πραξικοπήματα δεν θα πρέπει να θεωρούνται πολιτικά αδικήματα. Αλλά ουσιαστικά αυτό που ισχύει από το 2001 και μετά είναι μια ερμηνεία – νομολογία που λέει ότι μόνο τα στρατιωτικά πραξικοπήματα έχουν την δυνατότητα να καταλάβουν την εξουσία και να επιφέρουν πολιτειακή αλλαγή.

Δεν αναγνωρίζουν σε κανέναν πολίτη που κάνει προσφυγή στα όπλα, που κάνει ένοπλο αγώνα την ιδιότητα του πολιτικού αδικηματία, ότι κάνει πολιτικό έγκλημα ή πολιτικό αδίκημα. Παρ’ όλα αυτά, αυτό έχει πολλές αντιφάσεις και αυτό καταρρίφθηκε στην πραγματικότητα στο δικαστήριο της συντρόφισσας, δηλαδή η νομολογία του Αρείου Πάγου του 2010 για την 17Ν που έλεγε ότι δεν αρκεί μόνο το κίνητρο του δράστη, ότι παραβιάζει το νόμο για πολιτικούς λόγους και σκοπούς, για να ανατρέψει το σύστημα αλλά πρέπει αντικειμενικά η δράση του να είναι πρόσφορη και αυτό γίνεται μόνο όταν για παράδειγμα με ένα χτύπημα σε μια δεδομένη στιγμή – αυτή είναι η ερμηνεία στα δικαστήρια, – μπορείς να επιφέρεις πολιτειακή αλλαγή και αυτό φυσικά μόνο τα πραξικοπήματα μπορούν να το κάνουν. Αυτό ως επισήμανση γι’ αυτό το ζήτημα.

Ρούπα: Δεν έχω να προσθέσω κάτι. Απλά να γίνει πιο κατανοητό ότι οι ενστάσεις αυτές για την αναρμοδιότητα του δικαστηρίου που κάνουμε, είναι παράδοση και γίνονται σε όλα τα δικαστήρια που δικαζόμαστε για ένοπλη δράση. Αυτό δεν είναι τόσο ένα νομικό τέχνασμα. Είναι ζήτημα ουσίας γιατί πρώτα απ’ όλα, σου δίνεται η αφορμή να τοποθετηθείς και να υπερασπιστείς την πολιτική διάσταση της δράσης σου, την πολιτική διάσταση της οργάνωσής σου, και την πολιτική φύση της ύπαρξής σου. Η ένσταση αυτή αφορά πρώτα απ’ όλα σε αυτό και δεύτερον τα μικτά ορκωτά καταργήθηκαν και δεν έχεις δυνατότητα να παραπεμφθείς σε μικτό ορκωτό γιατί δεν θέλουν να δικαζόμαστε από πολίτες. Μαζί με τον 187Α τα ειδικά δικαστήρια πάνε πακέτο χωρίς ενόρκους, χωρίς πολίτες δηλαδή, γιατί ακριβώς, δεν θέλουνε να δίνουν την ευκαιρία να δικάζουν οι πολίτες. Γιατί κάλλιστα ένας πολίτης μπορεί να ζητήσει διαφορετικές ποινές ή ακόμα και απαλλαγές. Οπότε θέλουν να έχουν ελεγχόμενο το πεδίο που γίνονται αυτά τα δικαστήρια. Αυτό το λέω για να καταλάβει και ο σύντροφος που ρώτησε σε σχέση με το που γίνονται οι δίκες. Επίσης, η αγόρευση του εισαγγελέα για την επίθεση του Επαναστατικού Αγώνα στην ΤτΕ είναι μια ανατροπή σε σχέση με το σκεπτικό του ίδιου του μηχανισμού. Δηλαδή, το να μην σε δικάζουν ως πολιτικό υποκείμενο, είναι μέσα στα πλαίσια του πολέμου που συνολικά διεξάγουν απέναντι στην ένοπλη δράση και τις ένοπλες οργανώσεις. Οπότε εσύ πολεμάς αυτή τη θέση. Οι ενστάσεις αυτές είναι ένα εργαλείο για να τοποθετηθούμε πάνω σε αυτό το ζήτημα μέσα στα δικαστήρια και για να υπερασπιστούμε τις επιλογές μας. Όσον αφορά αυτό το δικαστήριο που αναφέρουμε και την αγόρευση του εισαγγελέα ήταν μια ανατροπή όσον αφορά το σκεπτικό πάνω στο οποίο απορρίπτανε αυτές τις ενστάσεις και επιχειρηματολογούσανε στο ότι δεν είναι πολιτικές αυτές οι πράξεις, αλλά ποινικές. Και η ανατροπή αυτή έχει καταγραφεί. Όλοι το έχουν καταλάβει. Είναι η πρώτη φορά που αναγνωρίζεται κάτι τέτοιο.

Σύντροφος: Θα ήθελα να μας πείτε τι εξελίξεις υπάρχουν όσον αφορά τη μήνυση που κάνατε στην αντιτρομοκρατική για την απαγωγή του γιου σας μετά την σύλληψη της συντρόφισσας Πόλας.

Ρούπα: Όπως αναμενόταν, στείλανε μια απάντηση ότι δεν στοιχειοθετείται όλη αυτή η μήνυση και τα αδικήματα που έχουμε προσάψει, και έχει μπει στο αρχείο. Εμείς θα προσφύγουμε ενάντια στην απόφαση αυτή και θα προχωρήσουμε. Να αναφέρω επίσης, ότι οι εισαγγελείς που προτείνανε την αφαίρεση της επιμέλειας από μας, είχανε προτείνει να μπούνε περιοριστικοί όροι στο παιδί. Δηλαδή, να παρακολουθείται από παιδοψυχίατρο και από την κοινωνική υπηρεσία, η οποία έπρεπε να συντάσσει έκθεση κάθε μήνα για την εξέλιξη του παιδιού κλπ. Αυτοί είναι περιοριστικοί όροι. Το παιδί να είναι υπό κρατική επιτήρηση και υπό επιτήρηση παιδοψυχιάτρου. Γιατί όταν βγήκε από το ψυχιατρείο, στη διάγνωση στην οποία το συνόδευε αναφέρανε κάποιοι γιατροί ότι δεν ήταν και πολύ στα καλά του. Ναι μεν δεν έχρηζε περαιτέρω κράτησης στο ψυχιατρείο, αλλά δεν ήταν άθλια η κατάστασή του. Αυτό πρόσβαλε το παιδί παράφορα. Ευτυχώς απορρίφθηκαν αυτοί οι όροι. Ευτυχώς, γιατί αυτό θα ήταν αιτία πολέμου. Από ’κει και πέρα σε σχέση με την απόφαση για την επιμέλεια, επίσης είναι μια προσβολή, δεν έχει ξαναγίνει. Στις γυναίκες που μπαίνουν φυλακή δεν πειράζουν τα παιδιά τους. Όχι μόνο δεν τους αφαιρούν την επιμέλεια, δεν τους περνάει ούτε κατά διάνοια να περάσουν αυτά που πέρασε το δικό μας παιδί και φυσικά, δεν μπαίνει το ζήτημα το να ορίσει το κράτος που θα πάει, να περάσει από δικαστήριο, να βάλει όρους κλπ, κλπ. Αυτά ήταν πρωτόγνωρα πράγματα. Και ελπίζω να μην ξαναγίνει.

Σύντροφος: Πέρα από το να καταδείξετε την εκδικητικότητα του κράτους με λίγα λόγια με την απαγωγή του μικρού, υπάρχει και κάποιος άλλος λόγος, μπορεί να βγει και κάτι άλλο σαν ελαφρυντικό σε σχέση με κάποιες ποινές με αυτή την μήνυση;

Ρούπα: Όχι

Μαζιώτης: Δεν υπάρχει αυτό το πράγμα. Δεν υπάρχει αυτό έτσι όπως το έθεσε ο σύντροφος. Δεν περιμένουμε ουσιαστικά να τιμωρηθεί κάποιος. Εμείς έχουμε και μια νοοτροπία, παλιομοδίτικη να το πω, να χρησιμοποιούμε τα όπλα του ίδιου του συστήματος ενάντιά του. Και γι’ αυτό τοποθετούμαστε και στις δίκες, γι’ αυτό αποφασίσαμε σε αυτή την ακραία περίπτωση να χρησιμοποιήσουμε και τα νομικά δικαιώματα, δηλαδή να μηνύσουμε εμείς τους ίδιους τους εκπροσώπους του κράτους, την εισαγγελέα του Αρείου Πάγου, την Ξένη Δημητρίου, την εισαγγελέα Ανηλίκων η οποία διέταξε τον εγκλεισμό στο ψυχιατρείο, τους αστυνομικούς της αντιτρομοκρατικής οι οποίοι απαγάγανε το παιδί από την αγκαλιά της Ρούπα τα ξημερώματα της 5ης Ιανουαρίου (2017) και επίσης και τους γιατρούς του Παίδων, του παιδοψυχιατρικού τμήματος οι οποίοι συνήργησαν σε αυτό το έγκλημα, δηλαδή της αρπαγής και το να κρατηθεί ένα παιδί στο ψυχιατρικό τμήμα το οποίο είναι παράνομο για να το θέσω έτσι γιατί δεν υπάρχει κανένας νόμος που να μιλάει για ακούσια νοσηλεία 6χρονου και 7χρονου παιδιού στο ψυχιατρείο.

Ακόμα και για τους ανηλίκους από μία ηλικία και πάνω υπάρχουν κάποιες προϋποθέσεις για να γίνει αυτό, π.χ. να υπάρχει εισαγγελική εντολή με προτροπή του ίδιου του οικογενειακού περιβάλλοντος. Αυτό που έγινε ήταν σκόπιμο, δηλαδή ήταν πολιτικοί λόγοι, να πληγούμε εμείς και ειδικά η μητέρα του παιδιού, η Ρούπα, η οποία συνέχισε να είναι στην παρανομία μετά την δική μου σύλληψη. Ουσιαστικά ο σκοπός τους ήταν να τρελάνουν το παιδί μέσα σε αυτή την διαδικασία και να το εμφανίσουν μετά εναντίον μας, ότι να που καταλήγουν αυτές οι επιλογές, δηλαδή το να είσαι στην παρανομία και με ένα παιδί, αυτός ήταν ο σκοπός τους και εμείς μηνύσαμε όλους αυτούς οι οποίοι έβαλαν την υπογραφή τους, δεν ήταν πρωτοβουλία της αντιτρομοκρατικής αυτό το πράγμα. Ξεκίνησε από το ανώτατο δικαστικό επίπεδο, από την εισαγγελέα του Αρείου Πάγου, οι άλλοι ουσιαστικά διαταγές εκτελούσανε, η εισαγγελέας Ανηλίκων και πολιτικά συνέδραμε και ο τότε Υπουργός Δικαιοσύνης, ο Κοντονής αποδείχτηκε ότι ήταν ενήμερος και ουσιαστικά από αυτόν ξεκινούσε το έγκλημα αυτό και ο οποίος βγήκε τις ημέρες που κάναμε απεργία πείνας και δίψας για να βγει το παιδί από το ψυχιατρείο στην κρατική τηλεόραση για να δικαιολογήσει την παρανομία αυτή, το έγκλημα αυτό, της ακούσιας νοσηλείας ενός 6χρόνου παιδιού στο ψυχιατρείο, πράγμα που απαγορεύει ο ίδιος ο νόμος του κράτους. Δεν έχουμε κάποιο άλλο κίνητρο και σκοπό με την ενέργειά μας. Θα προσφύγουμε και στο ευρωπαϊκό δικαστήριο, δεν περιμένουμε να τιμωρηθεί κανείς, πάντως μια καταδίκη της Ελλάδας γι’ αυτό το ζήτημα όπως πολλές φορές έχει καταδικαστεί η Ελλάδα για ζητήματα ανθρωπίνων δικαιωμάτων ακόμα και μετά από μηνύσεις ποινικών κρατουμένων, για μας θα ήταν θετικό. Από’ κει και πέρα είναι αδύνατο να υπάρξει κάποιο ελαφρυντικό στα δικά μας δικαστήρια αν υπάρξει καταδίκη της Ελλάδας σε σχέση με την μήνυση αυτή.

Σύντροφος: Θέλω να ρωτήσω αν η ποινική αντιμετώπιση των πολιτικών κρατουμένων βοηθάει στην εξάπλωση της θεωρίας των 2 άκρων;

Μαζιώτης: Δεν νομίζω ότι χρειάζεται την ποινική αντιμετώπιση για να εξακολουθεί μια τέτοια προπαγάνδα εναντίον μας ως πολιτικών κρατουμένων και ως μελών του Επαναστατικού Αγώνα. Η ποινική αντιμετώπιση είναι και αποτέλεσμα μιας διαδικασίας που ξεκινάει και πριν την σύλληψή μας αφού είμαστε εχθροί του καθεστώτος, στον πόλεμο αυτόν και προεξάρχοντα ρόλο έχει η προπαγάνδα εναντίον μας όπου σύμφωνα με αυτήν δεν είμαστε καν πολιτικά υποκείμενα αλλά είμαστε εγκληματίες και είμαστε κίνδυνος για την κοινωνία, ότι έχουμε εγκληματικά και αντικοινωνικά χαρακτηριστικά. Επίσης η ποινική αντιμετώπιση εξαρτάται και από άλλα πράγματα, εξαρτάται από τις κοινωνικές συνθήκες, δηλαδή το πρώτο δικαστήριο εναντίον μας έγινε σε συνθήκες που υπήρχε ακόμα η κοινωνική αντίσταση ενάντια στο μνημόνιο. Η ποινή των 50 ετών κάθειρξης του πρώτου δικαστηρίου (2011- 2013) για 16 ενέργειες της οργάνωσης ήταν συγκριτικά μικρή, εμείς περιμέναμε πολύ περισσότερα, παρ’ όλα αυτά το πρώτο δικαστήριο έγινε σε συνθήκες που υπήρχαν ακόμα οι κινητοποιήσεις εναντίον των μνημονίων την περίοδο 2010 – 2012.

Αντίθετα η δεύτερη δίκη όπου καταδικάστηκα εγώ σε ισόβια όπως και τώρα στην τρίτη δίκη η συντρόφισσα Ρούπα, έγιναν σε συνθήκες κοινωνικής παραίτησης και ήττας, την περίοδο μετά το 2012 αλλά και συγχρόνως και περίοδο πολιτικής ήττας του χώρου όπως και πολιτικής αντιπαλότητας αφού υπάρχουν κομμάτια του χώρου που μας αντιμάχονται σφοδρά όπως έχει γίνει και μέσα στα δικαστήρια όπως αυτό το επεισόδιο που έγινε στις 30 Ιουνίου 2017. Όταν λοιπόν το ίδιο το κράτος βλέπει αυτό, ότι ακόμα και κομμάτια του χώρου θέλουν την πολιτική μας εξόντωση και αυτό γίνεται κιόλας σε συνθήκες κοινωνικής παραίτησης, είναι πιο εύκολο να επιβάλλουν τις μέγιστες των ποινών. Πιστεύω ότι το καταλαβαίνετε αυτό.

Σύντροφος: Ναι.

Ρούπα: Θέλω να ρωτήσω κάτι σε σχέση με αυτή την ερώτηση, τη θεωρία των δύο άκρων, δεν την κατάλαβα. Μήπως θέλει να την αποσαφηνίσει λίγο ο σύντροφος;

Σύντροφος: Εννοώ ότι νομικά δεν υφίσταται ο πολιτικός αντιφρονούντας και βαφτίζουν ποινικό οτιδήποτε ‘‘επαναστατικό’’ τελοσπάντων και δίνοντας μία εγκληματική μορφή ενώ στην ουσία δεν είναι κάτι, είναι κάτι ριζοσπαστικό – επαναστατικό, αυτό εννοούσα.

Ρούπα: Όσον αφορά αυτό, ούτως ή άλλως είμαστε σε έναν ιδεολογικοπολιτικό πόλεμο μονίμως. Και μέσα στη φυλακή όταν σε συλλαμβάνουν, δεν σταματά αυτή η σύγκρουση. Απλά ανάγεται σε πολιτικό επίπεδο. Για μας τα δικαστήρια πάντα ήταν ένα πεδίο αγώνα, δεν ήταν κάτι διαφορετικό. Και μονίμως πρέπει να συγκρούεσαι με αυτό. Αλλά τώρα το αν βοηθάνε – δεν κατάλαβα καλά την ερώτηση – αν βοηθάνε οι ποινές. Οι ποινές είναι ανάλογες της οπτικής που έχει το κράτος σε σχέση με τη δράση και σε συνδυασμό με αυτό που είπε και ο σύντροφος, με τις ευρύτερες κοινωνικοπολιτικές συνθήκες. Δηλαδή, κάναμε μια συζήτηση και εκτιμούμε αν αυτή η δίκη για την ΤτΕ δεν γινόταν μέσα σε μια περίοδο ύφεσης των κοινωνικών αγώνων, δεν θα είχε την ίδια αντιμετώπιση. Γιατί στο πρώτο δικαστήριο δικαστήκαμε για 16 ενέργειες του Επαναστατικού Αγώνα σε 50 χρόνια και τώρα για 1 ενέργεια σε ισόβια. Βλέπεις και το αναντίστοιχο του πράγματος. Και μάλιστα, στο πρώτο δικαστήριο δεν είχες μόνο ενέργειες συμβολικού χαρακτήρα. Ήταν και ενέργειες, οι οποίες ήταν πολύ σοβαρές σε επίπεδο αποτελέσματος. Θα κάνω μια αναφορά στην πρώτη περίοδο δράσης για να μιλήσω στη συνέχεια για την περίοδο την σημερινή, για να συνδεθεί και με τις δίκες και με τα αποτελέσματα αυτών κλπ, κλπ, και με το τι κάνουμε από δω και ύστερα που είναι και το σημαντικότερο.

Ο Επαναστατικός Αγώνας έχει μια μακρά ιστορία. Ξεκίνησε το 2003 μέσα σε μια περίοδο που δεν ήταν φιλική για την ανάπτυξη τέτοιων μορφών αγώνα και όσον αφορά τους αναρχικούς, δεν ήταν στο βεληνεκές της δράσης τους το να υπάρχουν ένοπλες οργανώσεις που να έχουν μια συνέχεια και να μπορούν να δηλώνουν και να διαμορφώσουν μια στρατηγική δράσης. Και επίσης, οι ενέργειες, με τον αποσπασματικό τρόπο που γίνονταν μέχρι τότε, δεν συνδέονταν με ευρύτερα κοινωνικά, πολιτικά και οικονομικά αιτήματα. Υπήρχε δηλαδή, ένα θεμελιώδες κενό και από την άλλη υπήρχε το ευρύτερο πεδίο που είχε διαμορφωθεί από το ίδιο το πλαίσιο της κυριαρχίας που αφορούσε σε εκείνη την περίοδο: την επέλαση του νεοφιλελευθερισμού, το φαινόμενο της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης και παράλληλα, την ανακήρυξη του πολέμου κατά της ‘‘τρομοκρατίας’’ μετά την επίθεση στους δίδυμους πύργους το 2011. Δημιουργήθηκε μια ατμόσφαιρα, να το πω έτσι, κοινωνική και πολιτική, κατίσχυσης του συστήματος και του κράτους ειδικά πάνω στις κοινωνικές αντιστάσεις και δυνάμεις και μια ‘‘αντιτρομοκρατική πολεμική και υστερία, η οποία είχε χτυπήσει και την Ελλάδα εκείνη την περίοδο, με βαρύνουσα σημασία να έχουν οι διώξεις που είχαν γίνει τότε για την 17Ν και τον ΕΛΑ. Αυτό το κλίμα, κατά την δική μας θέση, έπρεπε να διαρραγεί. Μία ένοπλη δράση ήταν το προσφορότερο μέσο για να κάνεις ένα άλμα και να βγεις απ’ αυτό. Πρώτα απ’ όλα κατ’ εμάς επειδή η κατίσχυση επί του ένοπλου αγώνα δεν ήταν μόνο το ζήτημα των μέσων, ότι ‘‘απαγορεύεται’’ δια των αντικειμενικών συνθηκών να πάρεις τα όπλα και να διεξάγεις μια ένοπλη δράση, αλλά ήταν το ζήτημα της κατίσχυσης επί της επανάστασης. Διότι αυτά πάνε πακέτο, πάνε μαζί. Οπότε ο Επαναστατικός Αγώνας είχε διττό στόχο. Να διαρρήξει αυτό το κλίμα της ηττοπάθειας που διαμόρφωνε το σύστημα εμπεδώνοντας την αντίληψη ότι ήταν αλώβητο. Επίσης, μέσα σε αυτό το πλαίσιο ήτανε και το ζήτημα της αντίληψης που διαμορφωνόταν τότε στο κοινωνικό πεδίο πάνω σε μια συζήτηση που γινόταν σε μεγάλο εύρος, ότι έχουμε φθάσει στο τέλος των οικονομικών κρίσεων. Αυτή την θέση δεν την ασπαστήκαμε ποτέ και το διατυπώσαμε επανειλημμένως στις προκηρύξεις. Έπρεπε να διαρραγεί αυτό το κλίμα ηττοπάθειας και συναίνεσης γιατί ήταν σε ισχύ, ως ένα βαθμό τουλάχιστον, στην Ελλάδα η νεοφιλελεύθερη συναίνεση, να μπει το ζήτημα της κοινωνικής Επανάστασης, το οποίο δεν το πιάναμε στο στόμα μας για μεγάλα χρονικά διαστήματα γιατί είχαμε ως σκοπό του αγώνα την εξέγερση, και να μπορέσει να δρομολογηθεί, να το πω έτσι, μια ανάταση ψυχολογική του χώρου. Και από την άλλη, να μπει λίγο επί τάπητος το γεγονός ότι με τα κατάλληλα εργαλεία και με τις κατάλληλες στρατηγικές αγώνα, μπορείς να διαρρήξεις το περιβάλλον, έτσι όπως διαμορφωνόταν τότε. Ξεκινήσαμε βάζοντας ως αιχμή το ζήτημα του ‘‘αντιτρομοκρατικού ‘’ πολέμου με επιθέσεις στα δικαστήρια της πρώην σχολής Ευελπίδων, με επίθεση στο αστυνομικό τμήμα Καλλιθέας.

Παράλληλα διεξαγόταν ένας αγώνας ενάντια στα νεοφιλελεύθερα μέτρα που περνούσαν εκείνη την περίοδο με τις επιθέσεις στα δύο υπουργεία Απασχόλησης και Οικονομικών. Συνεχίσαμε με την επίθεση στον πρώην υπουργό Δημ. Τάξης, τον Γ. Βουλγαράκη, που είχε μεγάλη σημασία αυτή η ενέργεια γιατί αυτός συνδεόταν με την απαγωγή των Πακιστανών αν θυμάστε. Ένα σκάνδαλο εκείνης της περιόδου, το οποίο πιστεύω ότι ήταν πολύ επικίνδυνο, καθώς ήταν σε εξέλιξη η ανάπτυξη δυνάμεων τζιχαντιστών και πιστεύαμε ότι αυτή η πολιτική που γινόταν στο όνομα του ‘‘αντιτρομοκρατικού’’ πολέμου μπορούσε να λειτουργήσει ως ‘‘προσκλητήριο’’ να δράσουν τέτοιοι πυρήνες και στην Ελλάδα.

Συνεχίσαμε με την επίθεση με την αντιαρματική ρουκέτα ενάντια στην αμερικάνικη πρεσβεία, η οποία ήταν μια ενέργεια υψηλής πολιτικής σημασίας.

Στην πορεία άρχισαν να αναδεικνύονται τα πρώτα στοιχεία για την επερχόμενη κρίση. Στον Επαναστατικό Αγώνα υπήρχε μια μακροπολιτική στρατηγική, ένα μακροπολιτικό και μακροοικονομικό πεδίο, το οποίο ο Επαναστατικός Αγώνας ανίχνευε πρώτα, για να διαμορφώσει στη συνέχεια μια στρατηγική δράσης. Από την άλλη, υπήρχαν και γεγονότα που διαδραματίζονταν στο περιβάλλον που ζούσαμε και τα οποία δεν μπορούσαν να μείνουν αναπάντητα. Τέτοια γεγονότα ήταν και οι απαγωγές των Πακιστανών και οι τηλεφωνικές υποκλοπές που αποτέλεσαν τους λόγους στοχοποίησης του Βουλγαράκη. Στη συνέχεια ήταν η ένταση της καταστολής όπως εκδηλώθηκε επί υπουργίας Β. Πολύδωρα της Ν.Δ., η οποία ήταν πολύ έντονη, και είχε προβλεφθεί από τον Επαναστατικό Αγώνα ότι θα καταλήξει σε νεκρό. Όπως και έγινε με τον Γρηγορόπουλο. Οπότε έπρεπε να απαντηθεί. Ο Επαναστατικός Αγώνας είχε δηλώσει ότι εφόσον δεν σταματήσουν από την κυβέρνηση αυτή την παρότρυνση για όξυνση της βίας απ’ την μεριά του κράτους και της αστυνομίας, θα υπάρξει με μαθηματική ακρίβεια νεκρός στους δρόμους. Όπως και έγινε. Και ο Επαναστατικός Αγώνας έπρεπε να απαντήσει. Η απάντηση στην δολοφονία Γρηγορόπουλου (οι ένοπλες επιθέσεις κατά των αστυνομικών των ΜΑΤ) ήταν μία παρέκκλιση σε μια στρατηγική που είχε χαράξει ο Επαναστατικός Αγώνας καιρό πριν και αφορούσε στο ζήτημα της κρίσης, την οποία είχαμε διαγνώσει ότι ερχόταν. Τα πρώτα σημάδια της κρίσης μας είχαν έρθει πριν την κατάρρευση της Leaman Brothers τον Σεπτέμβριο του 2008. Σήμερα κλείνουμε 10 χρόνια από τότε. Ακριβώς αυτές τις μέρες κλείνουμε 10 χρόνια από τη κατάρρευση της Leaman Brothers και την εκδήλωση της χρηματοπιστωτικής κρίσης.

Σύντροφος: Να το γιορτάσουμε.

Ρούπα: …όμως υπήρχε η αναγκαιότητα να απαντηθεί η δολοφονία Γρηγορόπουλου. Απαντήθηκε και μετά ξεκίνησε ο Επαναστατικός Αγώνας να βάζει σε εφαρμογή ένα σχέδιο δράσης, το οποίο έπρεπε κατά την ανάλυση που υπήρχε τότε να αφήσει πίσω τα συμβολικά χτυπήματα πλέον και να περάσει σε πιο ουσιαστικά, καθώς η επέλαση της κρίσης θα επέφερε ραγδαίες αλλαγές στο κοινωνικό, το πολιτικό και οικονομικό πεδίο στην Ελλάδα. Ως αναμενόμενο, η κρίση αυτή ήταν πολύ μεγάλη και αφού εκδηλώθηκε πρώτα στο χρηματοπιστωτικό σύστημα, θα μετατρεπόταν σε κρίση χρέους, εξέλιξη για την οποία είχαμε γράψει ότι θα γίνει πριν το μνημόνιο. Ήταν εξάλλου, προδιαγεγραμμένη αυτή η πορεία της ελληνικής κατάστασης πριν από το 2008, καθώς υπήρχαν τα στοιχεία. Δηλαδή, λίγο να μπορείς να διαβάσεις την πραγματικότητα, μπορείς να διαγνώσεις το πεδίο που δρας και με βάση αυτό να δεις το μέλλον και να προσαρμόζεις τη δράση σου, όχι με βάση αυτό που ζεις τώρα, αλλά και με αυτό που επέρχεται. Το γεγονός ότι είχαμε ένα πολύ υψηλό χρέος, το γεγονός ότι είχαμε υψηλά ελλείμματα, το γεγονός ότι δεν υπήρχε ανεπτυγμένη παραγωγική δομή στη χώρα, όλα αυτά ήταν στοιχεία τα οποία συνέθεταν έναν οικονομικό και πολιτικό χάρτη στην Ελλάδα, που έλεγε ότι όταν εκδηλωθεί μια μεγάλη κρίση οπουδήποτε στον πλανήτη, ιδίως άμα είναι στο καπιταλιστικό κέντρο, οι επιπτώσεις στην ελληνική οικονομία θα είναι τέτοιες που μπορεί να επιφέρουν την κατάρρευση. Αυτά ο Επαναστατικός Αγώνας τα έλεγε όταν η ελληνική οικονομία ήταν υποτίθεται, σε κραταιή κατάσταση και όταν όλοι μιλούσαν για την ανθηρή οικονομική ανάπτυξη κλπ, κλπ.

Ο Επαναστατικός Αγώνας ιεραρχούσε πάντα τη δράση και τις ενέργειες με βάση την ανάλυση που είχε και όχι με βάση την επικαιρότητα. Όταν η οργάνωση έβαλε σε εφαρμογή μια δράση με αιχμή την κρίση, οι επιλογές έγιναν με βάση το ποιοι ήταν οι πρώτοι υπεύθυνοι γι’ αυτήν τη μορφή κρίσης έτσι όπως εκδηλώθηκε. Η ανάλυση του Επαναστατικού Αγώνα έλεγε ότι η κρίση είναι στο dna του συστήματος και ότι το κεφάλαιο ευθύνεται γι’ αυτήν. Πλην όμως η συγκεκριμένη κρίση έχει κάποιους πρωταγωνιστές. Πρωταγωνιστής ήταν το χρηματοπιστωτικό σύστημα. Αυτός ήταν οι κύριος υπεύθυνος για αυτήν και αυτός έπρεπε κατά τον Επαναστατικό Αγώνα να είναι στο στόχαστρο της οργάνωσης. Έτσι επελέγη η Citibank και αργότερα το χρηματιστήριο και η Eurobank. Η Eurobank για το γεγονός ότι είχε ήδη δοθεί από την ΝΔ ένα πακέτο οικονομικής στήριξης επί υπουργίας Αλογοσκούφη πριν χτυπήσει η κρίση χρέους στην Ελλάδα και πριν τις εκλογές με τις οποίες η Ν.Δ έδωσε τη σκυτάλη της εξουσίας στο ΠΑΣΟΚ, το οποίο ΠΑΣΟΚ μας έβαλε στα μνημόνια.

Η πορεία ήταν προδιαγεγραμμένη για τον Επαναστατικό Αγώνα. Μνημόνια, τρόικα... Δεν ξέραμε με ποια μορφή θα έρθει, ποιοι θεσμοί θα ήταν, αλλά το ΔΝΤ το περιμέναμε. Γνωρίζαμε την ιστορία του ΔΝΤ και τις εμπλοκές που είχε σε άλλες χώρες, τις οποίες υποτίθεται, βοηθούσε να αποφύγουν τις κρίσεις και γνωρίζαμε την κατάληξή τους. Και γνωρίζαμε ότι η Ελλάδα θα βρεθεί σε πολύ – πολύ δεινή οικονομική θέση. Όπως και έγινε. Επίσης, το μνημόνιο, ναι μεν ήταν για μας μια ‘‘βοήθεια’’ με πολύ υψηλό αντίτιμο – σε κοινωνικό και πολιτικό επίπεδο εννοώ –, αλλά αυτό που έγινε, ήταν πέραν κάθε προσδοκίας από πλευράς κόστους. Πριν περάσω στα ‘‘μνημόνια’’ που όπως όλοι γνωρίζουν ξεκίνησαν το 2010, να πω ότι είναι ακόμα σε ισχύ, παρά τα ψέματα της κυβέρνησης ότι τελειώσαμε με τα ‘‘μνημόνια’’. Είναι σε ισχύ οι δανειακές συμβάσεις, και πιστεύω ότι μέχρι και σήμερα, ελάχιστοι έχουν καταλάβει τι ακριβώς είναι τα ‘‘μνημόνια’’. Ελάχιστοι έχουν καταλάβει τι περιείχαν οι δανειακές συμβάσεις και που έχουμε μπλέξει. Όπως επίσης, ένα άλλο γεγονός είναι ότι επιβλήθηκαν κάποιοι όροι, με τους οποίους όρους έχει αλυσοδεθεί η χώρα και δεν πρόκειται να βγει ποτέ. Θα ήθελα να αναφερθώ λίγο πιο συγκεκριμένα σε αυτά επ’ ευκαιρίας της εκδήλωσης, να γίνουν πιο γνωστά, και από την άλλη για να τονίσουμε πως αυτή η περίοδος ούτε έχει λήξει, ούτε πρόκειται να λήξει. Αλλά πριν από αυτό θέλω να κάνω μια παύση.

Δεν ξέρω αν θέλει να προσθέσει κάτι κάποιος σύντροφος, να κάνουμε συζήτηση. …..(παύση) Θέλω να μείνω λίγο στα ‘‘μνημόνια’’. Για κάποιους μπορεί να θεωρούνται ξινισμένη σούπα, αλλά δεν είναι καθόλου έτσι. Δηλαδή, η σημασία των μνημονίων είναι καταλυτική και πιστεύω ότι δεν αξιοποιήσαμε αυτό το πλέγμα των συμβάσεων και το περιεχόμενό τους στο βαθμό που έπρεπε ως χώρος. Πολλά βέβαια δεν τα αξιοποιήσαμε τότε, χάσαμε μεγάλες ευκαιρίες. Ένα σημαντικό γεγονός είναι ότι μέσα στη Σύμβαση Δανειακής Διευκόλυνσης που είχαν συνάψει το 2010, υπήρχαν όροι οι οποίοι είχαν διαρρήξει και ακυρώσει στην ουσία την ίδια την υπόσταση της αντιπροσωπευτικής ‘‘δημοκρατίας’’.

Αν υποθέσουμε ότι για όλους η αντιπροσωπευτική ‘‘δημοκρατία’’ είναι ένα προκάλυμμα ενός συστήματος το οποίο είναι συγκεντρωτικό και απολυταρχικό κλπ, αλλά αν υποθέσουμε ότι αυτό το αντιπροσωπευτικό σύστημα είχε μία ισχύ ως ένα βαθμό μέχρι το 2010, από το 2010 και μετά η ισχύς του παύει να υπάρχει. Αν υποθέσουμε ότι από τότε που μπήκαμε στην Ε.Ε με τη συμφωνία του Μάαστριχτ έχουμε απωλέσει ως χώρα ένα μέρος της δυνατότητας καθορισμού της οικονομικής πολιτικής, από το ’10 και μετά έχουμε παραιτηθεί ανεπιστρεπτί σε όλα τα επίπεδα. Και στο πολιτικό, και το κοινωνικό, και το οικονομικό. Στα πάντα. Αυτά είναι μέσα στις ίδιες τις συμβάσεις και αυτή η συνθήκη δεν λήγει ούτε πρόκειται να λήξει εφόσον δεν αποπληρωθεί το χρέος. Το χρέος το ελληνικό το οποίο έχει σχεδόν διπλασιαστεί από όταν μπήκαμε στα μνημόνια, προβλέπεται οι αποπληρωμές του να γίνονται μέχρι το 2060. Μιλάμε για μια αισιόδοξη πρόβλεψη. Τουλάχιστον μέχρι το 2060 έχουν προβλέψει ότι θα ισχύουν τα μέτρα της ‘‘ελάφρυνσης’’ του χρέους που πανηγύριζε η κυβέρνηση Τσίπρα ότι κατέφερε. Στην ουσία επιμήκυνε την αποπληρωμή του α΄ δανείου, τα 80 δις ευρώ, της σύμβασης που είχαμε με τις χώρες της Ε.Ε, και με αυξημένα επιτόκια. Η ‘‘Σύμβαση Δανειακής Διευκόλυνσης’’ είναι ένα μέρος από ένα σύμπλεγμα συμβάσεων που είχε επιβληθεί τότε, το οποίο δεν το γνωρίζουν πλήρως ούτε καν οι ίδιοι οι βουλευτές. Δηλαδή είχε 3 πτυχές η ‘‘Σύμβαση Δανειακής Διευκόλυνσης’’, μία μεταξύ της Ελληνικής Δημοκρατίας και των κρατών της ΟΝΕ, την οποία σύναψε η Ευρωπαϊκή Επιτροπή για λογαριασμό των άλλων κρατών για τις οποίες πτυχές δεν ενημερώθηκε η κοινωνία . Ύστερα ήταν το Μνημόνιο Συνεννόησης, το οποίο είναι το πλέον γνωστό στον κόσμο, όπου υπάρχουν τα μέτρα τα οποία επιβλήθηκαν τότε και ενάντια στα οποία είχαν γίνει οι κινητοποιήσεις εκείνη την περίοδο. Η άλλη σύμβαση είναι αυτή με το ΔΝΤ από το οποίο πήραμε 30 δις. Το θέμα είναι οι όροι. Είναι ζήτημα κομβικής σημασίας. Θα έπρεπε να το έχουμε εντοπίσει από τότε.

Μιλούσαμε εμείς μέσα από την φυλακή γι’ αυτό, αλλά δεν είχε εντοπιστεί το πρόβλημα ευρύτερα. Η Σύμβαση Δανειακής Διευκόλυνσης, είναι η ‘‘μητρική’’ σύμβαση, να το πω έτσι, είναι ο πυρήνας των ‘‘μνημονίων’’ και των συμβάσεων και πάνω σε αυτή στηρίζονται και όλα τα μνημόνια που έχουν περάσει από τότε. Ένας όρος της σύμβασης αυτής είναι η παραίτηση αμετακλήτως και άνευ όρων από κάθε ασυλία της εθνικής κυριαρχίας της χώρας, όπως ορίζεται στο άρθρο 14 παρ. 5 της σύμβασης. Αυτό σημαίνει ότι παραιτείται οριστικά και αμετακλήτως η χώρα από κάθε δικαίωμα που αφορά την κυριαρχία της. Θα μου πείτε τώρα ‘‘τι μας νοιάζει αυτό εμάς’’. Το θέμα είναι ότι αυτό δεν θίγει την άρχουσα τάξη. Αυτό θίγει την ίδια την ελληνική κοινωνία, την ίδια την κοινωνική βάση. Γιατί πολύ απλά, αυτός ο όρος σε συνδυασμό με τον άλλον όρο που λέει ότι έχουμε περάσει στην ολοκληρωτική και αμετάκλητη δέσμευση υπέρ κάθε δανειστή του ελληνικού κράτους, του παρόντος, του παρελθόντος και του μέλλοντος – γιατί αυτά λέει η σύμβαση ότι δεσμεύεται το σύνολο της δημόσιας περιουσίας: ακίνητης, κινητής, χρηματικής, αξιογράφων, πηγών επίγειου και υπόγειου πλούτου, όλα αυτά είναι υποθηκευμένα – συν ότι εσύ δεν έχεις κανένα δικαίωμα να αντισταθείς απέναντι σε καμία απαίτηση που μπορούν να έχουν οι δανειστές απέναντι στο χρέος. Σημαίνει ότι είσαι μονίμως υπό ένα ζυγό κατοχικό και κανένας δεν μπορεί να αποτρέψει οποιονδήποτε δανειστή να κάνει οτιδήποτε. Αυτό δεν ξέρω αν γίνεται κατανοητό. Πρωτίστως αφορά την κοινωνική βάση, όχι την εξουσία. Η εξουσία από μόνη της τα ‘‘κατάπιε’’ όλα αυτά, ούτε ασχολήθηκαν πάρα πολύ. Είναι συνένοχη σε όλο αυτό. Η εξουσία στην Ελλάδα, η εκτελεστική, η νομοθετική, η δικαστική, τα ΜΜΕ, όλοι ‘‘χορωδιακά’’ υπεραμύνονταν των συμβάσεων γιατί σύμφωνα με τη δικιά τους λογική ‘‘αν δεν υπογράφονταν, θα επερχόταν το χάος, θα διαλυόταν η χώρα, δεν θα είχαν να πληρώνουν τις συντάξεις’’ κλπ, κλπ. Όλα αυτά είναι απάτη και ψέματα. Αυτά τα έχουμε ζήσει τα τελευταία χρόνια με τα μέτρα που έχουν επιβληθεί όπου ‘‘δεν κουνιέται φύλλο’’. Η αντίσταση ξεκίνησε το ’10, σταμάτησε το ’12, είναι πλήρως αναντίστοιχη του μεγέθους των αλλαγών που επέφεραν αυτές οι συμβάσεις. Και τώρα, αυτή τη στιγμή, δεν μπορούμε να πούμε ότι ισχύει ούτε για αντιπροσωπευτική δημοκρατία. Μιλάμε για μία χώρα, η οποία είναι σε χειρότερη θέση από αυτήν ενός προτεκτοράτου. Αυτά δεν είναι μόνο δικά μου λόγια, είναι λόγια και ανθρώπων οι οποίοι είναι στο πλέγμα του συστήματος π.χ. συνταγματολόγων οι οποίοι είχαν αντιδράσει αρχικά, αφού όλα αυτά είναι αντισυνταγματικά. Δηλαδή, έχεις ένα σύνταγμα με βάση το οποίο απαγορεύονται τέτοιου είδους συμφωνίες, απαγορεύεται η εκχώρηση εθνικής κυριαρχίας. Με βάση το σύνταγμα και τις διεθνείς ευρωπαϊκές συμβάσεις, τα μέτρα που επιβλήθηκαν συνιστούν οικονομική και πολιτική βία που ασκείται πάνω μας. Όλα αυτά είναι παράνομα. Το γεγονός ότι δεσμεύεται όλη η ακίνητη και κινητή περιουσία μιας χώρας και ο φυσικός της πλούτος επίσης, με βάση το ισχύον καθεστωτικό νομικό πλαίσιο είναι παράνομο. Υπήρξε μια αντίδραση σε όλα αυτά αρχικά, αλλά είναι ζητήματα τα οποία θα ’πρεπε εμείς να αξιοποιήσουμε. Γιατί μέσω αυτών μπορούσαμε να κερδίσουμε την μέγιστη πολιτική και κοινωνική συναίνεση. Υπήρχε μεν κοινωνική συναίνεση όσον αφορά την αντίδραση στα μνημόνια, αλλά δεν υπήρχε συνολικά στην κοινωνία η αντίληψη ότι θα μπορούσαμε να αποτρέψουμε την επιβολή τους. Μιλάμε συνολικά για την κοινωνία, αλλά δεν εννοούμε διαταξικά, αφού η υπάρχουσα τάξη στην Ελλάδα ήθελε τα μνημόνια. Αλλά όσον αφορά την κοινωνική βάση, αν έμπαιναν ως αιχμή οι παράνομοι όροι των Δανειακών Συμβάσεων, θα μπορούσε να επιτευχθεί η μέγιστη κοινωνική συναίνεση στην κατεύθυνση της ανατροπής του καθεστώτος ως αναπόφευκτη. Γιατί στο ίδιο το σύνταγμα – όπως έλεγαν και κάποιοι συνταγματολόγοι – υπάρχει το άρθρο 120 που λέει πως όταν κάποιος καταλύει το σύνταγμα – όλα αυτά για τα οποία μιλάμε συνιστούν κατάλυση του συντάγματος – ο λαός έχει υποχρέωση να τον ανατρέψει με κάθε μέσο. Δηλαδή, τι θα κάναμε; Θα ανατρέπαμε το καθεστώς αυτό, την εκτελεστική εξουσία και ό,τι βρισκόταν γύρω της για να επαναφέρουμε την αντιπροσωπευτική δημοκρατία, το προηγούμενο καθεστώς; Αυτό θα ήταν αδύνατον! Και δεν το θέλουμε. Αλλά έχοντας ως αιχμή αυτά τα ζητήματα και καταφέρνοντας να εμπεδωθεί η αναγκαιότητα ότι πλέον πρέπει να ανατραπούν, ότι δεν γίνεται αλλιώς, θα μπορούσες να ανοίξεις έναν δρόμο. Γι’ αυτό θα έπρεπε να είμαστε εμείς πρωταγωνιστές. Αυτή είναι η άποψή μου. Θα έπρεπε να είμαστε πρωταγωνιστές, να ανοίξουμε έναν δρόμο ανατροπής και ό,τι ήθελε προκύψει. Θα μπορούσαμε να σταθούμε σε αυτό τον δρόμο που θα άνοιγε και γι’ αυτό προϋπόθεση θα ήταν να υπάρχει ένα κίνημα επαναστατικό. Να προωθήσουμε μια άλλη κοινωνική και πολιτική οργάνωση της κοινωνίας γιατί θα είχαμε μετά να αντιμετωπίσουμε και έναν πόλεμο από τις αγορές, από την Ε.Ε. Το χρέος της χώρας θα έπρεπε να διαγραφεί και αυτό θα έπρεπε να μπει ως αιχμή, ως κεντρική αιχμή στην δράση μας. Ότι το χρέος θα πρέπει να διαγραφεί. Δεν γίνεται να ζούμε με αυτό το χρέος, δεν γίνεται να βρισκόμαστε σε τέτοιες συνθήκες ισοβίως, δεν γίνεται να πληρώνει ο λαός, η κοινωνική βάση ισοβίως με το αίμα του και οι επόμενες γενιές ένα χρέος, το οποίο δεν το θέλουμε. Και εφ’ όσον καταφέρναμε να μπει ως αιχμή η διαγραφή του χρέους, σίγουρα αυτό θα ήταν μια υπόθεση που θα άνοιγε προοπτική ρήξης με τις αγορές, την Ε.Ε, την τρόικα κλπ, κλπ. Και φυσικά με όλο το πλέγμα πολιτικής εξουσίας σε όλες τις εκφάνσεις της.

Συντρόφισσα: Θα ήθελα να πω ότι όταν ξεκίνησε όλη αυτή η αντίσταση τότε, το 2010 – 2011, υπήρξε μια πολύ διαφορετική μορφή καταστολής οπότε και ο κόσμος δεν ήταν προετοιμασμένος για μια τέτοιου είδους μορφή καταστολής. Με αποτέλεσμα όλοι να οπισθοχωρήσουν, να καθίσουν στα σπίτια τους και να γίνει αυτό που έγινε αυτή την στιγμή.

Μαζιώτης: Δεν ήταν προετοιμασμένος ο κόσμος να αντιμετωπίσει την καταστολή εκείνη την περίοδο;

Συντρόφισσα: Ναι.

Μαζιώτης: Άποψή μου και το λέω ως μια κριτική στον χώρο, το ’χω ξαναπεί, ότι δεν ήταν προετοιμασμένος γενικότερα για την κρίση, δεν νομίζω ότι το θέμα της καταστολής είναι αυτό που τον απέτρεψε να παίξει καταλυτικό ρόλο στα γεγονότα εκείνη την περίοδο, 2010 – 2012. Είναι πολιτικό το ζήτημα. Δηλαδή δεν είχε καμία ανάλυση για την εποχή του, δεν καταλάβαινε τι ήταν, τι είναι η κρίση, τι σηματοδοτεί, δεν έβαλε καμία προοπτική απέναντι σε αυτό, πως απαντάμε απέναντι στη κρίση, πως απαντάμε απέναντι στα μνημόνια που υπογράφηκαν το 2010, βρέθηκε γενικώς απροετοίμαστος και ουσιαστικά ήταν ακολουθητής των γεγονότων, δηλαδή ενώ ο κόσμος, χιλιάδες λαού το 2010 – 2012, σε όλες τις απεργίες και κινητοποιήσεις που είχαν γίνει τότε, ο κόσμος ουσιαστικά με το ένστικτό του έδινε την σωστή κατεύθυνση, να μπει στο κοινοβούλιο και προσπαθούσε να το καταλάβει για να πετάξει απέξω τους πολιτικούς που είχαν υπογράψει αυτές τις συμβάσεις οι οποίες έπλητταν και τον ελληνικό λαό και την κοινωνική βάση παραχωρώντας τα πάντα στους δανειστές, ο χώρος απλώς παρακολουθούσε τα γεγονότα αυτά και ήταν απλώς ένας παράγοντας στα επεισόδια που γίνονταν μπροστά στη βουλή όπου χιλιάδες κόσμου πέταγε πέτρες και προσπαθούσε να υπερνικήσει τις αστυνομικές δυνάμεις και να μπει στο κοινοβούλιο, απλώς ο χώρος ακολούθησε. Ενώ κατά την γνώμη μου θα έπρεπε να ήταν πρωταγωνιστής. Τι θα έκανε αν ήταν πρωταγωνιστής;

Εμείς βάλαμε το ζήτημα της κοινωνικής Επανάστασης όχι σε ένα μέλλον αορίστως περιμένοντας τις μάζες να ξεσηκωθούν για να γίνει η ανατροπή του κεφαλαίου και του κράτους. Το βάλαμε επί τάπητος με υλικούς και ρεαλιστικούς όρους από το 2009. Είπε κάποια πράγματα η συντρόφισσα σε σχέση με την παρέμβασή μας για την κρίση. Εμείς το 2009 είχαμε κάνει μία στροφή στη δράση μας, δηλαδή ενώ το πρώτο διάστημα, από το 2003 ως το 2008, είχαμε επικεντρώσει στον πόλεμο κατά της ‘‘τρομοκρατίας’’ και στις νεοφιλελεύθερες μεταρρυθμίσεις, μετά το 2008, και συγκεκριμένα απ’ το 2009, η δράση μας είχε ως αιχμή την κρίση η οποία μόλις άρχιζε να χτυπάει την χώρα, την Ελλάδα και τις πολιτικές αντιμετώπισης της κρίσης. Με βάση αυτό, είχαμε διατυπώσει την άποψη ότι για μας ανοίγεται μια ιστορική ευκαιρία, ότι η κρίση θα σημάνει το τέλος της κοινωνικής συναίνεσης που υπήρχε τα προηγούμενα χρόνια, πριν το 2008 – 09, δηλαδή θα προκαλούσε την κοινωνική απονομιμοποίηση του καθεστώτος του ίδιου γιατί οι πολιτικές αντιμετώπισης της κρίσης θα προκαλούσαν αυτά που βλέπουμε σήμερα, δηλαδή φτώχεια, εξαθλίωση, πείνα, αρρώστιες, θανάτους, οι περισσότεροι από αυτοκτονίες και από αρρώστιες, μια χώρα ουσιαστικά που έχει απώλειες σε κατάσταση πολέμου, αυτό επίσης θα προκαλούσε και πολιτική κρίση σε σχέση με τα κόμματα και τις ελληνικές κυβερνήσεις γιατί όπως είπε και η συντρόφισσα όλο το πλέγμα το πολιτικό, δηλαδή κόμματα, κυβερνήσεις, ΜΜΕ, η δικαστική εξουσία συναίνεσαν στο ξεπούλημα της χώρας στους δανειστές, άρα ο κόσμος από ένα σημείο και μετά θα απέσυρε την συναίνεσή του γιατί θα πίστευε ότι όλοι είναι το ίδιο ξεπουλημένοι. Εφόσον λοιπόν δημιουργούνται αυτές οι ευνοϊκές ή αν θέλετε οι αντικειμενικές συνθήκες για την ανατροπή του συστήματος, θα έπρεπε να εκμεταλλευτούμε αυτή την ιστορική ευκαιρία και να φτιάξουμε ένα επαναστατικό κίνημα που να έχει θέσεις και προτάσεις, που να εκμεταλλευτεί τις κοινωνικές εκρήξεις που θα προκαλούσε το μνημόνιο, πράγμα που το είπαμε από το 2009 ότι θα είχαμε κοινωνικές εκρήξεις και ότι η χώρα θα έμπαινε σε πρόγραμμα ΔΝΤ και θα έπρεπε να φτιαχτεί ένα κίνημα έστω και σε πρωτόλεια μορφή με συγκεκριμένες πολιτικές θέσεις και προτάσεις έτσι ώστε να επιχειρηθεί η ρήξη και η ανατροπή, η κοινωνική Επανάσταση. Δηλαδή δεν βάζαμε το ζήτημα της επανάστασης απλώς συνθηματολογικά, το βάζαμε στο εδώ και τώρα. Τώρα είναι η ευκαιρία μας, ότι η κρίση θα χτυπήσει το ίδιο το σύστημα γενικότερα, θα δημιουργήσει κοινωνική απονομιμοποίηση και εμείς ως επαναστάτες, ως αναρχικοί θα πρέπει να εκμεταλλευτούμε την ευκαιρία και να μπούμε πρωταγωνιστές και να επιχειρήσουμε μια ανατροπή. Και πάνω σε αυτό λέγαμε ότι ο ένοπλος αγώνας, ως μέσο αγώνα, είναι απαραίτητο μέσο και αναγκαίο για να γίνει αυτό το πράγμα. Και αυτό το είχαμε πει και από τις πρώτες ενέργειες του 2009, από τα αντίποινα στους αστυνομικούς των ΜΑΤ για την δολοφονία Γρηγορόπουλου, μιλούσαμε ήδη για μια Αθηναϊκή Κομμούνα. Όποιος έχει διαβάσει αυτή την προκήρυξη θα το διαπιστώσει. Δηλαδή θεωρούσαμε την εξέγερση του Δεκεμβρίου του 2008 το πρελούδιο μιας μαζικότερης και σφοδρότερης υποθετικά εξέγερσης η οποία θα γινότανε λόγω των μνημονιακών πολιτικών που επιβάλλονταν και άρα θα έπρεπε να εκμεταλλευτούμε αυτή την ευκαιρία για να επιφέρουμε την ανατροπή της καθεστωτικής τάξης πραγμάτων. Και μάλιστα λέγαμε ότι αν υπήρχε ένα κίνημα – αυτό το έχουμε πει και στα δικαστήρια – που να είχε τον ένοπλο αγώνα στην στρατηγική του θα βοηθούσε τον κόσμο υποθετικά να υπερνικήσει τις αστυνομικές δυνάμεις όταν πολιορκούσε το κοινοβούλιο να το καταλάβει γιατί αυτό θα είχε πρωταρχική σημασία στις εξελίξεις. Εάν καταλαμβανόταν το κοινοβούλιο το 2010, την περίοδο 2010 – 2012, θα έπεφτε η κυβέρνηση Παπανδρέου, θα είχαμε μια ανάλογη κατάσταση με την Αργεντινή που έφευγε η κυβέρνηση με τα ελικόπτερα – υποθετικά το λέω – το μνημόνιο θα είχε καταστεί ανεφάρμοστο, πιθανόν η χώρα θα βρισκόταν σε μια κατάσταση ακυβερνησίας και χάους, θα είχε τεθεί εκτός ΟΝΕ και Ε.Ε. Εάν υπήρχε ένα κίνημα τότε με θέσεις και προτάσεις, θα μπορούσαν να μπουν οι βάσεις για να φτιαχτεί μια άλλου είδους κοινωνία προς την κατεύθυνση ξεπεράσματος του κράτους και του κεφαλαίου και των αγορών.

Ενώ λοιπόν είχαμε και το λέγαμε και εξακολουθούμε να το λέμε, έχουμε τις αντικειμενικές συνθήκες για μια επανάσταση, δεν είχαμε την δεύτερη προϋπόθεση, τον υποκειμενικό παράγοντα, δηλαδή αυτούς, το κίνημα, τους ανθρώπους που έχουν την βούληση και την αποφασιστικότητα να κάνουν επανάσταση, να μπούνε μπροστά, να έχουνε πολιτικές θέσεις, να πείσουνε τον κόσμο ότι θα πρέπει να ανατρέψουν ένα σύστημα που δημιουργεί κρίσεις, είναι στο dna του να δημιουργεί κρίσεις, να δημιουργεί εξαθλίωση, να σκοτώνει τον κόσμο προς χάριν μιας αισχρής μειοψηφίας που είναι οι τράπεζες, οι πολυεθνικές, το κεφάλαιο, κλπ και η κρατική γραφειοκρατία μαζί με όλα αυτά. Τέτοιο πράγμα δεν υπήρχε.

Ο χώρος δεν ήταν απροετοίμαστος όπως είπε η συντρόφισσα απλώς και μόνο λόγω της καταστολής, ήταν απροετοίμαστος γενικότερα. Δεν ήθελε να κάνει καμία επανάσταση σε γενικές γραμμές, το μόνο που ήθελε να κάνει ήταν επεισόδια μαζί με όλο τον κόσμο ή το πολύ-πολύ να κάνει έναν Δεκέμβρη του 2008 πολλαπλάσιο, αλλά η εξέγερση είναι απλά μια εξέγερση, ανάβει και σβήνει, δεν πάει πουθενά, η εξέγερση από μόνη της δεν είναι επανάσταση, δεν εμπεριέχει το στοιχείο της ρήξης και της ανατροπής και το ότι διαμορφώνουμε μια άλλη κοινωνία.

Και επειδή είπαμε και χθες για την Ροζάβα, δεν το είπα χθες, ουσιαστικά η Επανάσταση στη Ροζάβα απέδειξε ότι για να γίνει μια επανάσταση χρειάζεται ένα πολιτικό πρόγραμμα, και πολιτικές θέσεις οι οποίες προϋπάρχουν πριν της απόπειρας (επαναστατικής). Δηλαδή το μοντέλο που εφαρμόζουν εκεί, τον Δημοκρατικό Συνομοσπονδισμό, ήταν υπό επεξεργασία πριν την έναρξη του συριακού εμφυλίου πολέμου το 2011. Γι’ αυτό εμείς για να επανέλθουμε στο τώρα, στις ελληνικές συνθήκες, ήδη από το 2009 λέγαμε ότι θα πρέπει να επεξεργαστούμε θέσεις και προτάσεις, αυτή είναι η προϋπόθεση για να υπάρχει ένα επαναστατικό κίνημα έτσι ώστε να εκμεταλλευτεί τις ευκαιρίες και να πείσει τον κόσμο ότι είναι δίκαιο το να υπάρξει μια κοινωνική Επανάσταση. Ο κόσμος που βγήκε στους δρόμους το 2010 – 2012, ναι μεν ήθελε να σταματήσει την εφαρμογή ων μνημονίων, να πάρουνε πίσω τα μέτρα, αυτά που του κόβουν τον μισθό, την σύνταξη, την κοινωνική ασφάλιση, που τον πέταγε έξω στον δρόμο, που του έπαιρνε το σπίτι όμως αυτό το ’κανε σε ένα πλαίσιο το να γυρίσει το σύστημα πίσω, στις συνθήκες προ του 2008, όταν το σύστημα λειτουργούσε, υπήρχε αυτή η αίσθηση ‘‘ευημερίας’’, οι τράπεζες δίνανε δάνεια, γενικά υπήρχε ένα υποτιθέμενο κράτος πρόνοιας, μόνο που αυτά ήταν μη ρεαλιστικά, το να γυρίσουμε σε μια κατάσταση προ κρίσης προ του 2008 γιατί έτσι επιβάλλει η δυναμική του συστήματος.

Δεν υπήρξε μια εναλλακτική πρόταση από κάποιους ενάντια στα δίλημμα των καθεστωτικών παραγόντων ‘‘μνημόνιο ή καταστροφή’’. Ήταν λοιπόν λογικό ότι οι κινητοποιήσεις αυτές όσο οξυμένες και αν ήτανε, εφόσον δεν υπήρχε άλλη αντιπρόταση, θα εξαντλούσαν την δυναμική τους και θα επερχόταν το αδιέξοδο και η ήττα. Προς το παρόν αυτά έχω να πω, έχω να πω και άλλα σε σχέση με αυτό αλλά δεν θα μακρηγορήσω, τα είπα επ’ αφορμή της παρέμβασης της συντρόφισσας, ότι δεν ήταν μόνο η καταστολή, ήταν πολιτικοί οι λόγοι που ο χώρος στάθηκε απροετοίμαστος το να αντιμετωπίσει αυτή την λαίλαπα.

Σύντροφος: Να κάνω και μια τοποθέτηση με αφορμή την τοποθέτηση που έκανε ο σύντροφος Νίκος σχετικά με την αποτυχία του α/α χώρου, του επαναστατικού κινήματος να αδράξει την ευκαιρία με την κρίση, το να βγάλει τα προτάγματά του προς τα έξω και ουσιαστικά να αρχίσει μια διαδικασία κοινωνικού μετασχηματισμού. Με βάση την κατάρρευση του κοινωνικού ιστού που υπήρξε με τα μνημόνια και όλα αυτά, πιστεύω ότι ήταν μια μεγάλη ευκαιρία να δημιουργηθούν δομές κοινωνικής αυτοοργάνωσης, δομές όμως που θα έπαιρναν ανέργους, κόσμο που έχει χάσει την δουλειά του, επισφαλείς εργαζόμενους που αντί να περιμένουν από το καθεστώς να του δώσει δουλειά και κάποια ψίχουλα, να πάρουν οι ίδιοι την ζωή στα χέρια τους, να δημιουργήσουν με τους όρους που εμείς θεωρούμε, αντιιεραρχικά, κολλεκτιβίστικα, όλα αυτά που εμείς πιστεύουμε. Αυτό ο χώρος δεν το έβγαλε προς τα έξω. Δηλαδή με τα μνημόνια και με την κρίση, θα συμφωνήσω ότι κυνηγούσε περισσότερο τις εξελίξεις. Πέρα από όλα αυτά τα τελευταία χρόνια, μετά από τις πλατείες και την εκλογή του ΣΥΡΙΖΑ, μέσα στον χώρο επήλθε μία εσωστρέφεια, ένας διχασμός ο οποίος κινήθηκε με βάση το ότι ο κόσμος πλέον δεν κατέβαινε τόσο μαζικά στους δρόμους όπως την περίοδο του 2010 – 2012 και έτσι πολύς κόσμος απογοητεύτηκε από όλο αυτό με αποτέλεσμα ο χώρος να στραφεί στον εαυτό του χωρίς να έχει κάποιο κοινωνικό αποτύπωμα ο λόγος του και όλα αυτά τελοσπάντων.

Ρούπα: Αυτά που είπε ο σύντροφος είναι πολύ σωστά. Το θέμα όμως είναι ότι πρέπει να αξιολογούμε τι δεν κάναμε και τι οφείλαμε να κάνουμε από δω και πέρα. Μίλησα για ένα κίνημα το οποίο δεν συζητούσαν στον χώρο. Αυτό που είπα δεν συζητιέται στον χώρο. Έχουμε κάνει κάποιες τοποθετήσεις στα δικαστήρια, έχουμε βγάλει σε κείμενα από το 2010, μέσα από την φυλακή. Είχαμε κάνει κάποιες τοποθετήσεις πάνω σε αυτά που αφορούν στη διάρρηξη του καθεστωτικού πλαισίου που υπήρχε πριν το μνημόνιο. Η οποία διάρρηξη αυτή, απονομιμοποιούσε πλέον – με βάση το ίδιο το καθεστωτικό πλαίσιο –, τα μνημόνια και τις πολιτικές προσαρμογής στις επιταγές αυτές των δανειστών, της τρόικας κλπ. Επαναλαμβάνω, και αυτό νομίζω ότι δεν είναι αργά να γίνει, θα πρέπει να αναδειχθεί ξανά. Δηλαδή όλο αυτό το πλέγμα των μνημονίων, των δανειακών συμβάσεων που επιβλήθηκαν τότε και βρίσκεται σε ισχύ ακόμα και σήμερα, πρέπει να αναδειχθεί ως αιχμή και το γεγονός ότι αυτό το σύστημα πλέον, δεν υφίσταται ούτε σαν ‘‘αντιπροσωπευτική δημοκρατία’’. Αν υποθέσουμε ότι κάποιος έχει το επιχείρημα, ότι για παράδειγμα, δεν μπορεί να κάνεις ένοπλο αγώνα και ανατροπές σε δημοκρατικά καθεστώτα, αυτό δεν υφίσταται πλέον. Μιλάμε για μια κατοχή. Το λέγαμε εμείς. Σαν όρο ο χώρος δεν το αποδέχτηκε ότι έχουμε κατοχή γιατί λέγανε γενικώς ότι έχουμε κατοχή από το κεφάλαιο κλπ. Μόνο που τα μνημόνια δημιουργήσανε μια τομή στην ιστορία του τόπου. Και αυτή η τομή αφορά την ακύρωση της ύπαρξης της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας και του νομικού και θεσμικού πλαισίου το οποίο υπήρχε. Είναι μια τομή η οποία είναι θεμελιώδης. Είναι κοσμογονικής σημασίας. Και κυρίως γιατί αυτή δεν έχει ανατραπεί και συνεχίζει να υπάρχει. Όταν παλιά το 2010 μιλάγανε για την αναγκαιότητα ανατροπής του καθεστώτος άνθρωποι οι οποίοι ήταν συνταγματολόγοι και εμείς το μόνο που κάναμε ως χώρος ήταν να κοιτάμε να εκτρέψουμε τις διαδηλώσεις οι οποίες ούτως ή άλλως είχαν μια τέτοια τάση (εκτροπής), το να μην συλλάβεις το γεγονός ότι ο στόχος των πρώτων κινητοποιήσεων ήταν το ίδιο το κοινοβούλιο γιατί εκεί ήταν το θέμα, όχι γενικώς και αορίστως ό,τι υπήρχε στο κέντρο της Αθήνας, το γεγονός ότι το σύστημα της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας και η εκτελεστική εξουσία ήταν έκπτωτη με το μνημόνιο – και με την κρίση ήταν έκπτωτο και το οικονομικό καθεστώς –, είναι ζήτημα που δεν το αξιοποιήσαμε, ώστε να φτιάξουμε ένα κίνημα που να είχε μια σαφή στρατηγική ανατροπής με αιχμή αυτά τα ζητήματα που αναφέρω.. Παράλληλα πρέπει να επεξεργάζεσαι δομές και μορφές οργάνωσης, να επεξεργάζεσαι ιδέες σε σχέση με το μετά. Δηλαδή, μια ανατροπή θα μπορούσε να τη φέρει ένα κίνημα που είναι οργανωμένο που να ήξερε τι να κάνει και θα ήταν ενημερωμένο πάνω στις αλλαγές που θα επέβαλλαν τα μνημόνια στην κοινωνία. Θα μπορούσε να ενημερώσει τον κόσμο που ακόμα δεν ήταν ενημερωμένος ενώ βιώνει μια λαίλαπα μέτρων χωρίς σταματημό, και μια συνεχή υποβάθμιση της ζωής του, χωρίς να αντιλαμβάνεται ότι αυτό είναι παράνομο για το ίδιο το κυρίαρχο πλαίσιο, για το ίδιο το υπάρχον πλαίσιο εξουσίας. Και χωρίς να αντιλαμβάνεται επίσης, ότι είναι αδύνατο να ανατραπούν τα μνημόνια μέσα από το υπάρχον πλαίσιο εξουσίας. Οι διαδηλώσεις και οι κινητοποιήσεις περιορίζονταν στις ενστάσεις για τα μέτρα. Να παρθούν πίσω τα μέτρα αυτά.

Εδώ να διατυπώσω ένα θέμα που αναδεικνύει πόσο απάτη ήταν αυτή η υπόθεση με τον ΣΥΡΙΖΑ πριν να έρθει στην εξουσία. Εμείς τα λέγαμε από τότε, αλλά δεν μας άκουγαν. Ενώ τα μνημόνια είναι παράνομα με βάση το ίδιο το θεσμικό πλαίσιο της χώρας και το σύνταγμα, καμία καθεστωτική δύναμη μέσα στο κοινοβούλιο, είτε της ελάσσονος είτε της μείζονος αντιπολίτευσης δεν έκανε αυτό που θα όφειλε να κάνει. Δηλαδή τι; Να αποτρέψει τη ψήφισή τους από την πρώτη στιγμή και με βάση το ίδιο το σύνταγμα. Να επικαλεστεί το ίδιο το σύνταγμα με βάση το άρθρο 120 το οποίο επιβάλλει την ανατροπή αυτών που πέρασαν το μνημόνιο. Δεν ξέρω αν το καταλαβαίνετε. Αυτός (ο ΣΥΡΙΖΑ) στην ουσία το αποδέχτηκε. Όσο και να λεγόταν περί σκισίματος των μνημονίων από το ’10 – ’11 από κόμματα όπως ο ΣΥΡΙΖΑ, αυτό ήταν απάτη, ψέματα. Το γεγονός λοιπόν ότι ήταν μέσα στη βουλή, ακόμα και αν δεν ψήφιζαν, ακόμα και αν έκαναν αποχή, ακόμα και αν καταψήφιζαν, όλη τους η στάση ήταν νομιμοποίηση των μνημονίων. Αυτό δεν το εκμεταλλευτήκαμε όσο έπρεπε. Δεν το α