Ανακοίνωση για τον θάνατο οικοδόμου εργάτη στο εργοτάξιο του νέου γηπέδου της Α.Ε.Κ

Σημερα το πρωί 9/1/19 κατά την διάρκεια εργασιών, που πραγματοποιούνταν στο εργοτάξιο του υπό ανέγερση νέου γηπέδου της Α.Ε.Κ. στην Ν. Φιλαδέλφεια, ένας συνάδελφός μας έφυγε από την ζωή πεφτωντας από την σκαλωσιά ενός εκ των πυλώνων του σταδίου.

Σημερα το πρωί 9/1/19 κατά την διάρκεια εργασιών, που πραγματοποιούνταν στο εργοτάξιο του υπό ανέγερση νέου γηπέδου της Α.Ε.Κ. στην Ν. Φιλαδέλφεια, ένας συνάδελφός μας έφυγε από την ζωή πεφτωντας από την σκαλωσιά ενός εκ των πυλώνων του σταδίου.

Αυτη η εργατική δολοφονία έρχεται να προστεθεί κυνικά ως επικεφαλίδα σε μια σειρά από εργοδοτικά εγκλήματα σε βάρος των εργαζομένων ευρύτερα στον κλάδο της οικοδομής, όσο προφανώς και στο εν λόγω εργοτάξιο όπως οι ίδιοι οι εργαζόμενοι είχαν καταγγείλει μέσω του συνδικάτου οικοδομων στο οποίο συσπειρώνονται, θετωντας ετσι ανάχωμα στην εργοδοτική ασυδοσία και αλητεία. Καταγγελία η οποία οδήγησε τους εργαζόμενους σε κινητοποίηση διεκδικώντας μια σειρά από αλλαγές στο εργοτάξιο του γηπέδου σε σχέση με το εργασιακό περιβάλλον. Αιτήματα όπως το ωράριο, μέριμνα για μέτρα υγείας και ασφάλειας, υπογραφή εργοταξιακής συλλογικής σύμβασης και αυξήσεις στα μεροκαματα της πείνας αποτελούσαν κεντρικό κομμάτι της κινητοποίησης. Ακόμη και τότε, όπως θα θυμούνται οι περισσότεροι, απέναντι στα δίκαια αιτήματα των απεργών εργατών η εργοδοτρια εταιρεία ΕΡΜΩΝΑΣΣΑ πλάι πλάι με μεγαλοεργολάβους εισαγγελείς και αστυνομία επιχείρησαν να επιβάλλουν κλίμα τρομοκρατίας στις τάξεις των εργαζομένων, φιλοδοξώντας να σπάσουν το ενιαίο μέτωπο των απεργών. Η απάντηση απέναντι στις απειλές ήταν ενδεικτική, η απεργία πραγματοποιήθηκε με καθολική συμμετοχή των εργαζομένων.

Η σημερινή δολοφονία του συναδέλφου μας, λοιπόν, δεν αποτελεί σε καμία περίπτωση παραφωνία ή τυχαία παρέκκλιση μέσα στο περιβάλλον μιας όλο και αυξανόμενης εντατικοποίησης στους χώρους δουλειάς. Η διαρκής πίεση που ωθεί στα όρια αντοχής τους τους εργαζόμενους μέσα σε ένα περιβάλλον ωμής τρομοκρατίας και ασυδοσίας των κατασκευαστικών εταιριών, των μεγαλοεργολάβων, του κάθε μαφιοζου επιχειρηματία είναι ο κανόνας. Εν ολίγοις μέσα στο σφαγείο του καπιταλισμού που συνθλιβει τους εργάτες απομυζώντας τον πλούτο που παράγουν και χύνωντας στην κυριολεξία το αίμα τους για τα κέρδη των λίγων, αποτελεί μια θλιβερή και συνάμα εξοργιστικη πραγματικότητα. Δεν είναι τίποτα λιγότερο λοιπόν από την ίδια την φύση αυτού του σάπιου και εκμεταλλευτικού συστήματος που γέννα μόνο φτώχεια και εξαθλίωση, που μυρίζει θάνατο κι απαξία για την ανθρώπινη ζωή.

Σήμερα ο συνάδελφος μας δεν επέστρεψε πίσω στο σπίτι του, στην οικογένεια του. Οπως και άλλοι στο πρόσφατο παρελθόν, όπως ενδεχομένως κάποιος που διαβάζει αυτές τις γραμμές αύριο, ένας από εμάς από την τάξη των φτωχών που παράγει τα πάντα για αυτήν την κοινωνία και δεν μένει τίποτα για τον εαυτό του, να μην βρει τον δρόμο της επιστροφής και να προστεθεί ετσι στην μακάβρια λίστα αυτών που δολοφονούνται για τα κέρδη του κεφαλαίου.

Η σημερινή απώλεια, λοιπόν, βαραίνει την τάξη μας, γιατί για μας δεν είναι απώλεια καπιταλιστικής προσμέτρησης με όρους στατιστικής, είναι απώλεια ουσίας.

Ειναι φανερό πως μόνο μέσα από την οργάνωση και την συσπείρωση στα συνδικάτα μας μπορούμε να επιβάλλουμε το δίκιο μας και να παλέψουμε για ένα καλύτερο αύριο.

Όταν οι εργάτες και η φτωχολογιά θα περνά έξω από το φωτισμένο στάδιο, όπου θα συνυπάρχουν αρμονικά τα χλιδάτα καταστήματα, οι "επιχειρηματίες" και οι φωνές των οπαδικών στρατών, θα στέκουν και κοιτώντας θα βλέπουν να ξεδιπλώνεται μπροστά στα μάτια τους σαν σε ακτινογραφία όλη η παρακμή και η ωμότητα του καπιταλισμου. Θα μπορούν να αντικρισουν καθαρά τις ματωμένες μαδερωσιές, τις αναμονές που θα έχουν αρπάξει κρατώντας ως λάφυρα τα ρούχα και τις σάρκες των εργατών, θα βλέπουν τα σακατεμενα, από τον καθημερινό μόχθο, κορμιά των ανθρώπων της δικής μας τάξης, των δικών μας ανθρώπων, να αγωνιούν για ένα κομμάτι ψωμί ανάμεσα σε πρωινές βλαστήμιες μπερδεμένες με ασταμάτητους ήχους από σκεπάρνια και τανάλιες. Θα ακούνε τα γαυγίσματα της εργοδοσίας των μεγαλοεργολάβων και των μαντρόσκυλών τους. Θα ακούνε όμως και τις φωνές δεκάδων εργατών που δεν αποδέχτηκαν την σκλαβιά που τους όρισαν για ζωή, θα βλέπουν την υπομονή. την αντίσταση και τον αγώνα των δημιουργών αυτού του κόσμου να έχουν ψηλά τις σημαίες της ταξικής πάλης και να τις ανεμίζουν σε πείσμα των δύσκολων καιρών. Θα βλέπουν πως σφυρυλατείται το μέταλλο της ψυχής του φτωχού εργάτη απέναντι στις δυσκολίες και δεν θα ξεχνούν, κανένας δεν θα μπορεί να ξεχάσει. Και όταν το σύνθημα χωρίς εσένα γρανάζι δεν γύρνα θα σταλάζει βαθύτερα στον καθέναν και την καθεμιά από εμάς, τότε θα ζητήσουμε λογαριασμό για τους νεκρούς μας.

Αποχαιρετάμε με μια ταπεινή υπόσχεση... Δεν Θα ξεχάσουμε.

Θερμά συλληπητήρια στην οικογένεια.

Τ-34 ★

O σχολιασμός έχει απενεργοποιηθεί.

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License