Αντιεξουσιαστική Κίνηση Κομοτηνής: Στις πόσες νεκρές ονομάζεται γυναικοκτονία και έμφυλη βία;

Οι βιασμοί και οι δολοφονίες,δεν είναι παρά η πιο ακραία έκφανση της έμφυλης βίας που βιώνεται σε καθημερινό βαθμό. Απέναντι σε όλα αυτά,ένα πράγμα πρέπει να καταστεί σαφές: Τα σώματα μας ανήκουν σε εμάς και σε κανέναν άλλο. Από τους δρόμους της κάθε πόλης,όπου όταν περνάει κάποια κοπέλα ακούγονται σφυρίγματα και κάθε λογής σχόλια,μέχρι και το τελευταίο χωριό του Έβρου και της Ροδόπης που οι γυναίκες επωμίζονται τις οικιακές-χειρονακτικές εργασίες, ενώ οι άνδρες κάθονται καμαρωτοί στα καφενεία.

ΣΤΙΣ ΠΟΣΕΣ ΝΕΚΡΕΣ ΟΝΟΜΑΖΕΤΑΙ ΓΥΝΑΙΚΟΚΤΟΝΙΑ ΚΑΙ ΕΜΦΥΛΗ ΒΙΑ;

Πόσοι βιασμοί, πόσες δολοφονίες χρειάζονται για να γίνει κατανοητό ότι φταίει η πατριαρχία και τα στερεότυπα που αναπαράγει;

28/11/2018: Η 21χρονη Ελένη κακοποιείται και σκοτώνεται από 2 άνδρες στη Ρόδο αφού δεν συνέναισε να κάνει σεξ μαζί τους.

2/1/2019: Δολοφονείται η 28χρονη Αγγελική στην Κέρκυρα από τον πατέρα της, επειδή δεν ενέκρινε την σχέση της με Αφγανό μετανάστη.

Ο συνδετικός κρίκος των δύο δολοφονιών δεν είναι άλλος παρά η αντίληψη από μεριάς της πατριαρχίας ότι η γυναίκα είναι ένα αντικείμενο χωρίς βούληση προοριζόμενο να ικανοποιεί τις ορέξεις του κάθε άντρα, είτε μιλάμε για σεξουαλικές διαθέσεις,είτε για τον ρόλο της γυναίκας μέσα στην οικογένεια και κατ' επέκταση και στην ίδια την κοινωνία.

Όλοι οι βιασμοί και οι γυναικοκτονίες δεν ήρθαν εξ' ουρανού. Σε αυτά συμβάλει η καθημερινή καταπίεση και υποτίμηση των γυναικών σε πολλαπλά επίπεδα από το εκάστοτε αρσενικό που συντηρεί και διαιωνίζει τα πατριαρχικά πρότυπα. Πέρα από αυτα,η εξουσία του πατριαρχικού συστήματος συντηρείται και με την κουλτούρα του βιασμού που αναπαράγεται συνεχώς και την βιώνουν καθημερινά αρκετές κοπέλες. Σε ευρύτερο πλαίσιο, το γυναικείο φύλο δεν έχει δικαίωμα στην αυτοδιάθεση στο σεξ, καθώς όποτε μια γυναίκα έχει έντονη σεξουαλική δραστηριότητα, τότε στιγματίζεται αρνητικά, ενώ στην περίπτωση ενός άντρα επιδοκιμάζεται η αρρενωπότητα του.

Η κυριαρχία και τα Μ.Μ.Ε δίνουν τον δίκο τους τόνο αμφισβήτησης στα παραπάνω. Περιπτώσεις βιασμών και δολοφονιών βαφτίζονται “εγκλήματα πάθους”, ενώ σε περίπτωση που ο βιαστής είναι αλλοδάπος δημιουργούνται ρατσιστικά ντελίρια ενάντια σε εθνοτικές ομάδες (βιασμός Μυρτούς στην Πάρο). Αντίθετα, όταν είναι Έλληνας, σωπαίνουν ή δείχνουν την υποτιθέμενη ανθρώπινη πλευρά του, κάνουν απόπειρα να παρουσιάσουν έναν μετανοημένο δράστη, δίνοντας βάση στον πρότερο "έντιμο βίο" του. Άλλες φορές πάλι, μεταφέρουν το αίτιο στο εκάστοτε θύμα, με πρόσχημα το "προκλητικό" ντύσιμο και συμπεριφορά της, άλλωστε ας φοράει μπουφάν το καλοκαίρι. Είναι αυτοί που ξέρουν καλύτερα από όλους/ες πως να διαχειρίζονται την ενημέρωση, διαστρεβλώνοντας την κάθε πληροφορία, προκειμένου να ικανοποιήσουν τα εκάστοτε συμφέροντα είτε ιδεολογικά είτε επιχειρηματικά. Όλα αυτά συνθέτουν μία αφήγηση πως οι βιαστές είναι μία ειδική ράτσα ανθρώπων. Όχι, λοιπόν, δεν είναι. Πρόκειται για άνδρες καθημερινούς, όπως τον γείτονα που χτυπάει την σύζυγο του, θέλει να κάνει κουμάντο στην ερωτική ζωή της κόρης του ενώ παράλληλα στηρίζει τη βιομηχανία της σάρκας, πηγαίνοντας σε οίκους ανοχής για να “ξεδώσει”(ενίοτε και με τον γιο του για να γαλουχηθεί σεξουαλικά ο τελευταίος). Πρόκειται για τον νοικοκύρη άνδρα που κλωτσά μεχρι θανάτου τον/ην πεσμένο/η Ζακ/Zackie Oh. Για τον φασίστα που πυροβόλησε στο ψαχνό τον αλβανό μετανάστη Petrit.

Η προσωποποίηση του Άλλου στο πρόσωπο ενός τοξικοεξαρτημένου, οροθετικού, μέλος της LGBTQI+ κοινότητας και σε αυτό ενός Αλβανού μετανάστη, με πρόφαση την υπεράσπιση της ιδιοκτησίας στην πρώτη περίπτωση και στην άλλη μια διαφωνία πάνω στο Μακεδονικό, συνιστά το απόγειο του κοινωνικού κανιβαλισμού που συμπυκνώνεται σε αυτά τα γεγονότα με τον πιο έντονο και αποτρόπαιο τρόπο. Η έμφυλη βία δεν έχει να κάνει μονάχα με την μειωτική στάση απέναντι στο γυναικείο φύλο,αλλά απέναντι και σε κάθε άλλο ανθρωπο ο οποίος εκφράζει ανοιχτά την,διαφορετική απο την κοινωνική νόρμα,σεξουαλικότητα του. Κι αυτό αποδεικνύει ότι όσες νομικές παραχωρήσεις και να γίνουν για την απόκτηση δικαιωμάτων για διάφορα ζητήματα, δεν παύει να υπάρχει η κοινωνική απομόνωση και ο στιγματισμός.

Οι βιασμοί και οι δολοφονίες,δεν είναι παρά η πιο ακραία έκφανση της έμφυλης βίας που βιώνεται σε καθημερινό βαθμό. Απέναντι σε όλα αυτά,ένα πράγμα πρέπει να καταστεί σαφές: Τα σώματα μας ανήκουν σε εμάς και σε κανέναν άλλο. Από τους δρόμους της κάθε πόλης,όπου όταν περνάει κάποια κοπέλα ακούγονται σφυρίγματα και κάθε λογής σχόλια,μέχρι και το τελευταίο χωριό του Έβρου και της Ροδόπης που οι γυναίκες επωμίζονται τις οικιακές-χειρονακτικές εργασίες, ενώ οι άνδρες κάθονται καμαρωτοί στα καφενεία.

ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΤΗΝ ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΑ ΚΑΙ ΤΟΝ ΣΕΞΙΣΜΟ, ΝΑ ΔΩΣΟΥΜΕ ΤΕΛΟΣ ΣΤΗΝ ΕΜΦΥΛΗ ΒΙΑ ΠΟΥ ΓΕΝΝΑ ΤΟ ΚΥΡΙΑΡΧΟ.

ΑΝΤΙΕΞΟΥΣΙΑΣΤΙΚΗ ΚΙΝΗΣΗ ΚΟΜΟΤΗΝΗΣ

O σχολιασμός έχει απενεργοποιηθεί.

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License