Το Μακεδονικό με παγκόσμια οπτική και σε ιστορική διάσταση

Το παρακάτω κείμενο είναι μία απόπειρα να προσεγγίσει το Μακεδονικό με μια παγκόσμια οπτική και σε μια ιστορική διάσταση συνδεδεμένη με τα επείγοντα προβλήματα του σήμερα. Ακριβώς γιατί το μακεδονικό έχει λειτουργήσει διαχρονικά σε αυτή την χώρα ως όχημα γενικευμένου συλλογικού παραλογισμού και τυφλού μίσους, ως ο εμμονικός περισπασμός από πραγματικά προβλήματα και ως η θερμοκοιτίδα του ντόπιου φασισμού, μια τέτοια ιστορική και παγκόσμια προσέγγιση είναι απαραίτητη για την ανάλυση του.

Τον τελευταίο καιρό ζούμε κυριολεκτικά το θέατρο του παραλόγου. Έρχεται μια συμφωνία που επιβάλει σε έναν μικρό γειτονικό λαό την αλλαγή του ονόματος και του Συντάγματος του, το υποχρεώνει να πάψει να μιλά για τις μειονότητες που βρίσκονται έξω από τα σύνορα του και φτάνει ως το απόλυτα ταπεινωτικό σημείο να του αλλάζει ονόματα δρόμων και περιγραφές αγαλμάτων του.

Μια συμφωνία που είναι ο ορισμός της υποτέλειας για την χώρα που την δέχεται. Μια συμφωνία που συνιστά μια ιδιαίτερη μορφή ιμπεριαλισμού που έχει την θρασύτατη αξίωση να υπαγορεύει όνομα, σύνταγμα και επιγραφές αγαλμάτων στην χώρα που ασκεί τον ιμπεριαλισμό της.

Μια συμφωνία που αν έρχονταν ανάποδα, με την Ελλάδα στην θέση της δημοκρατίας της Μακεδονίας να πρέπει να αποδεχτεί αυτούς τους όρους, θα ξεσήκωνε εδώ μοιραία και αναπόφευκτα εξέγερση ή ακόμη και επανάσταση.

Κι εδώ αναδύεται ένα τερατουργηματικό παράδοξο. Ένας Έλληνας πρωθυπουργός έχει φέρει εκβιαστικά μια επιθετική και ταπεινωτική συμφωνία ενάντια σε έναν μικρό λαό που από την αρχή της ίδρυσης του ανεξάρτητου κράτους του βρίσκεται σε μόνιμο φόβο διαμελισμού και αποσταθεροποίησης από τα 4 μεγαλύτερα κράτη με τα οποία συνορεύει και η αντίδραση καναλαρχών, ΝΔ, χρυσής αυγής, ΚΚΕ, Λεβέντη, Μίκη και κακό συναπάντημα, είναι να μιλάνε για προδοσία και ασέβεια στους προγόνους μας!

Στη γη της φαντασίας παρουσιάζουν αυτή την συμφωνία ως πανωλεθρία για την Ελλάδα και ασυγχώρητη υποχώρηση προς την άλλη πλευρά, την στιγμή που οι Μακεδόνες (όπως έτσι τους αναγνωρίζουν δισεκατομμύρια συνάνθρωποι μας και 131 κράτη) απείχαν μαζικά από το δημοψήφισμα που θα την επικύρωνε, γιατί γνώριζαν πολύ καλά πόσο ταπεινωτική είναι για την χώρα τους.

Τι έχει συμβεί; Γιατί για ένα θέμα που φαίνεται γελοίο και παράλογο σε όλο τον πλανήτη, εδώ αντιμετωπίζεται σαν κάτι σοβαρό και λογικό και με τόσο μίσος και επιθετικότητα;

Πως και γιατί οι νεοέλληνες απέκτησαν τόσο και τέτοιο βαθύ μίσος για έναν μικρό γειτονικό λαό που δεν τους έχει κάνει ποτέ τίποτα και δεν μπορεί από μόνο του να βρεθεί σε θέση να τους απειλήσει παρά μόνο να απειληθεί από αυτούς;

Πότε και πως χάθηκε και η λογική και η ανθρωπιά σε ένα μεγάλο σύνολο των Ελλήνων ως το σημείο να αντιστρέφουν υστερικά την πραγματικότητα και να εκφράζουν την πιο χυδαία μορφή φασισμού; Τι τελικά έχουμε να αντιμετωπίσουμε όταν μιλάμε στην Ελλάδα για το Μακεδονικό; (Που στο δικό τους ανεστραμμένο political correct κόσμο, παρουσιάζεται σαν 'Σκοπιανό’)

Πως και γιατί άνθρωποι της Θεσσαλονίκης και της Βόρειας Ελλάδας που βγάζουν σπυριά για την Αθήνα και μισούν ολόψυχα το υδροκέφαλο κράτος της, πέφτουν στην γελοία υποκρισία να αξιώνουν να ονομάζονται οι γείτονες τους με το όνομα της πρωτεύουσας τους; Πως και γιατί άνθρωποι με καταγωγή από μικρά Ασία και Πόντο αρνούνται την καταγωγή των προγόνων τους και παρουσιάζονται ως απόγονοι αρχαίων Μακεδόνων με αποκλειστικά δικαιώματα χρήσης του όρου Μακεδονία;

Πως και γιατί αντιμετωπίζονται σαν προδότες όσοι σε αυτή την χώρα εκφράζουν αυτονόητες αλήθειες που είναι καθολικά αποδέκτες στον υπόλοιπο πλανήτη; Πως και γιατί επιτράπηκε η δολοφονία της αρχαίας, μεσαιωνικής και σύγχρονης ιστορίας στα μέρη που γεωγραφικά ή πολιτικά λέγονται σήμερα Μακεδονία και συμπεριλαμβάνουν την Ελληνική περιφέρεια της Μακεδονίας, την Μακεδονία ως ανεξάρτητο κράτος και ένα κομμάτι της Βουλγαρίας;

Ας μην μιλήσουμε πολύ για την αρχαία ιστορία. Δεν σας συμφέρει καθόλου εθνικιστές...

Το κλειδί της απάντησης δεν βρίσκεται στην αρχαία ιστορία αλλά στην σύγχρονη. Αυτό δεν σημαίνει ότι η μελέτη του αρχαίου ελληνικού κόσμου δεν έχει την σημασία της. Ο αρχαίος ελληνικός κόσμος με τα επιτεύγματα και τις αντιφάσεις του, το φως και τα σκοτάδια του είναι αντικείμενο μελέτης της παγκόσμιας διανόησης και κάθε χρόνο δημοσιεύονται χιλιάδες βιβλία γύρω από αυτόν.

Εκεί δεν κρύβονται τα γεγονότα που αναδεικνύουν το βαθύ μίσος των αρχαίων Ελλήνων για τους δυνάστες Μακεδόνες, οι διαδοχικές εξεγέρσεις και πόλεμοι μεταξύ τους και ο ενεργός ρόλος των αρχαίων Ελλήνων να προσκαλέσουν τους Ρωμαίους προκειμένου να αποτινάξουν τον Μακεδονικό ζυγό. Εκεί δεν κρύβεται ότι ο Αλέξανδρος υπήρξε ένας ψυχοπαθής μανιακός δολοφόνος που απολάμβανε να εξαπολύει γενοκτονικές σφαγές σε ελληνικές και μη πόλεις όπως η Θήβα και η Περσέπολις όταν δεν δολοφονούσε συγγενείς και φίλους του και ότι πολύ περισσότεροι αρχαίοι Έλληνες πολέμησαν εναντίον του παρά υπέρ του. Εκεί δεν υπάρχει καμία διχογνωμία για την θλιβερή καταστροφή του αρχαίου Ελληνικού κόσμου που ξεκίνησε με τον Μακεδονικό ζυγό και την απώλεια της πολιτικής αυτονομίας του και κορυφώθηκε με το Βυζάντιο και τις μαζικές καταστροφές των μνημείων και των βιβλιοθηκών του από τις αφιονισμένες ορδές των χριστιανών που είχαν ταυτίσει την έννοια του Έλληνα με του μιαρού παγανιστή.

Ο νεοέλληνας ως η έμπρακτη άρνηση του αρχαίου Έλληνα

Όταν λοιπόν ένας νεοέλληνας έρχεται με περίσσιο θράσος να στηρίξει την υστερία του για το μακεδονικό επικαλούμενος την αρχαία ιστορία, εκτίθεται ο ίδιος ως κάποιος που δεν έχει καμία πραγματική σχέση και συνέχεια με εκείνον τον αρχαίο λαό.

Από την μεριά του αυτό είναι λογικό και συνεπές με την ιστορική αλήθεια. Ως λαός οι νεοέλληνες απέκτησαν δανεική εθνική ταυτότητα την περίοδο του ευρωπαϊκού διαφωτισμού εκμεταλλευόμενοι το γεγονός ότι κατοικούσαν στα ίδια εδάφη με αυτό που κάποτε ήταν η αρχαία Ελλάδα σε μια εποχή που η Ευρωπαϊκή διανόηση ανακάλυπτε με δέος τον πολιτιστικό πλούτο της αρχαίας Ελλάδας και είχε τον διακαή πόθο να δει σε αυτά τα μέρη ένα κράτος που λέγεται Ελλάδα.

Όντας οι νεοέλληνες ένα πρωτότυπο αμάλγαμα Αρβανιτών, Βλάχων, Καραγκούνηδων, Σλάβων, Βενετών, Καταλανών, Γότθων και ποιος ξέρει ποιών άλλων λαών που πέρασαν από εδώ μαζί με τους όποιους εναπομείναντες αρχαίους Έλληνες που γλίτωσαν από τις χριστιανικές σφαγές, τις σαρωτικές καθόδους των Σλάβων και τις μαζικές επιδημίες, είναι απόλυτα κατανοητό να θέλουν να αποκρύψουν την πραγματική ιστορία τους και να κατηγορούν ένα γειτονικό λαό τα ίδια πράγματα που και αυτοί έχουν κάνει. Την διαστρέβλωση της ιστορίας και τον σφετερισμό πολιτιστικής κληρονομιάς που δεν τους ανήκει.

Το κράτος που τους συγκρότησε υπήρξε αποτέλεσμα ξένης επέμβασης μεγάλων δυνάμεων με δοτούς βασιλιάδες και κρατική γραφειοκρατία. Η γλώσσα που μίλαγαν είχε χαρακτηριστεί μαλλιαρή και ξένη προς την αρχαία ελληνική ενώ η επίσημη γλώσσα που είχε μεγαλύτερη σχέση με τα αρχαία ελληνικά ήταν μια γλώσσα που αδυνατούσαν να μιλήσουν αλλά και να καταλάβουν.

Το έθνος ως κατασκευή και φαντασιακή κοινότητα, προϊόν της σύγχρονης παγκόσμιας εποχής.

Το ότι οι νεοέλληνες έχουν δανεική εθνική ταυτότητα δεν είναι βέβαια κάτι που αποτελεί ιστορική εξαίρεση. Κάθε εθνική ταυτότητα είναι μια κατασκευή που βασίζεται σε μύθους και διαστρεβλώσεις, αποσιωπήσεις εγκλημάτων και υπερπροβολή γεγονότων που θεωρούνται ορόσημα. Αυτό ισχύει το ίδιο είτε μιλάμε για το ελληνικό είτε για το ρωσικό είτε για το γαλλικό έθνος. Δεν θα μπορούσε να είναι διαφορετικά όταν η ίδια η έννοια του έθνους είναι προϊόν της σύγχρονης ιστορίας, της εποχής του ανερχόμενου καπιταλισμού και της ανακάλυψης της τυπογραφίας.

Εδώ δεν θα μπω σε λεπτομέρειες για το πως η έννοια του έθνους ξεκινώντας ως κάτι προοδευτικό που ενοποίησε κατακερματισμένους από την φεουδαρχία πληθυσμούς και τους έδωσε καθολικά δικαιώματα με την γαλλική επανάσταση, κατέληξε να δημιουργήσει ανταγωνιστικούς μιλιταρισμούς και παγκόσμιους πολέμους.

Γεγονός παραμένει ότι η εθνική ταυτότητα παραμένει ισχυρή σε μεγάλο κομμάτι του πληθυσμού γιατί πρώτον με αυτήν έχει γαλουχηθεί από τα παιδικά του χρόνια και με αυτή έχει κατηχηθεί στην επίσημη κρατική παιδεία αλλά και γιατί ανταποκρίνεται σε μια βαθιά ανθρώπινη ανάγκη να ανήκει σε ένα σύνολο. Όντας μια φαντασιακή κοινότητα που με μαγικό τρόπο ενοποιεί ανθρώπους που δεν έχουν τίποτα κοινό μεταξύ τους και διαχωρίζει τεχνητά ανθρώπους που είναι στην ίδια μοίρα, το έθνος είναι το καταφύγιο ανθρώπων που δεν μπορούν να βρουν τίποτα καλύτερο για να νιώθουν ότι αποτελούν κάτι μεγαλύτερο από τους ίδιους. Αυτό δεν αλλάζει το γεγονός ότι η έννοια του έθνους αποτελεί πια έναν γελοίο αναχρονισμό που βασίζεται στο ψεύδος, σε τεχνητά σύνορα, καταπιεστικά κράτη και σε ετοιμοπόλεμους στρατούς.

Ο πλανήτης είναι ένας, το είδος μας είναι ένα, η εποχή είναι παγκόσμια

Είτε αρέσει είτε όχι στους σύγχρονους εθνικιστές που νοητικά και συναισθηματικά όλο και περισσότερο μοιάζουν με ανεγκέφαλους χουλιγκάνους ποδοσφαιρικών ομάδων, η εποχή μας είναι πιο παγκόσμια από ποτέ. Μετά από αιώνες επέλασης του παγκόσμιου καπιταλισμού, δύο παγκόσμιους πολέμους και 70 χρόνια μετά την ίδρυση του ΟΗΕ, ο κόσμος μας είναι πιο ενοποιημένος από ποτέ. Διαθέτει παγκόσμια μέσα μεταφοράς και επικοινωνίας, και ένα διαδίκτυο που έχει εκμηδενίσει τις τεχνητές διαφορές μεταξύ των λαών.

Για καλό και για κακό ο κόσμος μας χαρακτηρίζεται από κοινούς παγκόσμιους παράγοντες, είτε αυτοί λέγονται παγκόσμια επιστήμη και τεχνολογία, είτε παγκόσμιες αθλητικές διοργανώσεις, είτε παγκόσμιες θρησκείες, φιλοσοφίες και ιδεολογίες είτε παγκόσμια κινήματα αντίστασης. Για πρώτη φορά στην πλειοψηφία του κατοικεί σε πόλεις και κάθε χρόνο ταξιδεύει κατά δισεκατομμύρια για να επισκεφτεί άλλες χώρες.

Αυτή η αναγνώριση της σημερινής πραγματικότητας βαφτίζεται από κάποιους που θεωρούν τον εθνικό ζουρλομανδύα ως την υπέρτατη και πιο ιερή ταυτότητα, εθνομηδενισμός. Για αυτούς το σημερινό χρέος μας σε έναν όλο και πιο παγκοσμιοποιημένο κόσμο είναι να στοιχηθούμε πίσω από τα έθνη στα οποία ενταχθήκαμε τυχαία με την γέννηση μας και να αφιερώσουμε την κοινωνική μας ζωή για την υπεράσπιση τους. Η συναισθηματική προσκόλληση τους σε αυτή την φαντασιακή κοινότητα είναι τόσο μεγάλη ώστε να μην μπορούν να δουν τίποτα άλλο πέρα από τις εθνικές παρωπιδες τους.

Αν όμως αυτή η προσκόλληση στο παρελθόν έφερε πολέμους και διωγμούς μειονοτήτων, καταπίεση ταξικών κινημάτων και την γέννηση του φασισμού, στο παρόν είναι ακόμη πιο ολέθρια για το είδος που ανήκουμε. Γιατί σήμερα η παγκοσμιοποίηση δεν αφορά μόνο την επιστήμη και τον αθλητισμό, τις τέχνες και το εμπόριο. Αφορά πιο δραματικά μια σειρά από προβλήματα που είναι στην φύση τους παγκόσμια και απαιτούν παγκόσμια απάντηση, προβλήματα που ήρθαν από έναν παγκόσμιο πολιτισμό που παραμένει στα θεμέλια του ταξικός, κερδοσκοπικός και αρπαχτικός.

Ο εθνικισμός ως περισπασμός και ως επιδείνωση άλυτων παγκόσμιων προβλημάτων

Ζούμε στον αιώνα που έχει να αντιμετωπίσει όχι ένα αλλά τουλάχιστον τρία τεράστια παγκόσμια προβλήματα που απαιτούν άμεση απάντηση. Το πρώτο είναι το πρόβλημα της ανθρωπογενούς κλιματικής αλλαγής. Οι δραστηριότητες των βιομηχανιών του κρέατος και των ορυκτών καυσίμων έχουν οδηγήσει σε τεράστια αύξηση των εκπομπών του διοξειδίου του άνθρακα και του μεθανίου, οδηγώντας παράλληλα σε μαζική αποψίλωση δασών, δηλητηριασμό των υπόγειων υδάτων και των ωκεανών και μαζική εξαφάνιση ειδών. Οι συνέπειες είναι ολέθριες όχι μόνο για το ανθρώπινο είδος αλλά για όλο το οικοσύστημα και για την αναστροφή τους απαιτείται δομική αλλαγή του συστήματος παραγωγής και κατανάλωσης.

Το δεύτερο πρόβλημα είναι η ανάδυση ενός νέου κύματος αυτοματοποίησης και τεχνητής νοημοσύνης που απειλεί από την μία να καταστήσει ολόκληρα κομμάτια του παγκόσμιου εργατικού δυναμικού περιττά και από την άλλη να συγκροτήσει ένα μαζικό σύστημα παρακολούθησης και επιτήρησης που έρχεται από τις πιο εφιαλτικές σελίδες μυθιστορημάτων δυστοπίας. Το τρίτο πρόβλημα είναι η ανανεωμένη απειλή ενός γενικευμένου πυρηνικού πολέμου όπως διαγράφεται με τους νέους στρατιωτικούς ανταγωνισμούς μεταξύ ΗΠΑ, Κίνας, Ρωσίας.

Αυτά τα τρία υπαρξιακά προβλήματα συνυπάρχουν δίπλα στην απειλή μιας νέας παγκόσμιας οικονομικής κρίσης, σε διευρυμένες οικονομικές ανισότητες, σε ένα δυσθεώρητο παγκόσμιο χρέος και στην διαρκή επίθεση στα εργατικά δικαιώματα. Η ανθρωπότητα, και μαζί της όλο το οικοσύστημα, βρίσκονται σε ένα σταυροδρόμι. Ή θα δράσει άμεσα για να αντιμετωπίσει αυτούς τους παγκόσμιους υπαρξιακούς κινδύνους, φτιάχνοντας μια άλλη παγκόσμια κοινωνία με διαφορετικές αξίες και σχέση με το οικοσύστημα ή θα παρασυρθεί στον όλεθρο προσκολλημένη εμμονικά σε γελοίες εθνικές φορεσιές, τεχνητούς διαχωρισμούς και παράλογους περισπασμούς.

Ο εθνικισμός λοιπόν στην εποχή μας δεν είναι απλά καταστροφικός. Απειλεί το είδος μας και το οικοσύστημα με έναν τρόπο που ήταν αδιανόητος μόλις έναν αιώνα πριν.Κι όμως αυτό τον δρόμο φαίνεται να διαλέγουν μια σειρά από χώρες από την Βραζιλία και την Ουγγαρία ως την Ινδία και τις ίδιες τις ΗΠΑ. Ο Τραμπ δήλωσε περήφανα ότι είναι εθνικιστής και ο Ντουτέρτε περήφανα ότι είναι φασίστας. Την εποχή που χρειαζόμαστε περισσότερο από ποτέ διεθνή συνεργασία, ένα σημαντικό κομμάτι της παγκόσμιας άρχουσας τάξης και των διανοουμένων της, προβάλλει ως θεμιτή λύση την επιστροφή στα εθνικά κράτη και τον ανταγωνισμό τους και την ανακήρυξη των μεταναστών και προσφύγων ως βασικό πρόβλημα τους.Κι αν το προηγούμενο κύμα εθνικισμών μας οδήγησε σε δύο παγκόσμιους πολέμους, το σημερινό απειλεί να μας αφήσει χωρίς ένα βιώσιμο πλανήτη.

Η απόκρουση του εθνικισμού πρέπει να γίνει σε κάθε χώρα ξεχωριστά αλλά και με ένα παγκόσμιο κίνημα συναδέλφωσης, πρέπει να γίνει από τα κάτω και μέσα από ομάδες και κοινότητες που θα προωθούν τις αξίες της αλληλεγγύης και της αλληλοβοήθειας. Η έκβαση της μάχης παραμένει αβέβαιη. Το μεγαλύτερο πρόβλημα είναι η πίεση του ιστορικού χρόνου και όχι οι διαθέσιμες δυνάμεις. Ζούμε στην εποχή που ο μισός πληθυσμός θεωρεί τον εαυτό του πολίτη του κόσμου.

Για πρώτη φορά, πλάι στον αναγεννημένο εθνικισμό και το αδερφάκι του τον θρησκευτικό σκοταδισμό, υπάρχουν δισεκατομμύρια συνάνθρωποι μας που είναι σε θέση να δουν το αυτονόητο, ότι δηλαδή αποτελούν μέρη του ίδιου είδους σε ένα ενιαίο οικοσύστημα. Αρκετοί από αυτούς κάνουν το άλμα όχι μόνο να απορρίψουν το ολέθριο παραμύθι του εθνικισμού αλλά και να αντικρίσουν την υπόλοιπη πλάση ως κάτι αντάξιο τους. Ο σπισισμός, η ιδεολογία που αυθαίρετα και αλαζονικά υποβιβάζει τα άλλα είδη ως κατώτερα και κατάλληλα μόνο για κακοποίηση και μαζική σφαγή, για πρώτη φορά αμφισβητείται από όλο και περισσότερο κόσμο.

Αν η εποχή μας είναι σε θέση να ανεβάσει τόσο ψηλά την συνείδηση της θα πρέπει να είναι και σε θέση να αντιμετωπίσει τα φονικά ιδεολογικά σκουπίδια της όπως τον εθνικισμό και τον φασισμό. Αυτή είναι η μεγάλη ελπίδα μας.Με αυτό το παγκόσμιο πρίσμα, ξαναγυρνάμε στο ειδικό θέμα του Μακεδονικού.

Μια σύντομη ιστορική αναδρομή του Μακεδονικού στην σύγχρονη εποχή.

Σε άλλες δυτικές χώρες, το θέμα που θρέφει τους εκεί εθνικισμούς είναι οι αλλόθρησκοι πρόσφυγες που έρχονται από εμπόλεμες ζώνες, εδώ όμως το Μακεδονικό είναι το βασικό θέμα με το οποίο θρέφεται ειδικά ο ελληνικός εθνικισμός και φασισμός. Γιατί συμβαίνει αυτό το περίεργο φαινόμενο;

Μόλις πριν ένα αιώνα, η περιοχή που λεγόταν Μακεδονία ήταν ένα μπερδεμένο κολάζ λαών με τους Νεοέλληνες να αποτελούν μειονότητα. Βούλγαροι, Σλαβομακεδόνες, Εβραίοι και Τούρκοι κυριαρχούσαν πληθυσμιακά ενώ πολύ διαδεδομένη ήταν και η ανάμιξη τους. Πως φτάσαμε από το ιστορικό σημείο όπου οι Νεοέλληνες να είναι μια μειοψηφία στην Μακεδονία να αξιώνουν με θρασύτατη απολυτότητα τα αποκλειστικά δικαιώματα χρήσης του όρου; Η απάντηση βρίσκεται στο ξετύλιγμα της βίαιης ιστορίας που ακολούθησε.

Η μικρασιατική καταστροφή έφερε την ανταλλαγή πληθυσμών μεταξύ Τουρκίας και Ελλάδας, ο Β Παγκόσμιος πόλεμος έφερε τον αφανισμό των Εβραίων της Θεσσαλονίκης και ο εμφύλιος τον βίαιο ξεριζωμό των Σλαβομακεδόνων. Στην διάρκεια του εμφυλίου ήταν που καλλιεργήθηκε η πρώτη εμμονή με το Μακεδονικό. Για την φασιστική δεξιά ήταν το προνομιακό πεδίο να παρουσιάσει το ΚΚΕ ως προδοτικό δεδομένου ότι πολλοί μαχητές του ΚΚΕ υπήρξαν Σλαβομακεδόνες.

Οι πρώτες κραυγές για το ξεπούλημα της Μακεδονίας βγήκαν εδώ από δοσίλογους φασίστες που μόλις πριν λίγα χρόνια δεν είχαν κανένα πρόβλημα με την παραχώρηση της Μακεδονίας στους Βούλγαρους από τη Ναζιστική Γερμανία. Έστω κι έτσι η ελληνική δεξιά αναγνώρισε την Γιουγκοσλαβία και μαζί της την δημοκρατία της Μακεδονίας που αποτελούσε κομμάτι της. Το Μακεδονικό υποχώρησε ως κομβικό θέμα για τον ελληνικό εθνικισμό πέρα από την πιο ακραία φασιστική του πτέρυγα.

Ξαναγύρισε δριμύτερο στις αρχές της δεκαετίας του 90 με μια πρωτοφανή υστερία και επιθετικότητα.Τότε η δημοκρατία της Μακεδονίας είχε αποσχιστεί από την Γιουγκοσλαβία που βρισκόταν σε αμετάκλητη τροχιά διάλυσης. Τότε η ελληνική άρχουσα τάξη με επικεφαλής τον Μητσοτάκη, αποφάσισε να ανάγει το Μακεδονικό σε ύψιστο ζήτημα εξαπολύοντας ένα κύμα μαζικής προπαγάνδας που όμοιο του δεν είχε ξαναυπάρξει στην σύγχρονη ιστορία αυτού του τόπου. Σε καθημερινή βάση και με στοχευμένη προπαγάνδα από καναλάρχες, ραδιόφωνο, εφημερίδες, περιοδικά, με αλλεπάλληλες διαλέξεις σε σχολεία και πλατείες και με την οργάνωση από τα πάνω μαζικών συλλαλητηρίων όπου ασκούνταν η πιο ύπουλη ψυχολογική βία για να πάρει μέρος ο πληθυσμός, προωθήθηκε η μαζική πλύση εγκεφάλου και ο καυτηριασμός της συλλογικής γνώμης με την στάμπα “η Μακεδονία είναι Ελληνική καταλάβετε το γυφτοσκοπιανοί.”

Για αυτή την πλύση εγκεφάλου μπορούν να μιλήσουν όσοι εκτέθηκαν σε αυτήν χωρίς να έχουν υποκύψει στην επιρροή της. Οι υπόλοιποι θα θυμούνται μόνο την ενότητα όλων των κομμάτων πλην του τότε ΚΚΕ, τα συλλαλητήρια των εκατοντάδων χιλιάδων και του ενός εκατομμυρίου στην Θεσσαλονίκη και την γενική περιπαιχτική απαξίωση για έναν καινούριο λαό που έμαθαν ότι λέγεται Σκοπιανός και θέλει να κλέψει την ιστορία του.

Οι λίγοι που δεν υποκύψαμε θυμόμαστε με φρίκη την εμφάνιση για πρώτη φορά της χρυσής αυγής σε μαζικά συλλαλητήρια, το ιμπεριαλιστικό σύνθημα “Η λύση είναι μία, σύνορα με την Σερβία”, τους ξυλοδαρμούς και τις συλλήψεις αναρχικών εφήβων που είχαν το θάρρος να βγάλουν προκήρυξη που αποκαλούσε τον Αλέξανδρο σφάχτη, την απαγόρευση αριστερών βιβλίων που είχαν άλλη άποψη για το Μακεδονικό και τις δικαστικές διώξεις σε αριστερές οργανώσεις που τα κυκλοφορούσαν, την εμφάνιση του Πλεύρη στα σχολεία ως ειδικού επί του Μακεδονικού και την ατμόσφαιρα του γενικευμένου παραλόγου μίσους.

Ο λόγος που η ελληνική άρχουσα τάξη μαζί με τους πληρωμένους διανοούμενους της αποφάσισε τότε να κάνει το Μακεδονικό κεντρικό της θέμα με τον πιο υστερικό και επιθετικό τρόπο είναι διπλός. Από την μια υπήρξε όντως για ένα μικρό διάστημα η προοπτική να διαμελιστεί αυτό το μικρό κράτος σε συνεργασία με τον εθνικισμό του Μιλόσεβιτς. Έπρεπε λοιπόν να ετοιμαστεί ο πληθυσμός για έναν απροκάλυπτο επιθετικό πόλεμο και έτσι εξηγείται η πλύση εγκεφάλου που δεν είχε όμοιο της. Από την άλλη η περίοδος των αρχών της δεκαετίας του 90 χαρακτηριζόταν από μια αναπάντεχη αναγέννηση του μαθητικού και του εργατικού κινήματος ενάντια στον νεοφιλελευθερισμό του Μητσοτάκη, μοναδική για τα παγκόσμια δεδομένα της εποχής και έπρεπε να υπάρξει ένα αντίβαρο για να κατευθύνει αλλού τις κοινωνικές αντιδράσεις.

Στο τέλος και όταν πια ο Μιλόσεβιτς έγινε ανεπίστρεπτα ο παρίας της διεθνούς κοινότητας, ακόμη και ο ίδιος ο Μητσοτάκης αντιλήφθηκε ότι εξαπέλυσε ένα τέρας του οποίου είχε χάσει τον έλεγχο και προσπάθησε να το μαζέψει. Ήταν όμως αργά. Η υστερία για το μακεδονικό είχε διαμορφώσει έναν λαό που ήταν έτοιμος να χειραγωγηθεί με τα πιο τερατώδη ψέματα, να μισήσει και να απαξιώσει γειτονικούς του λαούς για τους πιο παράλογους λόγους. Χειρότερα ακόμη, διαμόρφωσε έναν λαό με την θρασύτατη αλαζονική αξίωση να υπαγορεύει σε άλλους λαούς πως να λέγονται και τι σύμβολα να χρησιμοποιούν.

Που είμαστε τώρα;

Ερχόμαστε στο σήμερα όπου πάλι καναλάρχες και κόμματα, παπάδες και διανοούμενοι της κακιάς ώρας προσπαθούν να αναστήσουν την εκστρατεία της ντροπής του 90. Είναι καταρχήν ενθαρρυντικό ότι τούτη την φορά η εκστρατεία τους δεν μπορεί καν να αγγίξει τα επίπεδα μαζικότητας και ολοκληρωτισμού της εκστρατείας του 90.

Παρά το προκλητικό αβαντάρισμα από τα κανάλια, την μαζική χρήση του Facebook και την πανελλαδική κινητοποίηση που ενορχηστρώνεται από παπάδες, φασίστες και μαφιόζους επιχειρηματίες, οι συγκεντρώσεις τους φτάνουν τις δεκάδες χιλιάδες και όχι τις εκατοντάδες χιλιάδες. Τούτη την φορά υπάρχει αντίλογος με έναν τρόπο και σε μία κλίμακα που ήταν αδιανόητος την δεκαετία του 90. Το μεγάλο παραμύθι τους δεν μπορεί να πείσει και να εμπνεύσει όπως πριν 25 χρόνια.

Έστω κι έτσι το Μακεδονικό συνεχίζει να είναι η χαρά του νεοέλληνα φασίστα. Η άποψη ότι η συμφωνία των Πρεσπών είναι αισχρή για τους ακριβώς αντίθετους λόγους από αυτούς που επικαλούνται οι ψεκασμένοι μακεδονομάχοι και ότι είναι απαράδεκτο να επιβάλλουμε σε έναν λαό πως θα λέγεται και πως θα βλέπει τον εαυτό του, χάνεται μέσα στον θόρυβο του πολιτικού παραλογισμού που βλέπει σε μια τέτοια επιθετική και ταπεινωτική συμφωνία προς έναν άλλο λαό, εθνικό ξεπούλημα.

Οιεδώ εθνικιστές έχουν χαμηλώσει το επίπεδο της συζήτησης τόσο πολύ ώστε κατόρθωσαν να κάνουν τον Τσίπρα να φαίνεται υπόδειγμα πολιτικού ορθολογισμού και νηφαλιότητας. Η στάση του ΚΚΕ σε αντίθεση με την θέση του το 90, και της λοιπής πατριωτικής αριστεράς είναι αισχρή. Αρνούμενοι την ιστορία τους και την μνήμη δολοφονημένων αγωνιστών τους φτάνουν να μιλάνε για αλυτρωτισμό των Σκοπιανών. Η Κωνσταντοπούλου υιοθετεί το ακροδεξιό αίτημα για δημοψήφισμα λες και είναι ποτέ δυνατόν να αποφασίζει ένας λαός με δημοψήφισμα για το όνομα ενός άλλου λαού!

Όλα αυτά όμως ωχριούν μπροστά στην μετάλλαξη της ΝΔ σε καθαρό ακροδεξιό κόμμα. Το κόμμα των επιχειρηματιών και των νοικοκυραίων έχει φτάσει στο σημείο να υιοθετεί ως ήρωα του έναν τύπο του υπόκοσμου που ήθελε να κάνει ένοπλο αγώνα για να αλλάξει τα σύνορα στα Βαλκάνια, να καλύπτει επιθέσεις χρυσαυγιτών στην βουλή αποδίδοντας τις σε αναρχικούς και να υποκινεί εθνικιστικές καταλήψεις στα σχολεία.

Ο φασισμός ανθίζει σε συνθήκες πολιτικού παραλογισμού, σε τεχνητούς διαχωρισμούς και σε τυφλά μίση και η ΝΔ έχει βαλθεί σε συνεργασία με κάποιους καναλάρχες να γίνει ο βασικός σπόνσορας του. Με άξονα το Μακεδονικό το πολιτικό σκηνικό έχει αναδιαταχθεί με τον πλέον δραματικό τρόπο προς τα δεξιά με τον Τσίπρα να εκφράζει πλέον το κέντρο και τη ΝΔ την ακροδεξιά. Είναι τρομερό ότι σε μία βουλή που έχει από τον Λεβέντη ως τους χρυσαυγίτες να μην υπάρχει έστω μία διεθνιστική φωνή που θα άρθρωνε τα αυτονόητα.

Συμπέρασμα και κάποιες τελικές σκέψεις με έμφαση πάλι στα παγκόσμια προβλήματα

Το Μακεδονικό με παγκόσμια οπτική και σε ιστορική διάσταση αναδεικνύεται ως αυτό που πραγματικά είναι: μια τιποτένια ιστορία που θρέφει τον εθνικισμό και τον φασισμό που με την σειρά τους θέλουν να μας αποσπάσουν την προσοχή από πραγματικά και επείγοντα παγκόσμια προβλήματα που απειλούν την ίδια την βιωσιμότητα του πλανήτη.

Ενώ ο ιστορικός χρόνος μας πιέζει ανελέητα να συγκροτήσουμε ένα απελευθερωτικό κίνημα που θα δρα τοπικά και θα σκέφτεται παγκόσμια και το οποίο θα επαναπροσδιορίσει την σχέση μας με το οικοσύστημα, την παραγωγή και την κατανάλωση, την τεχνολογία και τις ίδιες τις αξίες μας, έρχεται εφιαλτικά το ξόανο του εθνικισμού να μας απασχολήσει με τα τυφλά παράλογα μίση του, τις εξωφρενικές φοβίες του και τη νοσηρή επιθετικότητα του.

Είναι πια φανερό ότι η ιδέα του έθνους όπως υπάρχει στην φασιστική νοοτροπία είναι μόνο ένα τέχνασμα για να περάσουν τις απόψεις που είναι κοινές σε όλους τους φασίστες στον κόσμο. Ποιες είναι αυτές οι απόψεις;

Δημιουργία εξιλαστήριων θυμάτων για πραγματικά κοινωνικά προβλήματα, μίσος και περιφρόνηση προς κατατρεγμένους μετανάστες και πρόσφυγες, μισογυνισμός και ομοφοβία, πίστη σε φυρερίσκους και μαγικές σκέψεις ότι η υποταγή σε αυτούς θα μας λύσει τα προβλήματα, το όραμα ενός κράτους που βασίζεται στην κρατική καταστολή και στα βασανιστήρια, στιγματισμός ολόκληρων ομάδων με βάση την θρησκεία ή την απουσία αυτής, αγώνας για έναν πλανήτη που να έχει παντού τείχη και συρματοπλέγματα, φαντασιώσεις για εκφυλισμένη και ξεπεσμένη εθνική κοινότητα που χρειάζεται το μαζικό βίαιο κίνημα τους για να ξαναβρεί την ζωντάνια και την συνοχή του, πίστη σε ρατσιστικές ιδέες που δίνουν ανωτερότητα στην φυλή τους, ονειρώξεις για πολέμους που θα κάνουν τον ζωτικό χώρο του έθνους μεγαλύτερο.Αυτά είναι γνωστά από την δεκαετία του 30 και μας οδήγησαν στον Β Παγκόσμιο πόλεμο και στην συντριβή των τότε φασιστών.

Αυτό που είναι καινούργιο στον σημερινό φασισμό είναι η συνύπαρξη του με πυρηνικά όπλα και με την νέα αναδυόμενη τεχνολογία της τεχνητής νοημοσύνης και κυρίως η άρνηση του να δεχτεί την καταστροφική κλιματική αλλαγή θεωρώντας την σαν κάποιου είδους συνομωσία που προωθεί την παγκοσμιοποίηση και την ισοπέδωση των εθνών. Αρνούνται την κλιματική αλλαγή παρά τις προειδοποιήσεις των επιστημόνων, γιατί δεν μπορούν να δεχτούν ότι υπάρχουν παγκόσμια προβλήματα που δεν χωρούν σε εθνικούς ζουρλομανδύες.

Με μπροστάρη τον Τραμπ, για τον οποίο η χρυσή αυγή είχε γράψει διθυραμβικά σχόλια όταν είχε εκλεγεί, κάνουν τα πάντα για να εξασφαλίσουν την επιτάχυνση της κλιματικής αλλαγής και την κλιμάκωση της οικολογικής καταστροφής. Δεν είναι τυχαίο ότι οι φασίστες έχουν μπροστάρη έναν χυδαίο δισεκατομμυριούχο που επιταχύνει την οικολογική καταστροφή. Αυτός είναι ο ρόλος τους τώρα. Να κάνουν τα πάντα για την καταστροφή του πλανήτη προστατεύοντας το πιο χυδαίο και αρπακτικό κομμάτι των δισεκατομμυριούχων. Ο ομογάλακτος του Τραμπ στην Βραζιλία, ο Μπολσονάρο, έχει αναγάγει την άρνηση της κλιματικής αλλαγής ως κεντρική του ιδέα και έχει υποσχεθεί ότι θα άρει κάθε προστασία για τους πνεύμονες της γης, την ζούγκλα του Αμαζονίου. Οι εθνικιστές και οι φασίστες είναι πια αποδεδειγμένα η μεγάλη απειλή του πλανήτη.

Όταν βλέπουμε σε όλο τον κόσμο τους φασίστες να μας μιλάμε για την απειλή "λαθρομεταναστών" και για τον ξεπεσμό των ηθών που φέρνουν οι γκέι και ο "πολιτιστικός μαρξισμός", ξέρουμε πολύ καλά ποιους εξυπηρετούν και τι συνέπειες έχει αυτό για τον πλανήτη που αυτή την στιγμή χρειάζεται επείγουσα παγκόσμια συνεργασία για να διαφυλαχθεί.

Στην Ελλάδα ειδικά, ο φασισμός έχει ένα επιπλέον όπλο που λέγεται Μακεδονικό το οποίο δημιουργήθηκε λόγω των ειδικών ιστορικών συνθηκών του εμφυλίου και της εκστρατείας της ντροπής των αρχών της δεκαετίας του 90. Αυτή η ιδιαιτερότητα δεν αλλάζει σε τίποτα την ουσία του. Όπως παντού έτσι κι εδώ οι φασίστες και οι εθνικιστές στο όνομα του έθνους είναι οι νεκροθάφτες του πλανήτη και της ανθρωπότητας. Είναι ακόμη πιο σιχαμένοι από τους φασίστες του 30 και πολύ πιο επικίνδυνοι. Σε αντίθεση με το 30, ο αγώνας για να τους συντρίψουμε είναι πια συνυφασμένος και με τον αγώνα να σώσουμε τον πλανήτη.

Συμπληρωματικές σημειώσεις.

1 Έχουμε γεννηθεί σε έναν τόπο που ιστορικά γέννησε έναν αρχαίο πολιτισμό του οποίου ο στοχασμός ακόμη μελετάται από όλο τον κόσμο. Οι καλύτερες πλευρές αυτού του πολιτισμού όπως αποτυπώθηκαν από τις φιλοσοφίες των κυνικών, των στωικών και των σκεπτικών έχουν πανανθρώπινη οικουμενική αξία και βρίσκονται σε πλήρη αντίθεση με τα σημερινά εθνικιστικά κηρύγματα. Στην χαμένη Πολιτεία του Στωικού Ζήνωνα πρωτοδιατυπωθηκε το όραμα μιας αναρχικής κοινωνίας χωρίς δούλους, με πλήρη ισότητα των φύλων, οικονομικά εξισωτικός και με την αγάπη ως βασική κοινωνική αξία. Αρχαίοι Έλληνες φιλόσοφοι ήταν αυτοί που είπαν ότι είναι πολίτες του κόσμου.

Υπερασπίζουμε αυτή την αρχαία κληρονομιά κόντρα σε φασίστες που την ποδοπατούν γιατί μας είναι αναγκαία στους αγώνες του σήμερα. Ανεξάρτητα από ποιους πραγματικά κατάγονται οι σημερινοί νεοέλληνες και από το πόσοι από αυτούς είναι πραγματικοί βιολογικοί απόγονοι των αρχαίων Ελλήνων, θα τους έκανε πολύ καλό να μελετήσουν τα κείμενα αρχαίων ελληνικών φιλοσοφιών που διασώθηκαν και έχουν τόσα πολλά να μας πουν ακόμη.

2 Το ότι η συμφωνία των Πρεσπών έρχεται ως πίεση της ΕΕ και του ΝΑΤΟ ενάντια στην Ρωσική επιρροή εξηγεί σε μεγάλο βαθμό γιατί είναι τόσο ταπεινωτική για τους γείτονες. Μέλος της ΕΕ και του ΝΑΤΟ είναι η Ελλάδα και είναι αυτή που από τέτοια θέση ισχύος και ως μεγαλύτερο οικονομικά, στρατιωτικά και πληθυσμιακά κράτος, θα μπορούσε να επιβάλλει τους όρους της.

Η αντιστροφή της πραγματικότητας που επιχειρείται από τους εθνικιστές αλλά και το ΚΚΕ που παρουσιάζει την επιρροή της ΕΕ και του ΝΑΤΟ να λειτουργεί υπέρ των γειτόνων και κατά της Ελλάδας και η φαντασίωση ότι ένα τόσο πιο μικρό οικονομικά, στρατιωτικά και πληθυσμιακά κράτος είναι σε θέση να βγάλει αλυτρωτισμό, είναι η επιτομή της πολιτικής παράνοιας.

Σε αντίθεση με τον ρόλο της ΕΕ και του ΝΑΤΟ, ελάχιστα έχει σχολιαστεί ο διπρόσωπος ρόλος της Ρωσίας του Πούτιν που μέσω επιχειρηματιών του και δικτύων χρηματοδότησης και στις δύο χώρες, στην Ελλάδα προωθεί το αφήγημα ότι ξεπουλιέται η ελληνικότητα της Μακεδονίας και στην δημοκρατία της Μακεδονίας προωθεί το αφήγημα ότι η Μακεδονία γίνεται αποικία της Ελλάδας. (Το οποίο παρεμπιπτόντως βρίσκεται πολύ κοντύτερα στην πραγματικότητα.)Το τι θέλουν όμως ΕΕ, ΝΑΤΟ και Ρωσία είναι δευτερεύον ζήτημα σε σχέση με το ζήτημα τι θέλουμε εμείς ως γειτονικός λαός μαζί τους, κι αν τελικά τους θεωρούμε αδέλφια μας ή ποταπούς εχθρούς μας που δεν άξιοι ούτε να αυτοπροσδιοριστούν)

3 Ήρθε ο καιρός να τελειώνουμε με το ιδέα ότι ένας μανιακός ψυχοπαθής δολοφόνος όπως ο Αλέξανδρος μπορεί να αποτελεί αντικείμενο διαμάχης για το ποια εθνική κληρονομιά θα τον έχει δικό της. Δυστυχώς όπως συμβαίνει και με τα περισσότερα βιβλία για τον αρχαίο κόσμο, οι περισσότερες βιογραφίες για τον Αλέξανδρο έχουν γραφτεί στα αγγλικά και δεν έχουν ακόμη μεταφραστεί στα ελληνικά. Ανάμεσα τους ένα βιβλίο γραμμένο το 2015 από τον Richard Gabriel, με τον τίτλο “Η τρέλα του μεγάλου Αλεξάνδρου” (The madness of Alexander the Great)Χρειάζεται να μεταφραστεί για να μάθουν και εδώ για το τι είδους άνθρωπος υπήρξε ο Αλέξανδρος και πόσο παράλογη είναι η μεγαλοποίηση του.

από φ@σιστοφάγος 23/01/2019 5:38 πμ.


Η γιουγκοσλαβική μακεδονία μέχρι το Νοέμβρη του '45 ονομαζόταν νότια σερβία. Συγκεκριμένα ήταν κομμάτι της νότιας σερβίας. Οι κάτοικοι ήταν σλαβόφωνοι (σλαβο-γοτθικής, δηλαδή βουλγαρικής διαλέκτου), σερβόφωνοι και λίγοι αλβανόφωνοι μιας διαλέκτου γκέγκι (η ίδια περίπου που αποκαλούμε "αρβανίτικα").

Στις 29 του Νοέμβρη του 1945 ο Γιόσιπ Μπροζ Τίτο (Τίτο ήταν το αντάρτικο όνομά του), έχοντας κερδίσει τις εκλογές με σημαντική πλειοψηφία και κυρήξει έκπτωτο το βασιλιά, καλεί εθνοσυνέλευση η οποία ανακυρήσσει την ίδρυση της ομοσπονδιακής λαικής δημοκρατίας της γιουγκοσλαβίας που αποτελείται από τα κρατίδια σερβία, κροατία, σλοβενία, βοσνία - ερζεγοβίνη, μαυροβούνιο και μακεδονία.

Το "έθνος" των βορειο-μακεδόνων λοιπόν προέκυψε από μια εθνοσυνέλευση όπως ακριβώς προέκυψε και το "έθνος" των ελλήνων.

Στην ονομασία αυτή αντέδρασε συγκρατημένα η βουλγαρία. Από το ελληνικό κράτος δεν είχε υπάρξει καμία αντίδραση.

Ο Τίτο θα πρέπει να πούμε ότι ήταν αδιαμφισβήτητος ηγέτης του κομμουνιστικού κόμματος της γιουγκοσλαβίας πριν τον πόλεμο, ενώ κατάφερε μέσα σε μικρό χρονικό διάστημα να οργανώσει αντάρτικο στρατό ικανό όχι μόνο να στείλει τους γερμανούς στον αγύριστο, να ξεκάνει τους ναζί τσέτνικ και τους φασίστες ουστάσι, αλλά και να εξασφαλίσει ότι καμιά υπερδύναμη δε θα του επιβάλλει τους όρους της. Από το '43 είχε απελευθερώσει από τη γερμανική κατοχή ολόκληρες περιοχές που διοικούνταν από επαναστατικά συμβούλια. Το '44 το 80% της βοσνίας είχε ήδη απελευθερωθεί ενώ είχε εξαρθρωθεί πλήρως η ναζιστική οργάνωση τσέτνικ του Μιχαήλοβιτς.

Ο Τίτο πριν ακόμα εισβάλλουν οι ναζί προμηθευόταν όπλα και οργάνωνε αντάρτικο στην επαρχία. Έφτασε να διοικεί το μεγαλύτερο αντάρτικο στρατό της ευρώπης με τον Ε.ΛΑ.Σ να έρχεται δεύτερος.

Σε αντίθεση με τους διανοούμενους κομμουνιστές ηγέτες ο Τίτο ήταν ένας μεταλεργάτης. Είναι πραγματικά εκπληκτικό το πως τα κατάφερε απέναντι στους ναζί στρατηγούς που ήταν επαγγελματίες στρατιωτικοί με ανάλογες σπουδές, τις καλύτερες της εποχής. Αξίζει τον κόπο να μελετήσει κανείς τις στρατηγικές και ψυχολογικές τακτικές του Τίτο απέναντι στο μέτωπο τσέτνικ-γερμανών ναζί κατα το διάστημα '41-'42 οπότε δεν ήταν ακόμα αρκετά δυνατός στρατιωτικά, ενώ οι αντίπαλοί του εκτελούσαν μαζικά ολόκληρα χωριά και γειτονιές αν υποψιάζονταν ότι τον υποστηρίζουν.

Το όνειρο του Τίτο ήταν μια πανβαλκανική ομοσπονδία. Κι εκεί ίσως βρίσκεται το "κλειδί" των εξελίξεων στον ελλαδικό χώρο. Ο Τίτο είχε ήδη προτείνει στην αλβανία (που ήταν θετική) και στη βουλγαρία την ιδέα της ομοσπονδίας. Στην ελλάδα ακόμα μαινόταν ο πόλεμος με τη ζυγαριά να γέρνει σαφώς υπέρ του Ε.ΛΑ.Σ. Είναι λοιπόν πολύ πιθανό το ενδεχόμενο να είχε προταθεί και στην ηγεσία του ΕΑΜ, του ΚΚΕ ή (ακόμα πιό πιθανό) στον Άρη Βελουχιώτη.

Ο Δημητρώφ δεν έβλεπε αρνητικά την πρόταση, ήθελε όμως τη συγκατάθεση του "πατερούλη". Έτσι βρέθηκαν ενώπιον του Ιωσήφ Στάλιν ο ίδιος κι ένας εκπρόσωπος του Τίτο.

Ο Στάλιν (όπως θα περίμενε κανείς) ήταν εξαγριωμένος θεωρώντας ότι "πάνε να υποκαταστήσουν τη σοβιετική ένωση". Από κει και πέρα είναι γνωστές οι εξελίξεις στον ελλαδικό χώρο, η συμφωνία της γιάλτας κλπ.

Όσο για τη γιουγκοσλαυία, ο Στάλιν την παρέπεμψε στην κομινφόρμ, πλήρως ελεγχόμενη από τον ίδιο, που καταδίκασε τη χώρα σε απομόνωση από τις "χώρες του υπαρκτού σοσιαλισμού". Οι συνέπειες για τη γιουγκοσλαυία ήταν η απώλεια του 60% των πόρων της.

Αν λοιπόν είχε επικρατήσει ο Ε.ΛΑ.Σ-Ε.Δ.Σ στον εμφύλιο, υπήρχε σοβαρό ενδεχόμενο να προέκυπτε μια ομοσπονδία λαικών δημοκρατιών στα βαλκάνια εντελώς ανεξάρτητη από την εσσδ. Κάπου εκεί ίσως έβλεπε ο Τίτο την ένωση των τριών κομματιών (βουλγαρίας, σερβίας και ελλάδας) ώστε να δημιουργηθεί ένα ξεχωριστό κρατίδιο στο χώρο της αρχαίας μακεδονίας.

Από την άλλη ο Τίτο κράτησε αξιοπρεπή στάση, χωρίς εμφανείς εντάσεις απέναντι στη σοβιετική ένωση, και μπορούμε να πούμε ότι επωφελήθηκε με το θάνατο του Στάλιν για να επαναπροσεγγίσει την εσσδ.

Εφάρμοσε διαφορετική πολιτική, τα εργατικά συμβούλια και τα σωματεία είχαν μεγαλύτερο ρόλο, ο ιδιωτικός τομέας ήταν πιο περιορισμένος, οι γιουγκοσλαύοι μπορούσαν να ταξιδεύουν στο εξωτερικό όποτε ήθελαν, το κόμμα δεν βρισκόταν παντού και επικρατούσε μικρότερος παραλογισμός από τη σοβιετική ένωση.

Είχε εμπορικές σχέσεις με την ινδία, έπαιρνε δάνεια από την αμερική ενώ ταυτόχρονα άνοιξε τα σύνορα για τους αλβανούς μετανάστες στους οποίους εξασφάλιζε διαμονή και καλύτερες συνθήκες απ'ότι στη χώρα τους. Έτσι οι αλβανόφωνοι έφτασαν να αποτελούν πλειοψηφία στο κοσσυφοπέδιο αλλά και να εγκατασταθούν στα εδάφη της γιουγκοσλαυικής μακεδονίας. Εκτός του "μακεδονικού έθνους" ο Τίτο αναγνώρισε και τη μουσουλμανική μειονότητα της βοσνίας που είχαν βοηθήσει πολύ στον αντιφασιστικό αγώνα.

Οι δυτικοί σε γενικές γραμμές ήθελαν να τάχουν καλά με τον Τίτο, επειδή αφενός κάθε εναντίωση στη σοβιετική ένωση θεωρούσαν ότι τους ευνοεί, αφ'ετέρου ήταν αποδεδειγμένα ένα πολύ "σκληρό καρύδι" που δε θα ήθελαν να το'χουν απέναντί τους. Ένας τρίτος λόγος ήταν ότι η γιουγκοσλαυία ήταν ένας καλός πελάτης που θα είχε συναλλαγές μαζί τους αφού είχε απομονωθεί από την εσσδ. Οι ΗΠΑ όχι μόνο αποδέσμευσαν το γιουγκοσλαυικό χρυσό από τις αμερικάνικές τράπεζες (ήταν δεσμευμένος από το '41) αλλά ενέκριναν και δάνειο 55 εκ. δολαρίων. Ανοίγοντας τις συναλλαγές με τις περισσότερες ευρωπαικές χώρες ο Τίτο κατάφερε να μετριάσει την απώλεια από τη σοβιετική απομόνωση.

Σε επίπεδο γαιοπολιτικής, στη γιουγκοσλαυία εκτός σέρβων, σλοβάκων και κροατών προέκυψαν τρία νέα "έθνη": Οι μακεδόνες, οι αλβανόφωνοι και οι μουσουλμάνοι. Δεν υπήρχαν διακρίσεις μεταξύ τους παρα μόνο διαφοροποιήσεις στην παιδεία και στις αργίες. Οι "εθνικές" διαμάχες προέκυψαν αργότερα, στα τέλη της δεκαετίας του '60 όταν ο εθνικισμός βρήκε σπόνσορα στο πρόσωπο της -τότε- δυτικής γερμανίας. Γιατί φασίστας δίχως σπόνσορα δε νοείται κι αν θες να βρείς τη ρίζα του κακού follow the money.

Αυτά όσον αφορά τις μεταξύ τους σχέσεις. Ο Τίτο και η γιουγκοσλαβική ηγεσία υποδαύλιζε εθνοτικά ζητήματα όταν επρόκειτω για τις άλλες χώρες. Το νέο "έθνος" των σλαβόφωνων (πρακτικά βουλγαρόφωνων) που βάφτισε "μακεδόνες" έπρεπε να έχει και "εθνική" συνείδηση ώστε να ισχυριστεί την ύπαρξη "μακεδονικής μεινότητας" στη γείτονα χώρα. Έτσι για τον Τίτο, οι σλαβόφωνοι της νότιας μακεδονίας ονομάστηκαν "μακεδόνες" και απαιτούσε την αναγνώρισή τους ως μειονότητα από το ελληνικό κράτος.

Οι σλαβόφωνοι της νότιας μακεδονίας ποτέ ως τότε δεν ονόμαζαν τους ευατούς τους "μακεδόνες", τουλάχιστον όχι περισότερο ή σαν διαφορά από τους υπόλοιπους ελληνόφωνους, αλβανόφωνους, βλαχόφωνους, πόντιους κλπ κατοίκους της μακεδονίας. Παρόλα αυτά δέχονταν τα αντίποινα και τους διωγμούς του ελληνικού κράτους.

Οι εντολές των δυτικών στην μετεμφυλιακή ελλάδα ήταν να τάχουν καλά με τον Τίτο και να μην τον τσαντίσουν γιατί θα τους πάρει και θα τους σηκώσει. Φαντάζομαι κάπως έτσι θα ήταν το ύφος των εντολών που έπαιρναν από τους συμμάχους.

Τον Ιούνη του '54 ο Τίτο βρέθηκε να επισκέπτεται τη θεσσαλονίκη και ο βασιλιάς Παύλος να τον υποδέχεται με παρελάσεις και ταρατατζούμ. Με τη σαφή εντολή από τα αφεντικά του να "τραβήξει" όσο μπορεί τον Τίτο προς τη δύση. Δεδομένης μάλιστα της ρήξης του με το Στάλιν, τα σαίνια της ντόπιας ασφάλειας και χωροφυλακής συνέλαβαν όλους τους αριστερούς της θεσσαλονίκης και της γύρω περιοχής μέχρι τη φλώρινα και την καβάλα φοβούμενοι μην τον δολοφονήσουν.

Ο Τίτο δε δίστασε να μιλήσει για μακεδονική μειονότητα σε ελληνικό έδαφος, διεκδικώντας την αναγνώρισή του σαν προυπόθεση για την περαιτέρω σύσφιξη των σχέσεων. Η ελληνική πλευρά, οι "πατριώτες", οι νικητές του εμφυλίου κράτησαν μια στάση "ας αφήσουμε στην άκρη τις διαφωνίες μας", κάνοντας ουσιαστικά γαργάρα το γεγονός ότι το "μακεδονικό έθνος" ήταν δημιούργημα του ίδιου του Τίτο.

Το μακεδονικό ζήτημα τέθηκε εξαρχής με όρους δύναμης. Της δύναμης που είχε τότε ο Τίτο και η χώρα του σαν η ισχυρότερη δύναμη στα βαλκάνια και στις πιο υπολογίσιμες της ευρώπης.

Από τη μία το όνειρο της αρμονικής συμβίωσης των λαών, από την άλλη η καλλιέργεια εθνικισμών προκειμένου να επεκτείνει την κυριαρχία του.

Και επειδή ο εθνικισμός για τους εξουσιαστές είναι πολίτιμο εργαλείο που τους εξασφαλίζει κοροίδα που θυσιάζονται για τα κέρδη τους, ο νεότευκτος "μακεδονικός" εθνικισμός βρήκε γρήγορα σπόνσορες μετά το θάνατο του Τίτο.

Το παράδειγμα του κοσσυφοπεδίου, όπου ουσιαστικά κέρδισε έδαφος όχι ο αλβανικός λαός αλλά το αλβανικό κράτος, άνοιξε τη όρεξη στους αντίστοιχους εγχώριους εξουσιαστές να αρπάξουν με τη σειρά τους ένα κομμάτι της πρώην γουγκοσλαβίας και ο εγχώριος μακεδονίζων εθνικισμός βρήκε το σπόνσορά του. Όμως δεν έκατσε καλά το σενάριο καθώς δεν υπάρχουν ελληνόφωνοι στη γιουγκοσλαβική μακεδονία και δε μπορεί να παίξει το ίδιο εθνικιστικό τροπάρι που παίζει με την αλβανία ως "βορειοηπειρωτικό ζήτημα" ή με την "ένωση" της κύπρου.

Αυτοί είναι οι φασίστες μας, τα απόβλητα του πολιτισμού των βαλκανίων, που δε βρήκαν άλλο σημείο τριβής και βρήκαν την ονομασία. Σήμερα που δεν υπάρχει από πίσω ο στρατός του Τίτο και το γιουγκοσλαβικό κρατίδιο είναι ευάλλωτο. Αυτή άλλωστε είναι η πάγια τακτική του φασισμού: επίθεση στον πιο ευάλλωτο.

Διανύουμε μια περίοδο που θυμίζει τα φεουδαρχικά βαλκάνια, όπου το "έθνος" του ενός ενετού φεουδάρχη σφάζεται με το "έθνος" του γείτονα ενετού φεουδάρχη για το βοσκοτόπι δίπλα στο πηγάδι, μέχρι να συμπεθερέψουν οι φεουδάρχες και να τα βάλουν με κανέναν άλλο. Και οι δουλοπάροικοι να κουνούν σημαιάκια και να αλληλοσκοτώνονται...

Πέρα από τη μεγάλη εικόνα των βαλκανίων, υπάρχει και η μεγάλη εικόνα του πλανήτη. Τα μεγάλα αφεντικά που έχουν τα δικά τους συμφέροντα στην περιοχή. Στη συγκεκριμένη φάση, τόσο η φαγωμάρα για την ονομασία όσο και η συμφωνία για κάποια ονομασία εξυπηρετεί τα συμφέροντά τους. Η ιστορία δείχνει ότι οι λαοί των βαλκανίων πέρα από πρόβατα μπορούν να γίνουν και λύκοι.

Εκείνο που με ενδιαφέρει σαν καταπιεσμένο, σαν αδελφό κάθε καταπιεσμένου βαλκάνιου και μη, είναι ότι το συμφέρον μας δε βρίσκεται σε κανένα εθνικισμό, αριστερό ή δεξιό. Εκείνο που κρατάω από την ιστορία είναι ότι οι λαοί των βαλκανίων ενωμένοι αποτελούν υπολογίσιμη δύναμη που επιβάλλει τους δικούς της όρους. Κι εκείνο που εύχομαι είναι οι λαοί να πάψουν να πολεμούν για αφεντικά και ηγέτες, Τίτο, Στάλιν, Μεταξά, Μουσολίνι, Τσίπρα και λοιπούς, και να πολεμήσουν για την οριστική εξάλειψη της εξουσίας στην περιοχή.

Νάρθει μια μέρα που όποιος γουστάρει να φτιάχνει ένα δικό του "έθνος", να το ονομάζει όπως γουστάρει και να φωνάζει τα παιδιά της γειτονιάς του να παίξουν μέχρι να βαρεθούν. Και την άλλη μέρα να παίζουν άλλο παιχνίδι. Έτσι, για να θυμάται η ανθρωπότητα από τι μαλακίες γλύτωσε γκρεμίζοντας την εξουσία.

από Αν οχι εξηγησε μας 23/01/2019 6:30 μμ.


 Σε ποιους αναφερεται ως μακεδονες ο Μαξιμωφ το 1940: https://athens.indymedia.org/post/1584548/

από φ@σιστοφάγος 24/01/2019 4:52 μμ.


Οι σλαβόφωνοι της γιουγκοσλαβικής και ελληνικής μακεδονίας αποκαλούνταν "βούλγαροι" (και μάλιστα.. "κομιτατζήδες") από τον ελληνικό εθνικισμό. Με τον καιρό υιοθέτησαν τον όρο (άλλωστε η γλώσσα τους αποτελεί αντικειμενικά βουλγαρικό ιδίωμα), όπως κάποιοι πομάκοι υιοθέτησαν το αφήγημα της τουρκικής καταγωγής.  Ο Τίτο, αντιμετωπίζοντας αρχικά μια φασιστική βουλγαρία θέλησε να τους διαχωρήσει από αυτήν ονομάζοντάς τους "μακεδόνες". Ακόμα και μετά την επινόηση του "μακεδονικού έθνους" από τον Τίτο, οι καταπιεζόμενοι από το ελληνικό κράτος δεν υιοθέτησαν τον όρο "μακεδόνες" αλλά "μακεδονίτες" κατα το "αρβανίτες" που υπήρχε ήδη για τους εν ελλάδι αλβανόφωνους.

Προσωπικά σαν αεθνιστής δεν αναγνωρίζω ΚΑΝΕΝΑ έθνος σαν αυθύπαρκτο. Αναγνωρίζω πολιτισμικές και γλωσσικές διαφοροποιήσεις αλλά όχι "έθνη", "ομόαιμα" κι άλλα τέτοια δρακουλιάρικα που μπλέκουν τη βιολογία με την κοινωνική συμπεριφορά αυθαίρετα. Κάθε "έθνος" τη σήμερον ημέρα αποτελεί αφήγημα κάποιας κρατικής εξουσίας που βρίσκεται από πίσω του ή κάποιας εξουσίας που περιθωριοποιεί καταπιεσμένους με "εθνικά" κριτήρια. Αντικειμενικά οι άνθρωποι χωρίζονται κοινωνικά από τις κοινωνικές τάξεις και ενίοτε η χωροταξικ'η τους θέση παίζει το ρόλο της στον ταξικό διαχωρισμό. Βιολογικά, όπως γνωρίζουμε, οι άνθρωποι χωρίζονται σε ομάδες αίματος (και άλλα) που δεν ορίζονται από τη χωροταξία ή τη φυλετική τους καταγωγή. Βιολογικά μπορεί να είμαι πολύ πιο συμβατός με έναν αφρικανό ή ένα μαορί παρά με το συγγενή της διπλανής πόρτας.

Αν ο Μαξίμωφ με την αναρχική θεώρηση που είχε διαμορφωθεί στην εποχή του αναγνώριζε κάποια "έθνη", αυτό είναι δικός του λογαριασμός και δε νοιώθω με κανένα τρόπο υποχρεωμένος να το ασπαστώ ή να απολογηθώ για λογαριασμό του. Τα ίδια ισχύουν και για τον πανσλαβισμό ή τον αντιεβραισμό του Μπακούνιν, τον πατριαρχισμό του Προυντόν και άλλων, μεγάλων και σημαντικών, πλην όμως όχι αλάνθαστων θεωρητικών της αναρχίας.

Όπως καταλαβαίνεις η αναφορά και μόνο του Μαξίμωφ σε κάποιο κείμενο του 1940 περί "μακεδόνων" δε μπορεί να αποτελεί θέσφατο ούτε καν επιχείρημα για την ύπαρξη κάποιου "έθνους", ιδιαίτερα απέναντι σε ανθρώπους που θεωρούν κάθε "έθνος" εξουσιαστικό αφήγημα.

Για μένα είναι πολύ πιο σημαντικό να αναζητούμε μόνοι μας την ιστορική αλήθεια, πέρα από κάθε εξουσιαστικό αφήγημα, και να μην ετεροκαθοριζόμαστε από τους φασίστες και άλλους εξουσιαστές. Με τα ιστορικά δεδομένα που έχουμε αυτή τη στιγμή, το "μακεδονικό έθνος" πρώτη φορά εμφανίστηκε (με κάθε επισημότητα) στο καθεστώς Τίτο. Αν προκύψουν άλλα ιστορικά στοιχεία στο μέλλον, προφανώς θα τα συνεκτιμήσω και πιθανότατα θα διαφοροποιήσω τη θέση μου.


Ο "εθνικός αυτοκαθορισμός" είναι λενινιστική αντίληψη η οποία αναθεωρήθηκε και παρερμηνεύτηκε μετά το θάνατο του Λένιν από τους επεκτατιστές της σταλινικής περιόδου. Αυτό δε σημαίνει ότι ήταν εξαρχής αλάνθαστη.

Οι αναρχικοί μπορεί να είναι αεθνιστές ή διεθνιστές. Ενδεχομένως ορισμένοι εκ των διεθνιστών να ασπάζονται τη λενινιστική αντίληψη περί "εθνικού αυτοκαθορισμού". Προσωπικά δεν την ασπάζομαι, αναγνωρίζω όμως το δικαίωμα του αυτοκαθορισμού σε οποιοδήποτε άτομο ή ομάδα, άρα και σε όσους δηλώνουν "έθνος".

Προφανώς δεν έχω κανένα πρόβλημα αν αύριο οι ΑΕΚτζήδες για παράδειγμα αυτοανακυρηχθούν ξεχωριστό "έθνος". Θα επιστρατεύσω το χιούμορ μου και θα πω "χαλάλι τους".

Αν τώρα οι αεκτζήδες αποφασίσουν να ονομάζονται π.χ. "τούρκοι", και πάλι θα το αντιμετωπίσω με χιούμορ. Φαντάζομαι όμως δε θα συμβεί το ίδιο με όσους ονομάζονται ήδη "τούρκοι" και δεν ανήκουν στο "έθνος των αεκτζήδων". Θα δημιουργηθεί μια αντιπαλότητα μεταξύ ανθρώπων που σαν επαναστάτης θα προτιμούσα να συνεργάζονται ενάντια στους καταπιεστές τους παρά να αλληλοτρώγωνται.

Ποιός θα φταίει για αυτή την κατάσταση; Όσοι λέγονταν "τούρκοι" εκ των προτέρων ή οι αεκτζήδες που πετάχτηκαν από το πουθενά;

Για μένα δεν είναι αλληλεγγύη στους καταπιεσμένους της γιουγκοσλαβικής μακεδονίας να υιοθετώ τις εθνικιστικές τους αφηγήσεις. Αλληλεγγύη θεωρώ το να βοηθήσω όσο μπορω να απαλλαγούν από αυτές, όπως συμβαίνει και με τους συντοπίτες μου.

Ούτε θα υιοθετήσω κάποια αντίληψη επειδή οι φασίστες λένε το αντίθετο. Δε μ'ενδιαφέρει να τσατίσω τους φασίστες, προτιμώ να είναι ήρεμοι και να τους πιάνω εξ'απήνης. Πόσο μάλλον να προσαρμόσω την πολιτική μου θέση ανάλογα με τη θέση του φασισμού. Δε μου επιτρέπω να με ετεροκαθορίζουν οι κουράδες. Αυτή είναι η λογική μου, απαλλαγμένη από λενινιστικά αξιώματα και εθνικιστικά αφηγήματα κάθε πλευράς.


"Ου μόνον ουχ Έλληνος όντος ουδέ προσήκοντος ουδέν τοις Έλλησιν, αλλ’ ουδέ βαρβάρου εντευθεν οθεν καλόν ειπείν, αλλ’ ολέθρου Μακεδόνος, όθεν ουδ’ ανδράποδον πριετο τις αν πότε" (Δημοσθένης - Κατά Φιλίππου Γ'-13)

"Αυτός (ο Φίλιππος) όχι μόνο δεν είναι έλληνας, ούτε έχει τίποτα κοινό με τους έλληνες, ούτε καν προέρχεται από καλούς βαρβάρους, αλλά είναι ένας ολέθριος μακεδόνας, από τη χώρα του οποίου ούτε δούλο δεν αγοράζει κανείς."

Τόσο ο Δημοσθένης όσο και ο Θουκυδίδης αποκαλούν τους μακεδόνες "βαρβάρους". Είναι γνωστό πως χρησιμοποιούσαν στην αρχαιότητα το ρατσιστικό όρο "βάρβαρος". Αφενός σήμαινε τον άξεστο, τον απαίδευτο, αυτόν που δε μιλούσε σωστά ελληνικά (και ακουγόταν να λέει "μπαρ-μπαρ-μπαρ" εξ'ού και "βάρβαρος"), εφ'εταίρου εκείνον που δεν ήταν έλληνας ("πας μη έλλην βάρβαρος"). Η βαρβαρότητα πάντως σε αρκετές περιπτώσεις σήμαινε αυτό που σημαίνει και σήμερα, οπότε σε αρκετά αρχαία κείμενα θα δούμε τον όρο να προσάπτεται σε άτομα ελληνικής παιδείας και καταγωγής, επειδή ακριβώς συμπεριφέρονται σαν βάρβαροι.

Παρόλο που υπάρχουν ιστορικές ενδείξεις ότι ο βασιλικός οίκος του Φιλίππου καταγόταν από το άργος, την κοιτίδα των "ευγενών" του ελλαδικού χώρου, ελάχιστοι ήταν εκείνοι που θεωρούσαν τους μακεδόνες "έλληνες". Μάλιστα, όσο πιο πανελληνιστές και "πατριώτες" ήταν, τόσο περισσότερο χρησιμοποιούσαν το χαρακτηρισμό "βάρβαρος" για τους μακεδόνες.

Είναι γνωστή η ρήση "αποσκότισόν με" του Διογένη του Σινωπέα στον Αλέξανδρο, όπως και το λογοπαίγνιο "άθλιος δι'αθλίου προς άθλιον", όταν συνάντησε έναν αγγελιοφόρο του Αλέξανδρου που ονομαζόταν "Αθλίας".

Να πούμε πάντως ότι η πλατωνική σχολή που δεν απέρριπτε ποτέ κανέναν εξαιτίας της καταγωγής του, καλοδέχτηκε το νεαρό Αριστοτέλη παρόλο που καταγόταν από τη χαλκιδική της μακεδονίας. Αργότερα, με εντολή του Φιλίππου θα αναλάμβανε την εκπαίδευση του Αλέξανδρου, σύμφωνα με την πλατωνική παιδεία του. Ο Αριστοτέλης βέβαια προχώρησε πολύ περισσότερο από τον Πλάτωνα, ασχολήθηκε με τη φύση και τη λογική, χρησιμοποιούσε τη διαλεκτική μέθοδο στη διδασκαλία του και άλλα στοιχεία σαφώς προοδευτικά για την εποχή του. Παρόλο που είχε δούλους για να τον υπηρετούν, έκλεινε συμφωνίες μαζί τους να δουλεύουν για κάποιο διάστημα και μετά τους απελευθέρωνε. Στη διαθήκη του μάλιστα ζήτησε να μην πουληθούν οι δούλοι του αλλά να απελευθερωθούν. Ο Αριστοτέλης σαν... "λάθρο" (μακεδόνας) στην αθηναική πολιτεία, ουδέποτε εξέφρασε ρατσιστικές ή έστω υπερπατριωτικές αντιλήψεις, πράγμα που έκαναν αρκετοί συμφοιτητές του της πλατωνικής σχολής.

Μπορουμε να πούμε λοιπόν ότι ο Αλέξανδρος όχι μόνο κατείχε ελληνική παιδεία, αλλά είχε την τύχη να την διδαχτεί από έναν από τους πιο προοδευτικούς δασκάλους της εποχής του. Γι αυτό δεν επέδειξε ρατσιστική συμπεριφορά απέναντι στους κατεκτημένους, αντίθετα, τους θεωρούσε ισάξιους. Χαρακτηριστικό το γεγονός ότι ο ίδιος παντρεύτηκε μια γυναίκα (τη Ρωξάνη) από τα βουνά του αφγανιστάν. Και βέβαια, όσο ζούσε ο Αλέξανδρος κανείς δεν ενοχλούσε τον Αριστοτέλη που συνέχισε την έρευνα και διδασκαλία του σε ελληνικές και μη περιοχές. Μετά το θάνατο του Αλεξάνδρου οι αθηναίοι τον κατηγόρησαν για "ασέβεια στους θεούς" και για "βαρβαρική καταγωγή", αναγκάζοντάς τον να μετοικίσει στη χαλκίδα όπου και πέθανε.

Το προσωνύμιο "μέγας" του Αλεξάνδρου σίγουρα δε συνάδει με τη.. μεγαλοψυχία του. Σίγουρα επέδειξε βαρβαρότητα στον επεκτατισμό του. Τα στρατηγικά του σχέδια όμως ήταν εμπνευσμένα και κατόρθωνε νίκες εκεί που δε θα το περίμενε κανείς. Σε επίπεδο στρατηγικής ήταν σίγουρα "μέγας", τεράστιος στρατηγικός νους, και καλά θα κάναμε να μελετήσουμε προσεκτικά τις τακτκές μάχης του.

Οι "αντιμακεδονιστές" της αρχαιότητας δε διαφέρουν από τους "μακεδονομάχους" του σήμερα. Ήταν οι συντηρητικοί, οι ρατσιστές, οι τιμητές των πάντων προκειμένου να γίνει το δικό τους. Ο Διογένης αποτελούσε μια εξαίρεση. Δεν κατηγορούσε ποτέ τους μακεδόνες σαν λαό αλλά τους ηγέτες Φίλιππο και Αλέξανδρο.

Οι ίδιοι οι μακεδόνες, παρά το γεγονός ότι ήταν ελληνόφωνοι, δήλωναν περισσότερο "ελληνιστές" (δηλαδή θαυμαστές του ελληνικού πολιτισμού) παρά "έλληνες". Γι αυτό και οι περιοχές που καταλάμβαναν οι μακεδόνες επεκτατιστές του αλεξάνδρου ονομάζονταν "ελληνιστικές" και όχι "ελληνικές".

Σε ότι αφορά την αρχαία μακεδονία χωροταξικά, περιελάμβανε τη γνωστή μακεδονία του ελληνικού κράτους αρχικά. Το βόρειο κομμάτι, περίπου το μισό έδαφος της σημερινού κράτους της βόρειας μακεδονίας και ένα μικρότερο κομμάτι του βουλγαρικού κράτους, προσαρτήθηκε αργότερα από το Φίλιππο και οι κάτοικοι δε μιλούσαν ελληνικά ή υλιρικά, αλλά κάποιες άλλες γλώσσες.

Βλέπουμε δηλαδή ότι η ίδια η αρχαιότητα αφήνει ξεκρέμαστους εκείνους που την επικαλούνται σήμερα (σε ελληνόφωνη ή σλαβόφωνη μακεδονία).

Ακόμα πιο τραγελαφική είναι η ιστορική σχέση του ιουδαικού μεσσιανισμού (χριστιανισμού) με τη μακεδονία.

Ένας από τους τελευταίους "ελληνιστές" μονάρχες της ιουδαίας ήταν ο γνωστός για τη φημολογούμενη "σφαγή των νηπίων" βασιλιάς Ηρώδης. Ο Ηρώδης ήταν λάτρης του ελληνικού πολιτισμού και ακραίος θαυμαστής του Αλέξανδρου. Υπάρχουν ιστορικές αναφορές ότι στα τελευταία χρόνια της ζωής του δεν ήταν και πολύ στα λογικά του, όχι όμως ότι υπήρξε τυρρανικότερος από άλλους βασιλείς της περιοχής. Η δε "σφαγή των νηπίων" δεν αναφέρεται σε καμιά ιστορική πηγή πλην των χριστιανικών "ιερών κειμένων" και το πιθανότερο είναι να μη συνέβη ποτέ, τουλάχιστο στην κλίμακα που ισχυρίστηκαν οι μεσσιανιστές.

Άλλος ένας ένθερμος ελληνιστής και πιθανότατα ελληνικής καταγωγής ήταν ο Πόντιος Πιλάτος, ο άνθρωπος που διέταξε τη σταύρωση του μεσσία, σύμφωνα πάντα με τις γραφές των πιστών του τελευταίου.

Βλέπουμε δηλαδή μια σαφή εχθρική στάση των "ελληνιστών" απέναντι στο μεσσία, σύμφωνα με τους ίδιους τους πιστούς του.

Βέβαια τα αισθήματα αποδείχτηκαν αμοιβαία: εκατοντάδες χιλιάδες μακεδόνες ελληνιστές σφαγιάστηκαν από τους χριστιανούς αυτοκράτορες, αλλά και αφού εκχριστιανίστικαν οι σφαγές των μακεδόνων δε σταμάτησαν. Μόνο στη "στάση του Νίκα" σφαγιάστηκαν δεκάδες χιλιάδες μακεδόνες στασιαστές χριστιανικού θρησκεύματος, τα κόκκαλα των οποίων αποκαλύπτονται μέχρι σήμερα.

Και αργότερα ακόμα, το κοινόβιο της θεσσσαλονίκης, αποτελούμενο από ζηλωτές χριστιανούς, σφαγιάστηκε από τούρκους εισβολείς με την άδεια και την εντολή του χριστιανού αυτοκράτορα που τους εξασφάλισε ασφαλές πέρασμα από την κωνσταντινούπολη για το σκοπό αυτό.

Μέχρι σήμερα συναντά κανείς τους σταυρούς των μακεδόνων βογόμηλων σε όλη την έκταση της μακεδονίας, οι οποίοι επίσης σφαγιάστηκαν από χριστιανούς.

Το θέαμα των χριστιανοταλιμπάν που κόπτονται για τη μακεδονία σήμερα, λαμβάνοντας υπόψη τα ιστορικά γεγονότα, είναι πιό αστείο κι από το "μακεδονομάχο" που διαδηλώνει ξεβράκωτος.

Αν, τελικά, αποφασίσουμε να ακολουθήσουμε τη συμβουλή Σαμαρά "μην παραχαράσσετε την ιστορία", θα πρέπει να λάβουμε υπόψη μας ότι ιστορικά η μακεδονία δεν ήταν ελλάδα, τουλάχιστον δε συμφωνούσαν σ'αυτό όλοι οι έλληνες της αρχαιότητας. Η πλειοψηφία τους θεωρούσε "βαρβάρους". Επίσης αν θέλουμε να βρούμε από ποιόν κινδύνευσε περισσότερο ιστορικά ο μακεδονικός πληθυσμός, δε θα οδηγηθούμε ούτε στους τούρκους μουσουλμάνους ούτε στους βούλγαρους "κομιτατζήδες" ούτε φυσικά στους σκοπιανούς, αλλά στη χριστιανική τζιχάντ, οι απόγονοι της οποίας σήμερα εμφανίζονται ως "μακεδονομάχοι".

Οι "πατριώτες" όλων των χωρών σήμερα θα πρέπει να νοιώθουν πολύ τιποτένιοι για να ψάχνουν καταξίωση από την καταγωγή κι όχι από τις πράξεις τους. Μόνο που κι αυτή η καταγωγή τους έχει χεσμένους.

Γι' αυτό θα παρατηρήσουμε πολλές "πατριωτικές" δημοσιεύσεις που δήθεν αποδεικνύουν την καταγωγή των ελληνόφωνων ή σλαβόφωνων μακεδόνων από τη μακεδονία του Φιλίππου. Ασφαλώς δεν ισχύει τίποτα τέτοιο αλλά κι α ίσχυε, δε συνεπάγεται αυτόματα την ελληνικοτητά τους. Πρόκειται για ψέμματα πλασμένα εκ των υστέρων, με λάσπη, λιβάνι αγιορείτικο και σκατά. Με τέτοιες ευωδιές θα ήταν περίεργο να μη μαζεύεται σαν τις μύγες όλο το φασιστομάνι.

από unitat 27/01/2019 12:03 πμ.


"Οι ίδιοι οι μακεδόνες, παρά το γεγονός ότι ήταν ελληνόφωνοι"=Ποθεν τεκμαιρεται το γεγονος(;) οτι η μακεδονικη γλωσσα ηταν ελληνικη;

από φ@σιστοφάγος 27/01/2019 12:29 μμ.


Είναι γεγονός ότι οι αρχαίοι μακεδόνες δεν άφησαν πολλά γραπτά, με εξαίρεση τον Αριστοτέλη. Ωστόσο από ευρήματα όπως τα μακεδονικά νομίσματα και επιγραφές όπως ο "κατάδεσμος της πέλλας*", ένα λαικό ερωτικό κείμενο που ανακαλύφθηκε το 1986 στην πέλλα και χρονολογείται από τον 4ο π.χ. αιώνα, μαρτυρούν ότι τουλάχιστο στο αρχικό μακεδονικό βασίλειο μιλούσαν μια διάλεκτο των ελληνικών.Στην αρχική μακεδονική διάλεκτο υπήρχαν ενσωματωμένα στοιχεία της ιλλυρικής, της φρυγικής και της θρακικής γλώσσας. Αργότερα οι "ελληνιστές" υιοθέτησαν την αττική διάλεκτο.

Στις βορειότερες περιοχές (τη σημερινή βόρεια μακεδονία και το κομμάτι της βουλγαρίας) μιλούσαν περισσότερο τις φρυγικές διαλέκτους.

Τα νομίσματα ήταν εξαρχής στα ελληνικά, όμως αυτό από μόνο του δε θα μπορούσε να αποδείξει ότι η καθομιλουμένη ήταν ελληνική διάλεκτος. Κάλλιστα θα μπορούσαν οι βασιλείς και το επιτελείο τους να χρησιμοποιούν επίσημα την ελληνική διάλεκτο ενώ ο λαός να μιλούσε μια διαφορετική γλώσσα. Όμως ο "κατάδεσμος της πέλλας" δεν ήταν κάποιο επίσημο αλλά ένα λαικό κείμενο, η ανακάλυψη του οποίου επιβεβαιώνει ιστορικά το γεγονός ότι οι αρχείοι μακεδόνες μιλούσαν μια ελληνική δωρική διάλεκτο.

Από ιστορικές πηγές, ο ρωμαίος ιστορικός Τίτος Λίβιος (59 π.χ.-17μ.χ.) υποστήριξε ότι οι μακεδόνες, οι αιτωλοί και οι ακαρνάνες μιλούσαν την ίδια δωρική διάλεκτο. Ο Στράβων που έζησε το ίδιο διάστημα περίπου αναφέρει πως μακεδόνες και ηπειρώτες μιλούσαν την ιδια δωρική διάλεκτο.

Αλλά και ο Ηρόδοτος και ο "αντιμεκεδόνας" Θουκυδίδης (που τους αποκαλούσε "βαρβάρους") θεωρούν τους μακεδόνες δωριείς λόγω κυρίως του γλωσσικού τους ιδιώματος.

Τα παραπάνω στοιχεία συνάδουν στο ότι οι αρχαίοι μακεδόνες μιλούσαν ως επι το πλείστον ελληνικά, αλλά όχι την αττική διάλεκτο ή τη δωρική της Σπάρτης.

Φυσικά, δεν αρκούσε στην αρχαιότητα το να μιλούν κάποιοι ελληνική διάλεκτο για να μην τους αποκαλούν "βάρβαρους".

*ο "κατάδεσμος της πέλλας" https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%9A%CE%B1%CF%84%CE%AC%CE%B4%CE%B5%CF%83%CE%BC%CE%BF%CF%82_%CF%84%CE%B7%CF%82_%CE%A0%CE%AD%CE%BB%CE%BB%CE%B1%CF%82#/media/File:Pellatab.jpg

από φ@σιστοφάγος 27/01/2019 6:11 μμ.


Θα πρέπει να τονιστεί ότι η αρχαία ελλάδα και ο πολιτισμός της δεν εχει καμιά σχέση με το σημερινό ελληνικό κράτος.

Είναι γνωστό ότι στην αρχαιότητα το μεγαλύτερο κομμάτι του σημερινού ελληνικού κράτους ήταν σε άγρια ή ημιάγρια κατάσταση. Οι μύθοι του Θησέα ή του Ηρακλή αποκαλύπτουν μια άγρια και ιδιαίτερα επικίνδυνη ύπαιθρο με λέοντες, αγριόχοιρους, άγριες φατρίες ιππέων (κένταυροι) και αδίστακτους ληστές (οσφυοκάμπτες κλπ). Ο πολιτισμός που μελετάται σαν "αρχαιοελληνικός" περιοριζόταν στις μεγάλες πόλεις και τα προάστεια. Ανασκαφές στον ελλαδικό χώρο έχουν αποκαλύψει οστά αφρικανικής πανίδας (ρινόκερους, τίγρεις, ελέφαντες κλπ) που ζούσαν την εποχή που ιστορικά η χερσόνησος κατοικούταν από προέλληνες (πελασγούς, λέλεγες, κάρες κλπ). Ακόμα και στα μεσαιωνικά χρόνια υπήρχε άγρια πανίδα, όπως για παράδειγμα ο "δράκος της ρόδου", που όπως αποκαλύφθηκε ήταν ένας αφύσικα μεγάλος κροκόδειλος.

Σύμφωνα με την επικρατούσα ιστορική αντίληψη, ο πολιτισμός έφτασε στο άργος από αιγύπτιους μετανάστες που είχαν την τεχνογνωσία της διαχείρησης των ποταμών και αρδευτικών υδάτων, με την εμπειρία που είχαν αποκομίσει από το νείλο στη "νύσσα" (η αίγυπτος στα αρχαία).

Όπως φαίνεται, αιγύπτιοι τεχνίτες, πολύ πιθανό σκλάβοι των φαραώ, μετανάστευσαν προς το βορρά, όπως περίπου περιγράφεται στην εβραική βίβλο η "έξοδος" των εβραίων, που είχαν επίσης αιγυπτιακή καταγωγή.

Ο μύθος του πρώτου ελληνικού θεού, του Διονύσσου (=Δίας της νύσσας) που έπλευσε από την αίγυπτο φέρνοντας μαζί του το αμπέλι, υποννοεί αυτή τη μετανάστευση πολιτισμού.

Η πρώτη ονομασία τους ήταν "δαναοί", με το στοιχείο "δαν" να υποδηλώνει τον ποταμό (αποτελεί συστατικό της ονομασίας πολλων ποταμών μέχρι σήμερα). Οι "ευγενείς" και οι "εκπολιτιστές" της αρχαίας ελλάδας λοιπόν δεν ήταν άλλοι από τους αφρικανούς τεχνίτες που ήξεραν πως να διαχειριστούν τα ποτάμια της βαλκανικής, να δημιουργήσουν μεγάλες καλλιεργήσιμες εκτάσεις και παραγωγή τροφίμων ικανή να συντηρήσει πολιτείες, στρατούς και πολιτισμό.

Όμως αυτός ο πολιτισμός πλέον αποτελεί ιστορική παρακαταθήκη η οποία ανήκει τόσο στους σημερινούς πολίτες του ελληνικού κράτους όσο και στους κινέζους και οποιονδήποτε άνθρωπο έχει πρόσβαση στη μελέτη του.

Δεν υπήρξε ιστορική συνέχεια επειδή πολύ απλά, η συνέχεια αυτή διακόπηκε βίαια από τον ιουδαικό μεσσιανισμό (χριστιανισμό). Στα χρόνια της χριστιανικής ρωμαικής αυτοκρατορίας το να δηλώνει κανείς "έλληνας" επέσυρε δήμευση της περιουσίας του και τύφλωση σε πρώτη φάση. Αν επέμενε, η τιμωρία ήταν δημόσια εκτέλεση. Θα πρέπει να πούμε ότι φαινόμενα όπως η ιερά εξέταση, οι σταυροφορίες και το κυνήγι μαγισσών έχουν τις ρίζες τους στην ανατολική ρωμαική αυτοκρατορία και όχι στην παπική δύση, η οποία ωστόσο αποδείχτηκε ο καλύτερος μαθητής της βαρβαρότητας των ανατολικών χριστιανιστών.

Δεν υπήρξε συνέχεια των αρχαιελληνικών πολιτισμών επειδή τους δολοφόνησαν οι χριστιανιστές. Οι κίτρινες σημαίες του βυζαντίου που ανεμίζουν βλακωδώς σήμερα οι νεοέλληνες "μακεδονομάχοι", σημαίνεουν πάνω απ'όλα την ταφόπλακα του αρχαιοελληνικού πολιτισμού.

Το ελληνικό κράτος που ιδρύθηκε το 1821 πήρε το όνομα "ελλάδα" καταχρηστικά και με την ίδια ακριβώς λογική που ο Τίτο βάφτισε έτσι τη γιουγκοσλαβική μακεδονία. Με τη λογική των σημερινών ελληνόφωνων "μακεδονομάχων", το 1821 το ελληνικό κράτος θα έπρεπε να ονομαστεί "Πρώην Ανατολική Ρωμαική Αυτοκρατορία". Αν υποθέσουμε ότι υπήρξε μια πολιτιστική συνέχεια μετά από 400 χρόνια οθωμανικής κατοχής, αυτή ήταν του ανατολικο-ρωμαικού και όχι του ελληνικού πολιτισμού.

Κατα την ίδρυση του κράτους που βαφτίστηκε "ελλάδα", μόνο οι φαναριώτες και οι φιλέλληνες έβλεπαν ιστορική συνέχεια από την αρχαία ελλάδα. Οι ίδιοι οι κάτοικοι ονομάζονταν "ρωμιοί". Οι δε ελληνόφωνοι, παρόλο που λειτουργούσαν (επισήμως και καθόλου "κρυφά") σχολεία που δίδασκαν την ελληνική γλώσσα, περιορίζονταν σε 500.000 σε σύνολο λιγότερων από 3 εκ κατοίκων, δηλαδή περίπου το 1/6 του πληθυσμού, και τη χρησιμοποιούσαν περισσότερο σαν "ιερή γλώσσα" του ευαγγελίου παρά σαν καθομιλουμένη, όπως σήμερα στη βόρεια αφρική όπου οι μουσουλμάνοι ιερωμένοι μιλούν τα αραβικά ενώ ο πληθυσμός μιλάει αφρικανικές διαλέκτους. Η καθομιλουμένη ήταν η αλβανική/αρβανίτικη γλώσσα και τα τούρκικα, με πολλές εξαιρέσεις. Οι βλάχοι για παράδειγμα, απόγονοι ρωμαίων μισθοφόρων ποικίλης καταγωγής, μιλούσαν μια διαφορετική γλώσσα με βάση τα λατινικά. 

Στη δε μακεδονία γινόταν ένα αλαλούμ ετερόκλητων γλωσσών, αφού μεγάλο μέρος της περιοχής ειχε παραχωρηθεί από τους αυτοκράτορες σε γότθους που είχαν αναμιχθεί με σλάβους εποίκους. Απόγονος αυτών των γλωσσών είναι η σημερινή βουλγαρική γλώσσα και η διάλεκτός της που παρουσιάζεται σαν "μακεδονίτικα". Μακεδονική γλώσσα δεν υπάρχει αφού οι διαφορές από τη βουλγαρική είναι μόνο στον τονισμό. Είναι σαν να πούμε σήμερα ότι η κυπριακή, η κρητική ή η λεσβιακή ντοπιολαλιά είναι διαφορετικές γλώσσες από τα ελληνικά. Αν το κάνουμε, σημαίνει ότι υπάρχουν κάποια συμφεροντα πίσω από τους ισχυρισμούς μας.

Η γλώσσα της επανάστασης του '21 ήταν πέρα απ'κάθε αμφιβολία τα αρβανίτικα (τόσκι αλβανικά με περιορισμένες τις λατινικές επιρροές των σύγχρονων αλβανικών), πράγμα που επιβεβαιώνεται από τους φιλέλληνες, οι οποίοι είχαν μάθει αρχαία ελληνικά αλλά δε μπορούσαν να συννενοηθούν με τους αλβανόφωνους ρωμιούς επαναστάτες. Η γλώσσα που μιλάμε σήμερα και αποκαλούμε "ελληνικά" προέρχεται από τη γλώσσα των φαναριωτών λογίων, μια όχι και πολύ πετυχημένη, δύσκολη προσαρμογή των αρχαίων ελληνικών του χριστιανικού ευαγγελίου. Και η επιβολή της ελληνικής γλώσσας δεν ήταν καθόλου αναίμακτη. Ο λαός πάντως κατάφερε να προσαρμόσει στα δικά του μέτρα τη γλώσσα,τη λεγόμενη "δημοτική" η οποία για να καθιερωθεί χρειάστηκαν σκληροί αγώνες.

Η αρχαιοελληνική γλώσσα επιβίωσε φυσιολογικά, χωρίς την άσκηση βίας μόνο μεταξύ των ποντίων, των κρητικών, των κυπραίων και των γκρέκι-γκρεκάνι της σικελίας. Δηλαδή σε περιοχές που δε συμπεριλαμβάνονταν στο νεοσύστατο κράτος του 1821 και αφορούσε σε ολιγομελείς ομάδες.

Είναι ξεκάθαρο ιστορικά, εκτός κι αν θέλουμε να γράφουμε την ιστορία ανάλογα με τα συμφέροντά μας, ότι όση σχέση έχουν με την αρχαία ελλάδα και μακεδονία οι σημερινοί έλληνες, άλλη τόση έχουν και οι γιουγκοσλάβοι μακεδόνες, οι πομάκοι, οι τούρκοι, οι βούλγαροι και κάθε "εθνοτική" ομάδα της βαλκανικής και μη.

από unitat 27/01/2019 7:39 μμ.


Η εκδοχή της μακεδονικής γλώσσας ως διαλέκτου της Ελληνικής είναι η καθιερωμένη, όμως δεν έχει γίνει αποδεκτή από όλους.[8

από unitat 27/01/2019 7:45 μμ.


Υπάρχουν, στην άνω Μακεδονία, Λυγκησταί και Ελιμιώται κι άλλες φυλές που είναι υπήκοοι και σύμμαχοι των κάτω Μακεδόνων, αλλά έχουν η καθεμιά τον βασιλέα της. [2.99.3),Ιστοριαι---Θουκυδιδης

από unitat 27/01/2019 7:52 μμ.


Εξαιτίας της αποσπασματικής φύσης των μαρτυριών υπάρχουν ποικίλες ερμηνείες και προτάσεις για την ταξινόμηση της γλώσσας (Mallory and Adams (1997), σελ. 361):

  • Ελληνική τοπική διάλεκτος, δωρικού χαρακτήρα, με έντονες καταβολές από παλαιότερες γλώσσες των Ελλήνων (π.χ. ομηρική γλώσσα). Αυτή η θεωρία είναι και η επικρατέστερη
  • Ελληνική διάλεκτος που ανήκει στην αιολική ομάδα (Hoffman 1906, Hammond 1972)
  • Ελληνική διάλεκτος που ανήκει στο σύμπλεγμα των βορειοδυτικών ελληνικών διαλέκτων (Hammond 1989, Masson 1996)
  • Ελληνική διάλεκτος αναμεμιγμένη με ιλλυρικές γλώσσες ή τη Θρακική γλώσσα. Βλ. Kretschmer (1896) και E. Schwyzer (1959)
  • Ελληνική διάλεκτος με μη ινδοευρωπαϊκό υπόστρωμα. Βλ. M. Sakellariou (1983)
  • Ιλλυρική διάλεκτος με προσμίξεις από την ελληνική γλώσσα. Βλ. K. O. Müller (1825) και G. Bonfante 1987)
  • Ανεξάρτητη ινδοευρωπαϊκή γλώσσα, συγγενής της Ελληνικής, της Θρακικής και των φρυγικών γλωσσών. Βλ. I. I. Russu (1938) και Antoine Meillet (1965)

από παρατηρητης 28/01/2019 5:13 πμ.


Πεφτει δουλεμα μεγαλο .Για αρχη η Ελλαδα δεν ηταν ποτε κρατος η εθνος .Ηταν ενα γεωγραφικο μερος οπως θα λεγαμε σημερα ειναι η Ευρωπη . Η περιοχη της Ελλαδας ηταν πεδιο μαχων ο Φιλλιπος στο περιπου καταφερε να υποταξει τις αλλες πολεις-κρατη  ειδε μια διεξοδο οπου ειχε νοημα για πλουτο και δοξα.Αυτος ηταν η επιθεση στην Περσικη αυτοκρατορια και το ολοκληρωσε ο Αλεξανδρος .Ο Φιλλιπος εφιαξε την Μακεδονια ως μια "εθνοτητα" απο διαφορες πολλεις κρατη και φυλες ετσι και ο Αλεξανδρος εφιαξε τους Ελληνες .

Μολις πεθανε εφιαξαν-μοιρασαν νεα κρατη οπως Σελευκια Βακτρια κτλ  που σφαζονταν μεταξυ τους  Στην "Ελλαδα" αρχησαν παλι να σφαζονται για την ηγεμονια .Ακομα και το περιφημο Βυζαντιο δεν ηταν ενα εθνος αλλα ηταν Χριστιανοκεντρικο βασισμενο στον Ρωμαικο πολιτισμο.Στην θεση του ηρθε ενα ισλαμοκεντρικο με βαση τον Αραβικο πολιτισμο.Για να δειτε που το παω Οταν εσπασαν την Οθωμανικη αυτοκρατορια  δεν ηθελαν ενα νεο Βυζαντιο αλλα κατακερματισμο και υπαρχει ορος που λεγεται Βαλκανοποιηση .Εστησαν με "συνεργατες" πχ Καποδιστριας κτλ το κρατος της Ελλαδος  οπως και τα αλλα κρατη στα Βαλκανια με (αντιστοιχους συνεργατες  και οχι μονο (πχ Λωρενς της Αραβιας )της καταρεουσας Οθωμανικης αυτοκρατοριας. Ολα αυτα τα κρατη εγιναν προτεκτορατα η αποκιες των μεγαλων δυναμεων της εποχης.

Το κεφαλαιο με τον εθνικισμο παει χερι χερι οι μισθοφοροι ειναι ακριβοι και δεν παιζουν το κεφαλι τους οποτε ταιζει εθνικισμο που ειναι τζαμπα και ποιο αποδοτικος .Ο εθνικισμος  ακμασε  με την Γαλλικη επανασταση(κοντρα κεφαλαιοκρατων με αριστοκρατικους) και παρηκμασε με την  Ναζιστικη Γερμανια.Βεβαια αυτη η παρακμη ειχε τραγικα αποτελεσματα για εκατομυρια ανθρωπους ολοκαυτωματα (με το ποιο χαρακτηριστικο το Εβραικο) και δυο πυρηνικες στην Ιαπωνια.

Στην Ευρωπη εφιαξαν την ΕΟΚ-ΕΕ ωστε να μην γινει ξανα αυτο.Δυστηχως η ΕΕ δεν μπορεσε να αποβαλει το κεφαλαιο ουτε τον εθνικισμο με το φοβητρο του κουμμουνισμου (που δυστηχως εγινε ο καπιταλισμος του φτωχου).Δυστηχως οι προσφυγες ηταν ο μοχλος που θελαν για αναζωπυρωση του εθνικισμου(πλεον μιλαμε για εθνικισμο και στην ΗΠΑ;;;)

Αυτοι που το παιζουν φιλανθρωποι(για οσκαρ υποκριτης ειναι οι τυποι) ειναι αυτοι που εχουν μετοχες απο εταιριες οπλων και πετραλαικων .Οπως και κατι ντοπιοι δηθεν αριστεροι αλλα δεξιοτατα αφεντικα απο τα γενοφασκια τους ,οπου φροντιζαν και εξασφαλισαν την καταστροφη του αριστερου χωρου.Καταφεραν και μας γυρισαν απο την ταξικη παλη στον αντιφασιστικο αγωνα ( ο ρολος της Χ.Α. και αλλων νεοφυτων φασιστικων οργανωσεων).Ειμαι απο την φυση μου απαισιοδοξος δεν λεω αλλα εχουν παρει τετοια τροπη τα πραγματα που ενω τσακιζουμε 10 φασιστες ειναι σαν να ριχνουμε λαδι στην φωτια και βγαινουν αλλοι 100 .Ξερω ειναι απο την φυση τους δειλοι και τους τσακιζουμε οπου τους βρουμε αλλα οσο γεναιοι και να ειμαστε ενας με εκατο δεν μπορει να τα βαλει .

Εν κατακλειδι δεν νομιζω οτι ειναι τυχαιο που ολα τα ανδεικελα του κεφαλαιου- ηγετες εκαναν παρελαση στην Ελλαδα και την Μακεδονια αλλα ειναι υποπτα για χειροτερης εντασης σκηνικο τυπου Συριας στα Βαλκανια

από εδώ μιλαμε για γεγονοτα 28/01/2019 12:46 μμ.


Και εν προκειμενω οτι καταρριπτεται ο εθνικιστικος ισχυρισμός οτι ο Τίτο εφυήρε το μακεδονικο εθνος το 1945, απο την ύπαρξη και μονο της αναφοραε του Μαξιμωφ εν έτει 1940 παρακαλω, δηλαδη 5 χρονια πριν τον Τιτο. Αρα ή παραδεξου οτι το αφηγημα σου μπαζει και ειναι μυθος ή πες οτι το μακεδονικο εθνος το εφυηρε ο Μαξιμωφ να τελειωνουμε. Τοσος παραλογισμος πια, εχει κουρασει...

από φ@σιστοφάγος 28/01/2019 4:24 μμ.


Αν θες να ληφθεί υπόψη η αναφορά Μαξίμωφ παρέθεσε τι ακριβώς εννοεί και την επιχειρηματολογία του. Η απλή αναφορά περί "μακεδόνων" δε μπορεί να ληφθεί υπόψη, τουλάχιστο όχι με την ίδια βαρύτητα που έχει η επίσημη αναγνώριση του μακεδονικού γιουγκοσλαβικού κρατιδίου από τον Τίτο. Ο Μαξίμωφ μπορεί να εννοούσε κάτι εντελώς διαφορετικό.

προς unitat:

Γνωστές οι θεωρίες περί της μακεδονικής γλώσσας, αλλά πιστεύω ότι τα σχετικά πρόσφατα ευρήματα ενισχύουν την πρώτη θεωρία. Και πάλι, μπορεί να ανατραπούν αν βρεθεί κάτι διαφορετικό στο μέλλον.

από δε το διάβασες το link μου φαίνεται 29/01/2019 9:29 πμ.


Το ξαναβάζω λοιπόν μπας και έχεις καμιά ιδέα σε ποιούς αναφέρεται ο Μαξίμωφ ως Μακεδόνες και μάλιστα δίπλα δίπλα αλλά ξέχωρα από τους Γιουγκοσλάβους. Ορίστε λοιπόν τι έλεγε το λινκ:

"Όπως γνωρίζουμε ο Τίτο ήρθε στην εξουσία στη Γιουγκοσλαβία το 1944. Ένα μεγάλο κομμάτι εθνικιστών/πατριωτών στην Ελλάδα υποστηρίζει ότι το ζήτημα της Μακεδονίας και της μακεδονικής εθνότητας το δημιούργησε ο Τίτο για δικούς του λόγους (που δε μας αφορούν εδώ) και ότι προηγουμένως δεν υπήρχε Μακεδονία και Μακεδονική εθνότητα. Διαβάζοντας το βιβλίο του "Γ. Μαξίμωφ- Η γκιλοτίνα επί τω έργω" στη σελ.321, του 1ου τόμου της Αμερικάνικη έκδοσης με έτος έκδοσης το 1940 (προσέξτε την ημερομηνία), ο Μαξίμωφ γράφει αναφερόμενος στη Σταλινική τρομοκρατία 1934-1938: ..."Η καταστροφή του Κόμματος ήταν μια πλήρης φυσική και ιδεολογική εξολόθρευση. Ήταν μια καθαρή ρήξη με το Μπολσεβικισμό, με την επανάσταση και με τις στόχους και τα καθήκοντα του: μια ακρατική, αταξική κοινωνία βασισμένη πάνω στην οικονομική ισότητα, οργανωμένη σε διεθνή κλίμακα. Ήταν λόγω των διεθνών όψεων της αλλαγής που οι ξένοι Κομμουνιστές που βρήκαν καταφύγιο στη Ρωσία εξολοθρεύτηκαν: Πολωνοί, Γερμανοί, Ούγγροι, Φινλανδοί, Βούλγαροι, Μακεδόνες, Γιουγκοσλάβοι και άλλοι Κομμουνιστές υπέφεραν αυτή τη μοίρα. Η Ρωσία μπήκε σε μια νέα φάση ιστορικής ανάπτυξης, τη φάση του σοσιαλιστικού Καισαρισμού που βασίζονταν στη γραφειοκρατία- τη νέα τάξη η οποία ξεπήδησε από το Μαρξιστικό Κράτος."...

 

Αυτό που λέει ξεκάθαρα (δε χρειάζεται να εννοήσει κάτι) ο Μαξίμωφ είναι ότι ανάμεσα στα 1934-1938 στη Σοβιετική Ένωση του Στάλιν οι ξένοι Κομμουνιστές εξολοθρέυτηκαν, ανάμεσα στους οποίους βρίσκονταν και Μακεδόνες Κομμουνιστές. Σε ποιούς λοιπόν Μακεδόνες Κομμουνιστές αναφέρεται ο Μαξίμωφ το 1940, δηλαδή 5 ολόκληρα χρόνια πριν την ίδρυση της Σ.Ο της Γιουγκοσλαβίας από τον Τίτο; Πως είναι δυνατόν να αναφέρει ο Μαξίμωφ κάτι που κατ' εσέ δεν υπήρχε εκείνη την εποχή και το εφυήρε ο Τίτο πέντε χρόνια αργότερα; Εγώ λέω ότι ο Μαξίμωφ και προφανώς και πολύς ακόμα κόσμος (για να το αναφέρει ο Μαξίμωφ σε βιβλίο που απευθύνεται στην παγκόσμια κοινή γνώμη, χωρίς επεξηγηματική υποσημείωση ή αστερίσκο, πάει να πεί ότι οι Μακεδόνες αναγνωρίζονταν ως τέτοιοι από αυτή την παγκόσμια κοινή γνώμη, δηλαδή ότι αναγνωρίζονταν αυτοί οι κάποιοι ως Μακεδονικό έθνος, παρότι δεν υπήρχε Μακεδονικό κράτος. Αυτό με τη σειρά του σημαίνει ότι το αφήγημα περί εφεύρεσης του Μακεδονικού έθνους από τον Τίτο είναι απλά για τον κάλαθο των ελληνικών εθνικιστικών & αντικομμουνιστικών αχρήστων...

Θα αρκούσε βέβαια και μια απλή παραπομπή από μέρους μου στα πρακτικά και τις αποφάσεις της Κομιντερν και του ΚΚΕ ή το ABECEDAR ήδη από το 1920 για να τεκμηριωθεί ότι υπήρχαν κάποιοι στις συγκεκριμένες γεωγραφικές συντεταγμένες οι οποίοι είχαν Μακεδονική εθνική συνείδηση. Αφού για να γίνεται λόγος για "Μακεδονικό πρόβλημα" πάει να πεί ότι κάποιοι το καθιστούν πρόβλημα, εδώ και τώρα, και δεν στηρίζεται στον αέρα ή σε ανιστόρητα φυλετικά θεμέλια.

Εμένα προσωπικά αν κάποιος μου πεί ότι ανήκει στο έθνος των εξωγήινων,με όρους εθνικής συνείδησης, δηλαδή βούλησης, θα του το αναγνωρίσω. Αν μου πεί ότι ανήκει σε αυτούς με όρους αίματος/φυλής και άλλων τέτοιων ηλιθιοτήτων εκεί το λόγο έχει η επιστήμη.

από φ@σιστοφάγος 30/01/2019 6:06 μμ.


Η πρώτη γραπτή αναφορά περί "σλαβομακεδόνων" εντοπίζεται στο βιβλίο του πανσερβιστή (δηλαδή εθνικιστή) ιστορικού και γεωγράφου Γιοβάν Σβίγιτς "Η βαλκανική Χερσόνησος" που εκδόθηκε στο Παρισι το 1918, δηλαδή 22 χρόνια πριν την αναφορά του Μαξίμωφ. Ωστόσο, το Δεκέμβρη του ίδιου έτους (1918) ο αντιβασιλέας Αλέξανδρος ίδρυσε το κράτος σέρβων-κροατών-σλοβένων θεωρώντας την περιοχή της γιουγκοσλαβικής μακεδονίας σερβικό έδαφος,  χωρίς αναφορά φυσικά σε μακεδονική "εθνότητα". Μια δεκαετία αργότερα, το 1929 και λόγω εσωτερικής εθνοτικής φαγωμάρας, το κράτος μετονομάστηκε σε "γιουγκοσλαβία" και χωρίστηκε σε 9 περιφέρειες, μία από τις οποίες ήταν η "βαρδάσκα" από το όνομα "βαρδάρης" (ο ποταμός αξιός). Η περιφέρεια περιελάμβανε την μετέπειτα γιουγκοσλαβική μακεδονία και μέρος του κοσσυφοπεδίου. Δεδομένου ότι τόσο ο διαχωρισμός όσο και η ονοματοδοσία των περιφερειών έγινε κατ'απαίτηση των "εθνοτήτων" και δεν υπήρξε σκέψη για μακεδονίζουσα ονομασία, συμπεραίνουμε ότι κανείς βαρδαριώτης δεν θεωρούσε τον εαυτό του "μακεδόνα", τουλάχιστον δεν υπήρξε τέτοια ιστορική αναφορά.

Το αμέσως επόμενο διάστημα και πριν το 1940, το "μακεδονικό" αναφερόταν μόνο στην κομιντέρν (Γ' διεθνής) σαν βουλγαρικό αποκλειστικά πρόβλημα. Αναφέρθηκαν εκτενώς σ'αυτό οι βούλγαροι κομμουνιστές Βασίλ Κολαρώφ και Κρίστο Καμπάξεφ. Αντιτιθέμενοι στις επεκτατικές βλέψεις του βουλγαρικού κράτους (που ήθελε να προσαρτήσει τις περιοχές) οι κομμουνιστές αυτοί ζητούσαν την αυτονόμηση της μακεδονίας και θράκης. Ο Κολαρώφ είχε θέσει στη διεθνή ζήτημα αυτονόμησης της μακεδονίας και της θράκης στην κομιντέρν από το 1920. Ωστόσο η κομιντέρν απέρριψε το ζήτημα, με τη σύμφωνη γνώμη και άλλων βούλγαρων κομμουνιστών.

Ο Κολαρώφ επέμεινε και έθεσε εκ νέου το ζήτημα αυτονόμησης μακεδονίας-θράκης τον επόμενο χρόνο στο 3ο συνέδριο της κομιντέρν. Και πάλι δεν πέρασε.

Στο μεταξύ ιδρύθηκε η "βαλκανική κομμουνιστική ομοσπονδία" με συμμετοχή τόσο του βουλγαρικού κ.κ όσο και του ΣΕΚΕ, τον "πρόγονο" του κκε.

Ο Κολαρώφ έθεσε το ίδιο ζήτημα στη συνδιάσκεψη της ομοσπονδίας (1923) το οποίο πέρασε με τη σύμφωνη γνώμη και του εκπροσώπου του ΣΕΚΕ. Συγκεκριμένα η απόφαση έγραφε: "Οι κατοικούντες εις την Μακεδονίαν Έλληνες, Σέρβοι Βούλγαροι και Αλβανοί είναι Μακεδόνες με καθαρώς μακεδονικήν συνείδησιν και οι κατοικούντες εις την Θράκην είναι Θράκες με θρακικήν συνείδησιν, δικαιούμενοι αυτονομίας και ανεξαρτησίας ως έχοντες ιδιαίτερην εθνικήν συνδείδησιν". Σ'αυτή την απόφαση αντέδρασε το βουλγαρικό κράτος που θεωρούσε αυτές τις περιοχές "δικαιωματικά δικές του".

Να σημειώσουμε λοιπόν ότι δε μιλούσαν για "σλαβομακεδόνες" αλλά για όλους τους κατοίκους της μακεδονίας και της θράκης, ανεξαρτήτως γλώσσας και πολιτιστικών χαρακτηριστικών. Κάπου δηλαδή, και οι ίδιοι είχαν μια θολή εικόνα της κατάστασης, δεδομένου ότι ο ορισμός του "έθνους" -για όσους πιστεύουν στην ύπαρξή του- περιλαμβάνει αναπόφευκτα την κοινή γλώσσα και τα πολιτιστικά χαρακτηριστικά.

Οπως ειπώθηκε, η βουλγαρική πλευρά δυσαρεστήθηκε από την απόφαση της βαλκανικής κομμουνιστικής ομοσπονδίας. Οι γιουγκοσλάβοι κομμουνιστές (μεταξύ των οποίων και ο Τίτο) ήθελαν να αποκόψουν κάθε "εθνοτικό" δεσμό των κατοίκων της μακεδονίας με το (φασίζον, όπως αποδείχτηκε) βουλγαρικό κράτος, κι έτσι από το 1934 το κ.κ. γιουγκοσλαβίας αναγνώρισε "μακεδονικό κομμουνιστικό κόμμα" το οποίο και πάλι περιελάμβανε οποιαδήποτε γλωσσική και πολιτιστική ομάδα βρισκόταν στην περιοχή της βαρδάσκα.

Το κκε την ίδια εποχή (6ο συνέδριο-1935) εγκατέλειψε την απόφαση περί αυτονομίας μακεδονίας-θράκης (που ειχε υπερψηφίσει το ΣΕΚΕ), αναγνώρισε ότι στην περιοχή υπήρχαν αρκετές διαφορετικές "εθνοτικές" ομάδες που δε συνιστούσαν μακεδονικό ή θρακικό "έθνος" και διεκδίκησε τη μεταξύ τους ισοτιμία.

Άλλωστε ο "πατερούλης" από το 1933 είχε αποκυρήξει την ιδέα της "βαλκανικής ομοσπονδίας" (την οποία ανέσυρε αργότερα ο Τίτο), δίνοντας "γραμμή" στα κ.κ. να θεωρούν άκυρες τις αποφάσεις των οργάνων της "βαλκανικής κομμουνιστικής ομοσπονδίας". Πρακτικά, ο ρώσικος εθνικισμός είχε ήδη ανακάμψει στην εσσδ (και είχε εκλείψει η αναγκαιότητα της λενινιστικής αρχής του "εθνικού αυτοπροσδιορισμού") , οπότε ήταν καιρός για το Στάλιν να επιστρατεύσει το γνωστό "διεθνιστικό" αφήγημα, στο οποίο η εσσδ έπαιζε κεντρικό ρόλο σαν "πατρίδα των προλεταρίων όλων των χωρών" (μην ξεράσω).

Όπως βλέπουμε, υπάρχει η σχετική προιστορία "μακεδονολογίας" η οποία όμως ελάχιστη σχέση έχει με το "μακεδονικό" όπως παρουσιάζεται σήμερα ή όπως πιστεύεις ότι το παρουσίαζε ο Μαξίμωφ. Υποψιάζομαι μάλιστα ότι η αναφορά του σε "μακεδόνες" αφορά σε ελληνόφωνους κομμουνιστές ποντιακής κουλτούρας που υπέστησαν διώξεις από το καθεστώς Στάλιν κατα τη συγκεκριμένη χρονική περίοδο. Διώξεις που είχαν άμεση σχέση με την στήριξη του ποντιακού πληθυσμού στο Μαχνοβίτικο στρατό ουκρανίας μια δεκαετία πριν και όχι με το "μακεδονισμό" τους. Αλλά δε μπορώ να είμαι σίγουρος καθως η αναφορά του είναι ιδιαίτερα λιτή.

Όσο για τα περί "εθνικιστικών ισχυρισμών", μίλησα παραπάνω. Το ότι οι εθνικιστές ισχυρίζονται κάτι, δε σημαίνει αυτόματα ότι πρόκειται για παραμύθι. Μπορεί να ερμηνεύουν πραγματικά γεγονότα κατα πως τους συμφέρει. Εχουν γίνει τραγικά ιστορικά λάθη με εφαλτήριο τη λογική "το λένε οι φασίστες άρα πρόκειται για προπαγάνδα". Πρώτη και καλύτερη η σφαγή του κατύν, που όπως αποδείχτηκε μετέπειτα με την αποκάλυψη επίσημων εγγράφων, έγινε με εντολή του Στάλιν.

Αφήνουμε στην άκρη εθνικιστικούς, μπολσεβικικούς και γενικότερα εξουσιαστικούς ισχυρισμούς και μελετάμε τα γεγονότα, τουλάχιστον όση αλήθεια έχει διασωθεί από αυτά. Σύμφωνα με αυτά, η επίσημη εμφάνιση της γιουγκοσλαβικής μακεδονίας έγινε από το καθεστώς Τίτο. Από κει και πέρα ξεκίνησε η δόμηση του αφηγήματος περί "μακεδονικού έθνους" από τα πάνω (όπως ακριβώς συνέβη με το "ελληνικό έθνος"-βλ.παραπάνω) το οποίο εύχομαι να νικηθεί από τη λογική των σλαβόφωνων αδελφών μας.

ΟΥΤΕ ΜΑΚΕΔΟΝΙΕΣ ΟΥΤ'ΑΛΛΕΣ ΜΑΛΑΚΙΕΣ

ΤΣΑΚΙΣΤΕ ΤΟΥΣ ΦΑΣΙΣΤΕΣ ΣΕ ΔΡΟΜΟΥΣ ΚΑΙ ΠΛΑΤΕΙΕΣ

από Σε μια φάση στο βιβλίο του 31/01/2019 8:37 μμ.


Πάντως γράφει για ένα χωριό όπου τους υποδέχτηκαν σλαβομακεδόνες και αποκαλεί την γλώσσα τους μακεδονική ενώ λέει ότι τους είπαν ντόμπρο ουτρο(καλημέρα στα σλαβικά).Ας μην ξεχνάμε επισεις την κοντρα Πατριαρχείου και εξαρχειας με τα ελληνικά απ' την μια και τα βουλγαρικά αποσπάσματα από την άλλη να τρομοκρατούν χωριά (έχουμε επισεις ελληνόφωνα χωριά υπέρ της βουλγαρικής Εξάρχεια και σλαβοφονα υπέρ του Πατριαρχείου).Πριν ακόμα από τους Στάλιν Τίτο κτλπ που λενε οι Έλληνες εθνικιστές ότι εφηβραν την μακεδονικη ταυτότητα για τους Σλάβους της Μακεδονίας το Ελληνικο Κράτος και οι Γραμματιζουμενοι του και το πατριαρχείο άρχισαν να λένε στους σλαβικους πληθυσμούς αυτούς ότι είναι απόγονοι του μεγαλεκου έτσι ώστε να τους αποσπάσουν από την βουλγαρική επιρροή και την Εξαρχεια και να τους πάρουν με το μέρος της Ελλάδας στην κοπή της πίτας των εδαφών της ευρύτερης περιοχής μετά την κατάρευση της οθωμανικής αυτοκρατορίας στα Βαλκάνια.Αλλωστε όσοι Σλάβοι ζουν μέσα στα σύνορα της Ελλάδας μιλουν την ίδια γλώσσα με αυτούς της βόρειας Μακεδονίας και τα αποκαλούν εντόπια.Αρκετοι "μακεδονομάχοι"επισεις ήταν σλαβοφονοι και δεν γνώριζαν καλά ελληνικά απλά πήραν το μέρος της Ελλάδας είτε λόγω ότι ενιωθαν "Μακεδόνες"είτε για υλικους λογους

από φ@σιστοφάγος 01/02/2019 2:55 πμ.


"Ο κ. Κόινερ δεν τόκρινε απαραίτητο να ζει σε μια συγκεκριμένη χώρα.Ελεγε:"Παντού μπορώ να πεινάσω."

Κάποτε όμως έλαχε να περνάει από μια πόλη που την είχε κυριέψει ο εχθρός της χώρας όπου ζούσε.Τον πλησίασε τότε ένας αξιωματικός του εχθρού και τον ανάγκασε να κατεβεί από το πεζοδρόμιο.

Ο κ. Κόινερ κατέβηκε και διαπίστωσε ξαφνικά ότι είχε αγαναχτήσει ενάντια σ’ αυτόν τον άνθρωπο, και μάλιστα όχι μόνο ενάντια στον άνθρωπο μα προπαντός ενάντια στη χώρα που άνηκε ο άνθρωπος αυτός, τόσο, που ευχήθηκε να γίνει ένας σεισμός και να την καταπιεί.

Γιατί, ρώτησε ο κ. Κόινερ, έγινα εθνικιστής εκείνη τη στιγμή; Γιατί συνάντησα έναν εθνικιστή.

Μα γι'αυτό ακριβώς πρέπει να εξολοθρεύουμε τη βλακεία. Γιατί κάνει βλάκες αυτούς που τη συναντούν." (Μπ.Μπρεχτ)

Το μακεδονικό είναι ένα από τα ζητήματα που μας δείχνουν ότι το "έθνος" δεν είναι και τόσο αθώα επινόηση. Δημιουργώντας μια ψευδή αξία, ένα απατηλό ιδανικό, μετασχηματίζεις συνειδήσεις. Ακόμα κι αν οι προθέσεις σου είναι οι καλύτερες, τα εφαλτήριά σου διεθνιστικά και οι διαθέσεις σου αλληλέγγυες, πάλι ξεκινά μια πυρκαγιά με άγνωστες προεκτάσεις στο χώρο και στο χρόνο. Διαλεκτικά επηρρεάζεται ολόκληρη η περιοχή, δημιουργούνται εντάσεις, η λογική αποδομείται, οικοδομείται ένα πλασματικό αξιακό πλαίσιο και πυροδοτείται ένα ντόμινο φανατισμού.

Κάθε στιγμή θα είναι κατάλληλη για το ένα ή το άλλο αφεντικό να επενδύσει στον ένα ή στον άλλο εθνικισμό για μεγαλύτερα κέρδη και φθηνότερους σκλάβους. Τη στιγμή που θα γεννηθεί ένας εθνικισμός θα βρεθεί κι ένας σπόνσορας να τον προωθήσει.

Έχουμε καταπιεσμένους που αντί να ονειρεύονται την ελευθερία τους, ονειρεύονται μεγάλες ελλάδες, μεγάλες τουρκίες, μεγάλες αλβανίες και πάει λέγοντας. Τ'αφεντικά βρίσκουν ανάμεσα στους καταπιεσμένους όχι μόνο φαντάρους αλλά και εθελοντές.

Σε μια τέτοια εποχή το τσάκισμα του φασισμού γίνεται πιο επιτακτικό από ποτέ. Έχοντας υπόψη ότι ο φασισμός είναι κάτι περισσότερο από τους φασίστες, το τσάκισμά του σημαίνει:

1. Άμεση και χωρίς αναστολές επίθεση στους φασίστες όπου εμφανίζονται, όπου επιθυμούν και όπου υποψιάζονται ότι θα εμφανιστούν. Όταν οι φασίστες παίρνουν αέρα κάνουν λάθη, βγαίνουν εκτός κρατικής κάλυψης και παρέχουν ευκαιρίες εποικοδομητικών επαφών...

2. Διάδοση του δικού μας γαιωπολιτικού οράματος, πως φαντάζεται ο καθένας/μια από μας ότι μπορεί να είναι τα βαλκάνια και ο κόσμος όταν κατοικούνται από ελεύθερους κι αξιοπρεπείς ανθρώπους. Αντί για χάρτες με μεγάλες ελλάδες, τουρκίες, αλβανίες και αλληλοσκοτωμούς, να βλέπει χάρτες με όμορφα μέρη στα οποία μπορεί να πάει να περάσει καλά, να δραστηριοποιηθεί παραγωγικά, ή ακόμα και να "επενδύσει" τον εαυτό του/της και να μείνει για πάντα εκεί, χωρίς να τον/την υποτιμούν, εκμεταλλεύονται, εξουσιάζουν. Πράγματα για τα οποία αξίζει να πολεμήσει κανείς χωρίς να περιλαμβάνουν "πατρίδες", "ιερά" και "όσια".

από του Μαξίμωφ 01/02/2019 10:01 πμ.


Καλά τώρα, το ότι ο Αλέξανδρος δεν έβαλε και τη Μακεδονία στο Βασίλειο του, δε λέει τίποτα, ειδικά αφού ήταν αυτός που είχε διώξει τους Οθωμανούς από την επικράτεια της, ως αρχηγός των σερβικών στρατευμάτων. Εδώ ο τύπος ήταν από το Μαυροβούνιο και δε συμπεριέλαβε καν αυτό στο βασίλειο του, αφού ως Σέρβος θεωρούσε ότι αυτές οι περιοχές είναι Σερβικές, ενώ πλέον είναι ανεξάρτητο κράτος, όπως και η Βοσνία φυσικά. Αυτό και μόνο το γεγονός της μη συμπερίληψης είναι και μια ένδειξη ότι ο Αλέξανδρος, αν και πανσλαβιστής, δε θεωρούσε τον πληθυσμό της Μακεδονίας ως Σλαβικής καταγωγής, αλλώ τον αντιμετώπιζε ως επικυρίαρχος, ειδαλλιώς θα τον συμπεριλάμβανε στην ονοματοδοσία του βασιλέιου του, όπως και τις άλλες σλάβικες εθνότητες της σλοβενίας και της Κροατίας. Αρα και ο όρος Σλαβομακεδόνες πρέπει να χρησιμοποιείται με περίσκεψη και να συνδέεται μάλλον με την πολιτική  του Ελληνικού και Γιουγκοσλάβικου εθνικισμού/κράτους απέναντι στον Βουλγάρικο και τον Αλβανικό όπως και απέναντι στην Κομιντερν, παρά με την εθνοτική καταγωγή των κατοίκων της σημερινής Βόρειας Μακεδονίας...

Eπίσης καλό θα είναι να μην ξεχνάμε και το πότε ιδρύθηκε η Εσωτερική Μακεδονική Επαναστατική Οργάνωση που μιλούσε για «Μακεδόνες», άσχετα από θρησκεία και εθνικότητα από...το 1893. Αυτό για τον Παύλο Μελά και για τον Αλέξανδο επίσης. Αυτή υπήρξε διαχρονικά και ιστορικά και η διαδικασία της εθνογέννεσης σε όλο τον κόσμο, πέρα από φυλετικές, θρησκευτικές ή άλλες μεταφυσικες παπαριές.

Επιπλέον, αν οι Βούλγαροι κομμουνιστές ζητούσαν την ανεξαρτησία της Μακεδονίας και της Θράκης για τους λόγους που λες, τότε για ποιό λόγο τη ζητούσαν και οι «Γιουγκοσλάβοι» κομμουνιστές; Θέλανε διάλυση του κράτους τους; Οι έλληνες, το ίδιο; Ή μόνο οι Βούλγαροι κομμουνιστές έιναι οι κακοί της υπόθεσης; 

Τέλος, καλό είναι να μην ταυτίζεται ο εθνικισμός με το φασισμό. Είναι δύο διαφορετικές ιδεολογίες και κοσμοθεωρήσεις και θεωρητικά, αλλά και ιστορικά. Ασε τους αριστερούς να πιπιλάνε τη φασιστική τους καραμέλα και μη τη μασουλάς κι εσύ. Αυτοί έχουν το λόγο τους, ο οποίος δεν είναι άλλος από το να κρύψουν το δικό τους εθνικισμό πίσω από την έννοια του πατριωτισμού...

Αυτά τα λίγα σε σχέση με τη "μακεδονολογία", που είναι κι εκτός θέματος.

Στην ουσία τώρα του επιχειρήματος μου περί μακεδονικού και Μαξίμωφ.

Καταρχάς ο Μαξίμωφ δεν ήταν κομμουνιστής να παίρνει γραμμή από την Κομιντέρν.

Κατά δεύτερον ούτε οι Πόντιοι είναι Μακεδόνες,ούτε είχαν αναζητήσει καταφύγιο στη Ρωσία, οι Πόντιοι Κομμουνιστές συγκεκριμένα, για να γλιτώσουν από διώξεις στην πατρίδα τους η οποία είναι ο Πόντος είτε σοβιετικός είτε τούρκικος εκείνη την εποχή. Και φυσικά ο Μαξίμωφ θα προτιμούσε να μιλκήσει για έλληνες αναφερόμενος στους Ποντιους παρά σε μακεδόνες για προφανείς λόγους αναγνωρισιμότητας....

Τρίτον, τη συγκεκριμένη περίοδο απ' όσο γνωρίζω δεν υπάρχουν κομμουνιστές της ελλαδικής μακεδονίας που να αναζήτησαν καταφύγιο στην Ε.Σ.Σ.Δ λόγω διώξεων, πόσο μάλλον να εξοντώθηκαν κιόλας στις σταλινικές διώξεις. Αντιθέτως κομμουνιστές του βασιλείου της Σερβίας, Κροατίας, Σλοβενίας βρήκαν μαζικά καταφύγιο στην Ε.Σ.Σ.Δ λόγω της συμμετοχής τους στην ένοπλη εξέγερση του 1929. Δεδομένης της στάσης του Στάλιν απέναντι στο Γιουγκοσλάβικο κομμουνισμό και το εθνικό ζήτημα τη συγκεκριμένη περίοδο 1934-1938 εξηγείται και η εξόντωση τους... Άρα είναι αδύνατο ο Μαξίμωφ να αναφέρεται σε κάτι άλλο πέρα από Μακεδόνες της σημερινής Βόρειας Μακεδονίας, τους οποίους διαχωρίζει από τους Γιουγκοσλάβους. Άρα με δεδομένο ότι οι γιουγκοσλάβοι και οι μακεδόνες κατοικούσαν στο ίδιο κράτος είναι προφανές ότι ο Μαξίμωφ τους θεωρεί διαφορετικές εθνότητες, προφανώς με την έννοια εθνικής συνείδησης και όχι φυλετικής καταγωγής που δεν έχει νόημα για αναρχικό.

υ.γ: στη βόρεια μακεδονία μιλάνε και αλβανικά, ρομάνικα, βλάχικα και τούρκια που δεν είναι σλαβικές διαλέκτοι...

από φ@σιστοφάγος 01/02/2019 3:54 μμ.


Η ιστορία λογικά αφορά σε γεγονότα, όμως αυτά τα γεγονότα μας μεταφέρονται μέσα από τα φίλτρα που επιβάλλουν οι κυρίαρχοι. Γι' αυτό το λόγο θα πρέπει κάθε στιγμή να επεξεργαζόμαστε τα δεδομένα και να επανεκτιμούμε τα συμπεράσματά μας.

Έχω απαντήσει στα παραπάνω, προφανώς έχουμε μια διαφορετική ανάγνωση και δεν αποκλείω σε ορισμένα σημεία να κάνω λάθος. Ελπίζω να τα εντοπίσω και να τα διορθώσω.

Όσον αφορά τη σχέση εθνικισμού-φασισμού, θα πρέπει αρχικά να διευκρινιστεί τι εννοούμε λέγοντας "φασισμό". Με την έννοια του φασισμού στη συγκεκριμένη περίπτωση δεν εννοώ το συγκεκριμένο μουσολινικό ρεύμα αλλά κάτι πολύ ευρύτερο που περιλαμβάνει τον εθνικισμό, το φυλετισμό, το σεξισμό, το ρατσισμό (συμπεριλαμβανομένου του κοινωνικο-οικονομικού), το θρησκευτικό φονταμενταλισμό και άλλες συγκαλυμμένες απολυταρχικές εξουσιαστικές τάσεις. Διευκρινίζω επίσης ότι διαχωρίζω τον πρώιμο εθνικισμό που εμφανίστηκε κατα την αστική επανάσταση στον αντίποδα της μοναρχίας. Ο σύγχρονος εθνικισμός σε πολλά σημεία του ταυτίζεται με τη μοναρχία.

Προσπαθώντας να μείνω στην ιστορική διάσταση, δεν αναφέρθηκα καθόλου στη σύγχρονες εκφάνσεις του μακεδονικού που καθορίζονται από τη νέα μορφή "ψυχρού πολέμου" ανάμεσα στις επεκτατικές διαθέσεις των μεγάλων στρατιωτικο-πολιτικο-οικονομικών διεθνών σχηματισμών, αυτό που ορίζεται από τους λενινιστές ως "ιμπεριαλισμός". Στη συγκεκριμένη συγκοιρία θα εθελοτυφλούσαμε αν προσπαθούσαμε να πάρουμε πολιτική θέση χωρίς να λάβουμε πολύ σοβαρά υπόψη μας αυτή τη διεθνή πραγματικοτητα.

Ευελπιστώ τα παραπάνω να αποτελέσουν κίνητρο για περεταίρω έρευνα του αναγνώστη και όχι έτοιμη, "μασημένη τροφή" για άκριτη κατανάλωση.

O σχολιασμός έχει απενεργοποιηθεί.

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License