Αλληλεγγύη στον ακηδεμόνευτο απεργιακό αγώνα των εργαζομένων στις αυτοκινητοβιομηχανίες στο Μεξικό

Από τις 12 Ιανουαρίου του 2019, 70.000 εργάτες και εργάτριες στον κλάδο των αυτοκινητοβιομηχανιών στο Ματαμόρος του Μεξικού έχουν κατεβεί σε απεργία κλείνοντας 50 εργοστάσια. Απεργούν διεκδικώντας αύξηση μισθών κατά 20%, μπόνους 3.200 πέσος (μπόνους 1.700 δολαρίων δηλαδή), συντομότερη εβδομάδα εργασίας (επιστροφή στις 40 εργάσιμες ώρες σε εβδομαδιαία βάση) και μείωση των συνδικαλιστικών τους εισφορών από 4% σε 1%. Χιλιάδες εργαζόμενοι διαδήλωσαν στους δρόμους του Ματαμόρος κάνοντας αισθητά τα αντικαπιταλιστικά χαρακτηριστικά των κινητοποιήσεών τους.

post image

Από τις 12 Ιανουαρίου του 2019, 70.000 εργάτες και εργάτριες στον κλάδο των αυτοκινητοβιομηχανιών στο Ματαμόρος του Μεξικού έχουν κατεβεί σε απεργία κλείνοντας 50 εργοστάσια. Απεργούν διεκδικώντας αύξηση μισθών κατά 20%, μπόνους 3.200 πέσος (μπόνους 1.700 δολαρίων δηλαδή), συντομότερη εβδομάδα εργασίας (επιστροφή στις 40 εργάσιμες ώρες σε εβδομαδιαία βάση) και μείωση των συνδικαλιστικών τους εισφορών από 4% σε 1%. Χιλιάδες εργαζόμενοι διαδήλωσαν στους δρόμους του Ματαμόρος κάνοντας αισθητά τα αντικαπιταλιστικά χαρακτηριστικά των κινητοποιήσεών τους.

Το αξιοσημείωτο σε αυτές τις κινητοποιήσεις είναι ο ακηδεμόνευτος αντικαπιταλιστικός χαρακτήρας τους. Οι εργάτες και οι εργάτριες στις αυτοκινητοβιομηχανίες γύρισαν την πλάτη τους στα γραφειοκρατικά συνδικάτα και έχουν οργανώσει τις δικές τους εργοστασιακές επιτροπές, από τις οποίες δύο εκπρόσωποι από κάθε μονάδα ορίζονται από τη γενική συνέλευση των εργαζομένων του εργοστασίου για να συμμετάσχουν στις δευτεροβάθμιες συντονιστικές συνελεύσεις.

Η κυβέρνηση και τα γραφειοκρατικά συνδικάτα, τα οποία είναι ελεγχόμενα από αυτήν και έχουν συνάψει ειρήνη με τα αφεντικά, προσπαθούν με κάθε τρόπο να εξαγοράσουν τη συναίνεση και την υποχώρηση των απεργών, άλλοτε με υποσχέσεις και άλλοτε με την απειλή της καταστολής και τη συκοφάντηση του αγώνα τους. Το Υπουργείο Εργασίας του Μεξικού εξέδωσε ανακοίνωση στην οποία κατηγορούσε ανερυθρίαστα ότι αγκιτάτορες απεργοί «εκβιάζουν» συναδέλφους τους για να απεργήσουν. Όπως στην Ελλάδα, έτσι και στο Μεξικό, μια κατά τα φαινόμενα σοσιαλδημοκρατική κυβέρνηση εφαρμόζει σκληρές αντεργατικές και αντιλαϊκές, νεοφιλελεύθερες πολιτικές, γκρεμίζοντας κάθε πιθανή ψευδαίσθηση περί εξομάλυνσης του καπιταλισμού μέσα από την κρατική διαχείριση ρεφορμιστικών κυβερνήσεων. Ο λαϊκιστής-ρεφορμιστής πρόεδρος του Μεξικού, Αντρές Μανουέλ Λόπεζ Ομπραδόρ, δήλωσε δημόσια πως η κατάσταση στις αυτοκινητοβιομηχανίες έχει ξεφύγει με τις απεργιακές κινητοποιήσεις και ζήτησε επίσημα από τα γραφειοκρατικά συνδικάτα να «συμμαζέψουν» τους απεργούς εργάτες

Οι μακιλαδόρας, όπως ονομάζονται τα εργοστάσια συναρμολόγησης στο Μεξικό, λειτουργούν υπό ένα καθεστώς αποκτήνωσης της ανθρώπινης εργασίας, με εξοντωτικούς ρυθμούς εργασίας στα πρότυπα του φορντικού μοντέλου καπιταλιστικής παραγωγής. Με την υπογραφή της Συμφωνίας Ελεύθερου Εμπορίου Βόρειας Αμερικής (NAFTA), που υπογράφηκε μεταξύ Η.Π.Α.-Μεξικού-Καναδά το 1994, δόθηκε η δυνατότητα σε μεγάλες πολυεθνικές επιχειρήσεις των Η.Π.Α. να παράγουν προϊόντα εξαιρετικά φτηνά στο Μεξικό, χωρίς φορολογική επιβάρυνση και δασμούς, πληρώνοντας τους Μεξικανούς εργάτες το 1/6 των χρημάτων που θα έδιναν στους εργαζομένους στις βιομηχανικές μονάδες τους στις Η.Π.Α.. Επιπλέον, οι μακιλαδόρας είναι γνωστές για το καθεστώς έμφυλων διακρίσεων στους χώρους εργασίας, όπου πέρα από τις μισθολογικές διαφορές στις οποίες υπόκεινται οι γυναίκες εργαζόμενες, οι ίδιες υποχρεώνονται από τα αφεντικά να κάνουν τεστ εγκυμοσύνης όταν καταθέτουν αιτήσεις πρόσληψης και αναγκάζονται να κάνουν σκληρές εργασίες και υπερωρίες όταν είναι έγκυες, ώστε να υποβάλλουν έπειτα την παραίτησή τους ωθημένες από την σωματική τους καταρράκωση, χωρίς να λάβουν αποζημίωση. Τα περιστατικά έμφυλης βίας και σεξιστικών επιθέσεων αποτελούν, επίσης, μέρος της εργασιακής πραγματικότητας για τις γυναίκες που εργάζονται στις μακιλαδόρας.

Στις μακιλαδόρας η εκάστοτε κυβέρνηση απλώνει το σιδηρούν χέρι της εξουσίας, ώστε να ελέγχει τους εργάτες μέσα από απευθείας διορισμένους κρατικοδίαιτους γραφειοκράτες συνδικαλιστές. Όπως είναι φυσικό, αυτοί οι γραφειοκράτες αποτελούν το μακρύ χέρι του κράτους και τους αγαστούς συνεργάτες των καπιταλιστών. Όχι απλώς δεν έχουν καμία σχέση με την υπεράσπιση των εργατικών συμφερόντων, αλλά οι ίδιοι δεν είναι τίποτα παραπάνω από στυγνοί ρουφιάνοι του κράτους και των αφεντικών, οι οποίοι ροκανίζουν παρασιτικά τόσο τα κρατικά μισθολογικά εμβάσματα που παίρνουν όσο και τις συνδρομές που καταθέτουν στο συνδικάτο οι συνάδελφοί τους. Όσοι εργαζόμενοι διαμαρτύρονται στις μακιλαδόρας κινδυνεύουν άμεσα να απολυθούν ή να συμπεριληφθούν σε μαύρες λίστες, ώστε να αποκλειστούν από άλλες θέσεις εργασίας. Επίσης, οι συμβάσεις εργασίας είναι ολιγόμηνες (συνήθως διαρκούν 6-8 μήνες), με αποτέλεσμα να δυσχεραίνεται η συνδικαλιστική οργάνωση των εργατών, τους οποίους ανακυκλώνουν συστηματικά τα αφεντικά.

Μέχρι στιγμής, πάντως, η απεργία στις αυτοκινητοβιομηχανίες έχει κοστίσει στις εταιρείες τουλάχιστον 900 εκατομμύρια δολάρια σε κέρδη. Επίσης, η απεργία έχει επηρεάσει τις εργοστασιακές μονάδες της General Motors και της Ford στις Η.Π.Α., στις οποίες παρέχει ανταλλακτικά η μεξικανική αυτοκινητοβιομηχανία, προκαλώντας έτσι διακοπή της παραγωγής στο Φλατ Ροκ του Μίσιγκαν.

Οι ιδιοκτήτες των αυτοκινητοβιομηχανιών και το κράτος απαντούν κλειδώνοντας του εργάτες και τις εργάτριες στα εργοστάσια, τοποθετώντας μπάρες, ώστε να τους εμποδίσουν να βγουν έξω. Οι διαδηλώσεις, πλέον, απειλούνται από οπλισμένους άντρες της αστυνομίας και του στρατού. Επιπρόσθετα, τα καθεστωτικά Μ.Μ.Ε. του Μεξικού, ως φερέφωνα της αστικής τάξης και του κράτους, έχουν αποσιωπήσει εντελώς τις απεργιακές κινητοποιήσεις, προσπαθώντας έτσι να αποκόψουν κάθε σύνδεση του αγώνα των απεργών εργατών/τριών με την υπόλοιπη εργατική τάξη.

Ως τώρα 23 εταιρείες δεσμεύτηκαν να ικανοποιήσουν τα αιτήματα των απεργών. Ωστόσο, η δέσμευσή τους αποδείχθηκε γρήγορα ένα κάλπικο, αντανακλαστικό μέσο αποσυμπίεσης και αναστολής των αγωνιστικών ταξικών κινητοποιήσεων, καθώς σε ορισμένες περιπτώσεις τα μπόνους καταβλήθηκαν μόνο σε εργαζομένους με συγκεκριμένα χρόνια υπηρεσίας, ενώ σε άλλες υποτίθεται πως θα καταβληθούν απλώς σε βάθος χρόνου, καθώς οι εργαζόμενοι παρέλαβαν αντί για χρήματα μονάχα ορισμένα κουπόνια πληρωμής, τα οποία φορολογούνται με αύξηση της τάξης του 16%. Αυτές οι μανούβρες των αφεντικών, όμως, έχουν εξαγριώσει ακόμα περισσότερο τους εργάτες, οι οποίοι έχουν αρχίσει να αμφισβητούν όλο και πιο συνολικά το κυρίαρχο οικονομικό και πολιτικό καθεστώς. Είναι βέβαιο πως με την υποστήριξη των γραφειοκρατικών συνδικάτων και της κυβέρνησης, οι εταιρείες θα προσπαθήσουν να αποκαταστήσουν τυχόν παραχωρήσεις που δόθηκαν με την πρώτη διαθέσιμη ευκαιρία, ακριβώς όπως έκαναν όταν αναίρεσαν τα μπόνους των εργατών μετά την αύξηση του κατώτατου μισθού τον Δεκέμβριο. Ήδη, αρκετοί ιδιοκτήτες αυτοκινητοβιομηχανιών απειλούν πως θα μετακινήσουν τις επιχειρήσεις τους στο εξωτερικό και θα πετάξουν τους εργαζόμενους στην ανεργία και στην ανέχεια, λόγω της χασούρας στα κέρδη που υφίστανται από την απεργία. Τα αφεντικά προσπαθούν να τρομοκρατήσουν τους απεργούς εργάτες απειλώντας με μαζικές απολύσεις που θα φτάσουν τους 25.000 εργαζόμενους εάν δεν επιστρέψουν εντός 24 ωρών στις δουλειές τους. Προσπαθούν να πιέσουν την κυβέρνηση να κηρύξει παράνομη την απεργία, όπως συνέβη ήδη σε 13 εργοστασιακές μονάδες. Η τοπική κυβέρνηση, από την άλλη, τρίζει τα δόντια της στους εργάτες και στους από τα κάτω γενικότερα, αυξάνοντας τα τιμολόγια του νερού κατά 30%.

Την ώρα που τα αφεντικά, το κράτος, και οι γραφειοκράτες συνδικαλιστές προσπαθούν να αποδυναμώσουν τον αγώνα, οι εργάτες και οι εργάτριες στις αυτοκινητοβιομηχανίες συντονίζουν τις επόμενες κινητοποιήσεις τους και περιφρουρούν την απεργία τους με τη συνδρομή της κοινωνικής βάσης ενάντια στις κατασταλτικές επιβουλές των μπάτσων, όπως συνέβη πρόσφατα στη βιομηχανική μονάδα του Candados Universales. Οι εργοστασιακές επιτροπές καλούν όλους τους εργαζόμενους να συμπορευτούν σύσσωμοι σε μια γενική πανεθνική απεργία, την οποία προπαγανδίζουν ως “Μέρα χωρίς εργάτες”, και κάνουν έκκληση για διεθνιστική ταξική αλληλεγγύη στον αγώνα τους.

Στο Ματαμόρος όλο και περισσότεροι εργαζόμενοι απαιτούν βελτίωση των συνθηκών εργασίας τους. Περισσότεροι από 1.500 εργαζόμενοι στον ιατρικό προμηθευτή Spellman ξεκίνησαν απεργία για να απαιτήσουν το δικό τους μπόνους των 1.700 $. Οι εργαζόμενοι στο εργοστάσιο της Coca Cola στο Ματαμόρος πραγματοποίησαν επίσης απεργία, οργανωμένοι έξω από τις γραμμές του γραφειοκρατικού συνδικάτου.

Λίγο βορειότερα, οι εργαζόμενοι της General Motors στις Η.Π.Α. και στον Καναδά έχουν εξαγριωθεί από την απόφαση της εταιρείας να κλείσει 5 εργοστάσια και να εκβιάσει 140.000 εργαζόμενους στις Η.Π.Α. να υπογράψουν υποτιμητικές για τα ταξικά τους συμφέροντα συμβάσεις εργασίας. Γι’ αυτό, λοιπόν, όρισαν στις 9 Φεβρουαρίου απεργιακή κινητοποίηση στα κεντρικά γραφεία της General Motors στο Ντιτρόιτ, για να διεκδικήσουν τα εργασιακά τους δικαιώματα και να εκφράσουν την αλληλεγγύη τους στους απεργούς συναδέλφους τους στο Ματαμόρος. Λίγες μέρες πριν, περίπου 13.000 εργαζόμενοι στην ουγγρική Audi ξεκίνησαν απεργία και οι εργαζόμενοι στο εργοστάσιο Taubaté στη Βραζιλία αποφάσισαν να διακόψουν την παραγωγή αντιτιθέμενοι στις περικοπές των θέσεων εργασίας. Στην Αργεντινή, εργάτες κατέλαβαν ένα χαλυβουργείο που χρησιμοποιείται για τις αυτοκινητοβιομηχανίες και άλλες βιομηχανίες στο Μεξικό.

Από τη μεριά μας εκφράζουμε την αμέριστη ταξική και διεθνιστική αλληλεγγύη μας στους αγωνιζόμενους εργάτες και τις εργαζόμενες που απεργούν στις αυτοκινητοβιομηχανίες του Μεξικού (και όχι μόνο). Χαιρετίζουμε τον αγώνα τους, ο οποίος κατά την γνώμη μας πρέπει να αποτελέσει έμπνευση για την εργατική τάξη σε παγκόσμια κλίμακα, καθώς καταδεικνύει ότι οι ακηδεμόνευτες ταξικές πρωτοβουλίες, οι μαχητικές γενικές απεργίες διαρκείας και τα σαμποτάζ στη γραμμή της παραγωγής αποτελούν το καλύτερο μέσο προώθησης των εργατικών αγώνων στο σήμερα. Με όπλα μας την ταξική αλληλοβοήθεια και τον προλεταριακό διεθνισμό, η παγκόσμια εργατική τάξη δύναται να καταφέρει σημαντικά βήματα για την αλλαγή των υπαρχουσών ταξικών συσχετισμών ισχύος.

Στον πόλεμο που μας έχουν κηρύξει τα κράτη και οι καπιταλιστές, οφείλουμε να λάβουμε επιτέλους τη θέση μάχης που μας αναλογεί. Σε μια περίοδο βίαιης καπιταλιστικής αναδιάρθρωσης, έχουμε χρέος να οξύνουμε τους κοινωνικούς και ταξικούς αγώνες, να πυκνώσουμε οργανωτικά τις συλλογικές γραμμές της ταξικής πάλης, να συνδέσουμε τους μερικούς και αποσπασματικούς αγώνες με το συνολικό επίδικο της κοινωνικής επανάστασης για την ατομική και συλλογική χειραφέτηση, τον ελευθεριακό κομμουνισμό, την αναρχία.

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΥΣ/ΣΤΙΣ ΑΠΕΡΓΟΥΣ ΕΡΓΑΤΕΣ/ΤΡΙΕΣ ΣΤΙΣ ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΟΒΙΟΜΗΧΑΝΙΕΣ ΣΤΟ ΜΕΞΙΚΟ

ΚΑΝΕΝΑΣ ΣΥΜΒΙΒΑΣΜΟΣ ΜΕ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ, ΤΟ ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΚΑΙ ΤΟΝ ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΚΟ ΚΑΙ ΑΣΤΙΚΟΠΟΙΗΜΕΝΟ ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΜΟ

ΟΙ ΤΑΞΙΚΟΙ ΑΓΩΝΕΣ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΤΩΝ ΕΡΓΑΤΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΕΡΓΑΤΡΙΩΝ

Αναρχική Ομοσπονδία

anarchist-federation@riseup.net

anarchist-federation.gr

fb: facebook.com/anarxikiomospondia2015/

twitter: twitter.com/anarchistfedGr

Youtube: Αναρχική Ομοσπονδία

Εικόνες:

O σχολιασμός έχει απενεργοποιηθεί.

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License