Πατρίς-Θρησκεία-Οικογένεια δολφονούν | Βανδαλισμός & Σαμποτάζ εκκλησιών (+eng)


post image

ΠΑΤΡΙΣ-ΘΡΗΣΚΕΙΑ-ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΔΟΛΟΦΟΝΟΥΝ

Τα ξημερώματα της Κυριακής 10 Φεβρουαρίου κάναμε φανερή την παρουσία μας και την αντιπάθειά μας στις εκκλησίες του αγίου ανδρέα και αγίου σωτήρα στα Πετράλωνα. Πετάξαμε μπογιές στις αγιογραφίες και τις κεντρικές εξόδους των κτηρίων, βάλαμε κόλλα στις κλειδαριές του αγίου ανδρέα και γράψαμε συνθήματα περιμετρικά του κτηρίου και στο δάπεδο του προαυλίου. Τα συνθήματα που γράψαμε ήταν αντιεθνικού και αντισεξιστικού χαρακτήρα, όπως «πατρις-θρησκεία-οικογένεια δολοφονούν», «η ελλάδα να πεθάνει-να ζήσουμε εμείς-, «σκατά στην ελλάδα», «καμία λιγότερη». Η δολοφονία της Αγγελικής στην Κέρκυρα από τον πατέρα της ήταν η βασική αφορμή για τη δράση μας, και μέσω αυτής θέλαμε να εναντιωθούμε στο έθνος, τοn χριστιανισμό, την οικογένεια, την πατριαρχία και όλες τους τις αξίες που από μικρές μισήσαμε.

Επιλέξαμε τα Πετράλωνα, επειδή στη συγκεκριμένη περιοχή κατοικούν κυρίως ελληνικές οικογένειες μεσοαστικού προφίλ που, στο μεγαλύτερο ποσοστό τους, ενσαρκώνουν τα πρότυπα της ελληνικής κοινωνίας. Είναι ένα τμήμα της Αθήνας με όμορφα σπίτια, φιλικές σε οικογένειες καφετέριες, και γενικότερα μαρτυρά έναν τρόπο ζωής καθαρό και ήρεμο, μακριά από καταπιέσεις. Θεωρήσαμε πως ίσως έστω και λίγο διαταράξαμε την κανονικότητα αυτή.

Τα ξημερώματα της Κυριακής δεν ήταν τυχαία χρονικά. Δε θα υπήρχε χρόνος για τους παπάδες και τους λοιπούς υπεύθυνους να σβήσουν τα συνθήματα, να καθαρίσουν τις μπογιές και να βγάλουν την κόλλα από τις κλειδαριές για να ξεκινήσει εύρυθμα η κυριακάτικη λειτουργία - αυτή η καθιερωμένη συνεύρεση κάθε λογής χριστιανών. Στην κυριακάτικη λειτουργία που θα ακολουθούσε λίγες ώρες αργότερα, θέλαμε να σαμποτάρουμε τη συνήθειά τους αυτή και να φέρουμε τους μπαμπάδες οικογενειάρχες, τους παπάδες και τις ευσεβείς κυρίες αντιμέτωπες με την ανδροκρατούμενη και εθνοκεντρική χριστιανική πραγματικότητα και τις συνέπειες που αυτή έχει στα σώματα και την αυτοδιάθεσή μας.

Λίγα λόγια παραπάνω για τη δολοφονία της Αγγελικής στην Κέρκυρα

Με την αλλαγή του χρόνου, πριν μερικούς μήνες, δολοφονείται η Αγγελική στην Κέρκυρα από τον πατέρα της. Το αίτιο της δολοφονίας ήταν η σχέση της Αγγελικής με Αφγανό μετανάστη, κάτι που δεν άρεσε στον ρατσιστή πατέρα της. Υπάρχουν διάφορες πληροφορίες και λεπτομέρειες για το πώς ακριβώς έγινε η δολοφονία και για το στάδιο απονομής «δικαιοσύνης» μέχρι στιγμής. Δε θα μπούμε στη διαδικασία να τα αναφέρουμε. Για εμάς, η δολοφονία της Αγγελικής είναι τόσο σημαντική όσο όλες οι αντίστοιχες προηγούμενες. Το κομμάτι της κοινωνίας που επικρότησε την τιμωρία της κοπέλας για τη σχέση της με μετανάστη -ένα κομμάτι βαθιά ρατσιστικό, πατριαρχικό και εν συντομία «ελληνικό»- δεν πήρε την απάντηση που του αντιστοιχεί. Χάθηκε η γυναικοκτονία αυτή μέσα στο κλίμα του εθίμου, της γιορτής, της χαλάρωσης που επιτάσσουν οι διακοπές, της οικογενειακής θαλπωρής, και σε όλες τις αντίστοιχες ψευδαισθήσεις των ημερών εκείνων. Όπως χάθηκαν όλες οι προηγούμενες. Η αλλαγή του χρόνου και το χριστιανικό παραλήρημα που όλο και πιο έντονο γίνεται σε κάτι τέτοιες περιόδους, ερχόμενα παράλληλα με τη δολοφονία μιας κοπέλας, είναι απλώς η επιβεβαίωση πως αυτά που θέλουμε να αποτινάξουμε είναι εδώ και είναι τώρα. Νιώσαμε την ανάγκη, λοιπόν, η δράση μας αυτή να γίνει με αφορμή την Αγγελική και να δώσει μια κάποια απάντηση στο προαναφερθέν σύνολο παπάδων, λευκών ανδρών, χριστιανών, σεξιστών, τηλεθεατών και όλων των λοιπών συνενόχων.

Μια περιγραφή των εχθρών μας

Η εκκλησία βρίσκεται στον πυρήνα τις πατριαρχίας. Για τοn χριστιανισμό, η σεξουαλικότητα των γυναικών είναι αμαρτία, η γυναίκα είναι η γνήσια αμαρτωλή και αποτελεί πειρασμό για τους άνδρες. Επειδή η σεξουαλικότητα είναι μια ανατρεπτική δύναμη, η εκκλησία στις απαρχές του καπιταλισμού ηγούταν κυνηγιών μαγισσών, και κατέστησε τις γυναίκες να μην είναι αυτόνομες, να μην έχουν την αυτοδιάθεση των σωμάτων τους, και υπέβαλε το γυναικείο σώμα σε συστημικό και θεσμικό έλεγχο, ορίζοντάς το ως αναπαραγωγική μηχανή. Αυτό συνέβαινε τον μεσαίωνα στην Ευρώπη, αλλά επίσης εφαρμόστηκε και κατά την αποικιοκρατία, όπου η συμμαχία μεταξύ χριστιανισμού και καπιταλισμού ως σύστημα ισχύος κατέστρεψε –ακόμα καταστρέφει- αυτόχθονες κοινότητες, έκλεβε γη και έχτιζε τη διαρκή της ιεραρχία, κάνοντας τους άντρες να πιστεύουν πως η ισότητά τους με τις γυναίκες είναι ένδειξη αδυναμίας και υποτέλειας. Η σχέση μεταξύ εκκλησίας και πατριαρχίας μπορεί επίσης να βρεθεί στη δομή της οικογένειας και συνήθως στη φιγούρα του πατέρα. Η οικογένεια μπορεί να αναλυθεί ως ένας ιδεολογικός μηχανισμός και ως ένα σημαντικό εργαλείο για τη νομιμοποίηση της μονοπωλιακής δύναμης, την πηγή των σκλάβων, των δουλοπάροικων, των χειρονακτών, των στρατιωτών και όλων εκείνων που ανά τα χρόνια προσφέρουν υπηρεσίες στην άρχουσα τάξη. Γι’αυτό είναι ιεροποιημένη. Η πυρηνική οικογένεια είναι μια μικρογραφία του έθνους-κράτους, όπου οι γονείς, και πολλές φορές ο πατέρας και οι αδερφοί, εδραιώνουν την αρχηγία τους, όπως ακριβώς κάνει και το κράτος μέσω της πολιτικής βίας και της λήψης αποφάσεων. Περαιτέρω, οι καταπιέσεις της πυρηνικής οικογένειας είναι οι ίδιες με εκείνες εκτός αυτής, μέσα στην κοινωνία αυτή καθ’αυτή, όπου οι γυναίκες και όσα δεν χωρούν στο δίπολο της ετεροκανονικότητας του cisτήματος καταπνίγονται.

Η εκκλησία και ο χριστιανισμός, συνάμα με όλα τα αξιακά τους, είναι άμεσος εχθρός για εκείνα που δεν υπακούν στις προσταγές του συντηρητισμού, της σιωπηρής -ή μη- βίας και της υποδούλωσης. Από μικρές μαθαίναμε να προσευχόμαστε σε μια εξουσιαστική πνευματική φιγούρα, στεκόμασταν μπροστά σε ένα γαλανόλευκο κουρέλι με ένα σταυρό παραδίπλα και έπρεπε να είμαστε σεμνές, ταπεινές και σιωπηρές. Οφείλαμε να σεβόμαστε εξηντάχρονους παλιάτσους με ράσα. Μας επέβαλλαν στο σχολείο, στον δρόμο και στην οικογένεια να μη μιλάμε και πολύ, να βρισκόμαστε στο παρασκήνιο, και πως τα πολλά και δύσκολα είναι για άλλους. Υπήρχε πάντα όμως κάτι μέσα μας που μας έλεγε πως δε φταίνε οι γυναίκες για το βιασμό τους, πως δεν είναι τρελές εκείνες που αντιμιλάνε ή ψεύτρες εκείνες που τολμούν να μιλήσουν. Μας φαινόταν αλλόκοτο να εξουσιάζεται η γυναικεία ύπαρξη από ένα μάτσο παπάδες, πατεράδες, αγοράκια και στρατόκαυλους που αιτιολογούσαν τις πράξεις τους με χριστιανικές φανφάρες. Πλέον μεγαλώσαμε και είμαστε σίγουρες πως έχουμε μπροστά μας τους καταπιεστές μας. Η πατριαρχία ως μέσο επιβολής στα σώματα και την αυτοδιάθεσή των θηλυκοτήτων είναι βαθιά ριζωμένη στις παραδόσεις, τα ήθη, τα έθιμα και τις στερεοτυπικές αντιλήψεις της κυρίαρχης αφήγησης στην ελληνική κοινωνία. Δομείται μια υπεροχή του λευκού άνδρα με χριστιανικές καταβολές και πρακτικές. Αποκτά την έπαρση που του επιτρέπει να επιβάλλεται λεκτικά και ηθικά, να βιάζει, να χειροδικεί, να δολοφονεί. Η ελληνική κοινωνία γνωρίζει πολύ καλά να αποσιωπά τις γυναικοκτονίες, να τις καθιστά συνηθισμένες και να τις σπρώχνει στο περιθώριο. Δεν ξεχνάμε τη δολοφονία της Αγγελικής από τον πατέρα της στην Κέρκυρα, τις συζυγοκτονίες στην Αργολίδα και την Καλαμάτα το 2015, τον βιασμό και τη δολοφονία της Στέλλας Ακουμινάκη το 2011, τον βιασμό και τη δολοφονία της Ελένης Τοπαλούδη στη Ρόδο, τη δολοφονία κοπέλας στην Πετρούπολη το 2017 από τον πατέρα της. Δεν είναι εγκλήματα πάθους, δεν είναι διευθέτηση ανοιχτών λογαριασμών, δεν είναι τοξικές σχέσεις όπου η βία είναι αμφίδρομη, δεν είναι ψυχικά διαταραγμένος ο δολοφόνος. Είναι πρακτικές κοινωνικά νομιμοποιημένες και αμφισβητούνται σπάνια. Ξεκινούν από τις δέκα εντολές, περνούν από το σπίτι, τον δρόμο, το πανεπιστήμιο, τον εργασιακό χώρο, τις συνελεύσεις, τις παρέες, τις ερωτικές αλληλεπιδράσεις και καταλήγουν σε σημάδια πάνω στα σώματά μας. Θα απαντάμε στον εκκλησιαστικό μηχανισμό, την ορθοδοξία, την πατριαρχία και το έθνος, μέχρι να είναι όλες ελεύθερες. Μας αρέσει να προκαλούμε ντροπή σε εκείνους που μας αντιμετωπίζουν ως θέαμα στον δρόμο* και να τους βλέπουμε να κοιτάνε κάτω, να ξαφνιάζονται που φωνάζουμε, να χάνουνε τα λόγια τους. Μας ευχαριστεί ιδιαίτερα όταν κυνηγάμε τύπους που μας σφυρίζουν από τα μηχανάκια τους να πατάνε γκάζι για να ξεφύγουν, να ρίχνουμε σφαλιάρες και κλωτσιές σε σεξιστάκια.

Η αρρενωπότητα είναι παγιδευμένη και κατασκευασμένη από τα θρησκευτικά ψέματα της ανδρικής κυριαρχίας. Επιστρέφοντας στη δολοφονία της Αγγελικής και πολλών άλλων -όπως η Ελένη που δολοφονήθηκε στη Ρόδο επειδή προσπάθησε να αμυνθεί απέναντι στους βιαστές και κακοποιητές της- πρέπει να αναλύσουμε την κουλτούρα του βιασμού ως φαινόμενο εκμετάλλευσης των σωμάτων και πως η νομιμοποιημένη οικογένεια πρέπει να αλλάξει και, κατά συνέπεια, να καταστραφεί.

*Δύναμη και λευτεριά στην Π. που μαχαίρωσε το βιαστή της.

ΥΓ: Καθώς γράφαμε το κείμενο αυτό, έφτασε στα αυτιά μας η είδηση πως γυναίκα στραγγαλίστηκε από τον σύζυγό της στη Σητεία στην Κρήτη. Μέχρι τα χέρια των βιαστών, κακοποιητών και δολοφόνων να κοπούν αργά και βασανιστικά, δεν έχουμε να πάμε πουθενά.

Η ΕΛΛΑΔΑ ΝΑ ΠΕΘΑΝΕΙ ΝΑ ΖΗΣΟΥΜΕ ΕΜΕΙΣ

ΣΤΟ ΔΙΑΟΛΟ Η ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΣΤΟ ΔΙΑΟΛΟ ΚΑΙ Η ΠΑΤΡΙΣ

*

ΓΚΕΙ, ΤΡΑΝΣ, ΛΕΣΒΙΕΣ, ΙΕΡΕΙΕΣ ΤΟΥ ΑΙΣΧΟΥΣ

ΕΙΜΑΣΤΕ ΠΕΡΗΦΑΝΑ Η ΝΤΡΟΠΗ ΤΟΥ ΕΘΝΟΥΣ

*

ΕΝΑ ΜΕΓΑΛΟ ΛΑΚΚΟ ΓΙΑ ΚΑΘΕ ΣΕΞΙΣΤΑΚΟ

ΚΙ ΕΝΑ ΒΑΘΥ ΧΑΝΤΑΚΙ ΓΙΑ ΚΑΘΕ ΜΑΤΣΟ ΑΝΤΡΑΚΙ

@

_

ΤΗΕ ΝΑΤΙΟΝ, RELEGION AND FAMILY MURDER

During the early hours of Sunday the 10th of February we made our presence and dislike evident at the churches of agios andreas and agios sotiras in Petralona. We threw paint at the religious paintings and the main entrances of the churches, we put glue in the locks of agios andreas and we wrote messages around the building and on the ground of its courtyard. We wrote antinationalist and antisexist messages like “nation-relegion-family murder”, “let greece die-so that we live”, “shit to greece” and “no one less”. The murder of Aggeliki in Corfu by her father was our motive behind this action and through this we want to showcase our opposition to the nation, family, religion and patriarchy and all of their values which we’ve hated since we were little.

We chose Petralona because this is where greek middle-class families live who in their majority embody greek societal norms. It is a part of Athens with beautiful houses, family-friendly cafes and it generally emits a clean-cut and calm lifestyle, away from oppression. We thought that maybe we intervened in this normativity, even a little.

The early morning hours of Sunday weren’t random time-wise. There wasn’t enough time for the priests and the others responsible to remove the messages from the walls, to clean the paint and take the glue out of the locks, so that the Sunday church service would start normally- this regular meeting of every kind of christian. On the Sunday service that would start a few hours later, we wanted to sabotage this habit and bring the fathers, the priests and the devout ladies in front of the male and nation centered christian reality and the consequences it has on our bodies and self-determination.

A few more words about the murder of Aggeliki in Corfu

Along with the turning of the year, a few months ago, Aggeliki is murdered by her father in Corfu. The reason for her murder was her relationship with an Afghan immigrant, something her racist father wasn’t fond of. There are many details and information about how the murder happened and where the granting of “justice” is currently at. We are not going to further mention such points. For us, the femicide of Aggeliki is equally as important as all the previous ones. The part of the society that supported the punishment of Aggeliki for her relationship with an immigrant- a part deeply racist, patriarchic and all in all “greek”, didn’t get the answer it should have gotten. This femicide was lost within the spirit of tradition, celebration, holiday relaxation, family comfort all of the illusions of those days. Just like all of the other femicides were lost. The turning of the year and the christian delirium that becomes even more intense in periods like this, came along with a girl’s murder and this is the affirmation that what we are fighting against is here and it is happening now. Hence, we felt the need for our action to have Aggeliki as the reason behind it and to give an answer to the previously mentioned ensemble of priests, white men, christians, sexists, observers and the rest of the others who are to blame.

A description of our enemies

The church is at the core of patriarchy. For christianity, the sexuality of women is sinful, the woman is the original sinner the temptator of men. Because sexuality is a subversive force, the church in early capitalism ages has leaded witch hunts, and has taken off the autonomy of women’s bodies from the women themselves to set institutional control over it, to turn those bodies into reproductive apparatus. This happened in the middle-ages in Europe, but also has been applied during colonization where the alliance of christianity and capitalism as a system of power destroyed-and still does it nowadays-indigenous community, stealing of land and building its constant hierarchy, making men to believe than being equal of women is a sign of weakness and submission. The relation between church and patriarchy can be found as well within the construction of family and typically inside the figure of the father(and yes, god himself is a man). The family can be analyzed as an ideological institution, and an important tool for legitimating power monopoly, the fountainhead of slaves, serfs, laborers, soldiers and providers of all other services needed by the ruling class. That’s why it is sanctified. The nucleus family is a reproduction of a miniature state, where parents and many time fathers and brothers establish their leadership, as the state is doing it through the use of political power and decision making. Furthermore the oppressions that are found within the mononuclear family are the same as those exercised externally, in the very society, and again we found the typical oppression against women and everybody that don’t fit into the frame of the heteronormative cistem.

The church and christianity along with their values are an immediate threat to those who don’t obey the orders of conservatism, the silent-or not-violence and subjugation. Since we were little, we were taught to pray to an authoritarian spiritual figure, we were standing in front of a blue and white rag with a cross by it and we had to be decent, humble and silent. We were to respect sixty year old pricks with robes. In school, on the streets, in the family we were imposed not to speak that much and that the important and complex topics are for the others to handle. However, there was something in us telling us that it’s not the women’s fault if they are raped, that the ones who talk back are not crazy, that the ones who have the guts to speak up are not liars. It seemed odd to us that the female existence is authorized by priests, fathers, boys, men of the army and so on, who their actions with christian nonsense. We have grown up now and we are certain that our oppressors are standing right in front of us. Patriarchy as a means of infliction to the bodies and self-determination of females is deeply rooted in the traditions, the ethics, the customs and the stereotypical beliefs of the dominant narrative of the greek society. A predominance of the white man with a christian background is constructed. He acquires the self-assertion which allows him to dominate verbally and ethically, to rape, to hit and assault, to murder. The greek society knows exactly how to suppress femicides, to claim them as ordinary and marginalize them. We do not forget the murder of Aggeliki by her father in Corfu, the femicides in Argolida and Kalamata in 2015, the rape and murder of Stella Akouminaki in 2011, the rape and murder of Eleni Topaloudi in Rhodes, the murder of a girl in Petroupoli by her father in 2017. These are not crimes of passion, not a settlement of a disagreement, not toxic relationships where violence is mutual, the murderer isn’t mentally disturbed. These are socially legalized practices that are quite rarely questioned. They begin from the ten commandments, they expand on the streets, household, workplace, university, assemblies, friend groups, love and sex interactions and they end in scars or bruises on our bodies. We will respond to the church, orthodoxy, patriarchy and the nation until all are free. We like to shame those who view us as a spectacle on the street* and we like seeing them looking down, being surprised that we shout at them, mixing up their words. We are particularly content when we chase men who catcall us from their motorcycles and they go faster to get away, we enjoy it when we punch and kick sexists.

Masculinity is also trapped and formed by the religious lies of male dominance. To come back to the murder of Aggeliki and many others like Eleni, killed in Rhodes because she defended herself from her aggressors, we should analyze why this outburst of rage, rape, killing is coming over and over again and how do we stand and organize to defend ourselves against it. We’re saying that the root of the jealousy is coming from the necessity for patriarchy to keep its control on the oppression of women, that the culture of rape is the phenomena of the exploitation of the bodies, and that the institutional family should be transformed and consequently, abolished.

*Strength and freedom to P. who stabbed her rapist.

PS; As we were writing this text, we heard about the chocking and murder of a woman in Sitia, Crete by her husband. Until the hands of every rapist, harasser and murderer get cut, we are going nowhere.

LET GREECE DIE SO THAT WE LIVE

FUCK FAMILY FUCK THE NATION

@

Εικόνες:

Προσθέστε περισσότερες πληροφορίες

To μέγιστο μέγεθος των αρχείων είναι 16ΜΒ. Επιτρέπονται όλες οι γνωστές καταλήξεις αρχείων εικόνας,ήχου, βίντεο. ΠΡΟΣΟΧΗ! Για να υπάρχει η δυνατότα embed ενός video πρέπει να είναι της μορφής mp4 ή ogg.

Νέο! Επιλέξτε ποιά εικόνα θα απεικονίζεται στην αρχή του σχόλιου.

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License