Την Πέμπτη 28/2 το πρωί, αστυνομικές δυνάμεις εκκενώνουν την κατάληψη Αραχώβης 44 και προσαγάγουν όλους τους μετανάστες που βρίσκονταν εντός του. Οι πληροφορίες που διακινούνται αμέσως από τα ΜΜΕ εντάσσουν την συγκεκριμένη εκκένωση σε μια ευρεία και οργανωμένη επιχείρηση της αστυνομίας στο κέντρο της Αθήνας ενάντια στην εγκληματικότητα για την εξάρθρωση μεγάλης εγκληματικής οργάνωσης, με τις προσαγωγές τελικά να ξεπερνούν τον αριθμό των 140 ανθρώπων (εντελώς τυχαία όλοι τους μετανάστες). Οι περισσότεροι απ’ αυτούς μεταφέρονται με κλούβες στο Α.Τ Κυψέλης και παραμένουν επί ώρες μέσα σ’ αυτά μέχρι να αποφασιστεί η μοίρα τους. Το βράδυ αλληλέγγυος κόσμος μαζεύεται έξω από το Α.Τ Κυψέλης και φωνάζει συνθήματα συμπαράστασης στους προσαχθέντες.

Το γεγονός ότι οι περισσότεροι κάτοικοι της κατάληψης Αραχώβης 44, στην πλειοψηφία τους, αφέθηκαν μετά από δυο μέρες ελεύθεροι (εκτός από 10 άτομα τα οποία βρίσκονται ακόμα με διοικητική κράτηση στην Αμυγδαλέζα), με την κατηγορία της διατάραξη οικιακής ειρήνης (δηλαδή για την ίδια την κατάληψη του κτιρίου) έρχεται να μας θυμίσει για άλλη μια φορά, το τι ουσιαστικά συνιστούν αυτές οι μεγάλες επιχειρήσεις των μπάτσων ενάντια στο έγκλημα στο κέντρο της Αθήνας. Όπως έγινε και πρόσφατα με την κατασταλτική επιχείρηση ενάντια στους μικροπωλητές της ΑΣΟΕΕ, όπως έχει γίνει και στο παρελθόν με εκκενώσεις άλλων καταλήψεων. Πόσο μάλλον όταν βρισκόμαστε σε μια προεκλογική περίοδ,ο όπου το χαρτί της τάξης και ασφάλειας πρέπει να παιχτεί από την κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ με τους όρους που παίζεται πάντα: το θέαμα και την επίδειξη κρατικής ισχύος.

Η τελευταία αυτή επέμβαση του κράτους στην Αραχώβης 44 δεν έπεσε σαν κεραυνός εν αιθρία: Δεν έχουν περάσει παρά μερικοί μήνες από την μιλιταριστικού τύπου επέμβαση της Security Team. Η συγκεκριμένη κλίκα εισέβαλε στο κτίριο τον Ιούνιο του 2018 και το εκκένωσε, αφού πρώτα τραμπούκισε, ξυλοκόπησε και έκλεψε τους κατοίκους του, δρώντας ως εμπροσθοφυλακή της Αντιεξουσιαστικής Κίνησης. Μετά από συλλογικές κινητοποιήσεις από ένα ευρύ σώμα αλληλέγγυων ομάδων, ατόμων και των κατοίκων του, το κτίριο επανακαταλήφθηκε (για περισσότερες πληροφορίες με αυτά τα γεγονότα https://athens.indymedia.org/post/1589068/)

Το ανώνυμο κείμενο ανάληψης που δημοσιεύτηκε αρκετές μέρες μετά τα γεγονότα, για να δικαιολογήσει (όπως και το κράτος) την “αναγκαία” επέμβασή της Security Team προκειμένου να “καθαρίσουν” τα Εξάρχεια από το έγκλημα, έχει χαρακτήρα αστυνομικού δελτίου. Περιγράφει λεπτομερώς κάθε είδους αδικήματα του αστικού ποινικού κώδικα με ολίγην από κινηματική “σάλτσα”, περί αντικοινωνικών συμπεριφορών και κατηγορίες περί Τζιχαντισμού.

Η επέμβαση αυτή της Security Team, η ανοιχτή δημοσίευση ποινικών αδικημάτων και η διάσταση που πήρε το θέμα εν γένει, στοχοποίησε έντονα στη δημόσια σφαίρα την Αραχώβης 44 . Συνεχή δημοσιεύματα στα ΜΜΕ περί “κέντρου ακολασίας”, “γιάφκα τρομοκρατών”, “άνδρο μαφιόζων” κλπ, βοήθησαν ώστε η συγκεκριμένη κατάληψη να γίνει ο νούμερο ένα στόχος στη λίστα του κράτους, των μπάτσων και των φασιστών.

Μετά την εκκένωση και επανακατάληψη της, η Α44 δεν βρισκόταν πλέον κάτω από τις φτερούγες ενός πολιτικού χώρου που συνδιαλέγεται με την εξουσία. Η έλλειψη κηδεμονίας και η αυτονόμησή της, επέτρεψε να δημιουργηθούν σχέσεις με άλλες δομές του αυτοργανωμένου κινήματος. Όμως όλα αυτά αυτό ήταν κόκκινο πανί για την κυβέρνηση Σύριζα.

Όταν το κράτος-δολοφόνος μιλάει για τάξη και ασφάλεια

Η επιχείρηση ¨εξάρθρωσης του εγκλήματος¨ της 28/2 στην πραγματικότητα δεν ήταν τίποτα λιγότερο από μαζικές επιχειρήσεις συλλήψεων με σκοπό την χαρτογράφηση, την απέλαση ή την φυλάκιση των μεταναστών (σκούπα). Το σενάριο περί ¨εγκληματικής οργάνωσης¨ κατέρρευσε από τους ίδιους τους θεσμούς του κράτους, καθώς η συντριπτική πλειοψηφία των κατοίκων Α44 βρέθηκαν μόνο με την κατηγορία για διατάραξη της οικιακής ειρήνης. Αυτό όμως δεν το μεταφράζουμε ως λάθος του, καθότι η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ πέτυχε τους βασικούς της στόχους: την εκκένωση και παραχώρηση -τυπικά- της ιδιοκτησίας στο νόμιμο κάτοχο, τη στοχοποίηση των καταληψιών και τη διαστρέβλωση της κοινής γνώμης για τα Εξάρχεια, την άμεση επίθεση σε αυτοργανωμένα κοινωνικά εγχειρήματα. Είναι ενδεικτικό άλλωστε το γεγονός ότι τα ΜΜΕ για μία τόσο ευρεία γεωγραφικά επιχείρηση, που αφορά όλο σχεδόν το κέντρο της πόλης, στοχοποιούν συνεχώς την κατάληψη στέγης δείχνοντας ξεκάθαρα την εχθρική τους στάση απέναντι στα αυτο-οργανωμένα εγχειρήματα.

Η εθνική συγκρότηση, που επιτάσσει η εξουσία, θέλει τους μετανάστες απομονωμένους και σε καμία περίπτωση αγωνιζόμενους. Οι μετανάστες, αφού δεν δολοφονηθούν στα σύνορα, θα πρέπει να καταλήγουν είτε ως φθηνά εργατικά χέρια στην παραοικονομία (όπως στην περίπτωση της Μανωλάδας), είτε να γίνονται στόχος των φασιστών και των μπάτσων (Petrit Zifle, Εbuka Mamasubek κ.α.) ή αναλώσιμο υλικό για την μαφία - ως αναπόσπαστο κομμάτι του κράτους/κεφαλαίου και του κόσμου της εξουσίας.

Όπως κάθε κράτος, έτσι και το ελληνικό, ένα από τα πιο βασικά εμπορεύματα που προσπαθεί να κρατά σε ζήτηση από τους υπηκόους του είναι το περίφημο αίσθημα της τάξης και ασφάλειας. Η αστυνομία και ο στρατός επιτελούν σε ιδεολογικό επίπεδο ακριβώς αυτόν τον ρόλο. Έναν ρόλο που καλύπτει τον βαθύτερή τους σκοπό: την πειθάρχηση στο νόμο της εκμετάλλευσης και τις αξίες του καπιταλιστικού και πατριαρχικού συστήματος. Η πειθάρχηση σε έναν πολιτισμό, όπου ο πόλεμος, οι ανισότητες, η φτώχεια, η εξαθλίωση και ο αποκλεισμός είναι «νόμιμες» και «ηθικές» καταστάσεις. Σ’ έναν πολιτισμό εμποτισμένο με εθνικά αφηγήματα ανωτερότητας. Όπου η ύπαρξη του «ξένου» και του μη «κανονικού» κρούει μονίμως τον συναγερμό της απειλής και φέρει στην επιφάνεια συντηρητικά στερεότυπα. Σ’ έναν πολιτισμό όπου οι δολοφονίες μεταναστριών και μεταναστών από το κράτος είναι απλά συγκριτικοί αριθμοί, οι βασανισμοί και ο εγκλεισμός τους σε κέντρα κράτησης και αστυνομικά τμήματα «ανθρωπιστική διαχείριση», η εκμετάλλευσή τους «προσφορά στην ελληνική οικονομία», οι ρατσιστικές «επιχειρήσεις σκούπας» πάταξη της εγκληματικότητας και οι απελάσεις η τελευταία πίστα για το βραβείο νόμπελ.

Σε αυτό το πλαίσιο, η κάθε αστυνομική επιχείρηση στο ευρύτερο κέντρο της Αθήνας και όχι μόνο, από τις αρχές της δεκαετίας του 90 με την μαζική μετακίνηση βαλκάνιων μεταναστριών και μεταναστών, φέρει ακριβώς το περίβλημα του κράτους – προστάτη του έθνους, του έλληνα πολίτη και της ιδιοκτησίας του. Είναι το ίδιο το κράτος μια οργανωμένη δολοφονική μηχανή που υποτιμά και εξοντώνει, που νομιμοποιεί κάθε εκμετάλλευση και παρανομιμοποιεί κάθε αντίσταση, έχοντας ως βασικό ζητούμενο την κερδοφορία του κεφαλαίου. Είναι το ίδιο το κράτος που συμπιέζει τις επιλογές και σπρώχνει συστηματικά, τους πιο καταπιεσμένους σε συνθήκες παρανομίας και αυτοκαταστροφής, αποκλείοντας τους από κάθε αστικό δικαίωμα, «κάνοντάς τους το βίο αβίωτο», για να έρθει ύστερα το ίδιο να δώσει «λύση» στην «ανομία». Μια λύση που δεν υπόσχεται κοινωνικά τίποτε άλλο παρά χειρότερους όρους ζωής, με περισσότερη προσφορά μπάτσων και καταστολή, με περισσότερο εθνικό ντοπάρισμα, με περισσότερη επιτήρηση και εμπορευματοποίηση του δημόσιου χώρου και των κοινωνικών σχέσεων, περισσότερο ανταγωνισμό και αδιαφορία στο κυρίαρχο πνεύμα της ιδιώτευσης.

Να τους κάνουμε το βίο αβίωτο εμείς!

Ο κόσμος για τον οποίο αγωνιζόμαστε, μέσα από την αυτοοργάνωση και την συλλογικοποίηση των αναγκών και επιθυμιών μας, δεν έχει ανάγκη από προστάτες και αρχηγούς. Πόσο μάλλον την προστασία του κράτους και των φίλων του. Τα όποια ζητήματα ανακύπτουν σε εγχειρήματα και αυτό-οργανωμένες δομές, στις γειτονιές που ζούμε, οφείλουν να απαντώνται με κινηματικούς όρους και συλλογικές διαδικασίες. Γιατί ο κόσμος για τον οποίο αγωνιζόμαστε είναι ένας κόσμος που μπορεί και οφείλει, να ορίσει ο ίδιος την ζωή του, να εργαστεί ο ίδιος με τις δυνάμεις του για τις απελευθερωμένες σχέσεις που επιθυμεί να χτίσει, με την αλληλεγγύη των καταπιεσμένων και αγωνιζόμενων ανθρώπων πέρα από έθνη, φύλα και θρησκείες. Με συμμετοχή στον αγώνα και την δημιουργία κοινοτήτων που παλεύουν απέναντι σε κάθε σχέση εξουσίας και εκμετάλλευσης. Και αυτός ο κόσμος στα μάτια της εξουσίας ήταν πάντα ένας κόσμος ανομίας και ανηθικότητας.

Άμεση απελευθέρωση όλων των συλληφθέντων

Ενάντια σε κάθε προσπάθεια αορατοποίησης των μεταναστών/ριών

Κοινότητες αγώνα ντόπιων και μεταναστών για έναν κόσμο ισότητας και ελευθερίας

Συνέλευση αλληλεγγύης στην Αραχώβης 44.

O σχολιασμός έχει απενεργοποιηθεί.

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License