Γιατί δεν θα κατέβουμε στην πορεία ενάντια στους βιασμούς στα Εξάρχεια

Γιατί δεν θα κατέβουμε στην πορεία ενάντια στους βιασμούς στα Εξαρχεια.

Στα αστικά κέντρα καταγγέλλονται κατά μέσο όρο περί τους 100 βιασμούς τον χρόνο. Δεν εννοούμε τους ενδοοικογενειακούς βιασμούς αλλά αυτούς που διαπράττονται μέρα μεσημέρι στον δρόμο. Σύμφωνα επίσης με τις μπατσο-στατιστικές η συντριπτική πλειοψηφία των δραστών είναι Έλληνες της μεσαίας τάξης και σε μεγάλο ποσοστό με ανώτερο μορφωτικό επίπεδο. Όλα αυτά φυσικά δεν αποτελούν πάρα ένα ελάχιστο ποσοστό των περιστατικών που πραγματικά διαπράττονται εφόσον οι βιασμοί κατά κανόνα δεν καταγγέλλονται.

Τα Εξάρχεια δεν αποτελούν κάποια εξαίρεση σε όλα αυτά. Δεν αποτελούν κάποια ειδική γειτονιά η οποία ως δια μαγείας θα ξεφεύγει από την σφαίρα της γενικότερης σαπίλας που πλήττει το μεγαλύτερο μέρος της πόλης εν μέσω οικονομικής ασφυξίας, εξαθλίωσης πάσης φύσεως, βίαιων επιθέσεων εν γένει (με τα φασιστικά πεσίματα να πρωτοστατούν) και της γενικότερης αποσύνθεσης της κοινωνικού ιστού.

Είναι απόλυτα κατανοητό πως όταν γίνονται γνωστά περιστατικά βιασμών όλες εμείς θέλουμε να αντιδράσουμε με τον ποιο άμεσο τρόπο. Δεν είμαστε κατά συγκεντρώσεων ή διαδηλώσεων σε σχέση με τέτοιου είδους περιστατικά . Το εναντίον. Όμως γνωρίζουμε καλά πως η εξάλειψη τέτοιων φαινομένων δεν μπορεί να είναι απλά αποτέλεσμα μιας συγκέντρωσης ή μια διαδήλωσης -ακόμα κι αν το συνολικό της περιεχόμενο και λόγος μας έβρισκε σύμφωνες. Η μάχη ενάντια στη έμφυλη βία απαιτεί εγρήγορση στην καθημερινή μας ζωή σε μόνιμη βάση, μεταστροφή των γενικότερων κοινωνικών-έμφυλων σχέσεων και αλλαγή της αντίληψης των εαυτών μας και των φύλων μας συνολικά.

Καταλαβαίνουμε την αγωνία κάποιοι κομματιού των κατοίκων των Εξαρχείων σε σχέση με τα περιστατικά. Μοιραζόμαστε κι εμείς την ίδια αγωνία. Και είναι παραπάνω από σαφές πως η συνθήκη που θέλει τις γυναίκες -όχι μόνο στα Εξάρχεια αλλά σε κάθε γειτονιά- θύματα του κάθε βιαστή και σεξιστή πρέπει να πάψει να υπάρχει. Όμως η χρήση των βιασμών προκειμένου να εξυπηρετηθεί μια γενικότερη προπαγάνδα που να ικανοποιεί το πρόταγμα της «ασφάλειας» και η χρήση της προπαγάνδας αυτής για δικαιολόγηση επιχειρήσεων “σκούπας” σε μετανάστες ή άλλες κατηγορίες ατόμων που δεν προσομοιάζουν στα πρότυπα του καλού Εξαρχειώτη μας βρίσκει κάθετα ενάντιες.

Τα κείμενα των καλεσμάτων σε συγκέντρωση και κατόπιν πορεία -αν και διαφορετικά μεταξύ τους σε κάποιο βαθμό- εκφράζουν ακριβώς αυτόν τον τρόπο σκέψης και πράξης. Ο βιασμός τσουβαλιάζεται μαζί με κάθε είδους άλλη παραβατική συμπεριφορά και οδηγεί στο γνωστό συμπέρασμα, αυτό της αναγκαιότητας για εκκαθάριση της γειτονιάς από «ναρκομαφίες», «κακοποιά άτομα» και άλλα λούμπεν στοιχεία, με όλη την ασάφεια και γενικότητα των όρων αυτών. Και επειδή το έργο αυτό το έχουμε ξαναδεί, γνωρίζουμε καλά πως πέραν όλων των άλλων προβληματικών την εκκαθάριση αυτή θα την αναλάβουν κατά βάση μάτσο ντόπιοι άντρες.

Για να γίνουμε περισσότερο κατανοητές τα καλέσματα αυτά, και τα άτομα που πλαισιώνουν αυτά τα καλέσματα, προτάσσουν το εξής τόσο απλό: κάνοντας επιχειρήσεις σκούπα, εκδιώχνοντας δηλαδή οποιονδήποτε δείχνει “ύποπτος”, δεν είναι “γνωστος” και αράζει στο δρόμο, κάνει χρήση ναρκωτικών κλπ κλπ από την γειτονιά απομακρύνονται και οι πιθανοί βιαστές (στην προκειμένη περίπτωση). Σύμφωνα με αυτήν την λογική λοιπόν η επιχείρηση σκούπα είναι ένα θεμιτό μέσο που στοχεύει στην προστασία του κοινωνικού συνόλου και ιδιαίτερα των γυναικών (ως κομμάτι του πληθυσμού που έχει ανάγκη “προστασίας”). Να υπενθυμίσουμε πως το ίδιο ακριβώς πράττουν και οι μπάτσοι συχνά πυκνά στο κέντρο της Αθήνας ικανοποιώντας το αίτημα για ασφάλεια και προστασία των πολιτών και ψηφοφόρων. Πέραν των πολιτικών χαρακτηριστικών της συγκεκριμένης μεθόδου η επιτυχία της στο να μειώσει το “έγκλημα” είναι επίσης αμφίβολη. Μας κάνει να αναρωτιόμαστε αν μη τι άλλο γιατί μετά από δυο επιχειρήσεις σκούπα, μια των μπάτσων και μια από μέρος του “χώρου” που πρεσβεύει την παραπάνω λογική το οριστικό κλείσιμο της Αραχώβης δεν μετέτρεψε τα Εξάρχεια σε παράδεισο νομιμότητας και κοινωνικής γαλήνης.

Δεν χρειάζεται να αναφέρουμε πως ουδέποτε η ανύπαρκτη ανάλυση των εν λόγω κραυγών μας καλύψανε. Και πως στα κείμενα αυτά δυσκολευόμαστε να βρούμε διαφορές από κείμενα διαφόρων «αγανακτισμένων» κατοίκων του Αγίου Παντελεήμονα ειδικά όσων αφορά τις λύσεις που προτείνονται (στο κάτω κάτω και εκεί γίνονται βιασμοί, ληστείες κλπ κλπ). Με κάποιο θαυμαστό τρόπο όμως όταν οι κάτοικοι του Αγίου Παντελεήμονα κάνουν επεμβάσεις «σκούπα» στην περιοχή τους ονομάζονται φασίστες όταν όμως οι ίδιες και χειρότερες πράξεις λαβαίνουν χώρα στην άγια περιοχή των Εξαρχείων βαφτίζονται «πράξεις ενάντια στον κοινωνικό κανιβαλισμό».

Έτσι στην προ δύο εβδομάδων συγκέντρωση στην πλατεία πέραν των κατοίκων δεν μας έκανε εντύπωση πως συμμετείχαν άτομα ήδη γνωστά από την δράση τους όσων αφορά την φροντίδα για «καθαριότητα» στην γειτονιά (βλέπε εκκένωση Αραχώβης, εκδίωξη μικροπωλητών, ψησταριών και μικροχρηστών στην πλατεία κλπ κλπ), γνωστά επίσης για την μάτσο συμπεριφορά τους. Όπως επίσης δεν μας έκανε εντύπωση πως παράλληλα με την συγκέντρωση στα γύρω στενά γίνονταν ήδη και μερικές μικρές «σκούπες» -στο σωρό - σε κόσμο που η παρουσία του με κάποιον τρόπο θεωρήθηκε «ενοχλητική».

Ως εκ τούτου εμείς δεν θα κατέβουμε στην πορεία της Παρασκευής για τους βιασμούς στα Εξάρχεια. Θα βρούμε άλλους τρόπους να παλέψουμε για την κοινωνική μας χειραφέτηση και το αυτονόητο δικαίωμα μας στην αξιοπρέπεια. Γιατί δεν μας φαίνεται επίσης καθόλου αξιοπρεπές, όσο κι αν μας καίει το θέμα της έμφυλης βίας, να στηρίζουμε ρατσιστικά πογκρόμ και επιχειρήσεις σκούπα. Γιατί δεν βάζουμε την ταυτότητά μας ως γυναίκες πάνω από το δικαίωμα της ύπαρξης και άλλων ταυτοτήτων όπως των μεταναστών, των τοξικομανών, των διαφορετικών με κάθε τρόπο, ούτε θεωρούμε στερεοτυπικά πως αυτές οι ταυτότητες μας απειλούν. Βάζουμε τις εαυτές μας στο πλάι όλων των καταπιεσμένων και θεωρούμε πως μόνο μαζί μπορούμε να παλέψουμε εναντίον κάθε είδους διάκριση και σεξισμό, έμφυλης, κοινωνικής και ταξικής καταπίεσης.

O σχολιασμός έχει απενεργοποιηθεί.

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License