Κείμενο που μοιράστηκε στο εφετείο του βιαστή Χρήστου Παπάζογλου στην Κομοτηνή στις 9/04/2019

Στις 9/04/2019, αντισεξίστριες και αντισεξιστές από την Ξάνθη παρευρεθήκαμε στο εφετείο του βιαστή Χρήστου Παπάζογλου, βγήκαμε για μοίρασμα στο κέντρο της Κομοτηνής και πετάξαμε τρικάκια τόσο κεντρικά όσο και στο χώρο των δικαστηρίων.

post image

ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΟ ΕΦΕΤΕΙΟ ΤΟΥ ΒΙΑΣΤΗ ΧΡΗΣΤΟΥ ΠΑΠΑΖΟΓΛΟΥ

  Τον Δεκέμβρη του 2012, στην πόλη της Ξάνθης, η 34χρονη Ζωή Δαλακλίδου βιάστηκε, κακοποιήθηκε και δολοφονήθηκε κάτω από το σπίτι της, από τον Χρήστο Παπάζογλου, κάτοικο Ξάνθης και ιδιοκτήτη οπωροπωλείου, με επωνυμία «μ' ανάβεις στην κρίση». Ο ίδιος στο παρελθόν είχε προφυλακιστεί για πέντε μήνες, με την κατηγορία της απόπειρας βιασμού για την οποία κρίθηκε αθώος από το δικαστήριο. Το Νοέμβρη του 2013, καταδικάστηκε από το ορκωτό δικαστήριο Καβάλας, σε ισόβια κάθειρξη και 25 χρόνια φυλάκιση. Σήμερα, 2/3 στην Κομοτηνή πραγματοποιείται εφετείο για μείωση της ποινής του.

  Η δολοφονία της Ζωής δεν είναι ένα μεμονωμένο περιστατικό. Αποτελεί έναν από τους χιλιάδες βιασμούς, μια ακόμα από τις πολλές γυναικοκτονίες που πραγματοποιούνται καθημερινά από άνδρες που διεκδικούν την κυριαρχία στα σώματα και στις ζωές μας. Γυναικοκτονίες παρόμοιες μ' αυτήν της Ελένης Τοπαλούδη στην Ρόδο, από δυο νεαρούς άντρες με τους οποίους αρνήθηκε να συνευρεθεί ερωτικά, της Αγγελικής Πέτρου στην Κέρκυρα, από τον πατέρα της ο οποίος δεν ενέκρινε τη σχέση που είχε με άνδρα από το Αφγανιστάν, της Κατερίνας στη Σητεία από τον πρώην σύζυγο της. Της 50χρονης στο Ελληνικό που δολοφονήθηκε απο τον 87χρονο εν αποστρατεία πτέραρχο και σύζυγο της ( η οποία σαν να μην έφτανε όλο αυτό αφέθηκε αβοήθητη απο ταξιτζή διότι θα γέμιζε τα καθίσματα του αυτοκινήτου του με αίμα), της Έλενας από την Κύπρο που αυτοκτόνησε ύστερα από τους βιασμούς που υπέστη για χρόνια από τον θετό (ιερέα) πατέρα της.

  Όμως μαζί μ΄ αυτούς τους βιασμούς που συνοδεύονται από κάποιο φόνο, και σοκάρουν όλο και περισσότερο την άγια ελληνική οικογένεια, γίνονται και χιλιάδες άλλοι βιασμοί, δημόσιοι και ιδιωτικοί αλλά πάντα το ίδιο βάναυσοι που είτε γράφονται στα ψιλά γράμματα των εφημερίδων, είτε δεν καταγγέλλονται ποτέ γιατί θεωρούνται συνηθισμένοι, καθημερινοί, νόμιμοι. Αμέτρητες γυναίκες βιάζονται, κακοποιούνται και εξευτελίζονται καθημερινά στους χώρους εργασίας τους (όπως στην περίπτωση της σεξουαλικής επίθεσης απο αφεντικό σε εργαζόμενη στο μαγαζί «Ξενομπάτης στα εξάρχεια), στους δρόμους, στους προσφυγικούς καταυλισμούς, στα κρατητήρια, στις φυλακές. Για να μην πούμε γι’ αυτούς τους βιασμούς, τους ιδιωτικούς ,που καλύπτονται από το γάμο και που ποτέ δε γίνονται γνωστοί.

  Τα τελευταία γεγονότα δεν καταδεικνύουν οτι οι βιασμοί και οι γυναικοκτονίες είναι ένα φαινόμενο σε έξαρση στην εποχή μας αλλά αποτελούν την κορυφή του παγόβουνου ως προς όλες τις μορφές της πολλαπλής βίας που ασκούν οι άντρες κατά των γυναικών και που οι ρίζες τους χάνονται στα βάθη των αιώνων. Οι βιασμοί δεν έχουν κίνητρο τη σεξουαλική πείνα αλλά την επιβολή της εξουσίας μιας μερίδας της ανθρωπότητας πάνω σε μια άλλη, η οποία πηγάζει από το είδος της σχέσης εξουσίας που έχουν τα υποκείμενα (πατέρας – κόρη, σύζυγος- γυναίκα) ή την ταξική τους θέση μέσα στον καπιταλισμό (αφεντικό – εργαζόμενη / ντόπιος - μετανάστρια). Πρόκειται για την ακραία εκδήλωση της έμφυλης βίας που δεχόμαστε καθημερινά, καθιστώντας το ζήτημα πολιτικό και όχι προσωπικό.

  Για εμάς δεν είναι ανάγκη μια γυναίκα να βρεθεί με σκισμένα ρούχα, σ έναν σκοτεινό δρόμο για να παραδεχτούμε οτι βιάστηκε. Τα τόσα παραδείγματα δείχνουν οτι η πλειοψηφία των βιαστών είναι γνωστοί του θύματος (πατεράδες, συγγενείς, σύζυγοι, φίλοι, αφεντικά). Παράλληλα η αντίληψη οτι οι βιαστές είναι άτομα χαμηλού μορφωτικού επιπέδου, που ανήκουν σε χαμηλά κοινωνικά στρώματα, άρρωστα, αλλοεθνείς, αλλόθρησκοι ή ακόμα και θύματα κοινωνικής καταπίεσης είναι λανθασμένη και αποπροσανατολιστική στη βάση της. Διότι η βία και ο βιαστής προβάλλονται με τέτοιο τρόπο που ενώ στιγματίζονται, ταυτόχρονα εξατομικεύονται σαν πρότυπα και ως ατομικές περιπτώσεις (όπως βολεύει καθε φορα το υπάρχον σύστημα ), ενώ παράλληλα υποβαθμίζεται και αποκρύπτεται η έμφυλη βία, η έκταση, οι μορφές, οι λόγοι που την γεννούν και την αναπαράγουν.

  Οι γυναίκες που επιλέγουν να αμυνθούν απέναντι στην έμφυλη βία και στο δικαίωμα τους να υπερασπιστούν το σώμα τους διαπομπεύονται, τιμωρούνται για την αντίσταση τους και καταδικάζονται με βαρύτατες ποινές, όπως έγινε με την 22χρονη κοπέλα στην Κόρινθο που τραυμάτισε θανάσιμα, πάνω στην πάλη, τον άντρα που της επιτέθηκε μέσα στη νύχτα ή με την 40χρονη, που αμυνόμενη τραυμάτισε θανάσιμα τον κακοποιητή της και της επιβλήθηκε ποινή πάνω από 10 χρόνια.

  Γι αυτούς λοιπόν τους βιασμούς είναι καιρός να μιλήσουμε εμείς οι ίδιες, να πούμε για το φόβο να περπατάνε μόνες μας στους δρόμους, για τα ενοχλητικά πειράγματα και σφυρίγματα, τις σεξουαλικές επιθέσεις και όλα αυτά που πλέκουν ένα ασφυκτικό κλοιό γύρω μας. Όλες κουβαλάμε στις πλάτες μας την (ίδια) έμφυλη καταπίεση. Η υφιστάμενη συνθήκη γίνεται συνήθεια, και η καθεμία ενοχοποιεί την ίδια και το σώμα της, αφού από νωρίς της προσάπτεται ο έμφυλος ρόλος που της αντιστοιχεί, και οτιδήποτε εκτός αυτού θα επικριθεί και θα αποτελέσει δικαιολογία σε όποια επίθεση δεχθεί . Ο έμφυλος ρόλος μας προσάπτεται απο την παιδική ηλικία με την διαπαιδαγώγηση μας. Η οικογένεια, το σχολείο, η ενοχή για τις σεξουαλικές επιθέσεις αποτελούν κάποιους απο τους ισχυρούς μηχανισμούς προσαρμογής και διαιώνισης του ρόλου μας. Εξάλλου ένα σύστημα καταπίεσης είναι πετυχημένο όταν καταφέρνει να κάνει τα καταπιεσμένα υποκείμενα να ταυτιστούν με αυτό. Δεν είναι σπάνιο φαινόμενο οι γυναίκες να αναπαράγουν την κυρίαρχη πατριαρχική ρητορική (“καλό είναι και κανένα χαστούκι που και που”).

  Απέναντι, λοιπόν, στην πατριαρχική κοινωνια και στον συσσωρευμένο σεξισμό που δεχόμαστε καθημερινά, λίγες είναι αυτές που καταφέρνουν να καταγγείλουν δημόσια τις σεξουαλικές επιθέσεις που έχουν δεχθεί, είτε μέσω της δικαστικής οδού, είτε όχι. Μόνο εύκολη δεν είναι αυτή η διαδικασία μιας και όλα είναι στραμμένα εναντίον μας για να μας υπενθυμίζουν ποια είναι η θέση μας. Οι γυναίκες έχουν πολλούς λόγους για να μην καταγγείλουν έναν βιασμό, αρκεί μια αναφορά στις διαδικασίες που συνεπάγεται η καταγγελία ενός βιασμού (κατάθεση, ιατροδικαστική εξέταση,δίκη, δημοσιότητα στον τύπο).Κάθε μια απο αυτές αποτελεί έναν νέο βιασμό για τη γυναίκα που τον έχει υποστεί. Βέβαια όσο η αστική δικαιοσύνη αποτελεί κομμάτι της έμφυλης κοινωνίας στην οποία ζούμε, βλέπουμε πως μόνο σκοπό να προστατεύσει το θύμα δεν έχει. Πολλές φορές το κοινωνικό προφίλ του θύτη, το νεαρό της ηλικίας, ο πρότερος καλός βίος , η καταγωγή , το θρήσκευμα αποτελούν ελαφρυντικό για τον θύτη ενω συχνά το δικαστήριο αλλάζει τους ρόλους ''θύτη-θύματος'' ,όπως έγινε στην περίπτωση της κοπέλας από την Κόρινθο που προαναφερθήκαμε. Προσπαθεί να ενοχοποιήσει το θύμα μέσα από ερωτήσεις για την ενδυμασία ή τη συμπεριφορά του θύματος που προκάλεσε τον βιαστή της (''τι φορούσες?'', ''είχες πιει?'', ''γιατι γυρνούσες αργά μόνη σπίτι?''), ή εξαναγκάζει τη γυναίκα να αναβιώσει τον βιασμό της ,μέσα στην δικαστική αίθουσα, με ερωτήσεις που στοχεύουν στην γλαφυρή περιγραφή των γεγονότων. Επίσης, σε πολλές περιπτώσεις, οι γυναίκες έρχονται αντιμέτωπες με την αθώωση των βιαστών τους, ειδικά όταν πρόκεται για άτομα υψηλού κοινωνικού κύρους, όπως είδαμε και στο βιασμό φοιτήτριας , στην Ξάνθη, από δύο άντρες, οι οποίοι τυγχάνει να είναι ευυπόληπτοι πολίτες και αναγνωρίσιμα πρόσωπα για την τοπική κοινωνία.

  Παρατηρούμε, λοιπόν, πως κάθε άλλο παρά ευνοικές δεν ειναι οι συνθήκες από νομικής πλευράς για να βρούμε το δίκιο μας. Ένα τρανταχτό παράδειγμα είναι αυτό της τροποποίησης του νόμου σχετικά με τον ορισμό του βιασμού που πέρασε στις 6 Μάρτη. Ο παλαιότερος ορισμός περιόριζε την έννοια του βιασμού μόνο όταν χρησιμοποιούνταν σωματική βία ή απειλή άμεσου κινδύνου. Πλέον ο ισχύων ορισμός όχι μόνο διατηρεί τη χρήση σωματικής βίας, αλλά και περιορίζεται ακόμα περισσότερο στην απειλή, αποκλειστικά στις περιπτώσεις που αυτή αφορά τη σωματική ακεραιότητα του θύματος. Η αυτοδιάθεση των σωμάτων μας και ο έλεγχος τους από τις ίδιες πάει περίπατο, ενώ ισχυροποιείται η σεξιστική κουλτούρα, η τοξική αρρενοπότητα κανονικοποιείται και μένει στην απ' έξω ένα μεγάλο ποσοστό βιασμών κατά τους οποίους δεν ασκήθηκε σωματική βία.

  Βλέπουμε ,λοιπόν, πως όλες οι καταστάσεις μας αποθαρρύνουν για να μιλήσουμε ανοιχτά για την καταπίεση που δεχόμαστε. Εμείς, όμως, θα συνεχίσουμε να επιμένουμε πως μόνο προωθητικό αποτελεί για την καθεμία το να θίγει το ζήτημα της έμφυλης βίας στη βάση του και να σπάει τη σιωπή της. Σημαντικό ρόλο σ' αυτό παίζει και η ανάπτυξη ενός δίκτυου σχέσεων με γυναίκες που έχουν υποστεί παρόμοια βιώματα ,ή και όχι. Η ανάλυση, ερμηνεία και επικοινωνία αυτών των βιωμάτων θα τις βοηθήσει να συνηδητοποιήσουν οτι ο βιασμός ούτε κάποιο ατομικό λάθος, ούτε κάτι μακρινό, αλλά μας αφορά όλες. Γνωρίζουμε πολύ καλά πως στη θέση της Ζωής, της Ελένης, της Αγγελικής,της Κατερίνας θα μπορούσε να είναι οποιαδήποτε απο εμάς και αν δεν παλέψουμε ενάντια στην καθημερινή καταπίεση και τη διάχυτη ματσίλα ,ενάντια στην αναπαραγωγή των έμφυλων στερεοτύπων, αν δεν αποκαλύψουμε το φυλετικό χαρακτήρα της βίας θα υπάρξουν κι άλλες.

ΚΑΜΙΑ ΑΝΟΧΗ ΣΕ ΚΟΙΝΩΝΙΕΣ ΠΟΥ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΞΗΓΗΣΟΥΜΕ ΓΙΑΤΙ ΒΙΑΣΤΗΚΑΜΕ ΚΑΙ ΟΧΙ ΟΤΙ ΒΙΑΣΤΗΚΑΜΕ

ΚΑΜΙΑ ΜΟΝΗ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΦΑΣΙΣΤΙΚΟ ΖΟΦΟ ΤΗΣ ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΑΣ

ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΕ ΟΤΙ ΜΑΣ ΕΞΟΥΣΙΑΖΕΙ, ΟΤΙ ΜΑΣ ΣΚΟΤΩΝΕΙ, ΣΥΛΛΟΓΙΚΟΠΟΙΟΥΜΑΣΤΕ ΚΑΙ ΑΓΩΝΙΖΟΜΑΣΤΕ ΓΙΑ ΤΗΝ ΧΕΙΡΑΦΕΤΗΣΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ

ΕΠΙΛΕΓΟΥΜΕ ΝΑ ΑΓΩΝΙΣΤΟΥΜΕ ΓΙΑ ΝΑ ΖΟΥΜΕ ΕΛΕΥΘΕΡΕΣ ΚΑΙ ΟΧΙ ΓΕΝΝΑΙΕΣ, ΜΕΧΡΙΣ ΟΤΟΥ ΜΕΡΑ ΜΕ ΤΗ ΜΕΡΑ ΝΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΚΑΙ ΜΙΑ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΗ ΚΑΙ ΟΧΙ ΜΙΑ ΛΙΓΟΤΕΡΗ

Αντισεξίστριες- Αντισεξιστές

Εικόνες:

Προσθέστε περισσότερες πληροφορίες

To μέγιστο μέγεθος των αρχείων είναι 16ΜΒ. Επιτρέπονται όλες οι γνωστές καταλήξεις αρχείων εικόνας,ήχου, βίντεο. ΠΡΟΣΟΧΗ! Για να υπάρχει η δυνατότα embed ενός video πρέπει να είναι της μορφής mp4 ή ogg.

Νέο! Επιλέξτε ποιά εικόνα θα απεικονίζεται στην αρχή του σχόλιου.

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License