Εισήγηση της Ελευθεριακής Συλλογικότητας Καλλιθέας σχετικά με το ζήτημα της εκλογικής απεργίας

Εισήγηση της Ελευθεριακής Συλλογικότητας Καλλιθέας σχετικά με το ζήτημα της εκλογικής απεργίας, όπως διατυπώθηκε στην εκδήλωση που πραγματοποιήθηκε στο Αυτοδιαχειριζόμενο Στέκι Καλλιθέας Buena Vista.

Ως γενική αρχή, οι αναρχικοί αντιτίθενται στη συμμετοχή στις εκλογές. Για εμάς οι εκλογές αποτελούν εργαλείο διαχείρισης της πολιτικής δυναμικής του λαού από τον καπιταλισμό, κεκαλυμμένο με υποσχέσεις για δημοκρατία και ελευθερία. Στην πραγματικότητα μια μειοψηφία του πληθυσμού, η καπιταλιστική τάξη, ελέγχει την οικονομία και επομένως έχει λόγο και για το πώς θα ασκεί πολιτική το εκάστοτε κράτος, δημοκρατικό ή και μη, ανάλογα με την εποχή και τις αντιδράσεις τον πληθυσμών ενάντια σε καθεστηκυίες τάξεις, στοιχεία που θα το κάνουν ολοένα και περισσότερο ασφυκτικό, με σκοπό να προστατευτούν οι σχέσεις εκμετάλλευσης και ο έλεγχος . Οι αναρχικοί δεν επιδιώκουν να διαχειριστούν το καπιταλιστικό κράτος ούτε να εκλέξουν ανθρώπους να το κάνουν αντί γι’ αυτούς. Αντ 'αυτού, επιδιώκουμε να οργανώσουμε εργατικά σωματεία, κοινοτικές ενώσεις, αντικαπιταλιστικά και αντί-ιμπεριαλιστικά κινήματα κτλ συμμετέχοντας σε μαχητικές μη ηγεμονικές δράσεις από κάτω, κατά του κράτους και της καπιταλιστικής τάξης.

Τα συμφέροντα, οι απόψεις και οι επιθυμίες δεκάδων εκατομμυρίων πολιτών .δεν μπορούν να συσκευαστούν στα πρόσωπα υποψηφίων. Η «μαζική δημοκρατία» είναι μια αντίφαση σε όρους. Θέλουμε την πρόσωπο με πρόσωπο δημοκρατία, στις συνελεύσεις, στο χώρο εργασίας και στην κοινότητα, σε μια συνεταιριστική οικονομία και την όσο το δυνατόν περισσότερη συμμετοχική δημοκρατία με μόνη παραχώρηση την εκπροσώπηση και την εξουσιοδότηση, που είναι τα ελάχιστα αναγκαία για την οργάνωσή μας σε ομοσπονδίες.

Μεταξύ των επιχειρημάτων που συναντάμε και τα οποία «δικαιολογούν» την αναρχική θέση της απόρριψης των εκλογών, βρίσκουμε, καταρχάς, εκείνα που έχουν «ηθικοποιητικό» χαρακτήρα. Αυτά είναι τα πιο αδύναμα... ασχολούνται με τις προσωπικές ιδιότητες των ατόμων που λειτουργούν ως υποψήφιοι (είναι κλέφτες, λένε ψέματα κλπ.) και έτσι μπορούν να αντικρουστούν για τους ίδιους λόγους, αποφεύγοντας τα πραγματικά πολιτικά θέματα. Το εάν οι πολιτικοί είναι κλέφτες ή όχι (και στην πλειοψηφία τους είναι) δεν αρκεί. Ένα τέτοιο επιχείρημα μπορεί μόνο να χρησιμοποιηθεί ως όπλο μεταξύ ανταγωνιστικών υποψηφίων, αλλά δεν καταφέρνει να φτάσει στη ρίζα του προβλήματος.

Άλλες φορές υπάρχει μια συνοπτική εικόνα του προβλήματος, δίνοντάς του μια αφηρημένη αντίληψη, στην οποία η «μέθοδος» (ψηφοφορία) συγχέεται με τα όργανα όπου ασκείται. Επομένως, όλες οι εκλογές (είτε σε συνέλευση, σε συνδικαλιστική οργάνωση, σε αθλητικό σωματείο, είτε φυσικά σε κοινοβουλευτικές εκδηλώσεις) φαίνεται να είναι βασικά οι ίδιες, και η "ακαθαρσία" περιέχεται στην ίδια την πράξη ψηφοφορίας , ενώ όσοι υποστηρίζουν το αντίθετο διατηρούν την "αγνότητά" τους. Το πώς να πάρεις αποφάσεις, πώς να εκλέγεις αντιπροσώπους και εκπροσώπους, κάτι που πάνω απ 'όλα είναι θέμα πρακτικής τάξης, είναι κάτι που δεν διευκρινίζεται ποτέ ικανοποιητικά από εκείνους που υποστηρίζουν αυτή τη θέση .

Ο αναρχισμός, πρώτα απ 'όλα, δεν έχει τίποτα ενάντια στην ψηφοφορία ως μηχανισμό, ως μέθοδο για να αποφασίσει πρακτικά ζητήματα, όταν εκτίθενται οι διαφορετικές θέσεις, συζητούνται και λαμβάνονται συλλογικές αποφάσεις . Αυτό που είναι πραγματικά σημαντικό είναι το πλαίσιο στο οποίο ασκείται αυτός ο μηχανισμός . Οι αναρχικοί δεν είναι, εξ ορισμού, κατά των "εκλογών" και το γεγονός ότι σε τοπικές ή εθνικές εκλογές δεν ψηφίζουμε, οφείλεται στο πλαίσιο στο οποίο ασκείται αυτή η ψηφοφορία, μέσα στο πλαίσιο του κράτους, που μπορεί να επικυρώσει την κυριαρχία του σε εκείνους από εμάς που αποκλείονται από τη λήψη αποφάσεων (οι οποίοι συμπτωματικά, τυχαίνει να είναι οι ίδιοι άνθρωποι που αποκλείονται από τις επιχειρηματικές φιέστες εκμετάλλευσης του πλούτου). Όταν καλούμε τον κόσμο να απέχει από τέτοιου είδους εκλογές, αυτό που πραγματικά καλούμε είναι ο αγώνας ενάντια στο κράτος και τον καπιταλισμό, όχι εναντίον των "εκλογών" ως εκδήλωση. Η αντίθεσή μας, λοιπόν, δεν είναι τόσο αντίθετη στην ψηφοφορία όσο στο σύνολο της κρατικής συσκευής.

Το πώς θα διαχειριστούμε σαν πολιτικές οντότητες το σημερινό σύστημα και αν αυτό μπορεί να αλλάξει με επαναστατικό τρόπο , είναι το κεντρικό ζήτημα στο οποίο οι αστικές εκλογές στηρίζονται πάντοτε για να μας χωρίζουν, συμβάλλοντας έτσι στο να είμαστε εμείς αυτοί που θα καθαρίσουμε το άσχημο πρόσωπο του καπιταλισμού.

Η αντίληψη ότι οι καπιταλιστικές δημοκρατίες είναι καλύτερες για τους εργαζόμενους και τους άλλους καταπιεσμένους απ 'ό, τι οι καπιταλιστικές πολιτικές δικτατορίες ( αστυνομικά κράτη, μοναρχίες, φασισμοί κλπ.) και ότι θα μπορούσε ο λαός να ελέγξει το κράτος μέσω των εκλογών, είναι ο μύθος της αστικής δημοκρατίας. Υποστηρίζεται ότι είναι ευκολότερο για τους εργαζόμενους να οργανώνουν συνδικάτα, για τους καταπιεσμένους λαούς να οργανώνουν τη λαϊκή αντίσταση και για τους ριζοσπάστες να διοργανώνουν συναντήσεις και να διαδίδουν τις ιδέες τους έστω μέσα σε μια καρικατούρα δημοκρατίας, όπου ναι μεν θα υπάρχει καταστολή, αλλά δεν θα έχει την ίδια ένταση, όπως θα συνέβαινε αντίστοιχα σε ένα απολυταρχικό κράτος. Τα ίδιο συμβαίνει και με το επιχείρημα περί αποχής στις εκλογές , καθώς οι αγανακτισμένοι συμπολίτες μας, μας κατηγορούν ότι η αποχή μας ενδέχεται να σημάνει εμμέσως την επικράτηση της δεξιάς, ή των νεοναζί ή της αριστεράς του ΣΥΡΙΖΑ.

Οι λαοί αποφασίζουν αλλά δε κυβερνούν, και παραχωρούν την κυριαρχία τους μέσω της περιοδικής άσκησης του δικαιώματος της καθολικής ψήφου, αποποιούμενοι την εξουσία τους ξανά κάθε τέσσερα χρόνια. Οι δυνάστες εκδιώχτηκαν από τους θρόνους τους αλλά το βασιλικό προνόμιο έχει παραμείνει άθικτο. Σε ένα λαό, που η παιδεία του έχει αμεληθεί οικειοθελώς, η ψήφος είναι μια έξυπνη απάτη που εξυπηρετεί μόνο τους ενωμένους βαρόνους της βιομηχανίας, του εμπορίου και της ιδιοκτησίας και η λογική της ανάθεσης έχει ριζώσει βαθειά στη συνείδηση και την καθημερινή πρακτική του νεοέλληνα, δεν είναι οξύμωρο που ο προλετάριος θα παραχωρήσει την πολιτική του δυναμική σε έναν άνθρωπο- μεσσία που πιστεύει πως θα λύσει όλα του τα προβλήματα γιατί ο ίδιος θεωρεί, μέσα από την τεχνοκρατική λογική που έχει υιοθετήσει εξαιτίας των πρακτικών των εξουσιαστών και υποβιβάζοντας τον εαυτό σε μηχανή ή αντικείμενο προς εκμετάλλευση, ότι ο ίδιος δεν έχει την δύναμη, την επιρροή, την ευστροφία και την εξυπνάδα να αλλάξει το κοινωνικό του περιβάλλον, αναθέτοντας έτσι σε κάποιον άλλον ,να το κάνει «καλύτερα» πιστεύοντας τις διακηρύξεις περί περισσότερων ελευθεριών, θέσεων εργασίας , εθνικής αυτονομίας κτλ. Το αποτέλεσμα είναι να αλλάζουν απλά τα πρόσωπα αυτών που κυριαρχούν χωρίς να αλλάζει από τη βάση του το σύστημα κυριαρχίας, να οδηγούμαστε σε ένα φαύλο κύκλο εναλλαγής αυτοαποκαλούμενων «σωτήρων» χωρίς να αλλάζει η ιδέα στον άνθρωπο ότι δεν του είναι αναγκαίο να εξουσιάζεται και ότι μπορεί να ζήσει όπως επιθυμεί μόνο όταν ο ίδιος θέσει τους λειτουργικούς και πολιτικούς άξονες και αρχές της κοινωνίας που επιθυμεί.

Η απάντησή μας στις παραπάνω κριτικές είναι ότι ναι μεν χρειαζόμαστε μια σαφή στάση εναντίον της δημοκρατικής-αστικής μηχανής και κάθε μορφής διαχείρισης της καταπίεσης και της δυστυχίας, αλλά ταυτόχρονα , η αποτελεσματικότητα της αναρχικής προπαγάνδας θα πρέπει να μετράται όχι από τους ανθρώπους που δεν καταλήγουν να ψηφίσουν, αλλά από την επιρροή μας στον βαθμό της μαχητικότητας και της οργάνωσης των λαϊκών μαζών. Αυτό σημαίνει ότι ο αναρχικός πρέπει να περάσει από τον ακτιβισμό στην μαχητικότητα (μέσα από περισσότερο συστηματικό, συνεχές και συντονισμένο έργο, που τείνει να αναπτύξει τους διάφορους παράγοντες του λαϊκού αγώνα). Η πολιτική μας δεν απορρέει από το γεγονός ότι δεν συμμετέχουμε στις εκλογές, αλλά είναι η μη συμμετοχή στις εκλογές που προέρχεται από την πολιτική μας. Και το κρίσιμο σημείο είναι, ακριβώς, πώς θα οικοδομήσουμε την εργατική και λαϊκή πολιτική κυριαρχία . Η μη συμμετοχή στις αστικές ψηφοφορίες δεν μπορεί να θεωρηθεί μόνο ως μία από τις πολιτικές αρχές της αναρχικής επαναστατικής μαχητικότητας, αλλά θα πρέπει ταυτόχρονα να προέρχεται και από μία στρατηγική κατασκευή, μέσα στην καρδιά της εργατικής τάξης.

Κροπότκιν : «η κρατική οργάνωση, που ήταν η δύναμη στην οποία οι μειονότητες κατέφυγαν για την ίδρυση και οργάνωση της εξουσίας τους πάνω στις μάζες, δεν μπορεί να είναι η δύναμη που θα χρησιμεύσει στην καταστροφή αυτών των προνομίων». Προτρέποντας την ανάγκη για πιο δημοφιλείς και πιο αποκεντρωμένες μορφές κοινωνικής διοίκησης, τόνισε ότι θα υποχρεωθούμε να βρούμε νέες μορφές αυτοοργάνωσης για τις κοινωνικές λειτουργίες που εκπληρώνει το κράτος μέσω της γραφειοκρατίας και ότι «εφ 'όσον αυτό δεν γίνεται, τίποτε δεν θα γίνει.

Ελευθεριακή Συλλογικότητα Καλλιθέας

Τρόπος επικοινωνίας με την συλλογικότητα: eokal@espiv.net

Προσθέστε περισσότερες πληροφορίες

To μέγιστο μέγεθος των αρχείων είναι 16ΜΒ. Επιτρέπονται όλες οι γνωστές καταλήξεις αρχείων εικόνας,ήχου, βίντεο. ΠΡΟΣΟΧΗ! Για να υπάρχει η δυνατότα embed ενός video πρέπει να είναι της μορφής mp4 ή ogg.

Νέο! Επιλέξτε ποιά εικόνα θα απεικονίζεται στην αρχή του σχόλιου.

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License