Άλλη μία μικρή ταξική νίκη είναι γεγονός για την Θεσσαλονίκη.

Το κείμενο στέλνεται αμέσως μετά την λήξη του αγώνα για διεκδίκηση των δεδουλευμένων μου. Στέλνεται για τροφή και σκέψη για όλους/ες αλλά κυρίως είναι ένα κάλεσμα για οργάνωση στον κόσμο που παλεύει καθημερινά μέσω της μισθωτής εργασίας στην πόλη της Θεσσαλονίκης.

Οι ταξικοί δεσμοί είναι ισχυρότεροι από τις κοινές πεποιθήσεις.Η ζωή κυριαρχεί στην σκέψη και καθορίζει την θέληση.Αυτή είναι μία αλήθεια την οποία δεν πρέπει ποτέ να ξεχνάμε όταν έχουμε να κάνουμε με κοινωνικά και πολιτικά φαινόμενα.

Μιχαήλ Μπακούνιν

 

Σήμερα στο ραντεβού της επιθεώρησης για την διεκδίκηση των δεδουλευμένων μου, μετά από σειρά παρεμβάσεων στο μαγαζί, ο αγώνας έληξε με παραδοχή των οφειλών από μεριάς των αφεντικών, και με συνολικό πλάνο αποπληρωμής τους. Που σημαίνει νίκη. Μία ακόμη μικρή νίκη που προστέθηκε στο συλλογικό βίωμα όλων όσων συμμετείχαν είτε ως ταξικά αδέλφια/ες, είτε ως αλληλέγγυοι/ες τους οποίους και ευχαριστώ. Άλλη μία νίκη που προστέθηκε στην εμπειρία του Σωματείου σερβιτόρων μαγείρων Θεσσαλονίκης τους οποίους και ευχαριστώ επίσης. Θα ήθελα όμως να μοιραστώ δύο τρεις σκέψεις έστω και από εδώ.

1)Το ταξικό ζήτημα ως κομμάτι της αναρχικής ιδεολογίας και θεωρίας, ήταν, είναι, και θα είναι το μεγαλύτερο και σημαντικότερο ζήτημα με το οποίο οι αναρχικοί θα καταπιάνονται. Γιατί είναι ο αγώνας για επιβίωση, δηλαδή ο πρώτος και πιο άμεσος καθημερινός αγώνας από όλους.

2)Γιατί μέσα από το κοινωνικό ζήτημα και σε συγκεκριμένη ιστορική περίοδο και γεγονότα, γεννήθηκε ο αναρχισμός- ελευθεριακός κομμουνισμός, και όχι το ανάποδο. Γιατί γεννήθηκε μέσα από την πάλη των τάξεων, ως ανάγκη των από τα κάτω για ένα άλλο κόσμο. Ένα κόσμο που να συνδυάζει την ισότητα και την ελευθερία. Η αναρχία είναι το μόνο ιδεολογικό ρεύμα- πρόταση οργάνωσης της κοινωνίας που συνδυάζει την πραγμάτωση και των δύο ταυτόχρονα.

3)Γιατί η ταξική θέση είναι η μόνη θέση στέκεται ολοκληρωμένα, απέναντι στην εθνική συνείδηση και ενότητα που μας πλασάρουν από τα πάνω.

4)Γιατί η ταξική θέση δεν θα μπορέσει ποτέ να αφομοιωθεί, ούτε από την φιλελεύθερη μπάντα, ούτε από την εθνικιστική μπάντα.

Ειδικά δε για τους φασίστες σε κάθε τους προσπάθεια να αφομοιώσουν ή να μιλήσουν για εργατικούς αγώνες, είτε για ψηφοθηρία, είτε για να κάνουν κόσμο θα καταλήγει πάντα σε ένα δικό τους Βατερλό. Χαρακτηριστική περίπτωση είναι το μοίρασμα της γραφικής φασιστικής γκρούπας Ιερός λόχος για την 1η Μάη που με σύνθημα : «Στηρίζουμε την συνεργασία των τάξεων προς όφελος της πατρίδος μας, και αγωνιζόμαστε ενάντια στην αντιπαλότητα και το ταξικό μίσος» κάνουν ορθή παραδοχή στήριξης των πλουσίων και των αφεντικών.

Για εμάς τον κόσμο που δουλεύει για να βιοποριστεί απλά είναι τα πράγματα. Το αφεντικό έχει συμφέρον να θέλει να μειώσει κάθε κόστος άρα και το μισθολογικό, γιατί θέλει να βγάλει περισσότερα κέρδη. Από την άλλη ο εργαζόμενος/η έχει συμφέρον να δουλεύει με ένσημα, να πληρώνεται στην ώρα του και να διεκδικεί όλο και καλύτερες συνθήκες εργασίας και μεγαλύτερο μισθό γιατί θέλει να καλύψει τις βασικές του ανάγκες. Αυτό ακριβώς λέγεται σύγκρουση συμφερόντων. Υπήρχε, υπάρχει και θα υπάρχει για όσο ακόμα θα υπάρχουν έθνη-κράτη και καπιταλισμός.

Εμείς λοιπόν σε αντίθεση με τους φασίστες παίρνουμε θέση με τους δεύτερους. Δεν παίρνουμε θέση όμως ταξικά απορρίπτοντας την εθνική ενότητα λόγω κάποιου ανώτερου ηθικού κανόνα, ενός γενικού ενδιαφέροντος ή λόγω κάποιων θολών θέσεων και απόψεων. Παίρνουμε θέση με τους δεύτερους γιατί υπάρχουν λογικοί παράγοντες και λόγοι που μας οδηγούν στο να ασπαστούμε την ταξική συνείδηση και να παλεύουμε καθημερινά από ταξική σκοπιά. Γιατί πρώτα από όλα πολλοί/ες από εμάς είμαστε εργαζόμενοι/ες και βιώνουμε την μισθωτή εργασία και την εξουσία αυτών που κατέχουν την ιδιοκτησία και τον πλούτο σε καθημερινή βάση. Βιώνουμε την δημιουργία υπεραξίας μέσω της οποίας πλουτίζουν τα αφεντικά στις πλάτες μας.

Αυτό που πρέπει να κατανοηθεί είναι ότι το ίδιο ακριβώς συμβαίνει και με τους φασίστες. Δηλαδή παίρνουν μέρος με τους πρώτους, κάνουν πλάτες στα αφεντικά και τους πλούσιους προτάσσοντας την εθνική ενότητα γιατί έχουν και αυτοί πολύ λογικούς λόγους να το κάνουν αυτό. Γιατί οι ίδιοι, ειδικά η συγκεκριμένη γκρούπα, πρώτα από όλα δεν έχουν νοιώσει ποτέ στο πετσί τους τι θα πει μισθωτή εργασία και μεροκάματο.

Γιατί οι συγκεκριμένοι ως έφεδροι αξιωματικοί πληρώνονται πάντα στην ώρα τους, και αμείβονται πάρα πολύ ψηλότερα από τον μέσο όρο όλων των εργαζόμενων της πόλης της Θεσσαλονίκης, αλλά και της χώρας. Τρέφονται από τον κρατικό κορβανά πλουσιοπάροχα με παχυλούς μισθούς και επιδόματα, χωρίς να προσφέρουν τίποτα στο κοινωνικό σύνολο. Τρέφονται από το χέρι που υπάρχει ακριβώς για να θεμελιώνει την εξουσία και τα συμφέροντα των πλουσίων. Το κράτος και τον εθνικό του στρατό. Το σύστημα είναι φυσικό να ταΐζει πάντα καλά τα τσιράκια του. Γιατί στην τελική σε ένα κόσμο χωρίς σύνορα και κράτη και εθνικούς στρατούς αυτοί θα έπρεπε (τουλάχιστον) να εργαστούν το ίδιο σκληρά με τους υπόλοιπους.

Πέρα από τους φασίστες όμως γυρνώντας πίσω στο δικό μας κομμάτι.

Αυτή η μικρή ταξική λοιπόν νίκη ειδικά δε σε μία καθημερινότητα προεκλογικού παροξυσμού, αλλά και σε μία γενικότερη νηνεμία μεγάλων ταξικών και κοινωνικών αγώνων, ανέδειξε ξανά την σημαντικότητα της ύπαρξης της οργανωμένης δομής που λέγεται Σωματείο βάσης. Οι κινηματικές παρεμβάσεις που πραγματοποιήθηκαν και στην δική μου περίπτωση, και η συνολική τους αξιοπρεπή στάση, οδήγησε στο αγκάλιασμα του αγώνα από την γειτονιά γεγονός που αποτέλεσε το μεγαλύτερο εργαλείο πίεσης, τον σημαντικότερο παράγοντα που οδήγησε στην τελική νίκη.

Με βάση λοιπόν και το δικό μου παράδειγμα και την εξέλιξη του, η οργάνωση στους χώρους της δουλειάς και η συμμετοχή στο σωματείο θα πρέπει να είναι πρωτεύον ζήτημα για όλους και όλες. Ειδικά για αυτούς/ες που ζουν και δουλεύουν στο κέντρο της πόλης και μπορούν να οργανωθούν άμεσα. Στηρίζουμε λοιπόν και οργανονόμαστε στο Σωματείο σερβιτόρων μαγείρων!

Η αλληλεγγύη είναι το όπλο των εργατών και αποδείχτηκε για άλλη μία φορά και στην δική μου περίπτωση.

Γιατί στην τελική η δυναμική ενός κινήματος δεν ορίζεται μόνο από τον αριθμό των στεκιών και των ομάδων του, από το πόσο κόσμο έχουν τα μπλοκ του σε πορείες ή από το πόσο μπορεί το ίδιο το κίνημα να παρέμβει και να διαδραματίσει ρόλο στις καθημερινές εξελίξεις.

Ορίζεται και από την δυναμική που έχουν τα πρωτοβάθμια σωματεία του, και από τις δυνατόητες που η δυναμική αυτή τους επιτρέπει να σηκώνουν ταξικούς καθημερινούς αγώνες. Μικρούς και μεγάλους.  Η δυναμική δηλαδή των σωματείων είναι θεωρώ ένας ακόμη σημαντικός δείκτης για την ποιότητα και δύναμη που πραγματικά ένα κίνημα έχει. 

O σχολιασμός έχει απενεργοποιηθεί.

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License