То υπό εκκόλαψη «μεταμνημονιακό» κομματικό σύστημα και τα νέα (;) καθήκοντα

μαχητικές, όλο και πιο λαϊκές δημοκρατικές συλλογικότητες

ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ

Οι ανάγκες του καθεστώτος και η τακτική του έναντι του αντιπάλου του: κριτήριο για τον ορισμό καθηκόντων

“Μάζευε κι ας είν’ και ρώγες”

Ο αναρχικός χώρος

Η πέραν του σημερινού ΚΚΕ αριστερά

Το υπό εκκόλαψη «αριστεροπατριωτικό» φιλοϊμπεριαλιστικό έκτρωμα

Το σημερινό ΚΚΕ

Οι τάσεις σε διεθνές επίπεδο & το καθεστώς στη χώρα

Προτάσεις-Στόχοι

Το κείμενο αυτό υπήρχε πρόθεση να ολοκληρωθεί και να αναρτηθεί «συμβολικά» τον περασμένο Ιούλη, όταν μπήκε η χώρα μας στη «μεταμνημονιακή περίοδο». Το ότι δεν αναρτήθηκε τότε, δεν το καθιστά τώρα ανεπίκαιρο. Αντίθετα, προστέθηκαν και άλλα γεγονότα έκτοτε, που ενίσχυσαν την πεποίθηση ότι τα όποια καθήκοντα, δεν πρέπει να συνάγονται μόνο βάσει των εκτιμήσεων για τις υποκειμενικές δυνατότητες. Κι αυτό γιατί και η εκτίμηση των υποκειμενικών δυνατοτήτων είναι υποκειμενική. Υπάρχει, δηλαδή, πιθανότητα υποτίμησης των τελευταίων. Και επειδή δεν ζούμε σε συνθήκες εργαστηρίου που κάνουμε «μετρήσεις», αλλά εντός μιας πάλης δύο αντίθετων, πρέπει να έχουμε κατά νου, αφού έχουμε και οι ίδιοι δει, ότι αυτές συνειδητά υποτιμούνται από κάποιους, που προπαγανδίζουν την «προσγείωση», τον «ρεαλισμό», που εύκολα μετατρέπεται σε πραγματισμό και δεν οδηγεί παρά μόνο στη διάλυση, προς μεγάλη χαρά του αντιπάλου.

Οι ανάγκες του καθεστώτος και η τακτική του έναντι του αντιπάλου του: κριτήριο για τον ορισμό καθηκόντων

Αυτή ακριβώς η «χαρά του αντιπάλου» είναι η δεύτερη, ίσως κυριότερη, παράμετρος που πρέπει να λαμβάνεται υπόψη όταν ορίζονται καθήκοντα: τι θα ήταν αυτό που κάθε φορά θα συνέφερε το καθεστώς, σε ποια θέση θα ήθελε να φέρει τον αντίπαλό του, το οργανωμένο λαϊκό κίνημα, με τι θα ήθελε το τελευταίο (το λαϊκό κίνημα) να ασχολείται.

Για να ορίζονται λοιπόν τα καθήκοντα, πρέπει να βλέπουμε σε τι κατάσταση βρίσκεται το ίδιο το καθεστώς.

Όπως έχει γραφτεί και παλιότερα, το καθεστώς στη χώρα, παρά την κινητοποίηση εκατομμυρίων ανθρώπων τα πρώτα μνημονιακά χρόνια, βγήκε αλώβητο από τη μνημονιακή περίοδο, αφού δεν άλλαξε «υλικά» σε βάρος του ο συσχετισμός δύναμης με το λαό. Το αντίθετο συνέβη. Ωστόσο, είναι απονομιμοποιημένο: δεν έχει αποσπάσει τη συγκατάθεση του λαού, δεν τον έχει «κερδίσει» ιδεολογικά. Σημαντικό όπλο του για την αποκατάσταση της ιδεολογικής «τάξης» είναι το κομματικό σύστημα, το οποίο διαμεσολαβεί στη σχέση του με το λαό (προσθήκη: όσο απαξιωμένο και να’ναι) και το οποίο, την πρώτη μνημονιακή περίοδο, βρέθηκε στο στόχαστρο του λαϊκού ρεύματος που δημιουργήθηκε τότε. Γι’ αυτό, έχει ανάγκη μια αναδιάταξη του κομματικού σκηνικού. Προσοχή, εδώ: στον όρο «κομματικό σκηνικό» δεν περιλαμβάνονται μόνο κόμματα, και δη μόνο όσα συμμετέχουν στο κοινοβούλιο.

Έχει νόημα, λοιπόν, να μελετούμε την επιδιωκόμενη από το καθεστώς μορφή του κομματικού συστήματος, γιατί ακριβώς αναδεικνύει την μη σταθεροποίησή του.

Ελάχιστες μέρες πριν τις κάλπες, η αναδιάταξη αυτή δεν έχει «κλείσει», όσον αφορά τη μορφή που θα πάρει, π.χ. αν θα είναι πολυκομματικό το νέο σύστημα ή όχι. Αναμφίβολα, χρειάζεται στο καθεστώς ένας δικομματικός πυλώνας. Ωστόσο, και παρότι γίνονται προσπάθειες από τμήμα του, ιδίως τις τελευταίες μέρες (και η γκαιμπελική παρουσίαση του ΣΥΡΙΖΑ από διάφορα ΜΜΕ σε αυτό συμβάλλει), αυτός δεν είναι δυνατό αυτή τη στιγμή να είναι ισχυρός όσο προμνημονιακά, ακόμα κι αν πετύχει “καλά” ποσοστά. Μάλιστα, κάτι τέτοιο δεν θα ήταν ούτε χρήσιμο αυτή τη στιγμή, για το καθεστώς. Κι αυτό γιατί η ρήξη των σχέσεων μεγαλοαστικής με μεσαία και μικρά στρώματα της αστικής τάξης επί μνημονίων, αντανακλάστηκε στην κατάρρευση του προηγούμενου δικομματισμού. Μια τόσο γρήγορη αναστήλωση ενός δικομματικού σκηνικού από το καθεστώς, θα επανέφερε στη μνήμη των “ριγμένων” από το μνημόνιο αυτό που οι ίδιοι γκρέμισαν, θα τους έκανε να προβαίνουν σε ασύμφορες για το καθεστώς παρομοιώσεις των δύο δικομματισμών, θα αναζωπύρωνε την ιδεολογική σύγκρουση του λαού με το καθεστώς.

Άλλωστε, μπορεί η μία πτυχή του δικομματισμού, η ΝΔ, να στέκεται σε «ιδεολογικά ζητήματα», όμως η άλλη πτυχή του, ο ΣΥΡΙΖΑ, δεν μπορεί να «κερδίσει» κόσμο «ιδεολογικά» (ακόμα κι αν συσπειρώσει κόσμο, αυτό δεν θα γίνει λόγω αντιδεξιού μετώπου που «έπιανε» επί ΠΑΣΟΚ, αλλά λόγω των αμφίβολων επί ΝΔ παροχών).

“Μάζευε κι ας είν’ και ρώγες”

Έτσι, το καθεστώς έχει ανάγκη να ρίξει στην αρένα και άλλους σχηματισμούς, που δεν προέρχονται μόνο από ανακύκλωση του παλιού κομματικού προσωπικού. Το γεγονός αυτό αναδεικνύεται και από την πληθώρα ξεθαμμένων όχι μόνο πολιτικών προσωπικοτήτων που κατεβαίνουν με ξεχωριστά ψηφοδέλτια, αλλά και ομάδων που μέχρι πρότινος βάδιζαν προς τη συγχώνευση, ή καλύτερα, το θάνατο (π.χ. Ποτάμι), αλλά «αναστήθηκαν».

Στο σημείο αυτό αναδεικνύεται και η άτυπη «διαπραγμάτευση» που λαμβάνει χώρα αυτή την περίοδο ανάμεσα στις ομάδες αυτές και το καθεστώς. Δεν είναι μόνο το καθεστώς, τι μείγμα κομματικού σκηνικού θα επιλέξει·είναι και το τι μπορούν τα διάφορα κόμματα ή ενώσεις να του προσφέρουν. Ενδεικτικό στοιχείο αυτής της διαπραγμάτευσης είναι και οι ίδιες οι δημοσκοπήσεις. Ίσως για πρώτη φορά, ούτε ο αριθμός των κομμάτων που καταγράφονται είναι ο ίδιος σε όλες τις δημοσκοπήσεις, ούτε τα ίδια τα κόμματα, ενώ ακόμα πιο ταλαντευόμενα είναι και τα ποσοστά που λαμβάνουν τα κόμματα που χαροπαλεύουν (πότε κοντά στο 1%, πότε κοντά στο 3%), αλλά και η σειρά τους.

Το θέμα της σειράς κατάταξης (ακόμα και κάτω του 3% να πάρει κάποιο κόμμα), αλλά και του ποσοστού που θα λάβουν αυτά τα κόμματα θα αποτελέσει πρόκριμα για τις επερχόμενες βουλευτικές εκλογές, που είναι και αυτές που διαμορφώνουν το κομματικό σκηνικό. Μην ξεχνάμε ότι, για τα περισσότερα κόμματα που είναι μεταξύ 1-3%, και, βάσει δημοσκοπήσεων, συχνά κοντά στο 1%, ο επιδιωκόμενος στόχος είναι το 1,5%, που εξασφαλίζει κρατική χρηματοδότηση και μερική προβολή (ή, έστω, πιο «νομιμοποιημένη» διεκδίκηση ή δικαιολόγησή της) στα ΜΜΕ. Δεν είναι τυχαίο, λοιπόν, που καμία «ενωτική» προσπάθεια δεν ολοκληρώθηκε επιτυχώς επί του παρόντος.

Όπως είναι εύκολα αντιληπτό, η αναδιάταξη αυτή και οι «ενωτικές» προσπάθειες δεν αφορούν μόνο π.χ.το «λαϊκοδεξιό» ψευτοπατριωτικό ή τον «κεντρώο» χώρο. Έχουν να κάνουν και με τη συντριπτική πλειοψηφία της αριστεράς και του αναρχικού χώρου, ακόμα και όσων, παρότι ουδέποτε συμμετείχαν οργανωτικά στο ΣΥΡΙΖΑ, ήταν υπό την επήρεια ή ετεροκαθορίζονταν από το ΣΥΝ, διαφοροποιούνταν από αυτόν μόνο όσον αφορά τη «δοσολογία», όχι ποιοτικά, και ποτέ δεν αποτέλεσαν πρακτικά κίνδυνο για το καθεστώς. Αντίθετα, ως ένα βαθμό, το καθεστώς επεδίωκε ακριβώς τέτοιο αντικαθεστωτικό χώρο – χωρίς αιχμές και πολιτικούς στόχους που θα τους επιτύγχανε σε βάρος του καθεστώτος. Από υλικής άποψης, τέτοιου είδους αντικαθεστωτικό – αλλά ακίνδυνο για το καθεστώς – χώρο κάποτε μπορούσε η κοινωνία οικονομικά να τον «σηκώσει». Ωστόσο, με αλλαγμένη την κοινωνία (εκατοντάδες χιλιάδες εκτός χώρας ή αγοράς εργασίας, αγορά εργασίας αλλαγμένη, μια «νέα βάρδια» μεγαλωμένη στα μνημόνια και χωρίς καν γνώση της ύπαρξης άλλου, πιο ανθρώπινου τρόπου ζωής, ένας φοιτητόκοσμος εμφορούμενος από πραγματισμό), δεν είναι βέβαιη η άλλοτε εύκολη σύνδεση με αυτό τον χώρο. Εξου και οι εκφυλιστικές εξελίξεις σε αυτόν.

Ο αναρχικός χώρος

Κρίσιμη είναι η κατάσταση σε ένα τμήμα αυτού του χώρου, τον αναρχικό, που είχε επιδείξει τόλμη και αγωνιστικότητα σε ατομικό επίπεδο μετά το 2008. Αυτά όμως, τουλάχιστον από το 2012, αποδείχτηκε πως δεν αρκούν. Ο χώρος αυτός βρίσκεται σε σταυροδρόμι. Ο ένας δρόμος είναι η φυσική εξέλιξη των πραγμάτων, η ιδιώτευση (και μάλιστα με τους χειρότερους υλικούς όρους για όσους αγωνιστές «έχασαν» κάποια χρόνια από την «κανονική ζωή»). Στο μεταξύ, ακριβώς στα πλαίσια της απαραίτητης κομματικής αναδιάταξης, επιδιώκεται να υπάρξει μια περίοδος αξιοποίησής του χώρου αυτού από το καθεστώς, με το να προνομοποιηθούν εντός αυτού διάφορα ιδεολογήματα, «μόδες» παροδικές και ανακυκλωμένες, που θα παρατείνουν μεν την «ενασχόληση με τα κοινά», αλλά θα οδηγούν δε, ατομικά, στην (έστω και μη ομολογημένη) αποδοχή του ρεφορμισμού και, συνολικά, στην εδραίωση του ρεφορμισμού (ως ιδεολογικού πυλώνα του κομματικού συστήματος). Ο άλλος δρόμος είναι η ιδεολογική και πολιτική εξέλιξη.

Επί του παρόντος, αυτό που βλέπουμε είναι η λεηλασία του: η αποκατάσταση «ψυχολογικών» και ιδεολογικών δεσμών με τμήματα της ΛΑΕ (μέσω κοινών φιλορωσικών πρωτοβουλιών), αλλά και του ΣΥΡΙΖΑ (βλ. πρόσφατο «συνέδριο» για την Οκτωβριανή Επανάσταση, «επανανομιμοποίηση» των «δικτυακών» φιλοτσιπρικών ομαδοποιήσεων στα Εξάρχεια, κ.ά.), που, όπως έχουμε δει και την περασμένη δεκαετία, δεν θέλουν πολύ να μετεξελιχθούν σε οργανωτικούς ή εκλογικούς. Ναι, ακόμα και εκλογικούς. Π.χ., η πρόσφατη ανακοίνωση της Ορ.Μ.Α. δεν αθωώνει απλώς το ΣΥΡΙΖΑ (που θεωρείται μόνο “ρεφορμιστικός”, σα να’μασταν στο 2014), αλλά ξεπερνά επί το ρεφορμιστικότερο από θέσεις αρχών τους κομμουνιστές στο θέμα των εκλογών.

Αναφορικά με την αποκατάσταση ιδεολογικών δεσμών με το ΣΥΡΙΖΑ που λαμβάνει χώρα αυτή την περίοδο, πράγματι, αυτή είναι πολύ δύσκολο να γίνει κατανοητή σε ευρύ κόσμο. Αυτή η δυσκολία οφείλεται στο ότι δεν έχουν ξεπεραστεί σημαντικές καθυστερήσεις στο ιδεολογικό μέτωπο και την ανάλυση της διεθνούς κατάστασης, αφού παραμένει μακράν κυρίαρχη η πεποίθηση ότι, «δύο είναι μόνο τα μπλοκ διεθνώς» και άρα «ο ΣΥΡΙΖΑ έχει επιλέξει το Δυτικό». Αν, π.χ., έβλεπε κανείς μια πρόσφατη αφίσα της Αναρχικής Ομοσπονδίας, με την ουδέτερη και σμικρυντική, δηλαδή φιλική, παρουσίαση του ρωσικού ιμπεριαλισμού, θα νόμιζε πως κλίνει μάλλον υπέρ μιας ΛΑΕτζήδικης ανάλυσης και όχι του ΣΥΡΙΖΑ («άρα, και το συνέδριο με τους Λιερούς δεν αποδεικνύει τίποτα»). Ακόμα χειρότερα, θα πίστευε πως επρόκειτο περί μιας ιδεολογικής και πολιτικής εξέλιξης (μιας και «επιτέλους κάποιος από τον αναρχικό χώρο πραγματεύεται τις διεθνείς εξελίξεις»). Η ιδεολογική αυτή καθυστέρηση, η στατική αυτή ανάλυση, και η αδιαφορία για μελέτη των φαινομένων στη δυναμική τους διάσταση και βάσει των εσωτερικών τους αντιθέσεων (μια μελέτη που θα αναδείκνυε ότι υπάρχουν και αντιθέσεις ΗΠΑ-Ρωσίας έναντι των αναδυόμενων, και ο Τσίπρας παίζει και με αυτές), είναι φιλοϊμπεριαλιστική, αφού υποδεικνύει (άλλο αν δεν κατονομάζει) ως διέξοδο άλλον ιμπεριαλιστή. Και μπορεί τώρα φαινομενικά να μη συμπίπτουν οι “προτεινόμενοι” ιμπεριαλιστές, η Κερκόπορτα όμως είναι η κοινή μεθοδολογία και ανάλυση, που οδηγεί στην αποδοχή έστω και έμμεσα ενός ιμπεριαλιστή. Τότε είναι που αρχίζει η διαφοροποίηση να είναι μόνο στη “δοσολογία” και όχι ποιοτική.

Αν δόθηκε προτεραιότητα στο σχολιασμό των εξελίξεων στον αναρχικό χώρο, αυτό έχει να κάνει με το γεγονός ότι ο αναρχικός χώρος, αντικειμενικά, την τελευταία δεκαετία είχε προνομιακή σχέση με έναν νεότερο κόσμο. Κι αν λάβουμε υπόψη ότι πάνω από 500.000 νέοι θα ψηφίσουν για πρώτη φορά (δηλαδή, αθροιστικά, οι ψήφοι τους στέλνουν τουλάχιστον 2 κόμματα στη Βουλή), παρότι και αυτός ο «χώρος» τα τελευταία χρόνια «γερνά», η επιρροή ή όχι αυτού του χώρου στην αναδιάταξη του κομματικού σκηνικού είναι σημαντική.

Η πέραν του σημερινού ΚΚΕ αριστερά

Παρότι ήδη έχει γίνει αναφορά, δεν μπορεί, ωστόσο, να μη σχολιαστούν περισσότερο οι εξελίξεις και στο χώρο της πέραν του σημερινού ΚΚΕ αριστεράς και πρώτα από όλα στην Ανταρσύα. Τα ξεχωριστά ψηφοδέλτια, οι καυγάδες για το αν π.χ.πρέπει να είναι το ΕΕΚ στις ευρωκλογές (ενώ ήταν στις βουλευτικές), ο ανταγωνισμός για το ποιος θα βγει παραπάνω ώστε να επιβάλει καταστάσεις την επαύριο των εκλογών, η χρησιμοποίηση-κάψιμο ανθρώπων για να χτυπήσουν τη διαφαινόμενη μερική διαρροή ψηφοφόρων προς το σημερινό ΚΚΕ με προμνημονιακού επιπέδου «επιχειρήματα», δεν είναι μόνο πράγματα που δεν αφορούν ούτε τους συγγενείς των υποψηφίων της Ανταρσύα, αλλά, σε συνδυασμό με την απουσία από μεγάλα γεγονότα (από απεργίες ως τα διεθνή) και τα συνεχή κοινοδρασίτικα αδειάσματα του ματαιοπονούντος ΚΚΕ(μ-λ), συνοψίζουν τα βασικά δεινά μεγάλου τμήματος της αριστεράς: δείχνουν αφερεγγυότητα και, πάνω από όλα, ότι για έναν ολόκληρο πολιτικό χώρο, η μνημονιακή περίοδος σαν να μην υπήρξε ποτέ. Από αυτή την περίοδο όπου εκατομμύρια λαού, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο κινητοποιήθηκαν, κανένα συμπέρασμα δεν βγήκε, ούτε καν για αλλαγή έστω της εκλογικής τακτικής.

Θλιβερή είναι και η κατάσταση στον χώρο όσων ενεπλάκησαν ενεργά με το ΣΥΡΙΖΑ. Εδώ δεν γίνεται λόγος για τις ομαδοποιήσεις Λαφαζάνη-Βαρουφάκη-Κωνσταντοπούλου, αλλά για τα κατώτερα στελέχη ή απλά μέλη του ΣΥΡΙΖΑ που αποχώρησαν. Όσοι ασχολούνται, δεν είναι τυχαίο ότι έχουν εμπλακεί σε ψηφοδέλτια του «πρώην ΣΥΡΙΖΑ» χώρου. Κι αυτό γιατί αρνούνται να παραδεχτούν ότι ήταν λάθος η εμπλοκή στο ΣΥΡΙΖΑ. Έτσι, περιορίζονται να μιλούν με όρους «προδοσίας» “οβιδιακής μεταμόρφωσης” κοκ. Αρνούνται να δουν τα πράγματα από τη σκοπιά που προσπαθεί να αναδείξει αυτό το κείμενο: τι ήθελε το καθεστώς στην Ελλάδα και τι θέση ήδη από τις αρχές της περασμένης δεκαετίας επεφύλασσε για το ΣΥΡΙΖΑ, πώς θα τον αξιοποιούσε λίγα χρόνια μετά (αν κατάφερνε να τον κρατήσει στη ζωή). Το καθεστώς έβλεπε ότι, με όχημα το χρέος, η διατήρησή του εξαρτιόταν από ένα ανανεωμένο κομματικό σύστημα. Τι καλύτερο, λοιπόν, για το καθεστώς, από τη χρυσή του εφεδρεία, τον ευρω-«κομμουνιστικό» χώρο, με δεδομένο ότι ο (υπόλοιπος) αριστερός χώρος ήταν βέβαιο ότι θα έμενε στη γωνία «υπερασπίζοντας …Θερμοπύλες» και δεν θα ανέπτυσσε καμία πρωτοβουλία συσπείρωσης του λαού και ακύρωσης των σχεδίων του αντιπάλου (τα οποία σχέδια ουδέποτε λάμβανε υπόψη);

Το υπό εκκόλαψη «αριστερόπατριωτικό» φιλοϊμπεριαλιστικό έκτρωμα

Δεν ισχύει, όμως, αυτό για όλους όσους ενεπλάκησαν ενεργά με το ΣΥΡΙΖΑ. Κάποιοι, ακριβώς επειδή είχαν εντοπίσει τι ήθελε το καθεστώς και με ποιο όχημα θα τα επέβαλλε, πήραν θέση και προσαρμόστηκαν ακριβώς σε ό,τι ζήταγε το καθεστώς. Έχουν μάθει, άλλωστε, να κάνουν αυτό το πράγμα σε κάθε στροφή και μικροστροφή του καθεστώτος. Γύρω στο 2004 διέσωσαν το ΣΥΝ. Το 2011-12, ακριβώς όταν κρινόταν αν θα συμβάλλουν στο νέο κομματικό σύστημα (μέσω του ΣΥΡΙΖΑ), δεν δίστασαν να κόψουν και να ράψουν την οργάνωσή τους στα μέτρα του νέου ρόλου που θα έπαιζε ο ΣΥΡΙΖΑ. Το 2015, και αφού έπαιξαν το ρόλο τους για τη δυσφήμιση και τη διάλυση της οργάνωσής τους, εξυπηρετώντας πάλι το καθεστώς και δη τον τοποτηρητή του (Τσίπρας), αφού αφαίρεσαν από μπροστά του μια μεγάλη οργάνωση της αριστεράς, μετατράπηκαν σε εφημερίδα («Δρόμος της Αριστεράς»).

Τώρα, στα πλαίσια ενός ακόμα πιο βρώμικου σχεδίου, και με το λαό σε χειρότερες υλικές και πολιτικές θέσεις, αυτό που «πουλάνε» στο καθεστώς είναι η διαθεσιμότητά τους στη δημιουργία ενός «αριστεροπατριωτικού» εκτρώματος. Το έκτρωμα αυτό είναι ψευτοαριστερό, γιατί ο λόγος του και οι πρακτικές του δεν συμβάλλουν στη δημιουργία και οργάνωση αγωνιστών, αλλά ψηφοφόρων και αναγνωστών, δηλαδή εξαρτώμενων ανθρώπων. Συνολικά μετατοπίζει το κέντρο βάρους του κομματικού συστήματος προς τα δεξιά. Κυρίως όμως είναι ψευτοπατριωτικό, γιατί είναι φιλοϊμπεριαλιστικό. Ο αντιτουρκισμός του, για παράδειγμα, δεν συνοδεύεται από καταγγελία του ρόλου και της Ρωσίας και των ΗΠΑ και της παρέμβασής τους (μεμονωμένα ή όχι) για ανάσχεση της Τουρκίας. Επίσης, όταν λέει ότι «ο «μακεδονισμός» και ο αλυτρωτισμός είναι δομικό στοιχείο ύπαρξης του γειτονικού κράτους και δεν θα εγκαταλειφτεί«, θεωρεί αδύνατη την συνύπαρξη του γειτονικού κράτους (και έθνους) με το ελληνικό κράτος και προκρίνει την εξάλειψή τους, κάτι που μόνο ένας πλασιέ της ιμπεριαλιστικής ατζέντας κάνει πως δεν καταλαβαίνει ότι αυτό θα οξύνει τις έριδες ανάμεσα στους δυο λαούς και θα ευνοήσει την παρέμβαση των ιμπεριαλιστών στην περιοχή. (Αξίζει να σημειωθεί ότι, σε αντίθεση με αυτούς τους τυχοδιώκτες, το ζαχαριαδικό ΚΚΕ, αντιμέτωπο με αλυτρωτισμούς, δεν πρόκρινε την εξάλειψη κανενός κράτους, πολλώ δε μάλλον έθνους, αλλά έπαιρνε πρωτοβουλίες ως και για τη δημιουργία δεύτερου εθνικού κέντρου, φιλικού προς τον ελληνικό λαό).

Αυτό το υπό εκκόλαψη «αριστεροπατριωτικό» φιλοϊμπεριαλιστικό έκτρωμα πουλάει εκδούλευση στον ιμπεριαλισμό, του δηλώνει ευθέως ότι μια «πιάτσα» που θα υπερασπίζεται με τα καλύτερα (νανουριστικά-αντιτουρκικά) επιχειρήματα είναι έτοιμη. Και πράγματι, σε σχέση με άλλες πιθανές συγκολλήσεις (π.χ. με Βαρουφάκη ή Κωνσταντοπούλου) είναι πιο «ψημένη» μια τέτοια ενότητα (Καραμπελιάδων και Ρινάλντηδων). Θα έλεγε κανείς πως είναι παράλογο που, τόσα χρόνια, ενώ οι θέσεις τους είναι καρμπόν, δεν έχουν ενωθεί. Δεν είναι όμως τυχαίο το εκλογικό κατέβασμα Καραμπελιά (όπου ήδη συνεργάζεται εκλογικά στη Θεσσαλονίκη με το «Δρόμο»). Είναι κι αυτό μια ένδειξη της αξιοποίησης και της τελευταίας «ρώγας» την οποία το καθεστώς επιδιώκει να αξιοποιήσει.

Το ακόμα πιο ενδιαφέρον είναι ότι η προσπάθεια για το «αριστεροπατριωτικό» φιλοϊμπεριαλιστικό έκτρωμα δεν περιορίζεται στους Καραμπελιορινάλντηδες. Η ΛΑΕ το καλοβλέπει, στην προσπάθεια εκλογικής της επιβίωσης. Η πρότασή της σε «σημαντικό» «πόλο» της «πατριωτικής πιάτσας» (τη Χριστιανική Δημοκρατία), η συμμετοχή άλλου μέλους του «Δρόμου» της Θεσσαλονίκης σε ψηφοδέλτιο ΛΑΕ και τόσα άλλα, δείχνουν ότι οι δίαυλοι επικοινωνίας είναι ανοιχτοί, η εποχή που οι «κύκλοι» του «Δρόμου» θεωρούσαν διανοητικά καθυστερημένους τους ΛΑΕτζήδες έχει ξεχαστεί, και ότι μάλλον προτιμά η ΛΑΕ μια τέτοια «πατριωτική» της στροφή, προς έναν πιο «ψημένο» χώρο, αν και πολλά θα κριθούν από τις εκλογικές επιδόσεις Καραμπελιά. Άλλωστε, και το Λαφαζάνη συμφέρει ένα πιο δεξιό κομματικό σκηνικό, με αυτόν ως «αντίβαρο». Τόσα χρόνια αυτό το ρόλο έπαιζε. Σε κάθε περίπτωση, μια τέτοια προσχώρηση της ανοιχτά ρωσόφιλης ΛΑΕ σε αυτό το έκτρωμα, θα πιστοποιούσε τον φιλοϊμπεριαλιστικό χαρακτήρα του.

Το σημερινό ΚΚΕ

Σε αυτό το σημείο, είναι καταδικαστέα και μόνο η τοποθέτηση του σημερινού ΚΚΕ επί της δεξιάς «ατζέντας» για το “αν υπάρχει μακεδονικό έθνος” (ας μην αναφερθούν εδώ και οι συνεχείς αλλαγές στις θέσεις του για τα ελληνοτουρκικά που συνυπάρχουν με τροτσκιστική ανάλυση του κόσμου). Όπως και την περασμένη δεκαετία, με την παραχώρηση συνιστωσών στο ΣΥΡΙΖΑ, ή στις αρχές αυτής της δεκαετίας, με τις “πατάτες” έναντι του λαϊκού ρεύματος που αναπτύχθηκε, έμμεσα συνέβαλε στους επιδιωκόμενους καθεστωτικούς σχεδιασμούς, έτσι και τώρα, «νομιμοποίησε» τη μετατόπιση του μέσου όρου της συζήτησης προς τα δεξιά, δηλαδή, επί το αποπροσανατολιστικότερο για το λαϊκό κίνημα. Όσο για τη γενικότερη πορεία του την τελευταία 4ετία, ας ειπωθεί μόνο ότι το να περιορίζεσαι σε «αποκούμπι» λειτουργεί υπέρ της λογικής του «μικρότερου κακού», αφού δεν δημιουργείς όρους ανάπτυξης κάποιου ρεύματος στο πλαίσιο του οποίου θα δημιουργηθεί ένα πραγματικό λαϊκό ποτάμι. Αντίθετα, περιορίζεις τον «αναζητώντα αποκούμπι» σε ρόλο παθητικό, χειροκροτητή ακτιβισμών και, γενικότερα, χειροκροτητή κάποιων άλλων. Η δε συμβολή του στην ανασυγκρότηση του βασικού πυλώνα του λαϊκού κινήματος, του συνδικαλιστικού-εργατικού, δείχνει ότι δεν αρκεί ο περιορισμός σε ενθάρρυνση για απλή εγγραφή και συμμετοχή σε εκλογικές διαδικασίες των σωματείων. Αντίθετα, αν αυτά συνδυαστούν με τους ακτιβισμούς που έλαβαν χώρα (και στους οποίους αντικειμενικά δεν μπορεί να συμμετέχει όλος ο λαός), οδηγούν στη συνειδητοποίηση μιας αδυναμίας και, ακόμα χειρότερα, «ματαιότητας» συμμετοχής.

Οι τάσεις σε διεθνές επίπεδο & το καθεστώς στη χώρα

Όλα αυτά λαμβάνουν χώρα τη στιγμή που οι εξελίξεις στην κύρια αντίθεση παγκοσμίως, η «δύση της Δύσης», προχωρά. Η ανάδυση νέων δυνάμεων οξύνει τις αντιθέσεις εντός των δύοντων ιμπεριαλιστών, και δη του αμερικάνικου, αναφορικά με την ψυχροπολεμική αντιμετώπιση της Ρωσίας ή, αντίθετα, την προνομοποίηση της ανάσχεσης της διαρροής των υπό χαλάρωση στρατοπέδων του. Η στρατηγική εξασθένιση των ΗΠΑ, άφησε πίσω την εποχή της συνύπαρξή της με το φαινομενικά αντίθετο φαινόμενο, αυτό της στρατηγικής επέκτασης, και τώρα συνυπάρχει με το φαινόμενο της στρατηγικής απόσυρσης. Τη στρατηγική απόσυρση που διαχειρίζεται ο Τραμπ συνοδεύει μια διατήρηση ψυχροπολεμικών «πινελιών» στον παγκόσμιο χάρτη. Από αυτή τη διαχείριση της στρατηγικής απόσυρσης των ΗΠΑ, αλλά και προς αναζήτηση πιο αυτόνομων κινήσεων, με δεδομένες τη στρατηγική εξασθένιση των ΗΠΑ και την αυξανόμενη επέμβαση του ρωσικού ιμπεριαλισμού στο εσωτερικό της, η συνοχή της ΕΕ, ως ιμπεριαλιστικού οργανισμού και ως συνόλου μεμονωμένων ιμπεριαλιστών, κλυδωνίζεται. Μπορεί τα μέλη της τυπικά να συμπλέουν ως σύνολο με ψυχροπολεμικές αντιρωσικές κυρώσεις, για να δείξουν στη Ρωσία πως δεν θέλουν αλλαγή χαλίφη, και αφού δεν είναι έτοιμα και αρκετά ενωμένα για να αντέξουν ανοιχτή σύγκρουση με τις ΗΠΑ, δεν μπορεί όμως να αγνοηθεί ότι μεμονωμένα τις υπονομεύουν, και ότι, σε διάφορα σημαντικά θέματα (αγωγός NorthStream 2, Ιράν, Κίνα), ως σύνολο έχουν διακριτή πολιτική, ακόμα και ανοιχτά αντιδρούν στις πιέσεις Τραμπ. Αυτές οι πιέσεις, συν τοις άλλοις, επιδιώκουν υποκατάσταση εισαγωγών (π.χ. με το ακριβότερο LNG), κάτι που αναδεικνύει ξεκάθαρα ότι υπονομεύουν τη δυναμική των ευρωπαϊκών ιμπεριαλισμών, και δρουν ως αποπροσανατολιστικό κάλυμμα της στρατηγικής απόσυρσης. Μπορεί, από τη μια, αντιρωσικές να φαίνονται (στην ουσία, το μόνο που κάνουν είναι να «επιβάλλουν» στο ρωσικό ιμπεριαλισμό μια ακόμα πιο σύνθετη και «άπιαστη» τακτική, και να εδραιώνουν τη θέση του), από την άλλη, αντιΕΕ είναι (αφού υπάρχουν περισσότερο και λιγότερο «ριγμένοι» από αυτές). Ακόμα κι όταν κινούνται οι ΗΠΑ μαζί με την ΕΕ, π.χ.στη Β.Μακεδονία, αυτό δεν αποδεικνύει κάποια «δυτική ενότητα», αλλά ότι, από τη μια η ΕΕ δεν χαρίζει χώρο σε ό,τι θεωρεί «πίσω αυλή» της, χωρίς την ίδια παρούσα, από την άλλη, στην πράξη, εδραιώνει την παρουσία του ρωσικού παράγοντα, τουλάχιστον σε επίπεδο κοινής γνώμης (η «Δύση» είναι αυτή που «κράζεται» για την Υεμένη, τη Λιβύη ή τη Β.Μακεδονία, όχι η Ρωσία). H δε EE αναπτύσσει και τη δική της αντιΗΠΑ γραμμή, π.χ. στην «ευρωατλαντική» στροφή πρώην σοβιετικών χωρών (Ουκρανία, Μολδαβία), με την προνομοποίηση ιδιαίτερου διαλόγου με τη Ρωσία (αν και έτσι, ταυτόχρονα, αυτοϋπονομεύεται, αφού επισημοποιεί το «λόγο» που μπορεί να έχει η Ρωσία στην «αυλή» της). Έτσι έχουμε πολλαπλά τρίγωνα (βασικά, πολύγωνα) στην περιοχή. Αυτά, όπως και γενικότερα τα πολλαπλά ταμπλό (άλλο ένα φαινόμενο της εποχής μας), για να έχουν αποτέλεσμα, χρειάζονται ακόμα και μη κρατικούς δρώντες, η σημασία των οποίων αυξάνεται στην ευρύτερη περιοχή Μεσογείου, Μέσης Ανατολής, Βαλκανίων και αν. Ευρώπης.

Τι σχέση έχουν, όμως, όλα αυτά με το καθεστώς στην Ελλάδα; Πρώτον, δείχνουν ότι, με αυξανόμενη και συνθετότερη την παρέμβαση νέων ιμπεριαλισμών στη χώρα, το να δίνεται συγκεκριμένο δυτικό «πρόσημο», όσον αφορά τον «προτιμώμενο» ιμπεριαλιστή συνολικά από το καθεστώς, καθίσταται όλο και πιο ατεκμηρίωτο. Δεύτερον, δείχνουν ότι οι μη κρατικοί δρώντες δεν χρειάζεται να συνομιλούν μόνο μέσω του «δικού» τους καθεστώτος, αλλά έχουν και απευθείας πρόσβαση στους ιμπεριαλιστές. Από αυτή τη σκοπιά, αξίζει να σημειωθεί η ύπαρξη φανατικά ρωσόφιλων αρθρογράφων του «Δρόμου», ένας εκ των οποίων, με συχνές «ανταποκρίσεις» από τη Μόσχα, είναι ταυτόχρονα υποψήφιος της ΛΑΕ.

Προτάσεις-Στόχοι

Συνάγεται από όλα αυτά, ότι η συζήτηση για επιλογή ή όχι του «μικρότερου κακού» (όχι μόνο την εκλογική), δεν είναι απλώς λίγη, αλλά δεν απαντά ούτε κατ’ελάχιστον στα πραγματικά επίδικα της εποχής μας. Δεν αρκεί, ωστόσο, το «χρειάζεται κάτι άλλο». Για την ακρίβεια, το «χρειάζεται κάτι άλλο», ευνοεί την παγίωση διαλυτικών καταστάσεων. Έτσι, με βάση τα παραπάνω, πρέπει να συναχθούν και οι θετικές προτάσεις για τα όποια καθήκοντα.

Πρώτα από όλα, χρειάζεται η μελέτη του προβλήματος της συμμετοχής όλο και περισσότερων υφιστάμενων τις συνέπειες των αρνητικών αυτών εξελίξεων, με στόχο τη διευκόλυνση συμμετοχής τους. Συνεπώς, οτιδήποτε δεν διευκολύνει τη συμμετοχή, πρέπει να αποθαρρύνεται (Ακόμα και η έκταση τοποθετήσεων σε συνελεύσεις ή κειμένων σαν κι αυτό). Ιδιαίτερη έμφαση πρέπει να δοθεί στο ζήτημα της συμμετοχής της νεολαίας. Όλος ο “χώρος” γερνά. Αν δεν αντιμετωπιστεί άμεσα το ζήτημα αυτό, τότε σύντομα θα κοπεί και το τελευταίο νήμα σχέσεων με την επαναστατική γενιά (οικογενειακών-φιλικών). Μάλιστα, το ζήτημα δεν αφορά απλώς το να μπουν «φρέσκα μυαλά» στον «χώρο» (Από μόνα τους, αν δεν υπάρχουν συγκεκριμένες οργανωτικές αρχές, εύκολα “μπαγιατεύουν”). Έχει να κάνει με μια πολιτική παρέμβαση στην κατάσταση κανιβαλισμού (και όχι μόνο ατομικισμού) που διέπει τη νεολαία.

Τι σημαίνει, όμως, συμμετοχή; Η συμμετοχή δεν είναι αυτοσκοπός γιατί έχουμε ήδη δει, κατά το παρελθόν, αυτή να εκτρέπεται σε εκτόνωση, και σύντομα να οδηγεί σε αποχώρηση των προσχωρήσαντων, με ακόμα πιο μεγάλες αντιοργανωτικές-αντικομματικές διαθέσεις. Αυτό ευνοεί διαλυτικά σχέδια των ανεξέλεγκτων ηγετίσκων που ανακυκλώνουν τους υποτελείς τους και υπονομεύει την αξία της οργάνωσης και της συλλογικής δράσης. Η συμμετοχή πρέπει να λαμβάνει χώρα σε ένα πλαίσιο όχι “αμεσοδημοκρατίας”, όπου κυριαρχούν οι καλυπτόμενοι από τον αμεσοδημοκρατικό μανδύα ανεξέλεγκτοι ηγετίσκοι, αλλά δημοκρατίας, σε ένα πλαίσιο όπου ο συμμετέχων εξοικειώνεται με κατάστασεις όπου υπάρχουν δικαιώματα και υποχρεώσεις, και αρχές όπως (διόρθωση-προσθήκη: πρώτα από όλα εκλογιμότητα), έλεγχος, συλλογική δράση και προσωποποιημένη ευθύνη, (αυτο-)κριτική όχι εν είδει (αυτο-)μαστιγώματος, αλλά με στόχο τη διάχυση της εμπειρίας. Συμμετοχή, όμως, σημαίνει πρωτίστως συλλογική δράση. Πρωτοβουλίες που στέλνουν αντιμέτωπο, κατά μέτωπο και απομονωμένο, τον «συμμετέχοντα» με τον εχθρό, δεν διασφαλίζουν καμία συμμετοχή. Αντίθετα, δεν κάνουν ορατά τα οφέλη από τη συλλογική δράση.

Δεύτερο, και όπως επισημάνθηκε πολλάκις στο άρθρο αυτό, χρειάζεται, επιτέλους, η μελέτη του πώς θα ήθελε ο εχθρός το λαϊκό κίνημα να συμπεριφέρεται.

Τρίτον, χρειάζεται, σε κάθε περίπτωση, μια νέα ανάλυση της ταξικής δομής της κοινωνίας, όπως έχει διαμορφωθεί μετά την επέλαση των μνημονίων και τη συμπλήρωση 40 ετών συμμετοχής στην ΕΟΚ/ΕΕ. Εκατομμύρια άνθρωποι άλλαξαν ταξική θέση, συμμαχίες ανάμεσα σε τάξεις και στρώματα έσπασαν, άλλη εμπειρία έχουν οι άνθρωποι που αντικειμενικά συνιστούν την μόνη συνεπή επαναστατική τάξη. Αυτή η ανάλυση αποτελεί τη βάση επί της οποίας μπορούν να γίνονται εύστοχες αναλύσεις της επικαιρότητας, δηλαδή, με βάση τις διαθέσεις και τις κινήσεις κάθε τάξης και στρώματος και την αλληλεπίδραση αυτών, και να εκπονούνται τακτικές και στόχοι πάλης.

Τέταρτον, και σε συνάρτηση με όλα αυτά, επείγουν αναλύσεις της τακτικής ΟΛΩΝ των ιμπεριαλιστών, με πρώτη από όλες αυτή της Ρωσίας, για την οποία ούτε ένα άρθρο δεν υπάρχει. Η στατική μελέτη των διεθνών εξελίξεων, η ανάλυση βάσει «δύο μπλοκ», η απαξίωση της μελέτης επί των εσωτερικών αντιθέσεων των ιμπεριαλιστών, δεν μαρτυρά απλώς καθυστέρηση, αλλά, με δεδομένη την όλο και πιο ενεργή παρέμβαση περισσότερων ιμπεριαλισμών στη χώρα, είναι φιλοϊμπεριαλιστική και συνολικά και συγκεκριμένα υπέρ κάποιων (Ρωσίας, Κίνας).Τελεία.

Πέμπτον, όλα τα παραπάνω δεν μπορούν να γίνονται από φιλολογικούς ομίλους αργόσχολων που για κοινωνικούς λόγους συμμετέχουν σε μια συλλογικότητα, αλλά από όλο και πιο μαχητικές, όλο και πιο λαϊκές δημοκρατικές συλλογικότητες, με βάση τις προαναφερθείσες οργανωτικές αρχές, έχοντας πάντοτε κατά νου τη δημιουργία κομμουνιστικού κόμματος. Οτιδήποτε άλλο δεν θίγει την εξουσία του αντιπάλου, πάει αλλού τη συζήτηση, εκεί, δηλαδή, που συμφέρει τον αντίπαλο.

Ομοίως, και επειδή η συνέπεια και η ταύτιση λόγων-έργων είναι κάτι που λείπει, οι ενδεδειγμένες μορφές της συμμετοχής δεν μπορεί να είναι αυτές της «Πλατείας» του 2011, από όπου έλειπε η λογοδοσία. Η εμπειρία τους είναι αρνητική, όχι τόσο γιατί «δεν κατάφεραν τίποτα» ή γιατί έθεταν μόνο προτάγματα (θετικά μεν, γενικά δε), όσο γιατί έδειξαν τα όριά τους: σοβαρές εξελίξεις, όπως την οικοδόμηση κομματικού συστήματος και μάλιστα στην πλάτη τους, αντικειμενικά, δεν ήταν σε θέση να μελετήσουν, πολλώ δε μάλλον να αποτρέψουν. Η εμμονή στη μορφή “Πλατεία” κάνει πως δεν βλέπει τα όριά της και – γιατί όχι; – προτείνει στο καθεστώς μια (μπαγιάτικη) μορφή για την προώθηση των στόχων του. Αντίθετα, στη μορφή “σωματείο”-παράταξη-σύλλογος στο χώρο εργασίας (και, δευτερευόντως, στη γειτονιά), ευκολότερα επαληθεύεται η συνέπεια λόγων-έργων και καθένας (υπό τις προαναφερθείσες οργανωτικές αρχές) βρίσκει το ρόλο του και βελτιώνει τη συμβολή του στη λαϊκή υπόθεση. Επίσης, ιδίως σε περιόδους οπισθοχώρησης, αυτή η μορφή συγκρατεί αποτελεσματικότερα. Συν τοις άλλοις, όταν υπάρχει κομμουνιστική πολιτική για αυτά, μπορεί να αξιοποιηθεί εναντίον του αντιπάλου και για πολιτικούς στόχους. Έτσι, και χωρίς διάθεση αντιπαράθεσης «Πλατείας»-Σωματείου (το 2011, άλλωστε, η πρώτη «πάτησε» στην ύπαρξη του δεύτερου) είναι μια μορφή οργάνωσης που πρέπει αυτή τη στιγμή να προνομοποιηθεί. Σωματείο όμως δημοκρατικό, που διευκολύνει τη συμμετοχή, όπως αναφέρεται προηγουμένως. Ας έχουμε κατά νου ότι η συγκρότηση του λαϊκού παράγοντα σε σώμα προϋποθέτει ραχοκοκαλιά, και ότι το 2015 ο λαός έμεινε οργανωτικά γυμνός επειδή αυτό που συντρίφτηκε τα μνημονιακά χρόνια είναι οι συλλογικότητες (σωματεία, παρατάξεις) με αρχή, μέση και τέλος (ιδίως λόγω της συνειδητής τους αντικατάστασης από “δίκτυα” και “συνελεύσεις”)

Είναι πολύ κατανοητό κάποιοι να μιλήσουν απαξιωτικά για επιδίωξη «καθαρότητας» (παρότι πρόκειται για την πιο χειραφετητική διαδικασία). Αυτοί, βέβαια, είναι όσοι βρώμισαν, ενίοτε, με το αζημίωτο, την έννοια της οργάνωσης και όσοι δύσμοιροι δεν καταλαβαίνουν ότι κάποιοι συνειδητά τους εμφύσησαν την απαξίωση της «καθαρότητας» για να υλοποιήσουν τα βρωμερά τους σχέδια προσωπικής διατήρησής τους στον «αφρό» και υπηρέτησης του αντιπάλου.

Εκτίμηση του γράφοντος, ο οποίος θα προσπαθήσει και από αυτό το ιστολόγιο να υπηρετήσει τους παραπάνω στόχους, είναι ότι, παρά τα όποια «κουσούρια» είναι λογικό να έχουν αποκτήσει, υπάρχουν ακόμα συλλογικότητες που μπορούν να υλοποιήσουν τις προτάσεις αυτές.

https://parapoda.wordpress.com/

από @ρειανός 31/05/2019 10:19 μμ.


Σε ποιό πλανήτη ανήκει η Ορ.Μ.Α στον αναρχικό χώρο; Οι ίδιοι ποτέ δεν ισχυρίστηκαν κάτι τέτοιο και το λόγο τους κάθε άλλο παρά αναρχικό τον λες.

από απάντηση 02/06/2019 9:54 μμ.


Στην Ορ.Μ.Α. μετέχουν πολλοί αναρχικοί και αναρχικές και η Ορ.Μ.Α. έχει στηρίξει έμπρακτα τον αναρχικό χώρο μέσα στα πλαίσια του αντιφασιστικού αγώνα.

από φαντομάς 03/06/2019 4:16 μμ.


Στην ΟρΜΑ μπορεί να μετέχουν ΠΡΩΗΝ αναρχικοί. Όσοι παραμένουν αναρχικοί αυτοοργανώνονται σε ομάδες με αναρχικά χαρακτηριστικά και διαδικασίες που δεν έχουν σχέση με την ΟρΜΑ. Αν έχει στηρίξει τον αναρχικό χώρο δεν το γνωρίζω, πέρα από τη συμμετοχή της σε κινητοποιήσεις αλληλεγγύης π.χ. στο Ρωμανό, στις οποίες συμμετείχαν κι άλλες συλλογικότητες της αριστεράς, κόμματα (π.χ. ΟΚΔΕ, ΕΕΚ) σωματεία, φοιτητικοί σύλλογοι κλπ με χαρακτηριστικά από κεντροαριστερά μέχρι ακροαριστερά, πάντως όχι αναρχικά. Δεν αρκεί να βαράς φασίστες για να χαρακτηριστείς "αναρχικός". Κάθε αριστερός (λενινιστής, τροτσκιστής, σταλινικός κλπ) και μη (π.χ.δημοκράτης)  μπορεί να είναι μαχητικός αντιφασίστας. Αυτό δε σημαίνει ότι θα τον βαφτίσουμε "αναρχικό", πόσο μάλλον να τον θεωρήσουμε αντιπροσωπευτικό του αναρχικού χώρου όπως κάνει το αρχικό κείμενο.

από @ 03/06/2019 5:21 μμ.


Αν υπάρχουν αναρχικοί/ές που συνυπογράφουν κείμενα της ορμα μά!λον κάτι δεν έχουν καταλάβει για την αναρχία... Όσο για την έμπρακτη στήριξη της ορμα στον αναρχικό χώρο, θυμίζει το ανέκδοτο με τον χότζα της αλβανίας και τη φοβερή ατάκα "εμείς μαζί με τους κινέζους είμαστε πάνω από 1 δις κόσμος"...

από Dafag 06/06/2019 1 πμ.


Η ορμα ειναι μια κακογουστη και εντελως αφελης προσπαθεια αριστερων να διεισδυσουν στην αναρχια με οχημα τον αντιφασισμο. Νομιζουν οτι κανεις δεν εχει παρει χαμπαρι την φωτισμενη τους στρατηγικη. Κλασσικοι αριστεροι που θεωρουν τους αναρχικους ανοητους κ ιδεαλιστες που χρειαζονται καθοδηγηση. Τραβατε ρε μεχρι την γωνια να δειτε αν ερχομαστε..

από Στο parapoda υπάρχει η εξής απάντηση 07/06/2019 9:41 μμ.


Στο parapoda υπάρχει η εξής απάντηση σε παρόμοια ένσταση:

"Ευχαριστίες για την παρατήρηση.Δεν υπάρχει πρόθεση υποτίμησης της Ορ.Μ.Α., ούτε ενδιαφέρον για τοποθέτηση επί του άτυπου εν εξελίξει “ενδοαναρχικού εμφυλίου” για το ποιος είναι ή δεν είναι αναρχικός.

Αν έκρινε κανείς από τον λόγο που χρησιμοποιεί, θα μπορούσε (διανοουμενίστικα) να τον χαρακτήριζε “μετα-αναρχικό” λόγο: Πιο “ευγενικό” έναντι άλλων αντιλήψεων στο “ανταγωνιστικό” κίνημα και όχι υβριστικό, όπως συνηθίζει ο ελληνικός αναρχικός χώρος. Ωστόσο, οι όροι “μετά-”, είναι κάπως υποτιμητικοί έναντι του όρου που ακολουθεί, και η υποτίμηση του αναρχικού χώρου δεν αποτελεί πρόθεση του γράφοντος.

Σε κάθε περίπτωση, ο λόγος κάποιου δεν κρίνεται μόνο από το πώς εκφράζεται έναντι άλλων, αλλά και από τα υποδείγματα στα οποία αναφέρεται. Έτσι, αναφορές σε “Ροζάβα”, ή “Ισπανική Επανάσταση”, είναι αναφορές κατ’εξοχήν του αναρχικού χώρου. Ακόμα και οι αναφορές σε “κομμουνισμό” εξηγούνται ή ταυτίζονται με “κομμουναλισμό” (sic ή όχι, είναι εμφανές ότι δεν πρόκειται περί “παραδοσιακών” κομμουνιστών).

Φυσικά, πρώτιστη σημασία έχει η πράξη. Εκεί είναι που αναδεικνύεται η αναρχική φιλοσοφία που διέπει τη συγκεκριμένη Οργάνωση. Ναι μεν όχι ενάντια στο οργανωμένο ταξικό κίνημα, αλλά παράλληλα με αυτό. Δεν φιλοδοξεί σε κάτι “με” την τάξη, αλλά “για” την τάξη. Δεν προσβλέπει σε αλληλοεπικοινωνία με το ταξικό κίνημα. Ναι μεν δεν θα την χαλούσε, αλλά, “δε χάλασε κι ο κόσμος αν δεν..”. Τηρουμένων των αναλογιών, είναι σαν να πιστεύει ότι μπορεί να υπάρξει ΟΠΛΑ ή ΕΛΑΣ αποσπασμένα από το επαναστατικό ΚΚΕ ή το ΕΑΜ. Το πόσο κομμουνιστικό θα ήταν κάτι τέτοιο, μπορεί να το κρίνει ο καθένας."

Όμως, ποιο είναι ακριβώς το ζήτημα; Το αν είναι η Ορ.Μ.Α.αναρχική ή όχι; Μήπως αν αποδειχτεί ότι δεν είναι αρκετά αναρχική, αυτό σημαίνει ότι δεν υπάρχει η κρίση ή το σταυροδρόμι που αναφέρονται στο κείμενο;

από α/α 09/06/2019 5:15 μμ.


Σαν αναρχικό δε με ενδιαφέρει τι κάνει η ΟρΜΑ και απορώ γιατί κάθεται και τα αναλύει ο αρχικός. Το μόνο που με ενδιαφέρει είναι ότι πρόκειται για μια αριστερή οργάνωση. Σαν αναρχικός απευθύνω κριτική στην αριστερά συνολικά.

Η ανάλυση που λέει ότι "ο αναρχικός χώρος είναι έτσι επειδή έτσι είναι η ΟρΜΑ" είναι εξαρχής λανθασμένη (για να μην πω συκοφαντική). Όχι επειδή "δε γουστάρω ΟρΜΑ" αλλά επειδή, όπως γράφει η ανάλυση και επιβεβαιώνεται από τις ανακοινώσεις της ΟρΜΑ, η οργάνωση συμμετέχει στο εκλογικό πανηγύρι και θεωρεί το συριζα απλά ρεφορμιστικό, ενώ δεκάδες, εκατοντάδες ίσως αναρχικές συλλογικότητες και ατομικότητες επικοινωνούν δημόσια την αντίθεσή τους στην εκλογική φιέστα και την αντιπροσώπευση, ενώ έχουν επιτεθεί έμπρακτα στην αστική-εθνοκεντρική πολιτική του συριζα.

Αρκετά με τη ΟρΜΑ, ποιος γουστάρει ας πάει να οργανωθεί εκεί. Την αναρχία γιατί τη μπλέκετε; 

O σχολιασμός έχει απενεργοποιηθεί.

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License