Σχετικά με την επίσκεψη μπακογιαννη στα Πετράλωνα

Αφήγηση σχετικά με την επίσκεψη του μπακογιάννη στα Πετράλωνα απο το blog κύριος_φλανέριος https://kyriosflanerios.wordpress.com/2019/05/29/%ce%bf-%ce%b3%ce%ba%cf%8c%cf%81%cf%84%cf%83%ce%bf%cf%82-%cf%83%cf%84%ce%b1-%cf%80%ce%b5%cf%84%cf%81%ce%ac%ce%bb%cf%89%ce%bd%ce%b1/amp/

Απόγευμα Τρίτης και σε κάθε μετρημένο του βήμα προς το σπίτι έσταζε και μία στάλα κούρασης από το οκτάωρο της δουλειάς. Η Τρώων ήσυχη συνήθως αυτήν την ώρα, κάπου στο μετέχμιο μεταξύ γειτονιάς και μίας θορυβώδους βραδινής πιάτσας διασκέδασης. Η μπουκαμβίλια περήφανη εκεί στη γωνία με την Κυδαντιδών, η καρέκλα του «ρεμπέτη» άδεια και προχειροκλειδωμένη. Πρωινά συνήθως τον πετύχαινες, έτοιμος να σου μοιραστεί την ίδια ιστορία σε μία άλλη εκδοχή της. Αλλά πάντα σίγουρος για τον εαυτό του: ο τελευταίος ρεμπέτης που έχει μείνει στην Αθήνα. Γύρισε ενστικτωδώς το κεφάλι να χαιρετήσει την Άσπα, πάντα τέτοια ώρα ανάμεσα σε ευμεγέθεις κατσαρόλες. Και εκεί απ΄έξω σκόνταψε το βλέμμα στον δήμαρχο και στην ομήγυρή του. Δεν ήταν από τους τύπους που περπατούσαν με χαμηλό το βλέμμα, οπότε από την προηγούμενη γωνία είχε παρατηρήσει δύο καθωσπρέπει γυμναστηριακούς με σφίξιμο μπανάνας στη μέση να μετράνε τις πλάκες στο πεζοδρόμιο. Τους προσπέρασε με τη σκέψη ότι πάλι κάποιος αγαπημένος πολιτικός θα γευματίζει στον Οικονόμου ή στον γάλλο. Αλλά η απρόσμενη εικόνα που έλαχε μπροστά του, τον ανάγκασε να σβήσει το φλας και να αναβάλει την προσπέραση. Σε δύο δεκάλεπτα της ώρας διάφορος κόσμος είχε μάθει και είχε κατευθυνθεί προς τον δήμαρχο και την ομήγυρη. Πάντα τα νέα σε μία γειτονιά ταξιδεύανε με αδιανόητες ταχύτητες. Το ρολόι έδειχνε οκτώ και τέταρτο το απόγευμα.

Δεν ήταν απλά ένας δήμαρχος, δεν ήταν απλά μία ομήγυρη. Και αυτό το καταλάβαινες στις κάτι παραπάνω από τέσσερις ώρες που σταθήκανε εκεί. Ήταν ένα σόι δεκαετιών, ένα σόι που τη λέξη ένσημο και μεροκάματο την έχει γράψει συλλαβιστά μόνο στα πολιτικά του προγράμματα, ένας κρίκος από ένα σόι που συνοδεύει σε μακάβρια ευφυολογήματα τις λαϊκές μαζώξεις στα καφενεία και στις πλατείες, ένα σόι που το γενεολογικό του δέντρο φτάνει μέχρι και τα κιτάπια της δημαρχίας της Αθήνας.

Οι τοπικοί και όχι μόνο σύμβουλοι γέμιζαν τις θέσεις του τραπεζιού. Διάφοροι καλοθελητές ψηφοφόροι ή κάποιοι που εδώ και χρόνια βγάζουν οικογενειακό ψωμάκι από τον δήμο περνούσαν και χαριεντίζονταν ή στέκονταν και το έκαναν 50 μέτρα πιο δίπλα για να κρατήσουν τις «αποστάσεις» από τα «γεγονότα».

Το Γεγονός βρισκόταν σε εξέλιξη στη γειτονιά. Οι «καταληψίες της πλατείας Μερκούρη», όπως θα χαρακτηρίζονταν από κάποια ώρα και μετά στα μήντια, άνοιξαν τις πρώτες μπύρες που προμηθεύτηκαν από το διπλανό ψιλικατζίδικο, στρώνοντας το έδαφος για το πώς θα μένανε, μετά από εκείνο το βράδυ, στο πάνθεον της δημοσιογραφίας. Γειτόνισσες στήσανε ένα αυτοσχέδιο μπασκετάκι στο δρόμο, μπροστά στην ομήγυρη. Κόσμος περνούσε, έστεκε άλλοτε περισσότερο και άλλοτε λιγότερο, έφευγε, επέστρεφε, ξαναέφευγε. Οι συντονισμένες φωνασκίες όλου αυτού του ετερόκλητου πλήθους υπενθύμιζαν στον-άνθρωπο-που-δεν-δούλεψε-ποτέ ότι εάν θέλουν να πάνε κυριακή για δουλειά αυτοί να είναι οι υπουργοί, οι δήμαρχοι και τα αφεντικά. Δηλαδή όλο του το σόι. Πως -μιας και ήταν επισκέπτης σε αυτή την πολύ όμορφη γειτονιά όπως δήλωνε την επομένη σε ένα αποστειρωμένο φιλικό ραδιοφωνικό στούντιο- η Τρώων, οι λόφοι του Φιλοπάππου δεν είναι εμπόρευμα. Και ότι τα «τζάκια» και τα οικογενειακά τους κληρονομικά δίκαια δεν είναι αναγκαία στις ζωές μας. Ναι κύριέ μου. Και πώς να τα τραυλίσεις αυτά στον δημοσιογράφο που του στέλνεις την πληροφορία (και μία φωτογραφία, έτσι για το καλό) του γεγονότος, πόσο μάλλον όταν αυτός είναι του Πρώτου Θέματος; Πώς να τα αφομοιώσεις σε αυτό το έρμο το δημοκρατικό πολιτικό προφίλ σου; Δε χρειάζεται αγαπητοί μου επικοινωνιακός σύμβουλος σε αυτή τη περίπτωση, πετάς το όνομα ενός Κουφοντίνα και η δουλειά έχει γίνει. Ο δήμαρχος, δακρύβρεχτος όσο χρειάζεται, ψύχραιμος και θρασύς, αυτά που ένα βράδυ ψελίζει σε ένα εστιατόριο της Τρώων ανάμεσα σε οπλισμένους ασφαλίτες, μπορεί να τα μετουσιώσει σε υποκοριστικές λεξούλες την επομένη, σε μία συνέντευξη βουτηγμένη στην ιδεολογία του φόβου.

Οι ώρες περνούσαν, οι ερωτήσεις έβρισκαν τις απαντήσεις στους στραβολαιμιασμένους συμβούλους της ομήγυρης που κάθονταν με πλάτη στον δρόμο, οι χακί ματάδες κάνανε δύο ώρες και τριανταεπτά λεπτά για να εμφανιστούν στη γειτονιά, ήταν οι μόνοι που λείπανε από αυτό το αστυνομικό φυτολόγιο που συντάχθηκε από νωρίς-νωρίς στα Άνω Πετράλωνα. Οι κοινωνικές πολώσεις εκδηλώθηκαν με ένα πλούσιο γλωσσικό ανθολόγιο, ένθεν και ένθεν. Μετά από μία απρόσμενη τροπική μπόρα η σοδειά των συλλογικών αγώνων, των συνελεύσεων γειτονιών, των αυτοοργανομένων εγχειρημάτων εκτέθηκε αυτό το βράδυ έτσι όπως έχει μάθει εδώ και δεκαέξι χρόνια σε αυτά τα μέρη, ενπρόσωπη, με σαφήνεια, αυτόνομη και χωρίς καθόλου την ανάγκη της φωταγώγησης από πυροτεχνήματα.

Περασμένα μεσάνυχτα με τον λεπτοδείκτη να έφτανε τις ενενήντα περίπου στροφές γύρω από τον εαυτό του, έβαλε σε κίνηση ένα ανυπόμονο σχέδιο που θα κατέληγε σε έναν απαραίτητο ύπνο, για να αντέξει έναν νέο κύκλο εργασίας την επομένη το πρωί. Στο διάβα του συνάντησε έναν τυπάκο να ψάχνει την πλατεία Μερκούρη για να κάνει ρεπορτάζ. Στην Τρίτωνος η πινακίδα του στοπ ήταν στραπατσαρισμένη από το αστυνομικό τζιπ της οπκε που πριν λίγη ώρα είχε παρκάρει στο στενό αγχωμένο. Τα τελευταία τραπέζια της Κυδαντιδών μαζεύοταν από κουρασμένα γκαρσόνια που είχαν γεμίσει τις μνήμες των κινητών τους με μπόλικα γιγαμπάιτς τραβηγμένων βίντεο. Σε κάποια πιεστήρια τα εκδοτικά φύλλα ενός μουσάτου επιχειρηματία δε θα νοιάζονταν και τόσο πολύ αλλά όλο και κάπου θα έχωναν την είδηση με έναν πηχαίο τίτλο, δυσκολεύοντας ακόμα περισσότερο τη δουλειά του ιστορικού του μέλλοντος να ξεχωρίσει την ήρα από το στάρι. Τα σόσιαλ μήντια ήδη είχαν στήσει τις ετυμηγορίες τους. Τελικά ποιός έχασε; Ποιός έφυγε πρώτος; Τί να σου πω ρε φίλε, εγώ εδώ έμενα, εδώ μένω και εδώ θα είμαι και αύριο. Εδώ θα με ρωτάνε και εδώ θα τους ρωτώ. Ήξερε ότι κατά βάθος δεν ήταν το επίδικο αυτό. Οι λογαριασμοί που ανοίγουν και κάνουν τους καλούς αγώνες θα έχουν έναν ορίζοντα τετραετίας μπροστά. Και είναι σε αυτά τα χρόνια που οι αυτόνομοι αγώνες στις γειτονιές, για την πόλη μας, θα τεθούν απέναντι σε ένα καινούργιο πολιτικό περιβάλλον επενδεδυμένου με «δημοκρατικό πλουραλισμό» και αφομοίωση. Ας αφήσουμε τους γενναίους βρεγμένους με τις βροχές τους. Και εμείς να μάθουμε να ζούμε τις τροπικές καταιγίδες.

O σχολιασμός έχει απενεργοποιηθεί.

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License