Πως φτάσαμε ως εδώ

Μια σύντομη ανάλυση της παρούσας κοινωνικο. πολιτικής κατάστασης.

Μέσα στα πλαίσια της παγκόσμιας καπιταλιστικής κρίσης που ξέσπασε το 2008, εφαρμόστηκαν στη χώρα μας από το 2010 και έπειτα ληστρικές πολιτικές που είχαν σαν αποτέλεσμα τη επιδείνωση των συνθηκών των εργαζομένων, την φτωχοποίηση και την εξαθλίωση μεγάλων κομματιών της κοινωνίας. Απέναντι σ’ αυτή την συνθήκη έλαβαν χώρα μεγάλες κοινωνικές κινητοποιήσεις αδιανόητες σύμφωνα με τα μέτρα της μεταπολιτευτικής περιόδου. Ενίοτε οι κοινωνικές και ταξικές αντιστάσεις έλαβαν ιδιαίτερα βίαια χαρακτηριστικά που έφεραν σε ιδιαίτερα δύσκολη θέση το πολιτικό προσωπικό που συνιστούσαν τα κόμματα που διαχειρίζονταν το αστικό κράτος. Μετακινήθηκαν οι τεκτονικές πλάκες του πολιτικού συστήματος με αποτέλεσμα οι ασκούμενες πολιτικές να απολέσουν κάθε κοινωνική «νομιμοποίηση». Τα κρατικά και ιδιωτικά μέσα προπαγάνδας του καθεστώτος έχασαν κάθε επίφαση «αντικειμενικότητας» και απαξιωμένα από την πλειοψηφία της κοινωνίας δεν μπορούσαν να πείσουν πια κανέναν. Το μόνο μέσο που είχε στα χέρια του το καθεστώς, στις δεδομένες συνθήκες, ήταν μόνο οι κατασταλτικοί του μηχανισμοί.

Έτσι, στις αρχές του 2015, έγινε πλέον φανερό τοις πάση ότι η κατάσταση ήταν αδιέξοδη για το καθεστώς. Η συνέχισή της, ήταν δυνατό, υπό ορισμένες προϋποθέσεις, να προκαλέσει ρήγματα που θα ήταν πολύ δύσκολο να κλείσουν.

Ένα τμήμα της αστικής τάξης και του κράτους στη Ελλάδα που είχε επίγνωση της κρισιμότητας της κατάστασης και των κινδύνων που εγκυμονούσαν για τη διαιώνιση του συστήματος, πολύ πριν το 2015, έβλεπε με καλό μάτι την αντικατάσταση του παλιού φθαρμένου πολιτικού προσωπικού από ένα νέο και άφθαρτο που θα έδινε την πολύτιμη ανάσα που χρειαζόταν το σύστημα. Αυτό το κομμάτι της αστικής τάξης και του κρατικού μηχανισμού, (που βρισκόταν μακριά από ακροδεξιές ιδεοληψίες για το τι είναι ο ΣΥΡΙΖΑ), είδε ευνοϊκά μια πιθανή κυβέρνηση της αριστεράς ως τη μόνη λύση για τη διάσωση του συστήματος.

Από την άλλη πλευρά, διάφορα κομμάτια του ανταγωνιστικού κινήματος είδαν πολύ θετικά την ενίσχυση της αριστεράς, για πολλούς και διαφορετικούς λόγους και η συμμετοχή τους στις κοινωνικές κινητοποιήσεις και τις απεργίες της περιόδου χαρακτηρίστηκε από αυτή την αντίληψη. Αυτό είχε αποφασιστικές συνέπειες στην εξέλιξη του όλου ανταγωνιστικού κοινωνικού και ταξικού κινήματος. Τα πράγματα χειροτέρεψαν από το 2012 και μετά. Τότε το ποσοστό που πήρε ο ΣΥΡΙΖΑ στις Ευρωεκλογές έδιναν βάσιμες ελπίδες ότι ήταν πραγματικά εφικτό να υπάρξει κάποια στιγμή μια αριστερή κυβέρνηση. Αυτό συνέβαλε, ακόμη περισσότερο, τόσο σε έκταση όσο και σε ένταση, στην ενίσχυση των δεσμών που αυτά τα κομμάτια του κινήματος διατηρούσαν με τον ΣΥΡΙΖΑ. Έτσι στις παραμονές των εκλογών του Ιανουαρίου του 2015 πρόταξαν το σύνθημα «ψήφο στο ΣΥΡΙΖΑ χωρίς αυταπάτες». Κάποιοι χρησιμοποίησαν το επιχείρημα ότι στα πλαίσια μιας αριστερής διακυβέρνησης μπορεί να συνεχιστεί ο αγώνας «από καλύτερες θέσεις». Άλλοι δικαιολογούσαν την στάση τους λέγοντας ότι κατά κάποιον τρόπο θα «αντισταθμιστεί η δύναμη της ανερχόμενης ακροδεξιάς» κ.λπ.

Η νίκη του ΣΥΡΙΖΑ στις εκλογές του Ιανουαρίου του 2015, οδήγησε μια σύντομη περίοδο ψευτολεονταρισμών και «δημιουργικής ασάφειας» από μέρους της αριστερής κυβέρνησης που ενέτεινε τη σύγχυση. Η περίοδος αυτή έληξε με την απάτη του δημοψηφίσματος τον Ιούλιο του 2015. Ακολούθησε η υπογραφή της νέας μνημονικής σύμβασης και η διεξαγωγή νέων εκλογών. Η νέα κυβέρνηση των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, συνεπικουρούμενη, από τα προηγούμενα «μνημονιακά» κόμματα (που προηγουμένως της ζητούσαν να υπογράψει μια οποιαδήποτε συμφωνία άμεσα), επικύρωσε το νέο μνημόνιο, αποδεχόμενη στην ουσία όλα τα προηγούμενα.

Αυτή η κυβέρνηση αποδείχθηκε η σταθερότερη και μακροβιότερη των μνημονιακών χρόνων. Το μεγαλύτερό της επίτευγμα ήταν η διάσωση και η σταθεροποίηση του καπιταλισμού στην Ελλάδα. Μέσα από μια πολιτική διαχείριση της κρίσης με όρους συναίνεσης συνέβαλε στην σταθεροποίηση του αστικού καθεστώτος. Η ελπίδα που υποτίθεται ότι θα ερχόταν θάφτηκε κάτω από σωρούς ψεμάτων και απατηλών ψευδο-διλλημάτων. Οι απεργίες περιορίστηκαν, ο κόσμος «παγωμένος» σταμάτησε να κατεβαίνει στο δρόμο. Κυριάρχησε η αντίληψη ότι «δεν υπάρχει άλλη ρεαλιστική εναλλακτική πρόταση», και ότι «αφού απέτυχε και ο ΣΥΡΙΖΑ να καταργήσει τα μνημόνια και τη λιτότητα, δεν μπορεί κανείς να το κατορθώσει». Τα πιο πολιτικοποιημένα και ριζοσπαστικά κομμάτια του αγώνα, που δεν συμβιβάστηκαν ποτέ με την αυταπάτη μιας «κυβέρνησης της αριστεράς» έχασαν το έδαφος κάτω από τα πόδια τους. Συνέχισαν να αντιστέκονται, όμως οι δυνατότητές τους περιορίστηκαν δραστικά από την υποχώρηση των κοινωνικών αντιστάσεων.

Η κυβέρνηση αυτή, μετά από τριάμισι χρόνια στη εξουσία, εξάντλησε το πολιτικό της κεφάλαιο. Όπως ήταν αναμενόμενο, από όσους αντιλαμβάνονται τι σημαίνει πραγματικά μια καπιταλιστική κρίση, δεν θα ήταν ποτέ δυνατό να καταφέρει να βελτιώσει ουσιαστικά τις συνθήκες των εργαζόμενων μαζών. Το μόνο πράγμα που μπόρεσε να πετύχει ήταν η αναστολή των ταξικών συγκρούσεων. Με πολιτικές επιδομάτων, που τα κεφάλαια για τη χρηματοδότησή τους αντλήθηκαν κυρίως από την κατηγορία των λιγότερο εξαθλιωμένων εργαζομένων - έδωσε στα πιο εξαθλιωμένα και φτωχοποιημένα στρώματα της εργατικής τάξης λίγα ψίχουλα για να εκτονώσουν την κατάσταση.

Αν λάβουμε υπόψη το αποτέλεσμα των ευρωεκλογών του Μάιου του 2019, μια αλλαγή σε κυβερνητικό επίπεδο είναι κάτι περισσότερο από βέβαιη. Στις νέα αυτή συνθήκη, ο κόσμος του αναρχικού, αντιεξουσιαστικού και ευρύτερου ριζοσπαστικού κινήματος οφείλει να ανασυγκροτηθεί. Έτσι ώστε να μπορέσει να σταθεί στις νέες συνθήκες που διαφαίνονται απειλητικά στο ορίζοντα. Το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης (Ν.Δ.), έχοντας στις τάξεις του ένα κομμάτι της «θεσμικής» ακροδεξιάς, κατά τη διάρκεια των προηγούμενων χρόνων έχει επενδύσει την αντιπολιτευτική του ρητορική με όρους «νόμου και τάξης». Θέλει «να καθαρίσει τα εξάρχεια από την ανομία», «να βάλει τάξη στις φυλακές», να φτιάξει φυλακές υψίστης ασφαλείας για τους «τρομοκράτες» και τους «επικίνδυνους κακοποιούς», να μετατρέψει «το πολυτεχνείο σε μουσείο» κλπ. Ο κόσμος της αναρχίας και της αντιεξουσίας είναι βέβαιο πως θα μπει στο στόχαστρο της κρατικής καταστολής. Οφείλουμε όλοι να αναλογιστούμε τη διαφαινόμενη νέα κατάσταση ώστε να είμαστε όσο το δυνατό πιο έτοιμοι να αντιμετωπίσουμε τους κατασταλτικούς μηχανισμούς σε μια συνθήκη που οι κοινωνικές αντιστάσεις έχουν υποχωρήσει. Δεν θα είναι όμως η πρώτη φορά. Γι’ αυτό δεν πρέπει να αφήσουμε το φόβο να επικρατήσει στις τάξεις μας. Άλλωστε αυτός ο χώρος έχει αποδείξει ότι μπορεί να ξαναγεννιέται από τις στάχτες του.

Ο κόσμος των κοινωνικών αντιστάσεων και του αγώνα, θα πρέπει να καταγγείλει, για μια ακόμη φορά το θέαμα του εκλογικού πανηγυριού. Αποδείχθηκε πλέον περίτρανα, και πάνω στις πλάτες των εργαζομένων και της κοινωνίας πως οι εκλογές δεν αλλάζουν τίποτε ουσιαστικό. Δεν έχουν να προσφέρουν τίποτε στην κατεύθυνση της κοινωνικής απελευθέρωσης. Τα σοσιαλδημοκρατικά κόμματα ανέκαθεν αγωνιζόντουσαν για την διάσωση του παλιού γερασμένου κόσμου της εξουσίας, του κράτους και του καπιταλισμού.

ΑΠΟΧΗ ΑΠΟ ΤΙΣ ΕΚΛΟΓΕΣ - ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ΣΤΟΥΣ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΥΣ ΑΓΩΝΕΣ

Προσθέστε περισσότερες πληροφορίες

To μέγιστο μέγεθος των αρχείων είναι 16ΜΒ. Επιτρέπονται όλες οι γνωστές καταλήξεις αρχείων εικόνας,ήχου, βίντεο. ΠΡΟΣΟΧΗ! Για να υπάρχει η δυνατότα embed ενός video πρέπει να είναι της μορφής mp4 ή ogg.

Νέο! Επιλέξτε ποιά εικόνα θα απεικονίζεται στην αρχή του σχόλιου.

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License