post image

Κατάληψη, όχι εγκατάλειψη!

Από τον Σεπτέμβρη του 2016, το άλλοτε εγκαταλελειμμένο οίκημα της Φιλολάου99&Νεοπτολέμου στο Παγκράτι, απέκτησε ξανά ζωή. Χτισμένο το 1928, ρημαγμένο από το1995, αποτέλεσε για πολλά χρόνια έναν ερημωμένο τόπο-φάντασμα για τη γειτονιά. Mια χούφτα αναρχικών αγωνιζόμενων ανθρώπων, αποφασίσαμε να τον οικειοποιηθούμε και να τον μετατρέψουμε σε κάτι χρήσιμο και σημαντικό: σ’ ένα ζωντανό τόπο συνάντησης και δημιουργίαςγια τους κατοίκους της γειτονιάς, σ’ ένα ορμητήριο αντίστασης για τους αγωνιζόμενουςανθρώπους. Εδώ και 3 χρόνια, λοιπόν, βασισμένες στις δικές μας πλάτες, στην συλλογική μαςδημιουργικότητα και έμπνευση, χωρίς χορηγίες, ΜΚΟ και κόμματα ανάμεσά μας, η Φιλολάου 99 δεν είναι πλέον «εστία μόλυνσης». Αντίθετα, πραγματοποιούνται μια σειρά εκδηλώσεων πολιτικού/ιστορικού/πολιτιστικού χαρακτήρα, συνελεύσεις και συναντήσεις αγωνιζόμενων πρωτοβουλιών, στεγάζει οργανωμένη βιβλιοθήκη και πολιτικό βιβλιοπωλείο-αρχείο τουευρύτερου αντιεξουσιαστικού κινήματος, κύκλους αυτομόρφωσης, φωτοτυπική δομή και μιασειρά άλλων αυτοοργανωμένων δραστηριοτήτων, δομών και πειραματισμών.

Τον πόλεμο τον ζούμε κάθε μέρα εδώ!

Αυτή τη στιγμή στο κέντρο της Αθήνας αλλά και σε διάφορες γειτονιές της πόλης διεξάγεται έναςπόλεμος. Το Μετς και το Παγκράτι, το Κουκάκι και τα Πετράλωνα, τα Πατήσια και η Κυψέλη, το Γκύζη και οι Αμπελόκηποι, το ιστορικό τρίγωνο της πόλης Ομόνοια-Σύνταγμα-Μοναστηράκι αλλά και μια σειρά παραπλήσιων δήμων, γίνονται τα πεδία υλοποίησης των διαδικασιών«αναβάθμισης» της αθηναϊκής μητρόπολης. Σχέδια που θέλουν την πόλη ένα τεράστιοτουριστικό και καταναλωτικό θέρετρο παραδομένο στα αναπτυξιακά σχέδια κράτους και κεφαλαίου, εκπονημένο και υποστηριζόμενο από τα υπουργεία και τους τεχνοκράτες τους, απότους εργολάβους και τις δημοτικές αρχές της πόλης, από τις μεσιτικές εταιρείες και κάθε λογήςμικρούς ή μεγάλους ιδιοκτήτες. Στον πυρήνα των σχεδίων τους βρίσκεται η εμπορευματοποίησητων πάντων, η άγρια τουριστικοποίηση, ο αρχιτεκτονικός και αισθητικός εξευγενισμός, η εξορίατων φτωχών, των αστέγων και των μεταναστών από τη κοινωνική ζωή της πόλης, ο εκτοπισμόςολόκληρων πληθυσμιακών ομάδων ανέργων και εργαζομένων μακριά από τα «οικιστικά φιλέτατου κέντρου» και η καταστολή όποιου διανοείται ν’ αντισταθεί ή απλά δεν χωράει στα σχέδιάτους.Στις γειτονιές που ζούμε, ιδίως στο Παγκράτι, επιβάλλονται μια σειρά αλλαγών που υπηρετούν όλα τα παραπάνω. Αστικές αναπλάσεις πλατειών όπως αυτή της πλατείας Βαρνάβα πουπριμοδοτούν το τσιμέντο, τα τραπεζοκαθίσματα και την μετατροπή τους σε 24ωραδιασκεδαστήρια της κατανάλωσης. Ξεριζωμός δέντρων και μπάζωμα ελεύθερων χώρων όπωςστον περίβολο του Αγ.Σπυρίδωνα χάριν της επέκτασης «πολιτιστικών ιδρυμάτων». Ολόκληρες πλατείες και πεζόδρομοι εμπορευματοποιούνται και κατακλύζονται από τραπεζοκαθίσματα όπως η πλατεία Προσκόπων και οι πεζόδρομοι γύρω της. Ολόκληρες γειτονιές αλλάζουν χαρακτήρα για να γίνουν πιο ελκυστικά τουριστικά προϊόντα, πιο κερδοφόρες για τα αφεντικάάρα και πιο δύσβατες για εμάς. Την εικόνα συμπληρώνει ο απότομος πολλαπλασιασμός των σπιτιών που βγαίνουν στην τουριστική αγορά μέσω rbnb καθώς η ίδρυση βραχυχρόνιων επιχειρήσεων (εναλλακτικά καφέ, καθαριστήρια, γραφεία ξεναγήσεων κ.α) που εξαρτώνταιαποκλειστικά από την τουριστική αγορά. Η γειτονιά πασχίζει να εξυπηρετήσει χιλιάδεςτουριστών-καταναλωτών, μικροί και μεγάλοι ιδιοκτήτες τρίβουν τα χέρια τους και όλοι εμείς, οι«από τα κάτω», αν δεν έχουμε μείνει ήδη χωρίς σπίτι, αν δεν αναγκαστούμε ν’ αλλάξουμε γειτονιά, υποκύπτουμε στον εκβιασμό των ολοένα αυξανόμενων ενοικίων. Η εξαγορά ολόκληρων πολυκατοικιών από μεσιτικά funds και η δίψα του κάθε ιδιοκτήτη να εκμεταλλευτείστο έπακρο και την πιο σάπια γκαρσονιέρα, έχει μετατρέψει την απειλή της έξωσης σε καθημερινή τρομοκρατία για χιλιάδες κατοίκους-ενοικιαστές ενώ η κατακόρυφη αύξηση των ενοικίων αλλάζει αυτόματα και την κοινωνική σύνθεση των γειτονιών μας. Τρανταχτόπαράδειγμα η κατακόρυφη αύξηση των ενοικίων στην άλλοτε προσφυγική-εργατική συνοικία της Καισαριανής και το ξεπήδημα δεκάδων ταχυφαγείων και καφέ κατά μήκος της λεωφόρου Εθνικής Αντιστάσεως χάριν της «αναβάθμισης» που θα προσφέρει ο ερχομός της γραμμής U του μετρό στην περιοχή!

Η ασφυκτική συνθήκη των εξώσεων συμπληρώνεται από την ευρύτερη συνθήκη οικονομικούστραγγαλισμού μας με τις συνεχείς αυξήσεις στους λογαριασμούς της ΔΕΗ και την ΕΥΔΑΠκαθώς και τις πολιτικές ταξικού αποκλεισμού από την κάλυψη των κοινωνικών μας αναγκών: εργολάβοι κόβουν το ρεύμα και το νερό, τραπεζίτες και εφοριακοί εκβιάζουν για να εισπράξουνπροκαταβολές και δόσεις, ελεγκτές και μπάρες μας απαγορεύουν την πρόσβαση σε λεωφορείακαι ΜΕΤΡΟ. Ακόμα και η ίδια η επιβίωση μας είναι ένας διαρκής αγώνας δρόμου σπαρμένος με εκβιασμούς, απειλές και διάχυτο φόβο για τα βασικά. Και στο επίκεντρο των ειδικών συνθηκών διαβίωσης μας μέσα στην μητρόπολη στέκεται ο εκβιασμός της εργασίας. Τα ελαστικά ωράρια και οι μισθοί-ψίχουλα, η εντατικοποιημένη εργασία και οι θάνατοι εργατών στους δρόμους και τα κάτεργα της πόλης αποτελούν τους πραγματικούς νόμους του κεφαλαίου που διαφημίζει τηνανάπτυξή του πάνω στον ιδρώτα και το αίμα μας. Στον επισιτισμό και το εμπόριο, στις οικοδομές και την ταχυμεταφορά, στον τουρισμό και τα τηλεφωνικά κέντρα, όπου και ανεργάζεται ο καθένας και η καθεμιά μας πληρώνουμε αδρά την εθνική τους ανάπτυξη και τις δημοσιονομικές τους επιτυχίες. Ως πότε;

Η κατάληψη Φιλολάου 99 δεν είναι μόνη της.

Τέτοιοι αυτοοργανωμένοι χώροι υπάρχουν στις γειτονιές μας, σ’ όλη την Αθήνα και τον ελλαδικό χώρο. Ειδικότερα στις ανατολικές συνοικίες της Αθήνας, η δημιουργία τέτοιων χώρων οφείλεταιστην εδώ και χρόνια συνεπή αγωνιστική δράση των αυτοοργανωμένων κοινοτήτων αγώνα(συνελεύσεις, συλλογικότητες, καταλήψεις κ.α) και στην άνθηση των τοπικών κοινωνικών-ταξικών αντιστάσεων. Η υπεράσπιση του Υμηττού απ΄τις πυρκαγιές και το τσιμέντωμα που προωθούν τα συμφέροντα κράτους και εργολάβων, η υπεράσπιση των δημόσιωνχώρων/πλατειών/πάρκων ενάντια στη τσιμεντοποίηση και την εμπορευματοποίηση τους, τομπλοκάρισμα του προγράμματος εθελοντικής ρουφιανιάς του δήμου Βύρωνα, η αντίσταση στηναστυνομική βαρβαρότητα και στην «ολυμπιακή κληρονομιά» των ηλεκτρονικών συστημάτων επιτήρησης, ο αγώνας για ελεύθερη πρόσβαση σε ρεύμα/νερό/συγκοινωνίες, η αντεπίθεση στηνεργοδοτική βαρβαρότητα στους χώρους δουλειάς, η μαχητική αντιφασιστική δράση, ηδημιουργία οριζόντιων δομών αλληλοβοήθειας αποτελούν την δική μας ιστορικότητα αγώνων που μας συνδέει άρρηκτα με τη ζωή και την καθημερινότητα των ανατολικών συνοικιών ως κατοίκους αλλά και ως αναρχική συλλογικότητα που δρούμε στο Βύρωνα, το Παγκράτι και την Καισαριανή εδώ και 13 χρόνια. Μέσα από τους αγώνες αυτούς επιχειρούμε να κάνουμε την υπόθεση της κοινωνικής αυτοδιεύθυνσης διακύβευμα των γειτονιών μας στο εδώ και τώρα, κόντρα στον κόσμο των κρατών, των αφεντικών, των ταξικών ανισοτήτων, των ρατσισμών, των έμφυλων διαχωρισμών.

Οι καταλήψεις δεν πέφτουν από τον ουρανό.

Η επανοικειοποίησή δημόσιων ή ιδιωτικών κτιρίων από αγωνιζόμενους ανθρώπους ήταν και παραμένει μια ριζοσπαστική πρακτική αμφισβήτησης της ανάθεσης, του ατομισμού, της ιδιοκτησίας. Είναι συλλογικά πειράματα και προτάγματα κοινωνικής χειραφέτησης και αυτονομίας που συμπυκνώνουν μονομιάς τα μέσα και τους σκοπούς του ευρύτερου αναρχικού-ελευθεριακού αγώνα. Γι’ αυτό και συνεχίζουν να αποτελούν αγκάθι στα πλευρά κάθε λογήςεξουσιών, γι’ αυτό και βρίσκονται στο κατασταλτικό στόχαστρό τους. Εδώ και χρόνια, ηπροπαγάνδα κράτους και ΜΜΕ στοχοποίησε τα κατειλημμένα εγχειρήματα βαφτίζοντάς τα«εστίες ανομίας» και τους καταληψίες «ορδές βανδάλων». Έκτοτε, δεκάδες καταλήψεις στηνΑθήνα και την Θεσσαλονίκη, στο Βόλο και τα Γιάννενα, στην Αλεξανδρούπολη και την Κέρκυραέχουν υποστεί αστυνομικές εκκενώσεις στο όνομα της «αξιοποίησης» τους, έχουν γκρεμιστεί από εργολάβους ή έχουν γίνει στόχος φασιστικών-παρακρατικών επιθέσεων. Πιο πρόσφατα, στεγαστικές καταλήψεις μεταναστών στο κέντρο της Αθήνας εκκενώθηκαν ενώ εκατοντάδες μεταναστών-στριων συνελήφθησαν, κατεγράφησαν και στάλθηκαν σε διάφορα στρατόπεδα συγκέντρωσης ανά την Ελλάδα. Παρά την διαρκή κατασταλτική στρατηγική του κράτους απέναντι στις καταλήψεις, οι ρίζες τους παραμένουν βαθιές μέσα στις ανάγκες και τις συνειδήσεις των αγωνιζόμενων ανθρώπων.

Όμορφος κόσμος, με ιδιοκτήτες σπαρμένος!

Περιτριγυρισμένοι από την αναπτυξιακή φρενίτιδα της εποχής μας, ήρθε και η ώρα που θα χτυπούσε και τη δική μας πόρτα το «ιερό δικαίωμα της ιδιοκτησίας». Μετά από 3 χρόνια παρουσίας και δράσης στο κτίριο της Φιλολάου 99, μας παρουσιάστηκε φάντης-μπαστούνης ο κ. Βασίλης Παναγιωταράς κάτοικος Πετραλώνων, Δωριέων 6, δηλώνοντάς μας ξεδιάντροπα ότι είναι ο «νόμιμος ιδιοκτήτης του χώρου». Μάλιστα, με τη συνέργεια του δικηγόρου Χαράλαμπου Μιχάλη, μας παρουσίασαν έγγραφα εξαιρετικά αμφίβολης αξιοπιστίας, ακόμα και για ένα αστικό δικαστήριο που προστατεύει κάθε λογής ιδιοκτήτες, με τα οποία «στοιχειοθετούσαν» την δήθεν κληρονομιά που ανακάλυψε μετά από δεκαετίες. Ξέρουμε πολύ καλά ότι αυτή είναι η εποχή όπου όλοι φαντασιώνονται να γίνουν ιδιοκτήτες: το κτηματολόγιο κλείνει, η αντιπαροχή ξαναγεννιέται, το airbnb αποτελεί την πιο σίγουρη και κερδοφόρα αρπαχτή και για τον τελευταίο μικροιδιοκτήτη. Ως εκ τούτου, ο κάθε τυχοδιώκτης ψάχνει να βρει την άκρη του με όλα τα μέσα μπας και βγάλει και από τη μύγα ξύγκι.Θα είμαστε σαφείς. Η επιλογή μας να δημιουργήσουμε συλλογικά και αδιαμεσολάβητα ένα ανοικτό απελευθερωμένο εγχείρημα για εμάς, για τις γειτονιές που ζούμε, για τους αγώνες που δίνουμε, για το κίνημα που συμμετέχουμε, δεν μπορεί να μπει σε κανένα χρηματιστήριο αξιών ούτε και να αναγνωρίσει τίτλους ιδιοκτησίας. Δεν θα επιτρέψουμε ο πολιτισμός της ιδιοκτησίας να μας κλέψει έναν ακόμα ζωτικό χώρο γιατί οι καταλήψεις δεν είναι τα ντουβάρια των κτιρίων, είναι τα θεμέλια για το χτίσιμο ανατρεπτικών σχέσεων: σχέσεων αλληλεγγύης, ισότητας και κοινοκτημοσύνης μεταξύ των καταπιεσμένων. Δεν θα μετρήσουμε πόσα χρήματα ή πόσες εργατοώρες ρίξαμε για να κάνουμε το κτίριο αυτό βιώσιμο γιατί δεν θα μετατρέψουμε ποτέ την συλλογική μας εργασία και τη συντροφική προσφορά σε εμπόρευμα προς αγοραπωλησία. Η σύγκρουση είναι αναπόφευκτη και μας ξεπερνά. Απέναντι στον εκβιασμό και την αρπακτικότητατης ιδιοκτησίας, απαντάμε ξεκάθαρα: ένα κατειλημμένο σπίτι γεμάτο ανθρώπους, επιθυμίες και συντροφικότητα, ένας αυτοοργανωμένος χώρος αγώνα, οι καταλήψεις συνολικότερα δεν είναι νόμιμες ή παράνομες, είναι αναγκαίες.

Να πάρουμε τη ζωή και τους αγώνες στα χέρια μας!

Δεν έχουμε να περιμένουμε τίποτα από κανέναν σωτήρα ή διαχειριστή της ζωής μας. Καλούμε τον καθένα και τη καθεμιά να πολεμήσουμε καθημερινά και να στήσουμε το συλλογικό μας ανάχωμα ενάντια στη λεηλασία της ζωής μας και τον ολοκληρωτισμό κράτους και κεφαλαίου. Όλοι εμείς, οι εκμεταλλευόμενοι και οι καταπιεσμένοι, οι άνεργοι, οι επισφαλείς, οι φοιτητές και οι μαθήτριες, οι ντόπιοι και οι μετανάστες να αναπτύξουμε και να συνδέσουμε τους δικούς μαςαγώνες, τις δικές μας κοινωνικές-ταξικές αντιστάσεις στην κατεύθυνση της συνολικής ανατροπής της σύγχρονης βαρβαρότητας και την οικοδόμηση μιας κοινωνίας ισότητας, αλληλεγγύης, δικαιοσύνης και ελευθερίας. Να χτίσουμε τον δικό μας ανταγωνιστικό πολιτισμό μέσα από κοινότητες αγώνα και αυτοοργανωμένες δομές , καταλήψεις και στέκια, απέναντι στον πολιτισμό της φτώχειας, της καταπίεσης, της ανάθεσης και των αποκλεισμών. Για την απελευθέρωση του ανθρώπου και της φύσης από τα δεσμά της εξουσίας, για την καταστροφή του κράτους και τουκ εφαλαίου, να υπερασπιστούμε με κάθε μέσο την υπόθεση της κοινωνικής χειραφέτησης, τον δρόμο για την κοινωνική επανάσταση.

ΕΜΠΡΟΣ ΓΙΑ 10, 100, ΧΙΛΙΑΔΕΣ ΚΑΤΑΛΗΨΕΙΣ!

ΕΧΟΥΜΕ ΕΝΑΝ ΟΛΟΚΛΗΡΟ ΚΟΣΜΟ ΝΑ ΚΑΤΑΛΑΒΟΥΜΕ!

Εικόνες:

O σχολιασμός έχει απενεργοποιηθεί.

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License